The Odyssey: Odysseus in de versie van Christopher Nolan

Tijdens mijn middelbare schooltijd maakte ik al kennis met Homeros en zijn twee beroemde werken de Ilias en de Odyssee. Beide epische gedichten bevatten een groot aantal mythen en sagen, en vormen samen de oudst bekende Oudgriekse literaire werken. Of ze werkelijk door één persoon of door een groep auteurs geschreven zijn, daar bestaat echter nog altijd geen zekerheid over. Maar hoe dan ook, de teksten zouden geschreven zijn rond het jaar 750 vóór het begin van onze jaartelling. Heel precies weten we dat niet, het kan ook een halve eeuw eerder of later geweest zijn. De verhalen zelf zijn in elk geval nog ouder. Ze werden eeuwenlang mondeling doorverteld en gezongen voordat ze op schrift werden gesteld.

De Odyssee (in het Grieks: Ὀδύσσεια) is een lang heldendicht (epos) van om en bij de 12.000 versregels, dat voornamelijk de zwerftocht van Odysseus beschrijft. Odysseus is de koning van het eiland Ithaka, die na het einde van de Trojaanse Oorlog (die tien jaar duurde) zijn weg terug naar huis zoekt (en daar nog eens zowat tien jaar over doet).

Als je de Odyssee wilt lezen en geen Oudgrieks kent, dan zou ik je aanraden om niet de eerste de beste vertaling van het werk van Homeros te lezen, maar wel de versie die Stephen Fry in 2024 heeft uitgebracht. Sir Stephen Fry – ja, vorig jaar werd hij door King Charles geridderd en hij mag zich nu dus sir noemen – is gekend van film en tv en heeft ook al een behoorlijk aantal boeken, zowel fictie als non-fictie, op zijn naam staan. In de voorbije jaren bracht hij vier boeken uit waarin hij de Griekse mythen op een boeiende manier opnieuw vertelt. Het vierde en laatste deel van die reeks is Odyssey, en het is ook in het Nederlands vertaald.

Maar nu is er dus ook de film, een film van epische proporties, van niemand minder dan Christopher Nolan. Nolan is niet de eerste de beste. Hij heeft al heel wat bijzonder succesvolle en knap gemaakte films op zijn naam staan, waarvan The Dark Knight, Inception, Interstellar, Dunkirk, Tenet en Oppenheimer er maar enkele zijn.

Er zitten heel wat bekende acteurs en actrices in de film. De hoofdrol is weggelegd voor Matt Damon als Odysseus. Andere belangrijke personages worden vertolkt door onder anderen Tom Holland (Odysseus’ zoon, Telemachus), Anne Hathaway (Odysseus’ vrouw, Penelope), Zendaya (Athena, godin van de wijsheid), Charlize Theron (Kalypso, dochter van Atlas), Lupita Nyong’o (Helena van Troje, dochter van Zeus en Leda), Jon Bernthal (Menelaos), Elliot Page (Sinon) en Benny Safdie (Agamemnon).

Uniek aan The Odyssey is dat de volledige film, die bijna drie uur duurt, in IMAX 70mm-formaat gedraaid werd, wat echt wel een bijzondere uitdaging was. Zo’n IMAX-camera is een groot, log toestel, dat met 70 mm-film werkt (het grootst mogelijke filmformaat) en behoorlijk wat lawaai maakt. Om dat lawaai tijdens de opnames te dempen zodat de dialogen opgenomen konden worden, werd er een geluidsdichte behuizing omheen gezet, wat het ding natuurlijk nog groter en logger maakte. Het was een hele opdracht om die camera overal mee te nemen op locatie, zowel in de bergen als op zee. Ja, heel wat scènes die zich op zee afspelen werden niet in een groot bassin in de studio gefilmd, maar écht op zee, om de beelden zo realistisch mogelijk te maken. De filmspoel draait horizontaal en aan een grote snelheid, zodat na drie minuten filmen de spoel telkens vervangen moet worden!

IMAX 70mm is een analoog filmformaat, niet digitaal dus, maar wel met een bijzonder grote beeldresolutie. Het aantal zalen waarin de film in deze versie te zien is, is erg beperkt. In Europa zijn er slechts vijf IMAX-zalen waar je The Odyssey in dit formaat kunt gaan bekijken (wees gerust, andere zalen vertonen de film ook, maar dan in een standaard bioscoopformaat of een kleiner IMAX-formaat). Eén van die vijf is Kinepolis Brussel, die speciaal voor deze film zijn IMAX-zaal verbouwde en een 70mm-projector liet installeren! Het is de enige zaal in de Benelux waar je Nolans The Odyssey in het oorspronkelijke formaat kunt gaan bekijken.

In België zijn er ondertussen al vijf IMAX-zalen: naast Brussel ook in Antwerpen, Hasselt, Luik en Charleroi, maar enkel de zaal in Brussel kan (sinds kort) IMAX 70mm aan. De andere IMAX-bioscopen gebruiken IMAX-laserprojectie (en vertonen gedigitaliseerde versies van IMAX-films).

Ik ben de film gisteren in Kinepolis Brugge gaan bekijken. Geen IMAX dus, maar wel inclusief een deskundige inleiding door Nadia Sels, experte in de klassieke mythologie, onder de noemer ‘Film & Facts’. Professor Sels bezorgde het publiek heel wat interessante achtergrondinformatie over de Odyssee en had daarbij zowel aandacht voor de absolute leek als voor wie al meer vertrouwd is met het epos van Homeros en de Griekse mythologie. De film is nu al een enorm succes en zal zeker nog een hele tijd in de bioscoopzalen te zien blijven. Ik ga de film beslist nog een keer bekijken, maar dan op het grote IMAX-scherm in Brussel!

Daar moet ik wel wat dieper voor in de buidel tasten. Een ‘gewoon’ bioscoopticket is bij snoepgigant Kinepolis sowieso al niet goedkoop, en bovendien komen daar doorgaans nog allerlei supplementen bij, zoals een supplement voor een 3D-film, een supplement voor een film van lange speelduur, een supplement voor Laser Ultra of ScreenX, etc. Voor een IMAX-ticket in Kinepolis Brussel moet je maar liefst 31,20 euro neertellen! In de IMAX-zaal van Kinepolis Antwerpen betaal je 21,20 euro. In Nederland kan het een heel stuk goedkoper. Ter vergelijking: voor een IMAX-voorstelling bij Pathé Spuimarkt in Den Haag betaal je slechts 16,50 euro!

Velen zullen het met mij eens zijn dat een ‘gewoon’ bioscoopticket bij Kinepolis eigenlijk al veel te duur is. Dat heeft vele filmliefhebbers er de voorbije jaren ongetwijfeld toe aangezet om minder films in de bioscoop te gaan bekijken, zeker nu grote tv-schermen erg betaalbaar zijn geworden en er een bijzonder groot filmaanbod is via allerlei streamingdiensten. Ook streamingdiensten hebben natuurlijk hun prijskaartje, maar in vergelijking met de bioscoop is dat peanuts. Voor de prijs van één bioscoopticket bij Kinepolis kun je bij Netflix een hele maand lang zo veel films en series streamen als je wilt. Bovendien kan dat bij Netflix reclamevrij; bij Kinepolis word je, ondanks het dure ticket, ook nog eens verplicht om een kwartier lang naar irritante reclamespots te kijken. Maar dat weiger ik pertinent. Als ik op mijn eentje naar de bios ga, zit ik tijdens de reclames op mijn smartphone te lezen, want aan irritante reclames heb ik totaal geen boodschap en mijn tijd is kostbaar. Bij de trailers ben ik natuurlijk wél met mijn volle aandacht bij het scherm, want dat maakt een essentieel deel uit van de bioscoopervaring.

Het aantal bioscoopbezoeken zit zowel in Nederland als in België nog altijd onder het peil van tien jaar geleden, en daar zullen de fors gestegen ticketprijzen ongetwijfeld voor iets tussen zitten. Na de spectaculaire terugval in de coronajaren 2020 en 2021 is het bioscoopbezoek weer gestegen, maar het blijft in beide landen nog altijd ruim onder de aantallen van 2019. Het lijkt er dus op dat heel wat mensen, net als ik, minder films in de bioscoop gaan bekijken en geduldig afwachten tot ze de film gewoon thuis kunnen zien via streamingkanalen of fysieke media.

Maar voor een film als The Odyssey maken velen ongetwijfeld een uitzondering, en terecht! Kinepolis zal dat ongetwijfeld merken aan de omzet. Als je The Odyssey in IMAX Brussel of in een andere IMAX-zaal wil gaan bekijken, weet dan dat al heel wat voorstellingen uitverkocht zijn en dat je dus wellicht nog wat geduld zult moeten hebben. Maar ieder die bereid is om voldoende euro’s neer te tellen en naar Brussel af te zakken, krijgt de kans. Er zijn al extra voorstellingen gepland, las ik gisteren nog tijdens de reclame.

kinepolis.be/nl/content/film-facts-odyssey
www.imdb.com/title/tt33764258

Summer blockbusters 2026

Het zijn weer hoogdagen voor de liefhebbers van het sci-fi- en superheldengenre (en ja, daar ben ik dus bij)! Het begon al in maart al met Project Hail Mary, waarin Ryan Gosling moet samenwerken met een buitenaards wezen (dat voor de verandering nu eens niet gewoon twee armen en twee benen, twee ogen en twee oren heeft) om de wereld te redden, gebaseerd op het gelijknamige boek van Andy Weir (die je vast nog kent van The Martian).

Daarna volgde in mei The Mandalorian and Grogu, de nieuwste Star Wars-film. De film deed het niet slecht in de zalen, maar toch een stuk minder goed dan de makers gehoopt hadden. Dat lag niet zozeer aan de film, maar aan de stevige concurrentie. In de States moest de film het namelijk opnemen tegen Obsession en Backrooms, twee succesvolle horrorfilms. The Mandalorian and Grogu is een Star Wars-spin-off, een vervolg op de succesvolle Disney+-reeks The Mandalorian met Pedro Pascal in de titelrol.

Begin juni kregen we Masters of the Universe. Aanvankelijk was ik niet van plan om deze film in de bioscoop te gaan bekijken, maar een verrassend hoge score van 7.1/10 op IMdB én een positieve mini-review van een Facebookvriend wisten me te overtuigen. Masters of the Universe is de live action origin story van He-Man en is een spin-off van de populaire animatieserie uit de jaren 80.

Maar het hoogtepunt van het jaar moet toch de film worden die bij ons op 10 juni in de zalen kwam, de langverwachte nieuwe Steven Spielberg-film: Disclosure Day. De film gaat door op hetzelfde thema van eerdere Spielberg-kaskrakers als Close Encounters of the Third Kind (1977) en E.T. the Extra-Terrestrial (1982): de Aarde krijgt bezoek uit de ruimte. Een geheime (Amerikaanse) overheidsorganisatie heeft al jarenlang bewijzen van buitenaardsen én hun technologie in handen, maar houdt dat voor de bevolking verborgen. – Ik blijf het merkwaardig vinden dat die buitenaardsen over immens geavanceerde technologie beschikken die hen in staat stelt de onvoorstelbaar grote afstanden tussen de sterren te overbruggen, om dan uiteindelijk altijd weer in een maïsveld in ergens in het midden van de VS te crashen...

Maar daarmee is de filmzomer nog maar net begonnen. De komende maanden staan nog een aantal releases gepland die ik beslist op een zo groot mogelijk scherm wil gaan bekijken: in juli nog Supergirl en Spider-Man: Brand New Day, in augustus The End of Oak Street en later op het jaar, in november, The Hunger Games: Sunrise on the Reaping. Ook The Odyssey, geen sci-fi maar een verfilming van het beroemde epos van de Griekse dichter Homeros, is er eentje om in het oog te houden. Die film komt half juli in de zalen.

Weer heel wat om naar uit te kijken, dus!

James Horner Tribute Concert

Naar zowat jaarlijkse gewoonte ben ik ook dit jaar weer naar het concert geweest dat georganiseerd wordt door het Film Fest Gent, daags na de uitreiking van de World Soundtrack Awards. Dit jaar kozen de organisatoren voor een huldeconcert met de muziek van een van de belangrijkste filmcomponisten van de voorbije decennia: James Horner (1953-2015).

Bij het grote publiek is Horner wellicht best gekend voor de muziek die hij schreef voor James Camerons Titanic. Voor die blockbuster schreef hij niet alleen de partituur, maar ook de song My Heart Will Go On, meesterlijk vertolkt door Céline Dion. Dit leverde hem twee Oscars, twee Golden Globes en een Grammy op. Verder kreeg hij nog awards en tal van nominaties voor films als An American Tail, Aliens, Legends of the Fall, Braveheart, Apollo 13, A Beautiful Mind en Avatar.

Het James Horner Tribute Concert vond plaats in het Muziekcentrum De Bijloke in Gent, een middeleeuwse ziekenzaal die omgebouwd werd tot een moderne concertzaal die plaats biedt aan 830 bezoekers. Die zitjes waren de avond van het concert allemaal uitverkocht. Wie te laat was, kon ’s middags naar de repetitie komen kijken. Ik had gelukkig wel tijdig een ticket bemachtigd, en kon samen met honderden andere filmmuziekliefhebbers (onder wie Robin, die door een wonderlijk toeval de stoel naast mij had geboekt) genieten van een schitterende avond, gebracht door het Brussels Philharmonic onder de leiding van maestro Dirk Brossé en aaneengepraat door Carlo Siau (presentator van Iedereen Klassiek en andere programma’s op Klara).

Op het programma stond muziek uit The Rocketeer, Aliens, Star Trek II: The Wrath of Khan, Avatar, A Beautiful Mind, Braveheart, Legends of the Fall, Krull, Sneakers, Titanic en als toemaatje The Mask of Zorro. Op het grote scherm boven het orkest werden beeldfragmenten uit de films afgewisseld met close-ups van orkest, dirigent en solisten.

Speciale gast was Simon Franglen, die het programma van de avond had samengesteld. Franklen werkte erg nauw samen met Horner, en hij werkte de partiruur van The Magnificent Seven verder af na Horners overlijden bij een vliegtuigongeval in 2015. Er werd ook een videoboodschap afgespeeld van James Cameron, die voor de soundtrack bij zijn bekendse films (Aliens, Titanic, Avatar) een beroep deed op James Horner.

Hoogtepunt van het concert was ongetwijfeld de afsluiter: My Heart Will Go On uit Titanic, gezongen door Charlotte Campion. Deze Vlaamse actrice en musicalster leende haar stem voor meerdere muzikale animatiefilms en begon al op jonge leeftijd aan haar musicalcarrière.

www.filmfestival.be
www.worldsoundtrackawards.com

Terug naar de bios: Dune

Na meer dan een jaar – het was geleden van Tenet – heb ik me weer maar eens gewaagd aan een bioscoopbezoek. Ik was al bijna vergeten hoe dat precies in zijn werk ging.

Naar goede gewoonte werden alle bezoekers net voor het begin van de film nog eens gewezen op het feit dat we allemaal potentiële misdadigers zijn, want dat een film kopiëren, op welke manier ook, een strafbaar feit is. Van een warm welkom gesproken.

En ik was na het bekijken van tal van films op streamingdiensten, vanuit mijn luie zetel, ook bijna vergeten welk een kwelling het was om eerst minutenlang naar enkele infantiele reclamefilmpjes te moeten kijken alvorens de film eindelijk van start ging. Mijn bioscoopticket was nochtans veel duurder dan wat ik doorgaans betaal om thuis een film volledig reclamevrij te streamen.

Bovenop de normale ticketprijs kwamen zelfs nog extra supplementen omdat het om een ‘lange’ film ging en omdat de zaal gebruikmaakte van een laserprojector (voor nóg beter beeld) en Dolby Atmos (voor nóg beter geluid). Toegegeven: thuis heb ik dat natuurlijk allemaal niet en zowel beeld als geluid waren inderdaad subliem, maar voor die prijs mogen ze de reclameboodschappen best laten vallen, dat is toch maar tijdverlies. Ze zouden die tijd nuttiger kunnen gebruiken om wat meer trailers te laten zien. Wie weet krijgen we dan wel zin om wat vaker naar de bios te komen.

Stel je voor dat je bij de bakker op ieder brood een supplement zou moeten betalen omdat hij een gloednieuwe kneedmachine aangeschaft heeft om het deeg nóg beter te kunnen kneden! Of dat je bij de fruit- en groenteboer eerst verplicht naar een paar advertenties voor frisdrank moet luisteren alvorens je je tros bananen mag meenemen.

Genoeg inleidende beschouwingen. De film die ik ben gaan bekijken, was Dune, de nieuwe sciencefictionfilm van Denis Villeneuve, die scifi-adepten beslist nog kennen van Arrival en Blade Runner 2049, die allebei ook erg goede kritieken kregen. Het is een ‘Part One’, dus als alles gaat zoals voorzien – maar daar heerst op dit moment nog geen absolute zekerheid over – komt er ook minstens nog een ‘Part Two’. Hoewel, ik zit ook al 40 jaar te wachten op het tweede deel van Mel Brooks’ History of the World.

Dune is een scifi-epos, gebaseerd op de gelijknamige roman van Frank Herbert, het eerste deel van een reeks van zes boeken. Het boek werd alom geprezen en is het best verkochte sciencefictionboek ter wereld. Het werd meermaals verfilmd, zowel voor het grote doek als voor het kleine scherm, hoewel het lange tijd als ‘onverfilmbaar’ beschouwd werd.

De meest recente verfilming – en tot nu toe zonder twijfel de beste – is dus deze van Dennis Villeneuve uit 2021. Dune: Part One vertelt slechts de eerste helft van Herberts eerste boek uit de reeks. Toch is het zeker niet te lang uitgerekt, want de 155 minuten durende film verveelt geen seconde. Eind dit jaar valt de beslissing over Dune: Part Two. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dat niet zou doorgaan, want Part One is een waar meesterwerk! De manier waarop het verhaal verteld wordt, de manier waarop het gefilmd werd, de casting, de acteerprestaties en de visual effects: alles is (bijna) perfect!

De hoofdrol is voor de zeer talentvolle maar toch wat minder gekende jonge acteur Timothée Chalamet, die geknipt is voor de rol. Na Dune zal zijn populariteit beslist torenhoog stijgen! Andere rollen zijn voor rekening van bekendere acteurs en actrices als Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Charlotte Rampling, Dave Bautista en Jason Momoa, om er maar enkelen te noemen.

Wie niet van scifi houdt, zal deze film welicht links laten liggen, maar de fans van het genre hebben aan Dune echt iets om de vingers bij af te likken. Bij een blockbuster als Dune was het voor mij echt geen optie om te wachten tot de film op streamingplatformen of op blu-ray zou uitkomen. Een film als deze moet je ook beslist op een zo groot mogelijk scherm zien.

Bij ons is Dune al sinds half september in de zalen, maar de Amerikaanse filmliefhebbers moeten nog wachten tot 22 oktober. Meestal is het omgekeerd, dus daarom heb ik nu ook geen enkel medelijden met hen.

Binnenkort ga ik weer naar de bios, want ondertussen is er nóg een film in première gegaan waarop iedereen al veel te lang heeft zitten wachten en die ik ook beslist op het grote scherm wil zien: de nieuwe James Bond, No Time To Die, de laatste Bond-film waarin Daniel Craig de rol van de Britse geheimagent vertolkt.

Dankzij de zetelreservatie kan ik me ook permitteren om volgende keer wat later in de bioscoop aan te komen, zodat ik alvast het grootste deel van de reclamespots kan overslaan (het licht gaat toch pas uit wanneer de trailers beginnen).

20 jaar World Soundtrack Awards

Al twintig jaar zijn de World Soundtrack Awards een vast onderdeel van het Film Fest Ghent (het filmfestival van Gent). De awards worden uitgereikt door de World Soundtrack Academy, een organisatie die ondertussen in hoog aanzien staat bij filmcomponisten uit alle hoeken van de wereld.

Ik ben een groot liefhebber van filmmuziek, dus al jarenlang probeer ik, wanneer het in mijn drukke agenda past, het WSA-concert bij te wonen.

Dit jaar is mijn agenda niet zo druk gevuld, omdat er wegens de coronacrisis vrij weinig te beleven valt. Zowat alles is afgelast of uitgesteld. Maar gelukkig ging de uitreiking van de World Soundtrack Awards met bijbehorend concert wél door, zij het dan volledig online. Ik had me een tijdje geleden al aangemeld voor het gebeuren, en ik heb meteen ook de audio-cd besteld die ter gelegenheid van deze 20e verjaardag zou verschijnen. Op 22 oktober, een dag voor de officiële releasedatum, zat hij al in mijn brievenbus. Meteen geript en op mijn netwerk gezet, zodat ik de muziek overal in huis kan beluisteren.

Het album bevat filmmuziek van alle componisten die in de voorbije twee decennia uitgeroepen werden tot World Soundtrack Film Composer of the Year en bevat gloednieuwe opnamen – door het Brussels Philharmonic en het Vlaams Radiokoor onder de leiding van Dirk Brossé – van muziek van Angelo Badalamenti, Nicholas Britell, Carter Burwell, Mychael Danna, Alexandre Desplat, Patrick Doyle, Michael Giacchino, Elliot Goldenthal, James Newton Howard, Alberto Iglesias, Jóhann Jóhannsson & Rutger Hoedemaekers, John Williams, and Gabriel Yared. Het album opent met de World Soundtrack Awards Fanfare gecomponeerd door Elmer Bernstein en wordt afgesloten met Tribute to the Film Composer, een compilatie gearrangeerd door John Williams. In totaal vijftien tracks, goed voor meer dan een uur muzikaal genot van de bovenste plank.

De uitreiking van de World Soundtrack Awards, mét concert, achtergrondinformatie, en video’s met de laureaten, werd op 24 oktober live gestreamd. Ik zat vol ongeduld klaar voor mijn tv, maar ondervond toch wel wat technische problemen, die vermoedelijk niet aan mijn kant maar aan de kant van het Film Fest Ghent lagen. Soms werden een paar seconden video herhaald, daarna ging het beeld haperen of viel de video helemaal stil. Op die manier was het jammer genoeg niet doenbaar om van het gebeuren te genieten.

’s Anderendaags heb ik dan maar een nieuwe poging gedaan. Ondertussen stond de video integraal op Vimeo en daar was hij zonder haperen of stoten te bekijken.

Voor een compleet overzicht van alle awards en laureaten verwijs ik naar de website, maar ik verklap nu al graag dat de belangrijkste prijs, de Film Composer of the Year Award, naar de IJslandse componiste Hildur Guðnadóttir gaat, voor haar sublieme score voor Joker. Eerder dit jaar won Guðnadóttir ook al een Oscar en tal van andere prijzen.

www.filmfestival.be
www.worldsoundtrackawards.com
www.worldsoundtrackawards.com/en/awards

The Right Stuff

The Right Stuff is de titel van een film uit 1983. Het was een van de eerste dvd’s in mijn verzameling van films die iets met ruimtevaart te maken hebben. The Right Stuff is een adaptatie van het gelijknamige boek dat Tom Wolfe vier jaar eerde publiceerde, en het gaat over de eerste Amerikaanse astronauten die de nog maar pas in het leven geroepen NASA rekruteerde voor het Mercury-programma.

Nu is The Right Stuff ook de titel van een nieuwe achtdelige National Geographic-tv-serie waarvan de eerste twee afleveringen afgelopen vrijdag wereldwijd in première gingen op Disney+. Je begrijpt dat ik vrijdagavond dus gretig aan mijn tv-scherm gekluisterd zat.

De eerste aflevering begint op de ochtend van 5 mei 1961, de dag dat Alan Shepard als eerste Amerikaan naar de ruimte vertrok, een kleine maand nadat de Rus Joeri Gagarin met de eer was gaan lopen. De Russen hadden de wereld herhaaldelijk met verstomming geslagen met de eerste kunstmaan (Spoetnik 1, 4 oktober 1957), het eerste levende wezen (de hond Laika, die haar ruimtereis op 14 mei 1958 helaas niet overleefde), en de eerste mens in de ruimte (Joeri Gagarin, 12 april 1961). Hoog tijd dus dat de Amerikanen ook eens wat van hun kunnen lieten zien.

Maar voor we Shepard met zijn Mercury-Redstone 3 (alias Freedom-7) gelanceerd zien worden, flashen we back naar 1959, naar de selectie van de eerste NASA-astronauten. Het is even wennen om de legendarische ‘Mercury Seven’ – de zeven eerste NASA-astronauten – vertolkt te zien worden door weer een nieuwe cast. De volgende zes afleveringen zullen de komende vrijdagen wekelijks gereleaset worden. Ik kijk ernaar uit!

Er is de laatste tijd een aardig aanbod van ruimtevaartseries op de streamingplatformen. Eerder al hadden we op AppleTV+ For All Mankind (alternative history, over de Apollo-maanlandingen), op Netflix Space Force (komedie, over de door Trump in het leven geroepen legeronderdeel met een logo dat verdacht veel op dat van Star Trek gelijkt), Away (scifi, over de eerste bemande reis naar Mars) en Challenger: The Final Flight (docu-miniserie over de ramp met spaceshuttle Challenger). Ook met deze Right Stuff-adaptatie worden de liefhebbers van het genre weer flink verwend!

Zeg nu zelf, dat is toch allemaal véél interessanter kijkvoer dan al die oude en nieuwe Vlaamse series op het veel te dure streamz, nietwaar?

www.disneyplus.com/series/the-right-stuff/4wCkPyO0JUux
www.nationalgeographic.com/tv/shows/the-right-stuff

Cats

Toen ik een tijd geleden op het internet las dat Cats verfilmd zou worden, was ik ontzettend in mijn nopjes. Cats is al jarenlang onze favoriete musical. Eind de jaren tachtig zagen Miche en ik deze musical van Andrew Lloyd Webber in een Duitse versie in Wenen, in 2010 woonden we een bijzonder knap gemaakte amateurvoorstelling bij in Izegem, en we waren uiteraard ook van de partij toen de musical in 2013 opgevoerd werd in Oostende en in 2017 in Antwerpen, zoals je eerder op deze blog kon lezen.

We waren dus erg benieuwd naar de film en we waren heel enthousiast toen de trailer op het internet verscheen. Na lang wachten hebben we de film nu eindelijk kunnen zien, nu hij beschikbaar is via video on demand. In België werd Cats blijkbaar maar in een bijzonder klein aantal zalen vertoond, ik heb ’m in ieder geval niet teruggevonden in de programmatie van de Brugse bioscopen.

Maar nog vóór ik de kans kreeg om deze nieuwe Cats-verfilming te bekijken, las ik op het internet erg veel negatieve commentaren. Op IMDb haalt de film een bedroevend lage score van 2.7 en op Rotten Tomatoes was het al niet veel beter. Blijkbaar was er bij het uitbrengen van de film een probleem met enkele onvoltooide visuele effecten, maar dat was niet het enige punt van kritiek. De recenties waren overwegend negatief, en de film werd een financiële flop, ondanks het feit dat er heel wat gekende namen op de affiche stonden, zoals James Corden, Judy Dench, Ian McKellen, Taylor Swift, Jennifer Hudson en Idris Elba. Dench en McKellen mogen dan wel respectabele acteurs zijn, grote zangtalenten zijn ze beslist niet.

Toch vonden we deze adaptatie van Cats best genietbaar, maar ik besef dat dat waarschijnlijk komt doordat we grote musicalfans zijn en we de songs door en door kennen. Iemand die totaal geen band heeft met deze musical – ooit de langstlopende musical op Broadway en in Londen, dat betekent toch wat – ervaart de film wellicht heel anders dan wij...

Nog een weetje: dit is de tweede keer dat Judi Dench een personage vertolkt dat doorgaans door een mannelijk acteur gespeeld wordt. In Cats vertolkt ze de wijze oude Deuteronomy; in de James Bond-franchise nam Dench eerder al de rol van M over van Robert Brown.

John Williams in Vienna

Door de coronamaatregelen kunnen we al een hele tijd niet meer naar theater, musical, opera of concert. Maar gelukkig is er het internet. Via de website van Deutsche Grammophon worden regelmatig klassieke concerten aangeboden voor de liefhebbers van het betere muziekgenre.

Een concert dat ik beslist niet mocht overslaan, was John Williams in Vienna, een opname van een concert dat eerder dit jaar plaatsvond in de bekende Wiener Musikvereinsaal, vanwaar ook ieder jaar op 1 januari het Nieuwjaarsconcert onze huiskamers binnenkomt. Dit dirigeerdebuut van John Williams bij de Wiener Philharmoniker was meteen ook de allereerste keer dat de legendarische maestro in continentaal Europa dirigeerde.

John Williams is zonder enige twijfel de allergrootste en meest getalenteerde filmcomponist ooit, al doet hij daar zelf erg bescheiden over. Maar het publiek in de zaal deelt alvast mijn mening, want toen Williams het podium op kwam, werd hij verwelkomd met een staande ovatie, nog vóór er ook maar één muzieknoot in de zaal had weerklonken. Williams zei dat hij het een bijzonder grote eer vond om met de getalenteerde muzikanten van de Wiener Philharmoniker te mogen optreden.

Het concert was een aaneenschakeling van bekende filmmelodieën. Williams’ oeuvre is bijzonder gevarieerd. Op het programma stonden fragmenten uit Hook, Close Encounters of the Third Kind, Harry Potter and the Philosopher’s Stone, Sabrina, Far and Away, The Witches of Eastwick, E.T. the Extra-Terrestrial, Jurassic Park, War Horse, Jaws, Raiders of the Lost Ark, Cinderella Liberty, The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, Star Wars en Schindler’s List.

Ik ken al die melodieën natuurlijk al, want de meeste van die films heb ik gezien, en mijn filmmuziekcollectie bevat heel wat John Williams-soundtracks. Toch is het weer een heel nieuwe ervaring om Williams nu eens zelf met het dirigeerstokje te zien, niet in een opnamestudio in een behind-the-scenes-video, maar tijdens een live uitvoering met een wereldberoemd orkest, in een wereldberoemde concertzaal in de wereldhoofdstad van de klassieke muziek. Bovendien had dit concert nog een extra troef: de Duitse vioolvirtuose Anne-Sophie Mutter, die het beste van haar kunnen gaf. Haar vertolking van Hedwig’s Theme uit Harry Potter and the Philosopher’s Stone in het eerste deel en Remembrances uit Schindler’s List in het tweede deel van het concert waren werkelijk fenomenaal.

Het mag dan ook niet verbazen dat er tijdens het concert nog meerdere staande ovaties volgden, volkomen terecht. John Williams is een waar muzikaal genie, en zijn composities zijn stuk voor stuk meesterwerken. Dat in combinatie met een toporkest bestaande uit zeer getalenteerde muzikanten en een al even getalenteerde violiste, maakt dit concert voor mij tot het muzikale hoogtepunt van het jaar.

Volgende maand brengt Deutsche Grammophon John Williams in Vienna uit op verschillende fysieke en digitale formaten: cd, blu-ray, vinyl, etc. Dit verdient beslist een plaatsje in de verzameling van iedere filmmuziekliefhebber.

www.anne-sophie-mutter.de
www.dg-premium.com
www.dg-premium.com/dg_stage_video/john-williams-in-vienna

Frozen II

Eind 2013 bracht Disney Frozen uit, een muzikale animatiefilm gebaseerd op het sprookje De Sneeuwkoningin van Hans Christian Andersen. Het werd een immens succes, niet in het minst vanwege de bijzonder aanstekelijke songs van Kristen Anderson-Lopez en Robert Lopez en de score van Christophe Beck. De film won tal van awards, waaronder twee Oscars (beste animatiefilm en beste originele song).

Frozen werd al snel mijn nieuwe favoriete Disney-film, en het soundtrackalbum – de Deluxe Edition met extra nummers die niet in de film werden gebruikt, met demo recordings en met interessante commentaren van beide tekstschrijvers – werd prompt toegevoegd aan mijn uitgebreide collectie filmmuziek. Bij het grote publiek werd vooral Let it Go (gezongen door Idina Menzel) bekend, maar het album bevat nog tal van andere bijzonder goede nummers, zoals Do You Want to Build a Snowman?, Olafs komische liedje In Summer, For the First Time in Forever, en mijn favoriete duet Love Is an Open Door, dat ik soms luidkeels durf mee te zingen wanneer ik alleen in de auto zit.

Enkele weken geleden kwam dan eindelijk het langverwachte vervolg uit, met de niet erg originele titel Frozen II. Ik heb de film ondertussen twee keer gezien en de soundtrack al een keer of tien beluisterd. Ik ben weer bijzonder enthousiast. Frozen II is ongetwijfeld een waardige sequel, en ook de soundtrack zit weer boordevol sterke nummers.

Maar er zijn toch enkele duidelijke verschillen tussen Frozen en Frozen II. De sequel is, ondanks de grappige interventies van Olaf, duidelijk wat donkerder, over het algemeen wat minder vrolijk en in ieder geval een heel stuk mysterieuzer dan het origineel. Die sfeer zet zich door in de liedjes. De soundtrack van Frozen II bevat wederom een heleboel fantastisch goede songs

Daar houd ik wel van. Hoe meer mysterie, hoe liever ik het heb. Een mooie vondst is dat de mysterieuze lokroep die enkel Elsa kan horen, op een sublieme manier verwerkt wordt in enkele van de songs, met name in Show Yourself en Into the Unknown.

Het lijdt geen twijfel dat ook Frozen II, net als zijn voorganger, binnenkort zal toegevoegd worden aan mijn blu-raycollectie. Ik ben al reuze benieuwd naar alle extra’s die ongetwijfeld op het schijfje zullen staan. Behalve een sterk verhaal en een fantastische soundtrack heeft deze film nog meer moois te bieden. De animatie is bijzonder knap. Niet enkel de personages zijn erg leuk getekend, ook aan de decors en de omgevingen is erg veel detail besteed. Het lijdt geen twijfel dat de animatoren bijzonder talentvol zijn. Het is overigens bijna onvoorstelbaar hoe goed men tegenwoordig water kan nabootsen met animatietechnieken. De kolkende rivier en de onstuimige zee zien er bijzonder overtuigend en realistisch uit!

Ja, je hebt het al gemerkt: ik ben een fan! In de Engelstalige versie worden de stemmen weer vertolkt door dezelfde acteurs en actrices als de eerste Frozen-film, met Kristen Bell in de rol van Anna. Ik ben al een fan van Bell sedert het eerste seizoen van Veronica Mars, en ze vertolkt ook een hoofdrol in The Good Place.

Van Into the Unknown heeft Disney ondertussen al een meertalige versie uitgebracht, waarin Elsa moeiteloos schakelt tussen maar liefst 29 verschillende talen. Je kunt de clip bekijken op YouTube.

movies.disney.com/frozen-2
nl.disney.be/films/frozen-2
www.imdb.com/title/tt4520988
youtu.be/GgPmy8RnlCA

Apollo 11

Zaterdag vond ik eindelijk nog eens de tijd om naar Brussel te sporen en het IMAX-theater op de Heizel te bezoeken voor Apollo 11. Ik had al eerder willen gaan, maar er waren allerlei dingen die dat in de weg stonden: het Intersteno-congres in Italië, een spoorstaking, een weekendje Phantasialand en een uitstapje naar Disneyland Parijs.

Veel tijd had ik niet meer, want afgaand op de Kinepolis-website stonden er nog maar een handjevol voorstellingen op het programma (laatste voorstelling op 31 augustus). Amper drie voorstellingen per week, waarvan een op zondagochtend! Wat een verschil met Nederland, waar de film (weliswaar in een andere versie) in het Omniversum in Den Haag drie keer per dag vertoond wordt, en er meerdere bioscoopzalen zijn die de film op het programma hebben staan!

Apollo 11 is een adembenemende documentaire die je bij momenten op het puntje van je stoel doet zitten en die je mond laat openvallen van verbazing. We maken de hele maanmissie mee van begin tot einde. De film opent op het ogenblik dat de gigantische Saturnus V-raket (110 m hoog) met lanceertoren en al op een kolossaal rupsvoertuig (een ‘crawler’) naar lanceerplatform 39A wordt gereden. Bij mijn bezoeken aan het Kennedy Space Center heb ik zo’n crawler met eigen ogen van dichtbij gezien en heb ik aan de voet van dat lanceerplatform gestaan (dat later gebruikt werd voor de lancering van de Space Shuttles en vanwaar tegenwoordig de Falcon-raketten van SpaceX vertrekken).

In tegenstelling tot heel wat andere documentaires is er geen commentaarstem (voice-over) om het verhaal te vertellen, en zijn er geen interviews (talking heads). De film is een ononderbroken stroom van archiefbeelden van uitstekende kwaliteit, waarvan heel wat nog nooit eerder vertoond, en originele geluidsopnamen. Je wordt teruggekatapulteerd naar 1969 en maakt het allemaal zelf mee vanop de eerste rij.

Als je deze blog een beetje volgt of als je mij kent, dan weet je ongetwijfeld dat ik een levenslange passie heb voor ruimtevaart, een passie die een aanvang nam met Apollo 11 en het ‘numéro historique’ van Paris Match dat mijn vader in 1969 voor mij had gekocht. Als gepassioneerd ruimtevaartfanaat heb ik in de loop der jaren al tal van documentaires over Apollo 11 gezien, en ik ben erg goed vertrouwd met de meeste details van de missie. Het was dan ook een openbaring dat ik in deze nieuwe docu heel wat beeldmateriaal gepresenteerd kreeg dat ik nog nooit eerder had gezien! Voor Apollo 11 werd immers gebruikgemaakt van heel wat recent in de archieven ontdekte en nooit eerder vertoonde 70 mm-filmbeelden. Daarom alleen al is deze film een absolute must voor iedereen die ook maar een beetje geïnteresseerd is in ruimtevaart. 70 mm is een grootbeeldformaat dat zich uitstekend laat converteren naar het IMAX-formaat.

De film brengt je helemaal terug naar 1969. In de buurt van Cape Canaveral hadden zich op de dag van de lancering (16 juli) tal van nieuwsgierigen verzameld. Ze kampeerden langs de rand van de weg en droegen gekke zonnebrilletjes en malle sixties-outfits. Op de beelden vanuit Launch Control en Mission Control ontdekte ik heel wat bekende gezichten, waaronder Werner von Braun (ontwerper van de maanraket), Gene Kranz (flight director), Charlie Duke (capcom), en Jim Lovell (back-up crew).

We volgen de drie astronauten, Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins, vanaf het moment dat ze in hun ruimtepakken geholpen worden. Ze worden met de Astrovan naar het lanceerplatform gereden, nemen de lift naar boven en stappen in de ruimtecapsule, helemaal in het topje van de raket. We blijven bij hen tot ze acht dagen later op zee landen, opgepikt worden door het vliegdekschip USS Hornet, en meteen in quarantaine gaan (want misschien hadden ze wel maanbacteriën meegebracht, wie weet?). De film eindigt met de ticker-tape parade op 13 augustus.

Aan de hand van korte animaties worden de verschillende stappen van de missie geïllustreerd: de lancering naar een lage baan om de Aarde, de trans-lunar injection, het omkeren van de CSM en de koppeling met de maanlander, de overstap van Armstrong en Aldrin naar de LEM, etc. Het wordt ontzettend spannend wanneer de LEM, Eagle genaamd, gaat landen. We kunnen volgen hoe ver de lander nog van het maanoppervlak verwijderd is en hoeveel minuten en seconden brandstof er nog over blijft. En dan, kort voor de landing, geeft de computer twee onverwachte alarmcodes: 1202 en 1201, door een overbelasting van het besturingssysteem. Er wordt besloten om de alarmen te negeren en door te gaan met de landing. Om een veld bezaaid met rotsblokken te vermijden, moet Armstrong bijsturen. Hij zet de lander met succes aan de grond, met nog maar heel weinig brandstof over. Tranquillity Base here. The Eagle has landed!

Wees gerust, er is nog brandstof genoeg om terug op te stijgen en de Maan weer te verlaten. Voor de terugkeer is er een aparte raketmotor, met een aparte brandstoftank.

Na de landing zijn we getuige van de activiteiten van de astronauten op het maanoppervlak. Armstrong stapt als eerste van de ladder en spreekt de historische woorden ‘That’s one small step for [a] man, one giant leap for mankind.’ De [a] staat tussen haakjes omdat het woord in het ruis op de geluidsopname weggevallen is, maar hoogstwaarschijnlijk wel degelijk door Armstrong werd uitgesproken. Al even veelbetekenend (maar bij het grote publiek nauwelijks gekend) zijn Aldrins woorden ‘Magnificent desolation!’

Aldrin en Armstrong planten de Amerikaanse vlag op de maanbodem, plaatsen enkele wetenschappelijke instrumenten (een laserretroreflector, een seismisch en een zonnewind-experiment), maken foto’s en tv-beelden, verzamelen maanstenen en lezen de tekst van een gedenkplaat: ‘Here men from the planet Earth first set foot upon the Moon. July 1969, A.D. We came in peace for all mankind.’ Ze voeren een telefoongesprek met president Nixon en laten ook een mission patch van Apollo 1 achter, de missie waarbij drie astronauten in 1967 bij een brand om het leven kwamen.

Na een maanwandeling van iets meer dan twee uur gaan ze terug aan boord van de maanlander en mogen ze enkele uren slapen voordat ze terug opstijgen. Even later koppelt de Eagle weer aan de Columbia, de capsule waarin de derde astronaut, Collins, al die tijd baantjes om de Maan had gedraaid. Armstrong en Aldrin waren meer dan 21½ uur op de Maan geweest.

De terugvlucht verloopt voorspoedig. Het spannendste moment is het ogenblik dat de ruimtecapsule de aardatmosfeer induikt en het radiocontact wegvalt. Het hitteschild doet zijn werk, en even later daalt de Columbia aan drie enorme parachutes af naar de Stille Oceaan, waar de bemanning opgewacht wordt door de USS Hornet.

Apollo 11 is een fantastische, adembenemende documentaire die je meevoert met de meest tot de verbeelding sprekende missie uit de ruimtevaartgeschiedenis. De film kreeg, volkomen terecht, bijzonder lovende kritieken. Het merendeel van wat je te zien krijgt, is samengesteld uit niet eerder vertoonde archiefbeelden, die pas in 2017 ontdekt werden. Wat je hoort, zijn originele geluidsopnames, voornamelijk communicatie tussen Launch Control (Kennedy Space Center), Mission Control (Houston) en de astronauten (met veel biepgeluidjes).

Er zijn twee versies van de film: de lange versie (93 min), die zowel in IMAX-theaters als in gewone bioscoopzalen vertoond wordt, en een ingekorte versie van 45 minuten voor IMAX-theaters, onder de titel Apollo 11: First Steps. In Kinepolis Brussel speelt momenteel nog de lange versie; in het Omniversum krijg je de First Steps Edition te zien. Het is nog even wachten op de blu-ray, maar die wordt binnenkort beslist toegevoegd aan mijn verzameling!

apollo11incinemas.com
www.imax.com/movies/apollo-11-2019
www.imax.com/movies/apollo-11-first-steps-edition
www.imdb.com/title/tt8760684
www.omniversum.nl/nl/filmagenda/apollo-11
youtu.be/NxYsD_oUMCQ

Avengers: Endgame (spoiler-free)

Zelfs als je geen Marvel-fan bent, kon je er de voorbije weken niet aan ontsnappen. Avengers: Endgame was een item in zowat alle tv-journaals van 24 april, de dag dat de film wereldwijd in première ging. Fans hebben er een jaar lang halsreikend naar uitgekeken, want Endgame was het vervolg op Avengers: Infinity War, het grote filmsucces van vorig jaar dat met zijn verrassende open einde bezoekers met verstomming achterliet.

Infinity War brak al een aantal records, maar die werden allemaal moeiteloos verpulverd door Endgame. Deze film is waanzinnig succesvol. Tijdens het openingsweekend alleen al bracht Avengers: Endgame meer dan een miljard dollar op, bijna het dubbele van zijn voorganger.

Deze 22e film in de reeks superheldenfilms die in 2008 begon met Iron Man is het zoveelste opeenvolgende Marvel-succes. De films worden aangeduid met de overkoepelende noemer Marvel Cinematic Universe (MCU) en zijn gebaseerd op personages uit de publicaties van Marvel Comics. Comics zijn Amerikaanse stripverhalen, die doorgaans om superhelden draaien. Bij ons waren Amerikaanse comics tot pakweg een jaar of tien geleden alleen populair bij de echte verzamelaars, maar nu de superhelden via de bioscoopsuccessen de weg naar het grote publiek gevonden hebben, raken ze ook bij ons meer en meer in trek.

Superhelden bestaan al langer, en van de meest bekende, zoals Batman of Superman, hadden we natuurlijk allemaal al wel eens gehoord. Maar Batman en Superman komen niet uit de Marvel-stal. Neen, deze helden komen van Marvels grootste concurrent, DC Comics. In het kielzog van het enorme succes van de Marvel-verfilmingen werden ook een aantal films rond DC-personages gemaakt: nog meer Batman en Superman-films, maar ook Wonder Woman en recentelijk Aquaman. DC kan echter het wereldwijde succes van Marvel in de verste verte niet evenaren.

Bij het grote publiek haalt Marvel duidelijk de overhand qua succes, maar wanneer échte comic-fans elkaar voor het eerst ontmoeten, stellen ze elkaar nog steeds de vraag: ‘Marvel of DC?’, en de meningen zijn verdeeld. Zelf ben ik meer een Marvel-fan, en zeker qua bioscoopreleases vind ik de Marvel-verfilmingen over het algemeen stukken beter dan de DC-films. Met uitzondering van Wonder Woman, die ik wel bijzonder geslaagd vond. Zowel Marvel als DC maken ook tv-series gebaseerd op hun personages, en op tv kijk ik graag naar DC-series (Smallville, Gotham, Black Lightning, en de series van het Arrowverse: Arrow, The Flash, Supergirl en Legends of Tomorrow).

Maar nu terug naar Avengers: Endgame. Als je maar een occasionele bioscoopbezoeker bent, moet je eigenlijk niet naar deze film gaan kijken, tenzij je het niet erg vindt dat je het verhaal niet goed kunt volgen. Zoals gezegd is Endgame immers een direct vervolg op Infinity War. Bovendien komen in beide films zo goed als alle hoofd- en nevenpersonages uit de eerdere films van het MCU voor, en het helpt een heel stuk als je van al die personages hun achtergrond kent. Met andere woorden: eigenlijk moet je liefst ook alle eerdere MCU-films gezien hebben alvorens je Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame bekijkt.

De cast van Endgame is indrukwekkend en omvat maar liefst 19 acteurs en actrices met een of meer Oscarnominaties op hun naam, onder wie 8 Oscarwinnaars.

Avengers: Endgame mag dan wel het sluitstuk van een hele reeks films zijn, dat betekent niet dat het nu afgelopen zou zijn met het MCU. In tegendeel. Marvel heeft nog steeds meer dan voldoende inspiratie voor nieuwe films. Dit jaar nog krijgen we Spider-Man: Far From Home, waarin Spider-Man door Europa reist. Er staat een derde Guardians of the Galaxy-film op stapel, en er zijn al vervolgen gepland op Doctor Strange, Black Panther, Ant-Man and the Wasp en Captain Marvel, om er maar enkele te noemen. Ook Black Widow zal eindelijk een eigen film krijgen, en er komen ook films rond nieuwe personages. De groeiende schare liefhebbers van superheldenfilms staan dus nog mooie tijden te wachten.

https://nl.disney.be/films/avengers-endgame
www.imdb.com/title/tt4154796

Dumbo

Disney is al een tijdje bezig met liveaction remakes van zijn animatieklassiekers. Zo konden we in 2010 al genieten van Alice in Wonderland (met Anne Hathaway als Alice en Johnny Depp als de Mad Hatter), in 2014 van Maleficent (met Jolina Jolie in de titelrol, gebaseerd op Sleeping Beauty), in 2015 van Cinderella (met Kate Blanchett als Assepoester), in 2016 van The Jungle Book (met de stemmen van onder andere Bill Murray, Ben Kingsley en Scarlett Johansson), in 2017 van Beauty and the Beast en in 2018 van Christopher Robin (met Ewan McGregor in de titelrol en gebaseerd op de avonturen van Winnie the Pooh).

Telkens bijzonder geslaagde producties, waarvoor Disney grote namen wist te strikken.

De volgende in het rijtje kwam dit jaar: Dumbo, net als Alice in Wonderland in een regie van niemand minder dan Tim Burton (ook gekend van onder andere The Nightmare Before Christmas, Charlie and the Chocolate Factory en onlangs nog Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children).

Ook de cast van Dumbo bestaat voor een aanzienlijk deel uit grote sterren: Eva Green, Danny DeVito, Colin Farrell en Michael Keaton. De rol van circusdirecteur is DeVito op het lijf geschreven.

De keuze van de cast wijst er al op dat Disney voor deze films beslist niet enkel mikt op een jeugdig publiek. Er zijn helaas nog altijd heel wat mensen die de naam ‘Disney’ associëren met ‘kinderlijk’ of ‘kinderachtig’, maar die mensen dwalen en hebben duidelijk geen flauw idee waar Disney precies voor staat. Net als de eerder genoemde films is ook deze versie van Dumbo bijzonder knap gemaakt en zeker ook erg genietbaar voor volwassenen die over een voldoende dosis fantasie beschikken. Een vliegende olifant – oeps, nu heb ik een belangrijk plotelement verklapt, sorry... – mag dan wel niet erg geloofwaardig zijn, daar gaat het natuurlijk niet om. Dumbo is een meeslepend, spannend en visueel bijzonder sterk verhaal.

Naast een goede film, die aandacht heeft voor actuele thema’s als dierenwelzijn en diversiteit, is Dumbo ook een erg mooi eerbetoon aan het origineel uit 1941. Disney-fans zullen heel wat leuke details herkennen. Heb je de film gemist in de bioscoop? Bekijk hem dan zeker wanneer hij uitkomt op dvd, blu-ray en video-on-demand.

De film kwam bij ons in twee versies in de zalen: de originele, Engelstalige versie en een in het Nederlands gedubde versie. Die laatste is wellicht te verkiezen voor wie met kleine kinderen gaat kijken, maar als volwassene zul je ongetwijfeld de originele versie veel meer kunnen appreciëren. Ik vind het altijd zonde dat topactrices en -acteurs zoals in dit geval Eva Green of Danny DeVito, van wie je als filmliefhebber de stemmen door en door kent, in zo’n gedubde versie bijna respectloos vervangen worden door een of andere goedkope BV of BN’er. Bovendien vind ik het vreselijk dat de Nederlandse dialogen die je hoort niet lipsynchroon zijn met de gezichten die je ziet. Bij animatiefilms vind ik dat niet zo erg, maar bij liveaction kan ik daar absoluut niet tegen!

Disney heeft later dit jaar nog meer voor ons in petto. In 2019 krijgen we nóg vier liveaction films te zien: Aladdin, The Lion King, de Maleficent-sequel Mistress of Evil en tenslotte Lady and the Tramp. Van Aladdin en The Lion King heb ik de trailers al gezien, en ze zien er bijzonder veelbelovend uit. De Disney-fans zullen extra verwend worden dit jaar!

nl.disney.be/films/dumbo-2019
www.imdb.com/title/tt3861390

FACTS 2019, Spring Edition

FACTS heeft al meerdere jaren een vaste plaats op mijn agenda. Of liever: twee vaste plaatsen, want sedert 2016 is er een lente- en een herfsteditie, telkens twee dagen.

Ik schreef het al eerder: op FACTS is van alles te beleven voor elke liefhebber van series en films (vooral scifi en fantasy), comics, games, anime, cosplay en al wat daar enigszins op lijkt. Voor echte geeks dus.

Ik ga voornamelijk naar dergelijke evenementen om de acteurs en actrices uit mijn favoriete series en films te ontmoeten en hun Q&A’s bij te wonen, maar daarover straks meer.

FACTS is natuurlijk ook een erg commercieel gebeuren, waar heel wat bezoekers zich laten verleiden tot de aankoop van allerlei leuke hebbedingetjes. Erg veel spullen koop ik niet, maar een van de handelaars bij wie ik graag langs ga, is John-Jan Soundtrack. Deze handelaar is gespecialiseerd in soundtracks van het soort films en series dat erg in trek is bij heel wat FACTS-bezoekers. Dat soort soundtracks is doorgaans niet te koop bij MediaMarkt, Fnac, Bol.com of Amazon, en je vindt ze niet op iTunes, Spotify of Google Play.

Neen, voor gespecialiseerde zaken moet je terecht bij een specialist. Ik ben ondertussen dus een trouwe klant geworden. Ik koop vooral de albums van La-La Land Records, een Amerikaans platenlabel dat gespecialiseerd is in film- en tv-soundtracks. De laatste tijd worden heel wat zogenaamde ‘anniversary editions’ uitgebracht van klassieke soundtracks. Het gaat dan om een geremasterde editie, waarbij het oorspronkelijk uitgebrachte album aangevuld wordt met niet eerder uitgegeven tracks en/of tracks die wel voor de film of serie gecomponeerd zijn maar die uiteindelijk niet gebruikt werden.

Zo kocht ik in het verleden onder andere al E.T., The Extra-Terrestrial – 35th Anniversary Remastered Edition (2 cd’s), Close Encounters of the Third Kind – 40th Anniversary Remastered Edition (2 cd’s), Star Trek – 50th Anniversary Collection (4 cd’s) en John Williams & Steven Spielberg – The Ultimate Collection (3 cd’s en een dvd).

Op de Spring Edition 2019 van FACTS heb ik Superman: The Movie – 40th Anniversary Remastered Edition aan mijn collectie toegevoegd, en het is héérlijk nostalgisch om daarnaar te luisteren. Ik waan me weer 40 jaar terug in de tijd, wanneer ik voor het eerst de échte Superman (Christopher Reeve) met een wapperende cape en de rechterarm voor zich uit gestrekt over het scherm zie vliegen. De iconische, heroïsche muziek van John Williams ­– mijn favoriete componist en een waar muzikaal genie! – heeft ongetwijfeld een grote bijdrage geleverd aan het succes van die film.

Ook qua acteurs werd ik op deze editie van FACTS verwend, met Gaten Matarazzo (Dustin uit Stranger Things), Jason Isaacs (Gabriel Lorca uit Star Trek: Discovery en Lucius Malfoy in Harry Potter), Mads Mikkelsen (Galen Erso in Rogue One: A Star Wars Story en Le Chiffre in Casino Royale), Lana Parrilla (Evil Queen / Regina Mills in Once Upon A Time), Tom Hopper (Luther Hargreeves in The Umbrella Academy en Dickon Tarly in Game of Thrones), Shannen Doherty (Prue Halliwell in Charmed en Brenda Walsch in Berverly Hills, 90210) en Dolph Lundgren (Ivan Drago in Rocky IV).

Ik had van tevoren vooral uitgezien naar Matarazzo, Parrilla, Hopper, Isaacs en Mikkelsen. Jason Isaacs heb ik het afgelopen jaar al twee keer eerder ontmoet: een eerste keer op FedCon 2018 in Bonn, en een tweede keer op de Open Dag van ESTEC in Noordwijk. Net als op FedCon vroeg hij (als enige) uitdrukkelijk om tijdens zijn Q&A niet te fotograferen en vooral niet te filmen, omdat hij anders te veel moet opletten wat hij zegt. Jammer, want zijn twee panels waren erg leuk. En net als op FedCon liep een dame (zijn manager?) voortdurend rond tussen het publiek om op het filmverbod toe te zien. Beetje irritant.

Na de vorige FACTS (Fall Edition 2018), naar aanleiding van de Q&A van Jennifer Morrison, ben ik beginnen kijken naar Once Upon A Time. Ondertussen heb ik twee seizoenen van de serie gezien en ik weet de serie erg te smaken. Daarom was ik bijzonder blij dat er nu een andere actrice uit deze reeks op FACTS te gast was: Lana Parrilla.

In Once Upon A Time zijn zowat alle bekende sprookjesfiguren door een vloek van de Evil Queen (Lana Parrilla) verbannen naar een plaats zonder magie: het fictieve plaatsje Storybrooke in de Verenigde Staten. De reeks heeft een bijzonder originele opzet: door de vloek zijn alle personages ‘gewone’ mensen geworden, die in een gewoon stadje leven, wonen en werken, en die aanvankelijk alle herinneringen aan hun verleden als sprookjesfiguur vergeten zijn... Tot het hoofdpersonage Emma Swan (Jennifer Morrison) in Storybrooke komt opdagen, waarna beetje bij beetje de ware toedracht onthuld wordt. In het eerste seizoen worden scènes in Storybrooke voortdurend afgewisseld met flashbacks naar de sprookjeswereld, waarin we steeds meer sprookjesfiguren en hun onderlinge verhoudingen ontdekken.

Bijzonder intrigerend, want in Once Upon A Time staan de sprookjes niet los van elkaar; de verhaallijnen zijn met elkaar verweven, en figuren duiken op waar je ze niet meteen verwacht. Zo blijkt de moeder van de Evil Queen niemand minder te zijn dan de koningin van Wonderland, de Queen of Hearts. En Repelsteeltje blijkt verrassende banden met meerdere andere personages te hebben. Als je tijd over hebt en niet weet wat te kijken op tv, dan is Once Upon A Time beslist een aanrader. De reeks telt 7 seizoenen, goed voor in totaal 155 afleveringen. Ik begin binnenkort met seizoen 3 en heb dus nog wel even te gaan.

FACTS lijkt nog maar net voorbij, of er staat alweer een ander gelijkaardig (maar iets bescheidener) event op het programma: volgend weekend is het alweer tijd voor Comic Con Gent. Ook daar hoop ik weer een aantal acteurs uit mijn favoriete series te ontmoeten.

facts.be
lalalandrecords.com

Gremlins

In Brugge loopt nog tot morgen de 11e editie van het Razor Reel Flanders Film Festival (RRFFF), een filmfestival voor genrefilms (sci-fi, horror en fantasy) waar ik al meerdere jaren een frequent bezoeker ben. Zoals op ieder festival komen er vooral nieuwe films aan bod, maar er is ook aandacht voor enkele klassiekers, die de fans natuurlijk maar al te graag nog eens op het grote scherm willen zien.

Zo stonden dit jaar een aantal genrefilms uit de jaren 80 op het programma: The Fog (1980), Gremlins (1984) en Stand By Me (1986). Ook met Summer of 84 (een recente productie uit 2018) keerden we terug naar de sfeer van de eighties.

Ik was helaas niet in de gelegenheid om ze allemaal te bekijken, maar zondagmorgen wou ik wel speciaal vroeg opstaan voor Gremlins. Dat we ondertussen overgeschakeld waren naar het winteruur en ik dus tóch een uurtje langer had kunnen slapen, was natuurlijk een reuze meevaller. Waarom hebben we niet elk weekend een uurtje extra?

Gremlins is een horror-komedie. Daarbij komt het erop neer dat het horror-aspect zo overdreven wordt, dat het een omgekeerd effect heeft: je gaat er niet echt van huiveren, maar de absurde humor bezorgt je wel een schaterlach. De film werd geregisseerd door Joe Dante en geproduceerd door Steven Spielberg, met een scenario van Chris Columbus. Het werd een van de meest succesvolle films van de jaren tachtig.

Even het geheugen opfrissen: een vader koopt in Chinatown een bijzonder kerstgeschenk voor zijn zoon: een ‘Mogwai’, een lief, klein, schattig diertje met grote ogen en een zachte vacht. Aanvankelijk was het diertje niet te koop, maar uiteindelijk liet de oude man aan wie de Mogwai toebehoorde, zich toch overhalen. Er zijn echter drie belangrijke regels: het diertje, dat de naam Gizmo krijgt, kan niet tegen fel licht – zonlicht kan zelfs dodelijk zijn! –, hij mag absoluut niet in contact komen met water, en hij mag in geen geval gevoederd worden na middernacht.

Je kunt natuurlijk al raden dat dat toch gebeurt, en het resultaat is even verrassend als catastrofaal. Het aanvankelijk lieve, schattige wezentje brengt al gauw een bende gevaarlijke, griezelige kleine monsters (‘gremlins’) voort, die met Kerst een heel stadje in rep en roer zetten. Uiteindelijk loopt alles goed af, maar er is wel een behoorlijke puinhoop aangericht.

Het toeval wil dat ik eerder dit jaar op FedCon nog Zach Galligan ontmoette, de acteur (toen nog een tiener) die een van de hoofdpersonages (Billy) vertolkt. Hij vertelde enkele grappige anekdotes over het verloop van de opnames, met name over het ‘gedoe’ met de poppen. De film stamt immers uit het pre-CGI-tijdperk, wat betekent dat er met poppen gewerkt moest worden om Gizmo en de gremlins tot leven te brengen.

Blij dat ik de film na al die jaren op het grote scherm heb teruggezien. Dank je wel, RRFFF!

www.imdb.com/title/tt0087363
rrfff.be

First Man

De NASA bestaat dit jaar 60 jaar, en volgend jaar vieren we de 50e verjaardag van de eerste maanlanding. Twee mooie gelegenheden voor een film over Neil Armstrong, de man die op 21 juli 1969 de geschiedenis inging als de eerste mens op de maan.

First Man is een geslaagde biopic die focust op de man onder de ruimtehelm. Regisseur Damien Chazelle (eigenlijk alleen maar bekend van La La Land) wil met zijn film vooral de minder bekende aspecten van Armstrong en de maanmissie laten zien. Voor mij, als ruimtevaartfanaat, zijn die minder bekende aspecten uiteraard niet helemaal onbekend. In tegendeel: met zo goed als alle gebeurtenissen die in de film aan bod komen, was ik al vertrouwd via lectuur en tv-documentaires. De bescheiden, rustige figuur van Neil Armstrong wordt op schitterende wijze vertolkt door Ryan Gosling (óók bekend van La La Land).

Het begin van de film doet wat denken aan The Right Stuff uit 1983, waarin alles draait om de astronauten van het Mercury-programma. First Man begint met een van Armstrongs testvluchten met de X-15 in 1961, waarna hij al snel toetreedt tot het astronautenkorps van de NASA. Vijf jaar later maakt hij zijn eerste ruimtevlucht met de Gemini 8.

Vandaag de dag lijkt het allemaal aan een slakkegangetje te gaan, maar in de jaren 60 volgden de ontwikkelingen in de bemande ruimtevaart elkaar in sneltreintempo op. De Mercury was een kleine eenmansruimtecapsule waarmee de Amerikanen hun eerste pogingen waagden. Bij het Gemini-programma werden iets grotere capsules gebruikt waar twee astronauten in konden. Gemini was de voorbereiding op Apollo, waarmee men uiteindelijk naar de maan wilde en die drie astronauten kon herbergen.

Samen met David Scott maakt Armstrong dus zijn eerste ruimtevlucht met Gemini 8. De bedoeling is om in de ruimte een koppeling tot stand te brengen met een eerder gelanceerde Agena-raket. De koppeling slaagt wonderwel, maar daarna gaat het fout: raket en capsule beginnen ongecontroleerd te tollen, en enkel dankzij de koelbloedigheid van Armstrong en Scott slagen de astronauten er uiteindelijk in hun ruimtetuig weer onder controle te krijgen.

Uiteraard komt in de film ook het ongeluk met de Apollo 1 aan bod, dat een flinke domper op het Apollo-programma betekende. Bij een test op de grond kwamen de drie astronauten (Gus Grissom, Ed White en Roger Chaffee) door brand om het leven. Uit het ongeval trok de NASA wel de nodige lessen: voortaan werd er niet meer gewerkt met een atmosfeer van zuivere zuurstof in de cabine (zodat het vuur geen vrij spel meer kreeg), het ontwerp van het toegangsluik werd aangepast (zodat de deur van binnenuit snel geopend kon worden), brandbare materialen werden vervangen door vuurvaste versies, en leidingen werden voorzien van beschermende isolatie.

Maar opgeven staat niet in het woordenboek van de NASA en ook niet in dat van Armstrong, ook niet nadat hij zijn schietstoel moet gebruiken bij een test met een prille versie van de maanlander, die daarna neerstort en opbrandt.

De film is méér dan een aaneenschakeling van gebeurtenissen uit het maanprogramma. First Man laat ook zien hoe Armstrongs job als astronaut van invloed is op zijn gezin: Neils vrouw Janet (Claire Foy) en hun twee kinderen, Rick en Mark. Aan het begin van de film zien we dat er nog een derde kind was, Karen, dat op tweejarige leeftijd stierf als gevolg van een hersentumor. De herinnering aan Karen blijft Neil de hele film lang bij, tot op het maanoppervlak toe.

Eerder deze maand heb ik Rick Armstrong toevallig nog gezien. Hij was te gast op de open dag van de ESA in Noordwijk, waar hij vertelde over First Man en over zijn kinderjaren als zoon van de eerste mens op de maan.

Eigenlijk mag je het einde van een film nooit verklappen, maar bij een historische film weet iedereen natuurlijk op voorhand hoe het eindigt, in dit geval met de geslaagde vlucht en landing op de maan.

Damien Chazelle heeft dit bijzonder goed in beeld gebracht. Als levenslange fan van het Apollo-programma staan zowat alle historische foto’s en videobeelden over Apollo XI natuurlijk als het ware op mijn netvliezen gebrand. Wanneer de drie astronauten voorbij de verzamelde pers naar het busje stappen dat hen tot bij de imposante Saturnus V-raket brengt – tot op vandaag nog altijd niet onttroond als de meest krachtige raket die ooit werd gebouwd –, wanneer ze de lift in de lanceertoren nemen en vervolgens over de loopbrug tot bij de capsule stappen, maak ik telkens de vergelijking met de beelden die al jarenlang in mijn hoofd zitten. Alles klopt tot in detail! Dat blijft maar doorgaan tijdens de lancering, het koppelingsmaneuver met de maanlander en uiteindelijk de maanlanding zelf. Alles in First Man komt verbazingwekkend goed overeen met de foto’s in het themanummer van Paris Match uit 1969, dat mijn vader speciaal voor mij had gekocht omdat hij heel goed besefte dat dit een historische gebeurtenis was, en misschien toen al kon vermoeden dat ik een passie voor sterrenkunde en ruimtevaart zou ontwikkelen.

Die passie heeft er overigens ook toe geleid dat ik als kind schaalmodellen van zowel de Gemini-capsule als de maanlander in elkaar heb gezet. Daardoor weet ik precies hoe die ruimtetuigen eruit zien (veel beter dan dat zou kunnen alleen maar op basis van foto’s). Enkele jaren geleden heb ik in de Rocket Garden van het Kennedy Space Center overigens zélf over (een replica van) die oranjerode loopbrug gelopen en op mijn rug in (een mock-up van) de Apollo-capsule gelegen, dus ik weet een beetje hoe dat voelt.

De landing zelf was overigens ook een bijzonder spannend moment. Het grote publiek heeft waarschijnlijk nooit beseft hoe nipt dit wel was. Omdat Armstrong door het raampje kon zien dat de voorziene landingsplek bezaaid was met kraters en rotsblokken, nam hij de besturing over en vloog hij verder door. Toen hij de maanlander uiteindelijk veilig aan de grond wist te zetten, was er nog maar voor luttele seconden brandstof over!

Ook de maan zelf is erg waarheidsgetrouw in beeld gebracht: het oppervlak, de schaduwen, de nabijheid van de horizon (aangezien de maan kleiner is dan de Aarde): het klopt allemaal. Alleen had ik verwacht dat de Aarde er vanaf de maan gezien wat groter zou uitzien. De diameter van de Aarde is immers zowat 3,7 keer die van de maan, dus als je vanaf de maan naar de Aarde kijkt, moet de Aarde er veel groter uitzien dan de maan gezien vanaf de Aarde. Maar dat is een detail. Ik weet immers niet welke lens Chazelle gebruikt heeft om de Aarde vanaf de maan te in beeld te brengen. :)

Ik ben erg blij met First Man. Ook deze ruimtefilm krijgt beslist een plaatsje in mijn steeds maar groeiende blu-rayverzameling, al is het daarop natuurlijk wel nog even wachten.

www.firstman.com
www.imdb.com/title/tt1213641

2001 And Beyond: A Symphonic Odyssey

Op 18 oktober verwende het Film Fest Gent de liefhebbers van filmmuziek en sci-fi met een fantastisch concert. In de Gentse Capitole kwamen de fans (onder wie schrijver dezes) bijeen voor 2001 And Beyond: A Symphonic Odyssey. De titel verwijst uiteraard naar Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey, die dit jaar zijn 50e verjaardag viert. Het openingsnummer van het concert was, hoe kan het ook anders, Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss, het stuk dat al 50 jaar onlosmakelijk verbonden is met Kubricks visionaire ruimte-epos.

Op het podium, zoals ieder jaar, het Brussels Philharmonic, onder de deskundige leiding van maestro Dirk Brossé. Boven het orkest drie grote schermen, met op het centrale scherm beeldfragmenten uit de films, en op de zijschermen beelden van het orkest. De avond werd traditiegetrouw aaneengepraat door Thomas Vanderveken, die vorig jaar nog stuntte met zijn aardig geslaagde poging om op één jaar tijd het aartsmoeilijke pianoconcerto van Edvard Grieg onder de knie te krijgen.

Het openingsnummer werd gevolgd door een tweede track uit 2001: An der schönen blauen Donau van een andere telg uit de Strauss-familie: Johann Strauss jr., koning van de wals. En die walsmuziek past wonderlijk goed bij de beelden van het draaiende ruimtestation. Dat vond Kubrick ook, ondanks het feit dat hij voor zijn film een componist had ingehuurd: Alex North schreef een complete, originele soundtrack voor 2001... die vervolgens door Kubrick in de prullenmand werd gegooid.

Het is een verhaal apart. Regisseurs gebruiken bij het monteren van een film vaak bestaande muziek als tijdelijke score, en schakelen daarna een componist in om de definitieve filmmuziek te schrijven. Zo geschiedde het ook voor 2001. North werkte zich uit de naad voor een mooie score, maar op de valreep besliste Kubrick om toch maar de klassieke muziek in de definitieve montage te behouden. De muziek van North wordt dus niet in de film gebruikt, iets wat de componist tot zijn grote verbazing pas ontdekte tijdens de première! Dat moet hem, aldus Vanderveken, een geweldig creatief trauma hebben bezorgd.

Het Film Fest Gent bezorgde North een beetje eerherstel: tijdens het concert kregen we, na de Strauss-muziek, een stuk te horen dat Alex North voor 2001 schreef, voorzien van dezelfde beelden. Een uniek experiment. Het was voor het eerst dat ik deze muziek hoorde. De muziek klinkt overduidelijk wat jaren 60-achtig en is niet slecht, maar de meerderheid van de toehoorders was het er wellicht over eens dat Kubrick indertijd de juiste keuze heeft gemaakt door toch maar de klassieke stukken voor zijn film te gebruiken. Maar dat hij North tot op de première in het ongewisse liet, is natuurlijk niet erg netjes.

De rest van de avond was een feest voor het oor en het oog, met het hoofdthema van Star Wars (muziek van muzikaal genie John Williams), een suite uit Disney’s The Black Hole (John Barry), en fragmenten uit Alien en Star Trek: The Motion Picture (beide van Jerry Goldsmith).

Het programma werd in chronologische volgorde afgewerkt, met verder nog The Right Stuff (muziek van Bill Conti), The Rocketeer (James Horner), Alien 3 (Elliot Goldenthal), Starship Troopers (Basil Poledouris), Mission To Mars (Ennio Morricone), Solaris (Cliff Martinez) en The Martian (Harry Gregson-Williams).

Met de laatste drie stukken was ik erg in mijn nopjes: eerst twee nummers uit een aflevering van een Netflix-serie: de Black Mirror-aflevering USS Callister, gecomponeerd door Daniel Pemberton. In USS Callister gebruikt het hoofdpersonage DNA van zijn collega’s – zonder hun medeweten – om digitale clonen van hen te creëren, die hij vervolgens laat opdraven in een virtuele, Star Trek-achtige wereld waar hij de autoritaire kapitein is. Erg leuk om de beeldfragmenten op een groot scherm te zien, voorzien van live muziek. Ik moet dringend USS Callister eens herbekijken.

Het concert werd afgesloten met een wereldprimeur: een stuk van John Powell dat hier, in Gent, voor het eerst voor een live publiek ten gehore werd gebracht: Mine Mission Suite uit de jongste Star Wars-film, Solo: A Star Wars Story.

Moet het nog gezegd dat ik weer bijzonder van deze muzikale en filmische topavond heb genoten?

Zandsculpturen in Oostende

Een week geleden was ik nog aan de oostkust voor de Zoute Air Trophy op het strand van Knokke-Heist, gisteren waren we alweer op een strand, deze keer aan de middenkust, voor de opening van het zandsculpturenfestival in Oostende.

Op Disney Sand Magic is meer te zien dan enkel Disney-figuren. Naast de gekende Disney-klassiekers zijn er ook figuren uit de films van Pixar, superhelden uit het Marvel-universum en personages uit Star Wars.

Ook nu weer werden de sculpturen gecreëerd door een internationaal team van circa 40 kunstenaars, afkomstig uit 12 verschillende landen. Met niet minder dan 240 vrachtwagens Ardens zand bouwden ze op een terrein van ruim 10.000 m² zo’n 150 sculpturen sculpturen van 2 tot 12 meter hoog, die bestand zijn tegen alle weersomstandigheden. Vrij uniek, want het zandsculpturenfestival van Oostende staat sedert 2010 als grootste festival in zijn soort vermeld in het Guinness Book of Records.

Disney Sand Magic is nog minstens tot 9 september te zien op het strand van Oostende, ter hoogte van het Zeeheldenplein (tussen de havengeul en het casino), en de kans zit erin dat het festival verlengd wordt. Dankzij speciaal aangelegde paden moet je niet door het mulle zand stappen en is het festival ook toegankelijk voor rolstoelen en kinderwagens.

www.zandsculpturen.be

Solo: A Star Wars Story

De nieuwste Star Wars-film, Solo: A Star Wars Story, deed het minder goed dan verwacht in de Amerikaanse bioscoopzalen. De film kwam amper vijf maanden na Episode VIII: The Last Jedi. Was dat te vroeg? Of was er op dat moment te veel concurrentie van andere blockbusters, zoals Marvels Avengers: Infinity War?

Aan de film zelf zal het volgens mij toch niet liggen, want wie Solo gezien heeft, is er over het algemeen erg enthousiast over. Voor de toegewijde Star Wars-fan biedt deze film heel wat leuke momenten. We maken kennis met de jonge Han Solo, zo’n jaar of tien vóór de gebeurtenissen van A New Hope. We zijn getuige van zijn eerste ontmoeting met Chewbacca en zien hoe Han de Millennium Falcon bij een gokspel wint van Lando Calrissian. En in deze film zitten we op de eerste rij wanneer Han Solo met de Millennium Falcon de beruchte Kessell Run aflegt in minder dan twaalf parsecs. Wat kun je je als Star Wars-fan nog meer wensen? En zelfs de geeks en nerds die er al 41 jaar lang over klagen dat een parsec geen eenheid van tijd, maar van afstand is, krijgen nu een bevredigende verklaring!

Voor de rest heeft Solo: A Star Wars Story alles wat je van een (ont)spannende film mag verwachten: wat spanning, wat romantiek, wat actie en wat humor. En natuurlijk aliens, ruimteschepen en robots! Zonder veel van de plot weg te geven, kan ik wel kwijt dat de film in essentie een western is, maar dan in de setting van een melkwegstelsel ver, ver weg.

De regie is van Ron Howard, die in Solo een klein bijrolletje voorbehield voor zijn broer Clint (die scifi-fans wellicht ook zullen kennen van zijn gastrolletjes in Star Trek). Ook Warwick Davis, die tegenwoordig blijkbaar vaker in Star Wars-bijrollen opduikt, is weer van de partij. De hoofdrollen zijn voor Alden Ehrenreich als de jonge Han Solo, Woody Harrelson als zijn kompaan Beckett, Emilia Clarke (gekend als ‘Mother of Dragons’ Daenerys Targaryen uit Game of Thrones) als Hans vriendin Qi’ra, Donald Glover als Lando Calrissian en Joonas Suotamo als Chewbacca.

De muziek voor deze film is van John Powell, die enkele Star Wars-thema’s van John Williams, vaak op een erg verfrissende manier, hergebruikt. Ik was erg verheugd om op een bepaald moment een van mijn favoriete stukken te herkennen: (de tweede helft van) The Asteroid Field, uit de soundtrack van Episode V: The Empire Strikes Back. De eerste track van het album, The Adventures of Han, is niet van Powell maar van Williams zelf. Het stuk klinkt erg avontuurlijk en heroïsch, en is duidelijk een bron van inspiratie geweest voor John Powell. Powell is een erg productieve soundtrackcomponist, die al een indrukwekkende lijst scores op zijn naam heeft staan. Om er maar enkele te noemen: Shrek, The Bourne Identity en The Bourne Supremacy, drie Ice Age-sequels, X-Men: The Last Stand, Kung Fu Panda en How to Train Your Dragon.

Solo is de tweede in een reeks anthologyfilms die begon met Rogue One. Een derde film over premiejager Boba Fett zou in 2020 moeten uitkomen, en de weg ligt open voor nog meer films in de anthologyreeks. Te veel Star Wars, misschien? Niet voor mij! Te veel voetbal op tv, ja, maar te veel Star Wars? Neen hoor, laat maar komen!

www.imdb.com/title/tt3778644
www.starwars.com/films/solo