Rommelgem – Enigma

Rommelgem is een nieuwe Robbedoes-spin-off waarin alles draait om de jonge jaren van de graaf van Rommelgem. In zijn eerste avontuur, Enigma, wordt hij door een kennis uit Londen gecontacteerd om mee te werken aan het decoderen van Duitse radioboodschappen, terwijl de Duitse bezetter Rommelgem is binnengevallen en zijn kasteel heeft opgevorderd. Wie een klein beetje geschiedenis kent, weet dat het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruik maakte van de Enigma, een ingenieus toestel waarmee alle radioberichten werden versleuteld. Elke dag veranderde de encryptiesleutel, waardoor het voor de geallieerden onmogelijk was om er wijs uit te geraken.

Maar die geallieerden bleven natuurlijk niet bij de pakken zitten. In Bletchley Park, bij Londen, hadden ze een aantal knappe koppen bijeengebracht om de puzzel op te lossen. Uiteindelijk was het Alan Turing, de ‘vader van de computer’, die een machine ontwierp waarmee de code gekraakt en de Enigma-boodschappen ontcijferd konden worden. In 2014 werd het verhaal van Turing op meesterlijke wijze verfilmd in The Imitation Game, met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol.

In de strip wordt het hele verhaal (sterk gecomprimeerd) uit de doeken gedaan en is Turing slechts een nevenpersonage, maar naast Turing maken we ook kennis met een paar andere historische figuren: Winston Churchill en Ian Fleming, de geestelijke vader van James Bond. Alan Turing, die in 1954 zelfmoord pleegde, kwam onlangs nog in het nieuws. De Bank of England zal in 2021 een nieuw biljet van 50 Pond in omloop brengen met Turings beeltenis.

Dit eerste verhaal van Rommelgem mikt toch op een iets ander doelpubliek dan Robbedoes. Waar de moeder-reeks uit eerder luchtige en vrij simpele verhalen bestaat, is Enigma bijna cerebraal. Aangezien ik een computerfanaat ben, is Turing natuurlijk een van mijn grote helden, was ik al bekend met het Bletchley Park-verhaal en heb ik dus bijzonder van Enigma genoten. Maar voor de gemiddelde Robbedoes-lezer is de hele, misschien wat te lange, uitleg over hoe encryptie precies werkt en hoe de Enigma-machine in elkaar zit, mogelijks wat te veel.

Hoe dan ook, als het van mij afhangt, mogen er méér Rommelgem-avonturen komen. Met 64 pagina’s is dit eerste album omvangrijker dan een Robbedoes-strip. De tekenstijl vind ik erg geslaagd. De (oorspronkelijk Franstalige) teksten zijn van BéKa (pseudoniem voor het schrijversduo Bertrand Escaich en Caroline Roque), de tekeningen van David Etien.

Hieronder alvast de trailer voor de Franstalige versie van het album:

youtu.be/GPRyAYKKY0g

Avengers: Endgame (spoiler-free)

Zelfs als je geen Marvel-fan bent, kon je er de voorbije weken niet aan ontsnappen. Avengers: Endgame was een item in zowat alle tv-journaals van 24 april, de dag dat de film wereldwijd in première ging. Fans hebben er een jaar lang halsreikend naar uitgekeken, want Endgame was het vervolg op Avengers: Infinity War, het grote filmsucces van vorig jaar dat met zijn verrassende open einde bezoekers met verstomming achterliet.

Infinity War brak al een aantal records, maar die werden allemaal moeiteloos verpulverd door Endgame. Deze film is waanzinnig succesvol. Tijdens het openingsweekend alleen al bracht Avengers: Endgame meer dan een miljard dollar op, bijna het dubbele van zijn voorganger.

Deze 22e film in de reeks superheldenfilms die in 2008 begon met Iron Man is het zoveelste opeenvolgende Marvel-succes. De films worden aangeduid met de overkoepelende noemer Marvel Cinematic Universe (MCU) en zijn gebaseerd op personages uit de publicaties van Marvel Comics. Comics zijn Amerikaanse stripverhalen, die doorgaans om superhelden draaien. Bij ons waren Amerikaanse comics tot pakweg een jaar of tien geleden alleen populair bij de echte verzamelaars, maar nu de superhelden via de bioscoopsuccessen de weg naar het grote publiek gevonden hebben, raken ze ook bij ons meer en meer in trek.

Superhelden bestaan al langer, en van de meest bekende, zoals Batman of Superman, hadden we natuurlijk allemaal al wel eens gehoord. Maar Batman en Superman komen niet uit de Marvel-stal. Neen, deze helden komen van Marvels grootste concurrent, DC Comics. In het kielzog van het enorme succes van de Marvel-verfilmingen werden ook een aantal films rond DC-personages gemaakt: nog meer Batman en Superman-films, maar ook Wonder Woman en recentelijk Aquaman. DC kan echter het wereldwijde succes van Marvel in de verste verte niet evenaren.

Bij het grote publiek haalt Marvel duidelijk de overhand qua succes, maar wanneer échte comic-fans elkaar voor het eerst ontmoeten, stellen ze elkaar nog steeds de vraag: ‘Marvel of DC?’, en de meningen zijn verdeeld. Zelf ben ik meer een Marvel-fan, en zeker qua bioscoopreleases vind ik de Marvel-verfilmingen over het algemeen stukken beter dan de DC-films. Met uitzondering van Wonder Woman, die ik wel bijzonder geslaagd vond. Zowel Marvel als DC maken ook tv-series gebaseerd op hun personages, en op tv kijk ik graag naar DC-series (Smallville, Gotham, Black Lightning, en de series van het Arrowverse: Arrow, The Flash, Supergirl en Legends of Tomorrow).

Maar nu terug naar Avengers: Endgame. Als je maar een occasionele bioscoopbezoeker bent, moet je eigenlijk niet naar deze film gaan kijken, tenzij je het niet erg vindt dat je het verhaal niet goed kunt volgen. Zoals gezegd is Endgame immers een direct vervolg op Infinity War. Bovendien komen in beide films zo goed als alle hoofd- en nevenpersonages uit de eerdere films van het MCU voor, en het helpt een heel stuk als je van al die personages hun achtergrond kent. Met andere woorden: eigenlijk moet je liefst ook alle eerdere MCU-films gezien hebben alvorens je Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame bekijkt.

De cast van Endgame is indrukwekkend en omvat maar liefst 19 acteurs en actrices met een of meer Oscarnominaties op hun naam, onder wie 8 Oscarwinnaars.

Avengers: Endgame mag dan wel het sluitstuk van een hele reeks films zijn, dat betekent niet dat het nu afgelopen zou zijn met het MCU. In tegendeel. Marvel heeft nog steeds meer dan voldoende inspiratie voor nieuwe films. Dit jaar nog krijgen we Spider-Man: Far From Home, waarin Spider-Man door Europa reist. Er staat een derde Guardians of the Galaxy-film op stapel, en er zijn al vervolgen gepland op Doctor Strange, Black Panther, Ant-Man and the Wasp en Captain Marvel, om er maar enkele te noemen. Ook Black Widow zal eindelijk een eigen film krijgen, en er komen ook films rond nieuwe personages. De groeiende schare liefhebbers van superheldenfilms staan dus nog mooie tijden te wachten.

https://nl.disney.be/films/avengers-endgame
www.imdb.com/title/tt4154796

Robbedoes

In mijn jonge jaren las ik graag Robbedoes, een weekblad vol met strips, waarvan de meeste als vervolgverhaal in wekelijkse afleveringen verschenen. Dankzij dat weekblad heb ik kennis gemaakt met reeksen als Yoko Tsuno, De Blauwbloezen, Guust Flater, Agent 212, Bollie en Billie, en natuurlijk Robbedoes en Kwabbernoot. Af en toe stonden in Robbedoes ook artikels en interviews. Ik herinner me een interview met kunstenaar Robert McCall, die in 1976 een grote muurschildering maakte voor het National Air and Space Museum in Washington, en artikels over mysterieuze onderwerpen zoals het Paaseiland, de lijnen van Nazca en het Moberly-Jourdain-incident. Als mijn geheugen me niet in de steek laat ten minste, want het kan evengoed zijn dat ik die artikels elders gelezen heb.

Het begon eigenlijk met een verzamelboek dat ik op zekere dag van mijn oma kreeg: een dikke bundeling van eerder verschenen nummers van het weekblad. Het was een geniale zet van de uitgeverij om de te veel gedrukte, niet verkochte nummers van het weekblad toch nog te gelde te maken. Om de zoveel tijd werden die overschotjes gebundeld in dikke verzamelalbums, die dan weer in de boekwinkel verkocht konden worden. Het voordeel van zo'n verzamelalbum was dat je al die vervolgverhalen, die anders in wekelijkse afleveringen verschenen, gewoon achter elkaar kon lezen. Een beetje zoals bingewatching op Netflix, maar dan met stripverhalen. Maar het had natuurlijk ook nadelen: sommige verhalen waren aan het einde van het album nog niet af, dus je moest de volgende bundel kopen als je de rest wou lezen.

Na het verzamelboek had ik de smaak te pakken, en begon ik wekelijks de losse nummers te kopen. In de zomer, wanneer er veel toeristen verbleven in de badplaats waar ik woonde, had ik wel eens pech en was Robbedoes soms al uitverkocht op het moment dat ik naar de krantenwinkel kon gaan. Maar gelukkig verkochten ze aan de kust ook de Franse versie van het blad, Spirou. Op die manier heb ik dus ook een aantal nummers van Spirou gekocht en gelezen, om maar niets van mijn favoriete strips te moeten missen. Ineens las ik geen Blauwbloezen, Robbedoes en Kwabbernoot, Guust Flater of Bollie en Billie meer, maar Les Tuniques Bleues, Spirou et Fantasio, Gaston Lagaffe en Boule et Bill. Gaston Lagaffe (m’enfin!) was overigens in het Frans soms nóg grappiger dan Guust Flater (nou moe?) in het Nederlands was.

Robbedoes / Spirou was niet het enige stripblad in die tijd. Grote concurrent was Kuifje / Tintin, waarvan de laatste nummers in 1993 verschenen. Hoewel ik wel een groot fan was van Kuifje, de stripreeks van Hergé, was ik geen liefhebber van het weekblad met dezelfde naam. Van dat weekblad las ik soms wel enkele nummers in de wachtkamer bij de tandarts, maar de reeksen die erin stonden konden mij niet erg bekoren.

Later ben ik erachter gekomen dat mijn vader in zijn kindertijd ook al Robbedoes las. Ondertussen bestaat het weekblad Robbedoes niet meer. In 2005 werd het blad stopgezet omwille van de steeds slinkende verkoopcijfers. Spirou bestaat wel nog.

De reeks die mij uit die eerste Robbedoes-bundel best is bijgebleven en waarvan ik nog steeds een groot fan ben, is Yoko Tsuno. In mijn verzamelboek stonden wekelijkse afleveringen van het album De dochter van de wind, weet ik nog. Dat verhaal is in 1978 in Robbedoes en Spirou verschenen. De combinatie van tekenstijl en sciencefiction-elementen hebben spraken mij meteen aan. Ondertussen heb ik alle albums in mijn verzameling. Ik kijk al in spanning uit naar het volgende album, dat ergens in mei volgend jaar zal verschijnen.

www.spirou.com
www.yokotsuno.be

J.ROM

In een eerder blogje had ik het al over Amoras, de succesvolle en vernieuwende spin-off van Suske en Wiske. Welnu, ook hun sterke maatje Jerom kreeg ondertussen zijn eigen nieuwe reeks in dezelfde veramerikaanste comic-stijl.

De nieuwe serie heet J.ROM – Force of Gold. Ondanks de Engelse titel gaat het wel degelijk om een Nederlandstalige uitgave, maar dit toont alweer aan dat de makers zich duidelijk hebben laten inspireren door het succes van de Amerikaanse comics. Onze vertrouwde Jerom is nu een aan lager wal geraakte superheld. Hij wordt (opnieuw) gerecruteerd door een organisatie met de naam FORCE om samen met hen het onrecht te bestrijden.

Jerom, nu omgedoopt tot J.ROM (spreek op zijn Engels uit als Jay-Rom), heeft in deze reeks bijzonder veel weg van een Marvel-superheld. Als Marvel-fan kan ik deze nieuwe vertel- en tekenstijl dus best appreciëren.

Oorspronkelijk was een reeks van drie albums gepland, die samen één verhaal vormen. Wegens het succes besloot de uitgeverij daarna om nog meer albums te maken. Eerder dit jaar verscheen het vierde album, dat het eerste van een tweeluik vormt. Het vervolg, Rode sneeuw, verschijnt op 8 november. De fans (waartoe ik alweer mezelf reken), die ongetwijfeld halsreikend uitkijken naar meer, kunnen gerust zijn: de makers zijn van plan om de reeks daarna verder te zetten, naar alle waarschijnlijkheid telkens met verhalen die over twee albums zullen lopen. Zo krijgen ze voldoende ademruimte om de verhalen voldoende uit te werken. Alleen jammer dat Standaard Uitgeverij besliste om enkel de eerste drie albums van J.ROM als hardcover uit te brengen.

Jaren geleden had Jerom ook al zijn eigen stripreeks als de ‘gouden stuntman’, waarin hij een goudkleurig pak met een cape droeg en zich verplaatste met een vliegende scooter (elementen die in J.ROM – Force of Gold werden overgenomen). Van die oude reeks ben ik nooit een groot fan geweest, maar de nieuwe J.ROM vind ik geweldig. De nieuwe reeks wordt getekend door Romano Molenaar en de scenario’s zijn van Bruno De Roover. De inkleuring – ook een niet te onderschatten taak bij het maken van een strip of comic – werd verzorgd door Joël Séguin, die ook al aan Marvel-reeksen mocht werken.

forceofgold.wpg.be

Amoras

Op het eiland Amoras moet het eerste Suske en Wiske-stripverhaal zijn dat ik als kind gelezen heb. Amoras is de naam van een fictief eiland waar Wiske, tante Sidonia en professor Barabas kennis maken met Suske. Het eiland duikt ook op in enkele latere albums.

In mijn kinder- en jeugdjaren heb ik heel wat Suske en Wiske-verhalen gelezen. Op een bepaald moment had ik een groot aantal albums in mijn verzameling, maar die boeken heb ik lang geleden allemaal van de hand gedaan.

Suske en Wiske is wellicht het toonvoorbeeld van een oer-Vlaamse stripreeks. De reeks is anno 2016 nog steeds bijzonder succesvol, niet enkel in Vlaanderen, maar ondertussen ook al geruime tijd in Nederland.

Tegenwoordig lees ik geen strips meer, maar comics. Een comic is eigenlijk ook een strip, maar dan op zijn Amerikaans. Ik lees graag de Marvel comics, in het Engels.

In 2013 verscheen ineens Amoras op het toneel, een Suske en Wiske-spin-off die helemaal anders was van stijl. Amoras (met als ondertitel Suske en Wiske, The Saga Unfolds) had qua tekenstijl veel meer weg van een Amerikaanse comic. De vertrouwde personages zagen er volwassener uit, de tekenstijl was veel beter ontwikkeld, en de donkerder sfeer, het taalgebruik en het grafische geweld maakten duidelijk dat deze reeks op een veel rijper publiek mikte dan de originele Suske en Wiske-reeks.

Amoras werd aangekondigd als een eenmalige verhalenreeks die in zes afleveringen zou verschijnen, aan een tempo van twee per jaar. Deel 1 was meteen, ongetwijfeld mede dankzij de groots opgezette mediacampagne, een instantsucces. De reeks kon van bij de aanvang op een schare toegewijde fans bogen, waartoe ik ook graag mezelf reken.

Een poosje geleden alweer is het laatste deel verschenen, meteen een aanleiding om nog eens de hele – nu complete – reeks te herlezen. Wie de afzonderlijke boeken nog niet heeft, kan de hele ‘saga’ nu ook gebundeld kopen. Nog iets wat ze van de Amerikaanse comics hebben afgekeken. De échte verzamelaars zullen wellicht zowel de losse afleveringen (bij voorkeur in hardcover-uitvoering) als de bundel in hun bezit willen hebben (kassa, kassa!). Ondertussen is er ook al een ‘making of’ verschenen, waarin het hele proces van de totstandkoming van Amoras uit de doeken gedaan wordt.

De reeks nog eens opnieuw lezen is beslist aan te raden, want als zo’n verhaal over drie jaar uitgesmeerd wordt, heb je de misschien de neiging om een beetje de draad kwijt te raken. Zeker als het een verhaal betreft dat veelvuldig gebruik maakt van tijdsprongen, want Suske en Wiske / Amoras mag dan wel niet echt sciencefiction zijn, ze hebben natuurlijk wel de teletijdmachine van professor Barabas, en er wordt veelvuldig overgeschakeld van heden naar toekomst en weer terug!

Hoewel ik het bij momenten een beetje overdreven bloederig vond – het had m.i. even goed met wat minder expliciet geweld gekund – heb ik erg van de reeks genoten. Als de makers besluiten om nog meer Suske en Wiske-verhalen in deze format uit te brengen, zal ik ze graag lezen.

Tot slot nog enkele weetjes: het verhaal vindt grotendeels plaats in het jaar 2047, exact 100 jaar na het verschijnen van het eerste Suske en Wiske-album Op het eiland Amoras. De reeks werd in 2013 gestart ter gelegenheid van de viering van de 100e verjaardag van Willy Vandersteen, de bedenker van Suske en Wiske. De tekeningen zijn van Charel Cambré en het scenario is van Marc Legendre.

www.amoras2047.com