Bye-bye Google, hello DuckDuckGo!

We gaan verder met de reeks Bye-Bye, hello! Na mijn verandering van e-mailprovider en van webbrowser gebruik ik voortaan ook een andere zoekmachine.

Het moet zowat tien jaar geleden zijn dat mijn computersavvy collega en certified ethical hacker Alvin me al kennis liet maken met DuckDuckGo. Ik heb de zoekmachine toen even uitgeprobeerd, maar zag op dat moment niet direct een reden om mijn vertrouwde Google op te geven. Bovendien vond ik DuckDuckGo’s logo er eigenlijk niet bepaald professioneel uitzien.

Het logo ziet er nog altijd wat mal uit, maar laat je daardoor niet misleiden. Looks can be deceiving. DuckDuckGo is een prima zoekmachine, die qua prestaties niet moet onderdoen voor concurrenten als Google en Bing.

DuckDuckGo is nog altijd niet erg populair, en dat is geheel ten onrechte. Uit de statistieken op StatCounter Global Stats blijkt dat in april 2026 slechts 0,71% van de gebruikers wereldwijd de zoekmachine gebruikten, tegenover 90,02% voor Google en 5,14% voor Bing. De andere zoekmachines zijn samen goed voor de resterende 4,13%. In België en de rest van Europa is het aandeel van DuckDuckGo iets groter, maar nog altijd kleiner dan 1%.

Zoekmachines april 2026
	DuckDuckGo	Google	Bing	overige	totaal
wereldwijd	0,71%	90,02%	5,14%	4,13%	100%
Europa	0,89%	87,50%	5,60%	6,01%	100%
België	0,87%	88,18%	8,00%	2,95%	100%

Maar het overwicht van Google begint toch stilaan te slinken. In mei 2026 verscheen volgend artikel in mijn social media feeds: DuckDuckGo is growing thanks to Google users frustrated by AI features. Inderdaad: DuckDuckGo zou wel eens kunnen profiteren van het feit dat heel wat Google-gebruikers gefrustreerd raken door de AI-functies. Wanneer je tegenwoordig een simpele zoekactie uitvoert met de zoekmachines van Google of Bing, krijg je ongevraagd bovenaan de pagina steevast een AI-samenvatting, en Google heeft net aangekondigd in de toekomst nog meer AI te gaan gebruiken. Bij DuckDuckGo staat dat standaard uit (maar je kunt wel AI gebruiken als je dat wil). Bij Google heb je geen keus: Google gebruikt steeds meer AI, of je dat nu wil of niet.

In de loop van mei, na het grote I/O-event waar Google een hele reeks nieuwe AI-functies in zijn zoekmachine introduceerde, volgde ineens een grote toename van gebruikers die de DuckDuckGo-app installeerden op hun mobiele apparaat. DuckDuckGo heeft immers heel wat troeven die privacybewuste gebruikers kunnen afsnoepen van zoekgigant Google. Om te beginnen slaat DuckDuckGo geen IP-adressen of andere informatie over de gebruikers op, die verkocht zouden kunnen worden aan adverteerders. DuckDuckGo gebruikt geen tracking of profielvorming: er worden geen langdurige gebruikersprofielen opgebouwd en DuckDuckGo volgt je niet over sites heen. Google doet dat allemaal wel en verzamelt uitgebreide gebruikersdata om gepersonaliseerde profielen en advertenties te maken.

Je zoekopdrachten blijven met DuckDuckGo volledig anoniem. Je krijgt daardoor neutrale zoekresultaten, terwijl Google de zoekresultaten aanpast op basis van je eerdere zoekgedrag, iets wat je lang niet altijd wil! Om DuckDuckGo te gebruiken, moet je geen account aanmaken. DuckDuckGo laat net als andere zoekmachines wel advertenties zien, maar die zijn gebaseerd op wat je aan het zoeken bent en zijn dus relevanter. DuckDuckGo heeft ondertussen een sterke reputatie opgebouwd als de zoekmachine die je privacy respecteert: het volgt je niet, slaat je zoekgeschiedenis niet op en maakt geen advertentieprofielen aan. De zoekmachine gebruikt dan ook niet voor niets slogans als Privacy, simplified en The search engine that doesn’t track you.

DuckDuckGo heeft ondertussen ook een eigen webbrowser, maar ik blijf vooralsnog Brave gebruiken. Het privacy-niveau van beide browsers is vergelijkbaar. Ik gebruik Brave nu al een week of drie, en daar ik ben nog altijd heel enthousiast over. Ik verkies overigens toch wel een Chromium-based browser, en dat is DuckDuckGo’s webbrowser niet – hun browser gebruikt de WebKit-rendering engine van Apple, die ook door Safari wordt gebruikt. Nieuwe webstandaarden worden daardoor vaak later en soms slechts gedeeltelijk geïmplementeerd.

Als je net als ik voortaan ook de zoekmachine van DuckDuckGo wil gebruiken, dan kun je in je browserinstellingen de standaard zoekmachine wijzigen. Dat gaat als volgt:

• In Brave: ga naar Instellingen > Zoekmachine en kies DuckDuckGo als standaard zoekmachine. Je kunt aparte zoekmachines instellen voor normale browservensters en privévensters.
• In Chrome: ga naar Instellingen > Zoekmachine en kies DuckDuckGo als standaard zoekmachine.
• In Edge; ga naar Instellingen > Privacy, zoeken en services > Zoeken en verbonden ervaringen > Adresbalk en zoeken en kies DuckDuckGo als standaard zoekmachine. Waarom Edge dit zo omslachtig maakt? Omdat Microsoft liever heeft dat je Bing blijft gebruiken, natuurlijk!
• In Firefox: ga naar Instellingen > Zoeken en kies DuckDuckGo als standaard zoekmachine.

Wijzig je zoekmachine zowel op je laptop of desktop als op je mobiele apparaten. Je bent dus niet verplicht om de webbrowser van DuckDuckGo te installeren, je kunt gewoon je favoriete browser(s) houden en de standaard zoekmachine wijzigen. Bevalt het je niet? Dan kun je eenvoudig weer terug.

Wil je voorlopig nog even je vertrouwde zoekmachine blijven gebruiken en wil je DuckDuckGo alleen maar even uitproberen? Surf dan naar duckduckgo.com en gebruik de zoekbalk. Of gebruik noai.duckduckgo.com voor een volledig AI-vrije zoekervaring, waarbij door AI gegenereerde afbeeldingen uit de zoekresultaten verwijderd worden.

Heb je DuckDuckGo ingesteld als standaard zoekmachine en vind je toch niet wat je zoekt? Dan is er natuurlijk niets dat je belet om nog even naar de website van Google te gaan en daar je zoekopdracht in te typen.

duckduckgo.com
noai.duckduckgo.com
gs.statcounter.com

Leestip: DuckDuckGo is growing thanks to Google users frustrated by AI features

Leestip: DuckDuckGo installs spike as Google moves to replace search with AI

Raket naar de Maan

De albums van Kuifje stonden ooit aan de wieg van mijn nog steeds groeiende boekenverzameling. Toen ik nog maar net had leren lezen, kreeg ik van mijn ouders mijn eerste Kuifje-strip. Dat album werd het begin van een levenslange fascinatie voor Kuifje en Hergé. Tot de verhalen die het meest tot mijn verbeelding spraken, behoren ongetwijfeld de albums Raket naar de Maan en Mannen op de Maan, wellicht mede dankzij mijn al op jeugdige leeftijd aanwezige interesse voor ruimtevaart.

Vooral de rood-witte maanraket waarmee Kuifje en zijn vrienden naar de Maan vlogen, is iconisch. Hoewel de boeken dateren uit 1953 en 1954 – anderhalf decennium vóór de eerste Apollo-maanvluchten! –, kom je die raket ook vandaag nog op heel wat plaatsen tegen. Uiteraard staat er een model in het Belgisch Stripcentrum in Brussel, maar het grootste en bekendste exemplaar staat sinds 2015 in Brussels Airport, waar heel wat reizigers zich bij het zes meter hoge kunstwerk laten fotograferen. Belgische reizigers vinden een afbeelding van de beroemde raket tegenwoordig overigens ook op de eerste pagina van hun internationaal paspoort.

Meer dan veertig jaar na het overlijden van Hergé is zijn geesteskind Kuifje nog steeds erg populair. Dat leidde onlangs tot een samenwerking tussen Tintinimaginatio (de stichting die de nalatenschap van Hergé beheert, het vroegere Moulinsart) en Lego (de alom gekende Deense speelgoedfabrikant). Op 1 april van dit jaar kwam een Lego Ideas-set uit die meteen mijn aandacht wist te trekken: een heuse Kuifje-maanraket! Ik heb niet lang getwijfeld en de set meteen besteld.

Het moment was in elk geval goed gekozen: 1 april 2026 was namelijk ook de dag waarop NASA de Artemis II-missie lanceerde, waarbij na meer dan een halve eeuw voor het eerst weer mensen richting Maan vlogen (evenwel zonder er te landen). Daarbij droegen ze, net als Kuifje en zijn gezelschap, oranje ruimtepakken, in tegenstelling tot de witte pakken van de Apollo-astronauten van meer dan vijftig jaar geleden.

Met deze Lego build heb ik mijn hart weer eens flink kunnen ophalen. Het was een hele uitdaging, want vergis je niet: dit is een 18+ build, geen kinderspel dus. Ronde vormen creëren met van nature hoekige Lego-blokjes vormt een uitdaging, en er worden enkele heel speciale bouwtechnieken gebruikt om dat voor elkaar te krijgen. Het binnenwerk, dat verborgen blijft wanneer de raket eenmaal is afgewerkt, zit vrij ingenieus in elkaar. Het resultaat mag er zijn: een vrij stevig bouwwerk waarvan de gelijkenis met de tekeningen van Hergé treffend is.

Dat laatste is absoluut niet vanzelfsprekend. De raket uit de Kuifje-albums, waarvoor Hergé zich liet inspireren door de beruchte V2 van Wernher von Braun, wordt gekenmerkt door zijn typische spilvorm: de raket is het breedst in het midden, wordt naar onderen en naar boven toe smaller en mondt helemaal bovenaan uit in een spitse punt. Zoiets is met Lego onmogelijk perfect na te maken. Er werden dus wat toegevingen gedaan, waardoor de vorm van de Lego-raket wat dichter bij een cilinder aanleunt. Het Lego-bouwwerk ziet er wat logger uit dan de originele tekeningen, maar het resultaat mag er best zijn.

Bij de set horen maar liefst vijf minifigs – of zes, als je Bobbie meerekent –: Kuifje, Haddock, Zonnebloem, Jansen en Janssen, allemaal in oranje ruimtepak. Enig minpuntje: bij Bobbie ontbreekt een helm. Hij zal dus aan boord van de raket moeten blijven en zal geen maanwandeling kunnen maken (wat hij in het album wél kan).

O ja, deze raket kan écht vliegen hoor, zoals in onderstaand filmpje bewezen wordt...

www.lego.com/nl-nl/product/tintin-moon-rocket-21367
www.linkedin.com/posts/activity-7454871452706631680-rEvi
www.nasa.gov/artemis-ii-multimedia
www.stripmuseum.be
youtu.be/bPAfscO-Bkc
youtu.be/7O7gU7S_EhI

Bye-bye Edge en Chrome, hello Brave!

Ik ben weer eens veranderd van webbrowser. Je mag dan wel jarenlang je zelfde favoriete webbrowser gebruiken, af en toe moet je durven veranderen. Zeker als er iets beters is, en als de overgang ook nog eens vlekkeloos verloopt. Ik ben ooit begonnen met Netscape Navigator, zo oud ben ik al. Alleen wie er van bij het prille begin bij was op het world wide web, heeft daar nog vage herinneringen aan.

Daarna kwam Internet Explorer, een ware nachtmerrie voor websitebouwers, en dan heb ik een tijdlang Firefox gebruikt. Dan Chrome, en daarna Chrome voor thuisgebruik en Edge op mijn werklaptop. Ik ben Edge maar beginnen gebruiken vanaf het moment dat Edge Chromium-based werd. Eerdere versies van Edge waren niet veel waard, maar Chromium-Edge werkte even vlotjes als Chrome en vrat minder RAM-geheugen.

Sinds enkele dagen gebruik ik Brave, een opensource-webbrowser, net als Chrome en Edge gebaseerd op Chromium. Het grote verschil is dat Brave automatisch trackers en advertenties blokkeert, waarmee er een grote focus op privacy ligt. Daarmee moet surfen op het web weer werkbaar en zelfs leuk worden. Als je mijn eerdere blogposts hebt gelezen, dan weet je dat ik privacy op het web belangrijk vind, en bovendien heb ik een hekel aan advertenties.

Wat is Chromium precies, vraag je je misschien af. Is dat hetzelfde als Chrome? Neen, Chromium is een opensourceproject dat het hart van de broncode vormt voor zowel Chrome, Edge, Brave en andere webbrowsers. Het belangrijkste onderdeel is de rendering engine, die ervoor zorgt dat HTML-pagina’s correct weergegeven worden, rekening houdend met CSS, Javascript en andere webstandaarden. Met al die browsers kun je er dus op rekenen dat alle webpagina’s op je scherm worden weergegeven zoals de makers ze bedoeld hebben.

Maar alles wat daar omheen gebeurt, kan verschillen van browser tot browser: de vormgeving en de opbouw van werkbalken, menu’s en dialoogvensters, het wachtwoordbeheer, default instellingen, etc. Daarnaast zijn er ook nog webbrowsers die niet op Chromium gebaseerd zijn, waarvan Firefox wellicht de populairste is.

Overstappen van Edge of Chrome naar Brave is echt een fluitje van een cent. Brave neemt gewoon alle opgeslagen wachtwoorden, favorieten en zelfs de geïnstalleerde browserextensies automatisch over van je oude browser, waarna je in Brave verder werkt alsof je nooit iets anders hebt gebruikt. Maar vanaf dat moment treden de shields van Brave in werking, die ervoor zorgen dat storende advertenties en privacy schendende trackers standaard geblokkeerd worden. Dat zorgt ongetwijfeld voor een betere surf-ervaring. Ik heb Brave nu zowel op mijn laptop als op mijn smartphone ingesteld als mijn standaard webbrowser, en ik denk niet dat ik me dat ga beklagen!

Edge kwam onlangs nog in een bijzonder slecht daglicht te staan toen uitlekte dat Edge al je opgeslagen wachtwoorden gewoon als plain text (dus niet geëncrypteerd, maar gewoon leesbaar) in het geheugen van de computer laadt. Dat kan een probleem vormen wanneer kwaadaardige software zich toegang weet te verschaffen tot dat deel van het werkgeheugen. Microsoft maakte het nog erger toen het in een reactie beweerde dat dat gedrag geen bug was, maar by design. Dat incident heeft hen ongetwijfeld heel wat privacybewuste gebruikers gekost.

Die privacybewuste gebruikers lopen steeds vaker weg van mainstream software en gaan op zoek naar veiliger alternatieven. Daarom heb ik vorige maand nog de overstap gemaakt van Gmail naar Proton Mail, en deze switch naar Brave is beslist niet de laatste in het rijtje...

Hoog tijd voor een laptop-upgrade

Ruim zes jaar geleden, in maart 2020 (aan het begin van de covid-19-crisis), liet ik jullie weten dat ik een gloednieuwe laptop had aangeschaft: een Lenovo Ideapad L340-15IRH Intel Core i5-9300H. Het toestel beschikte over 8 GB RAM-geheugen, uitbreidbaar tot 16 GB. Voorlopig is 8 GB méér dan genoeg, dacht ik, en in het begin draaide het toestel heel soepel, maar de laatste tijd was van die soepelheid nog maar weinig te merken. Eind vorig jaar had ik om die reden al besloten om te herbeginnen met een schone herinstallatie van Windows. Na die ingreep ging het weer een heel stuk beter, maar toch niet helemaal zoals het zijn moest.

Daar zijn meerdere redenen voor, maar de belangrijkste zijn wellicht dat ik meer en meer van mijn laptop verlang – ik heb vaak heel wat tabbladen open staan in meerdere webbrowsers, terwijl ik ook nog andere toepassingen heb draaien en er ook nog achtergrondtaken lopen – én dat recentere versies van Windows 11 ook steeds meer van het toestel eisen.

Voor de rest ben ik nog heel tevreden over mijn laptop, dus het was nog niet echt tijd voor een nieuwe. Waar het wel hoog tijd voor was, was voor een uitbreiding van het RAM-geheugen. Daarmee zou mijn toestel in theorie weer heel wat vlotter moeten werken.

Ik heb het dus voor het eerst in mijn leven gewaagd om mijn laptop open te schroeven en het geheugenkaartje te vervangen. Ik ben absoluut geen hardware-techneut, maar ik heb er toch voor gekozen om de klus zelf te klaren, zodat ik niet met mijn computer terug naar de winkel moest. Dit onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ – een quote die vaak ten onrechte aan Pippi Langkous wordt toegeschreven.

Erg moeilijk was het niet. Gemini wist mij precies te vertellen welk soort geheugen ik nodig had – een 16 GB DDR4 SO-DIMM @ 2400 MHz of sneller – en gaf een gedetailleerd stappenplan om de nieuwe geheugenmodule te plaatsen. Het oude 8 GB-kaartje moest eruit, en er moest een nieuw 16 GB-kaartje in, want een tweede kaartje bijplaatsen kan niet met deze laptop.

Heel wat laptops hebben onderaan een apart vakje dat je kunt openmaken om bij het geheugen te komen, maar bij mijn toestel moest ik de hele onderkant losschroeven. Het eerste wat me daarbij opviel, was hoe stoffig het toestel vanbinnen was. Los van de geheugenklus was het dus eigenlijk geen overbodige luxe om het toestel eens open te maken en grondig al het stof weg te blazen.

Het vervangen lukte zonder veel moeite, en na de operatie startte mijn laptop – gelukkig! – weer probleemloos op, en hij draait nu inderdaad weer een heel stuk vlotter. Deze kleine ingreep heeft de levensduur van mijn Lenovo beslist met enkele jaren verlengd. Mocht hij over enkele jaren, na enkele nieuwe Windows-updates die ongetwijfeld weer méér geheugen zullen inpalmen, weer te traag worden, dan heb ik een ander plan: dan gooi ik Windows overboord en schakel ik over op Linux. Linux gaat veel efficiënter om met de beschikbare hardware en draait vaak ook op oudere laptops nog erg soepel. Bovendien heeft Linux de voorbije jaren een grote vooruitgang gemaakt qua gebruiksvriendelijkheid.

Voor zowat alle Windows-software die ik gebruik, is er vandaag een Linux-versie of een prima Linux-alternatief. Bovendien draaien meer en meer toepassingen tegenwoordig in de cloud, d.w.z. in een webbrowser, zodat je ze probleemloos zowel op Windows- als op Linux-computers kunt gebruiken. Voorlopig blijf ik nog wel enige tijd Windows draaien, maar mijn toekomst ligt wellicht bij Linux!

De foto hierboven laat mijn opengewerkte laptop zien (na wegblazen van het stof). De geheugenmodule zit verstopt onder het rechthoekige afdekplaatje rechts op de foto. De grotere zilverkleurige rechthoek links is een houder waarin eventueel een extra harde schijf (HDD, hard disk drive) geplaatst kan worden. Nu is het leeg, want mijn laptop gebruikt een veel snellere SSD (solid state drive). Dat is het groene printkaartje ernaast, onder de grote ventilator. Aan een extra HDD of SSD heb ik momenteel geen nood. Het overgrote deel van mijn data bewaar ik op een 6 TB extern schijfstation (waar ik uiteraard meerdere back-ups van heb).

Bye-bye WeTransfer, hello SwissTransfer!

Wie af en toe grote bestanden verstuurt of ontvangt, kent vast WeTransfer, een populaire dienst die je toelaat bestanden te sturen die te groot zijn als e-mailbijlage.

Ik vermoed dat veruit de meeste WeTransfer-gebruikers de dienst net als ik slechts heel af en toe nodig hebben en dus opteren voor het gratis plan, dat uiteraard enkele beperkingen heeft. Die beperkingen zijn vandaag strikter dan enkele jaren geleden. Zo vervallen de gratis transfers nu al na drie dagen, vroeger was dat pas na een week.

Er is echter een prima alternatief, dat nog niet veel mensen blijken te kennen, en waarvoor ik hier graag wat reclame wil maken: SwissTransfer. Hieronder een vergelijkende tabel met het gratis WeTransfer-plan (dus niet de betaalde abonnementen) en SwissTransfer:

	WeTransfer (gratis plan)	SwissTransfer (sowieso gratis)
data	maximaal 3 GB per maand	maximaal 50 GB per transfer
transfers	maximaal 10 transfers per maand	maximaal 10 transfers per uur
bewaartijd	3 dagen	maximaal 30 dagen

Ik heb een simpele test uitgevoerd met een bestand van zowat 200 MB. Daarbij waren de uploadsnelheden alvast vergelijkbaar. Bij de download merkte ik echter een aanzienlijk verschil: de download via SwissTransfer ging 2,5 keer sneller dan via WeTransfer!

De keuze is snel gemaakt, niet? SwissTransfer is duidelijk de betere deal.

WeTransfer is een Nederlands bedrijf. De data op hun servers zijn dus goed beschermd door de Europese AVG-wetgeving (GDPR). Toch kreeg WeTransfer vorig jaar flinke kritiek te verduren na een aanpassing van de algemene voorwaarden, die lieten uitschijnen dat via WeTransfer verstuurde data gebruikt zouden kunnen worden voor het trainen van AI.

SwissTransfer – zoals de naam natuurlijk al doet vermoeden – is gevestigd in Zwitserland, waar nóg strengere privacystandaarden gelden dan in de rest van Europa. De dienst heeft vooralsnog een prima reputatie en maakt deel uit van kSuite, een verzameling tools voor cloud computing ontworpen door Infomaniak, Zwitserlands grootste cloud computingbedrijf, dat de focus legt op privacy.

Zowel WeTransfer als SwissTransfer bieden overigens de mogelijkheid om je transfers met een wachtwoord te beveiligen.

swisstransfer.com
wetransfer.com