Wie deze blog volgt, weet dat er zoiets bestaat als typewedstrijden, en weet dat ik daar af en toe aan deelneem. Gisteren heb ik weer aan zo’n wedstrijd meegedaan. Maar het was toch wat anders dan anders. Een nieuwe wedstrijdformule waar ik nog geen ervaring mee had.
Bij een ‘gewone’ wedstrijd moet je doorgaans gedurende 10 of 30 minuten een doorlopende tekst overtypen. Iedere toetsaanslag die je maakt levert een punt op, maar elke typefout kost je 100 strafpunten. Je moet een bepaalde minimumsnelheid halen (op internationaal niveau 360 aanslagen per minuut) en je mag een bepaald foutenpercentage niet overschrijden. Er zijn verschillende categorieën volgens de leeftijd van de deelnemers.
Met dat soort wedstrijden had ik al heel wat ervaring. Zo is er jaarlijks de internetwedstrijd van Intersteno, waarbij je in één of meer talen naar keuze kunt deelnemen: telkens gedurende 10 minuten een tekst overtypen die op het scherm verschijnt. Om de twee jaar is het dan tijd voor het serieuze werk: het wereldkampioenschap. Die wedstrijd vindt iedere keer op een andere locatie plaats – doorgaans in een Europees land –, duurt een half uur en je typt niet over vanaf het scherm maar vanaf papier. Zo kwamen afgelopen zomer de snelste typisten van de hele wereld bijeen in het Italiaanse Cagliari, de hoofdstad van Sardinië.
De wedstrijd van gisteren, ZAV-100, was iets helemaal anders. Binnen een tijdspanne van een uur mocht je 25 keer één minuut een tekst van het scherm overtypen. Na elke minuut werd je score (her)berekend. Dat ging als volgt: eerst wordt gekeken hoeveel aanslagen je hebt getypt en hoeveel fouten je hebt gemaakt. Per fout gaan er 100 punten af. Wat overblijft is je netto-resultaat. Is dat netto-resultaat beter dan je vorige score, dan komt de helft van het verschil erbij; in het andere geval behoud je je oude score.
Ingewikkeld? Niet echt, maar een paar voorbeeldjes maken het veel duidelijker. Je begint met een score van nul. Heb je na één minuut bijvoorbeeld 400 aanslagen getypt en heb je daarbij één fout laten staan, dan houd je netto 300 punten over. Dat is beter dan je vorige score (nul), dus de helft van het verschil komt erbij: (300 − 0) / 2 + 0 = 150. Heb je in de tweede minuut 380 aanslagen getypt zonder fouten, dan heb je in de tweede minuut een netto-resultaat van 380. Dat is opnieuw beter dan je vorige score (150), dus de helft van het verschil komt er weer bij: (380 − 150) / 2 + 150 = 265. En dat gaat zo door tot je 25 keer een minuut hebt getypt. Iedere keer probeer je om een hogere score te bekomen.
Je score is dus altijd lager dan je maximale typesnelheid, maar zal na verloop van tijd die snelheid steeds meer benaderen (net als een asymptotische functie in de wiskunde). Je score kan na iedere minuut alleen maar hoger, nooit lager worden. Immers: voor iedere minuut dat je netto-resultaat hoger is dan je score, zal je score verhogen; is je netto-resultaat gelijk of lager, dan blijft je score onveranderd. Na 25 keer een minuut typen, of wanneer het uur om is, ken je je eindscore. Na een uur is de wedstrijd voor alle deelnemers afgelopen en is de eindrangschikking bekend.
In tegenstelling tot de jaarlijkse internetwedstrijd, waarbij alle deelnemers binnen een periode van enkele weken kunnen typen op een moment dat het hen uitkomt, typten bij ZAV-100 alle deelnemers immers op hetzelfde moment. ZAV-100 was een internationale wedstrijd, waaraan de beste typisten van de wereld deelnamen. De tussenresultaten verschenen in realtime op de facebookpagina van Intersteno, en de definitieve resultatenlijst kun je bekijken op de wedstrijdwebsite.
Daar krijg je in eerste instantie de volledige lijst met alle deelnemers te zien, maar je kunt filteren op naam, taal of categorie. Er zijn vier leeftijdscategorieën, net als bij de internetwedstrijd van Intersteno: kinderen (jonger dan 12 jaar), scholieren (12 tot 16 jaar), junioren (17 tot 20 jaar) en senioren (21 jaar en ouder).
De Belgen namen talrijk deel aan de wedstrijd, zowel in het Nederlands als in het Frans, en zetten puike prestaties neer. Beste Belg is Klaas Nollet met een score van 545,3. Zelf ben ik best trots op mijn eigen score van 529,8, nog net goed voor een plaatsje binnen de top tien in mijn leeftijdscategorie (senioren). In totaal namen 388 typisten uit 14 landen deel.
De Nederlanders waren helaas massaal afwezig. Jammer, want we zijn altijd wel te vinden voor een wedstrijdje België-Nederland. De allersnelste van de wereld vinden we bij de junioren: Jonáš Vala uit Tsjechië, die afgelopen zomer ook al een aantal gouden medailles meebracht van het WK, haalde een duizelingwekkende monsterscore van maar liefst 866,9. Daarmee klopt hij Sean Wrona, de favoriete sneltyper uit de Verenigde Staten, die nog vlotjes 845,9 haalde. Hoe ze het voor elkaar krijgen, is me een raadsel.
ZAV-100 is een initiatief van Interinfo Tsjechië, de Tsjechische tak van Intersteno. De naam ZAV-100 verwijst naar de grote bezieler Jaroslav Zaviačič van de populaire Tsjechische ZAV-methode om te leren typen. Zaviačič vierde dit jaar zijn 80e verjaardag, en tegelijkertijd bestaat Interinfo Tsjechië 20 jaar. 80 + 20 = 100, vandaar: ZAV-100.
Ik vond het een erg leuke wedstrijdformule. Vooral het feit dat alle deelnemers, over de hele wereld, op hetzelfde ogenblik met elkaar in competitie gaan, creëert een bijzondere sfeer. Tussen twee keer een minuut door kon je even snel een blik werpen op de (tussen)resultaten van je concurrenten, die in realtime op de facebookpagina van Intersteno verschenen. Wat mij betreft is dit initiatief beslist voor herhaling vatbaar. Maar dan bij voorkeur wel tijdens het weekend, want heel wat mensen hebben hier een paar uur, een halve dag of zelfs een dag vakantie voor moeten nemen. Anderen konden jammer genoeg niet meedoen omdat ze aan het werk waren.
100.zav.cz
100.zav.cz/en/results
www.interinfo.org
www.intersteno.org
In tegenstelling tot de wedstrijd van vrijdag, waar de strenge WK-normen golden, is dit NK veel minder streng. Het Nederlands kampioenschap richt zich dan ook voornamelijk op scholieren, wat betekent: slechts 10 minuten typen, geen hoge snelheid vereist en veel toleranter qua toegelaten foutenpercentage. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je fouten à volonté mag maken, want per fout gaan er – net als vrijdag – weer 100 aanslagen af, en de rangschikking gebeurt op basis van de netto-resultaten.
Na de rondleiding en de lunch in het restaurant van de Tweede Kamer moest er gewerkt worden: tijd voor de wedstrijd correspondentie & notuleren. Aan die wedstrijd heb ik zelf niet meegedaan, en ik kan er dus weinig over zeggen, maar even later waren de deelnemers aan de wedstrijd tekstproductie aan de beurt. Daar had ik me wel voor ingeschreven. Deze wedstrijd verliep zoals het wereldkampioenschap: 30 minuten typen met minimaal 360 aanslagen per minuut en maximaal 0,25% fouten. Voor iedere fout worden er 100 aanslagen afgetrokken, en op basis van de resulterende netto-snelheid wordt het klassement opgemaakt. Iedere deelnemer had zijn of haar eigen materiaal meegebracht: voor de meesten een laptop met extern toetsenbord (qwerty voor de Nederlanders, azerty voor de Belgen), en één deelnemer met een Velotype.
Zoals je 
Zoals 
Maar dit jaar, met Parijs bij wijze van spreken in onze achtertuin, hebben we besloten de draad terug op te pikken. Het vorige congres was in 2009 in Beijing, en dat zagen we, ook al omwille van ons beperkte aantal vakantiedagen, niet echt zitten. In Parijs gaan we echter vol goede moed onze comeback maken. Nu moet je niet denken dat we daar ook maar enige kans maken om wereldkampioen te worden. Neen, daar zij we helaas niet snel genoeg voor. De wereldtop wordt tegenwoordig ingenomen door Tsjechen, Turken en Russen. Die mensen maken er een erezaak van en oefenen bij wijze van spreken van ’s ochtends tot ’s avonds, het hele jaar door, om toch maar zo goed mogelijk te presteren. Voor ons blijft het een hobby, iets wat we naast onze andere bezigheden doen omdat we het leuk vinden. En we moeten het natuurlijk wel leuk blijven vinden, het mag geen last worden. Geen eremetaal voor ons dus, maar als we geslaagd zijn krijgen we een diploma van een wereldkampioenschap, en dat maakt natuurlijk ook een goede indruk. We doen het trouwens lang niet alleen voor het diploma of de prestatie. In de loop der jaren hebben we, dankzij de internationale wedstrijden en dankzij Intersteno, een ruime kennissenkring in het buitenland opgebouwd, en het is ontzettend leuk om al die mensen om de zoveel tijd weer eens terug te zien, met hen van gedachten te wisselen en samen gezellig te genieten van een terrasje of een leuke uitstap.
Na zowat 20 jaar afwezigheid maak ik dit jaar mijn comeback in de typesport. Ja, je leest het goed: typen is een sport. ‘Vingersport’, zo noemden we dat vroeger. De meest mensen kijken er wellicht een beetje vreemd van op, maar naast regionale en nationale wedstrijden bestaat er zelfs een wereldkampioenschap typen. Als je er nog nooit van gehoord hebt, dan is dat niet verwonderlijk. Het is immers altijd voetbal, wielrennen of tennis op tv, onze ‘sport’ komt nooit aan bod.