Star Trek Day 2021

Star Trek Day 2021 was het tweede jaarlijkse verjaardagsevent georganiseerd door Paramount+, de Amerikaanse streamingdienst die voorheen bekend was onder de naam CBS All Access. Star Trek fans van over de hele wereld vieren al langer Star Trek Day op 8 september, omdat op die dag in 1966 de allereerste aflevering van de iconische sciencefictionserie op tv werd uitgezonden. Vorig jaar was er voor het eerst een avondvullend programma ter gelegenheid van Star Trek Day, wegens de coronamaatregelen een event dat volledig online plaatsvond.

Net als de vorige editie werd ook Star Trek Day 2021 gehost door Wil Wheaton (Wesley Crusher in TNG) en Mica Burton (dochter van acteur Levar Burton, Geordi LaForge in TNG).

Ook dit jaar was alles online te volgen via de livestream op startrek.com. In tegenstelling tot vorig jaar was er dit jaar wél een live event met publiek en met gasten op het podium, vanuit het Skirball Cultural Center in Los Angeles. De organisatie had zelfs voor een heus symfonieorkest gezorgd, dat tussendoor de nodige Star Trek-deuntjes liet horen – ondertussen ook al een zeer uitgebreid repertoire! Het orkest werd geleid door niemand minder dan Jeff Russo, een zeer getalenteerd componist die ik vijf jaar geleden live aan het werk zag op het World Soundtrack Awards Concert in Gent. Hij is bekend van de muziek die hij schreef voor series als Fargo en House of Cards, Star Trek: Discovery en Star Trek: Picard. Naar het einde van de avond toe bracht actrice/zangeres Isa Briones het nummer Blue Skies uit de soundtrack van Picard.

Interviews met panelleden op het podium werden afgewisseld met vooraf opgenomen videogesprekken met Star Trek-personaliteiten die niet op het live event aanwezig waren, en met teasers en trailers van Star Trek-series die we in de nabije toekomst mogen verwachten. Acteurs en actrices uit alle Star Trek-series kwamen aan bod.

Voor wie er nog aan mocht twijfelen: na 55 jaar is Star Trek populairder dan ooit! Op dit eigenste ogenblik zijn maar liefst vijf Star Trek-reeksen in productie: vanaf 18 november krijgen we het vierde seizoen van Star Trek: Discovery te zien, en in 2022 seizoen 1 van de langverwachte Discovery-spinoff Star Trek: Strange New Worlds. Begin volgend jaar wordt ook het tweede seizoen van Star Trek: Picard uitgezonden, een reeks waarvan het eerste seizoen vorig jaar bijzonder goed onthaald werd.

De overige twee reeksen zijn animatiereeksen: Star Trek: Lower Decks, waarvan het tweede seizoen momenteel loopt, en Star Trek: Prodigy, waarvan de première op 28 oktober zal plaatsvinden. Alles bij elkaar hebben de Trekkies dus absoluut geen reden tot klagen (al laat een nieuwe bioscoopfilm ondertussen wel wat lang op zich wachten).

De twee animatiereeksen zijn heel erg verschillend van stijl. Over Lower Decks zijn de fans erg enthousiast, en de trailer van Prodigy ziet er erg veelbelovend uit.

Star Trek Day 2021 was weer een hoogtepunt voor alle Trekkies wereldwijd, vooral voor diegenen die al veel te lang geen bezoekje meer hebben kunnen brengen aan een Star Trek-conventie.

intl.startrek.com/day

The Right Stuff

The Right Stuff is de titel van een film uit 1983. Het was een van de eerste dvd’s in mijn verzameling van films die iets met ruimtevaart te maken hebben. The Right Stuff is een adaptatie van het gelijknamige boek dat Tom Wolfe vier jaar eerde publiceerde, en het gaat over de eerste Amerikaanse astronauten die de nog maar pas in het leven geroepen NASA rekruteerde voor het Mercury-programma.

Nu is The Right Stuff ook de titel van een nieuwe achtdelige National Geographic-tv-serie waarvan de eerste twee afleveringen afgelopen vrijdag wereldwijd in première gingen op Disney+. Je begrijpt dat ik vrijdagavond dus gretig aan mijn tv-scherm gekluisterd zat.

De eerste aflevering begint op de ochtend van 5 mei 1961, de dag dat Alan Shepard als eerste Amerikaan naar de ruimte vertrok, een kleine maand nadat de Rus Joeri Gagarin met de eer was gaan lopen. De Russen hadden de wereld herhaaldelijk met verstomming geslagen met de eerste kunstmaan (Spoetnik 1, 4 oktober 1957), het eerste levende wezen (de hond Laika, die haar ruimtereis op 14 mei 1958 helaas niet overleefde), en de eerste mens in de ruimte (Joeri Gagarin, 12 april 1961). Hoog tijd dus dat de Amerikanen ook eens wat van hun kunnen lieten zien.

Maar voor we Shepard met zijn Mercury-Redstone 3 (alias Freedom-7) gelanceerd zien worden, flashen we back naar 1959, naar de selectie van de eerste NASA-astronauten. Het is even wennen om de legendarische ‘Mercury Seven’ – de zeven eerste NASA-astronauten – vertolkt te zien worden door weer een nieuwe cast. De volgende zes afleveringen zullen de komende vrijdagen wekelijks gereleaset worden. Ik kijk ernaar uit!

Er is de laatste tijd een aardig aanbod van ruimtevaartseries op de streamingplatformen. Eerder al hadden we op AppleTV+ For All Mankind (alternative history, over de Apollo-maanlandingen), op Netflix Space Force (komedie, over de door Trump in het leven geroepen legeronderdeel met een logo dat verdacht veel op dat van Star Trek gelijkt), Away (scifi, over de eerste bemande reis naar Mars) en Challenger: The Final Flight (docu-miniserie over de ramp met spaceshuttle Challenger). Ook met deze Right Stuff-adaptatie worden de liefhebbers van het genre weer flink verwend!

Zeg nu zelf, dat is toch allemaal véél interessanter kijkvoer dan al die oude en nieuwe Vlaamse series op het veel te dure streamz, nietwaar?

www.disneyplus.com/series/the-right-stuff/4wCkPyO0JUux
www.nationalgeographic.com/tv/shows/the-right-stuff

Disney+ en The Mandalorian

Meer dan een jaar na onze noorderburen kunnen de Belgen nu eindelijk ook naar Disney+ kijken. Nog voordat Disney+ in de Verenigde Staten beschikbaar kwam, waren de Nederlanders de eersten die de nieuwe videostreamingdienst mochten uitproberen. Nederland had het geluk om vanaf 12 september 2019 als testgebied te fungeren, kwestie van de kinderziektes weg te werken alvorens Disney+ twee maand later op de veel grotere Amerikaanse markt losgelaten werd.

Ondertussen bleven de Belgische Disney-, Star Wars- en Marvel-fans op hun honger zitten. De Belgische release werd meermaals uitgesteld. Aanvankelijk was sprake van maart 2020, dan werd het zomer 2020, maar uiteindelijk moesten we tot 15 september wachten om naar Disney+ te kunnen kijken. Op dat moment waren al meer dan 20 landen ons voorgegaan, waaronder al onze buurlanden (met uitzondering van het Groothertogdom Luxemburg).

Een van de series waar ik het meest naar uitkeek, was The Mandalorian, de langverwachte Star Wars-tv-reeks. Het eerste seizoen bestaat uit acht afleveringen. De serie ging in première op 12 november 2019, de officiële releasedatum van Disney+ in de VS, Canada en Nederland. Daarna kwam er elke week een nieuwe aflevering. Vandaag is het hele eerste seizoen dus al lang beschikbaar, en vorige week kwam de trailer voor seizoen 2 al uit.

Maar wat doet Disney+ in België, nadat ze de Belgische fans maandenlang aan het lijntje hadden gehouden met herhaaldelijk uitstel? Denk je dat ons ter compennsatie meteen het hele eerste seizoen van The Mandalorian geven? Niets daarvan! Bij de start van Disney+ in België kon je alleen de eerste twee afleveringen bekijken, en vervolgens wordt er iedere week een nieuwe aflevering geplaatst.

Kijk, zoiets vind ik ronduit schandalig en respectloos. Waarom zijn de Belgen altijd de pineut? We hebben al maanden lang ontzettend hard ons best moeten doen om spoilers te vermijden, want zowat de halve wereld heeft het hele eerste seizoen van The Mandalorian ondertussen al gezien en het internet staat vol met Mandalorian-reviews en -podcasts. Bovendien worden op nieuwssites al artikels over het aankomende seizoen 2 gepubliceerd en worden we langs alle kanten om de oren geslagen met de trailer voor seizoen 2.

Denken ze bij Disney+ dat de Belgen op een eiland leven, afgezonderd van de rest van de wereld? Dan zijn ze wel erg naïef. In een tijd waarin het internet de hele wereld met elkaar verbindt, en waarin onze kennissen- en vriendenkring de landsgrenzen vér overstijgt, is het een totaal achterhaald idee om films en series land per land te gaan releasen, met maanden of zelfs een jaar verschil.

Creatieve gebruikers die wat ongeduldig van aard zijn, laten zich daardoor echter niet tegenhouden. Voor wie ook maar een klein beetje verstand heeft van computers, is het een fluitje van een cent om een VPN (virtual private network) te gebruiken en zo die infantiele geo-blockingpraktijken te omzeilen. Geo-blocking en geo-restricties zijn technieken die sommige websites toepassen om (een deel van) de content te verbergen voor gebruikers uit bepaalde landen. Dat doen ze op basis van je IP-adres. Maar dat kan gelukkig vrij gemakkelijk omzeild worden door gebruik te maken van VPN-servers of smart DNS-proxyservers in het buitenland, zodat je tóch toegang krijgt tot content die in dat buitenland wél (maar in je eigen land niet) beschikbaar is.

Niet dat ik jullie op ideeën wil brengen, ik wil gewoon even meegeven dat zoiets mogelijk is, en helemaal niet moeilijk. Op die manier zou het dus voor een Belgische Disney+-klant, louter theoretisch, mogelijk zijn om toegang te krijgen tot dezelfde content als bijvoorbeeld de Nederlandse of de Amerikaanse gebruikers. En op die manier zouden ze, alweer louter hypothetisch, nu tóch al het volledige eerste seizoen van The Mandalorian kunnen bekijken. En dan zouden ze meteen ook Disney Gallery: The Mandalorian kunnen zien, de achtdelige documentairereeks die een hoogst interessante kijk geeft achter de schermen...

Maar helaas, de Belgische Disney+-kijkers moeten dat voorlopig allemaal missen, tenzij ze natuurlijk, heel misschien, de nodige creativiteit aan de dag leggen en de geo-restricties weten te omzeilen.

www.disneyplus.com
www.disneyplus.com/welcome/the-mandalorian

Away

Sedert 4 september is op Netflix Away te zien, een nieuwe tv-serie over de eerste bemande ruimtevlucht naar de planeet Mars. Voor mij een mooi vervolg op For All Mankind, waarvan ik eerder deze maand nog het eerste seizoen heb gezien op Apple TV+, maar beide series zijn helemaal anders van toon.

Away speelt zich af in de niet zo verre toekomst. De NASA heeft een nieuw logo, maar voor de rest ziet alles op Aarde er verdacht hedendaags uit, tot en met de ringtones van de mobieltjes. Een internationaal team van vijf astronauten maakt zich klaar om vanaf de Maan richting Mars te vertrekken, een tocht die heen en terug drie jaar zal duren.

Als ruimtevaartenthousiasteling heb ik me toch wel meer dan een paar keer geërgerd aan enkele storende fouten en onnauwkeurigheden. Zo kunnen de astronauten nog in real time met de Aarde communiceren op het moment dat ze al drie maanden onderweg zijn richting Mars, dat moet ongeveer halfweg zijn. Pas in de volgende aflevering krijgen ze vrij plots dan toch te maken met de beperkingen van de lichtsnelheid, waardoor radiosignalen er meerdere minuten over doen om van de Aarde tot aan het ruimteschip en terug te geraken.

Ja: dat is een van de problemen waarmee je te maken krijgt wanneer je ver van de Aarde reist. De meeste mensen zullen wellicht denken dat de lichtsnelheid – tevens de snelheid waarmee radiogolven zich voortplanten – ontzettend snel is. Dat is ze ook, naar menselijke maatstaven. Maar vergeleken met de enorme afstanden in de ruimte (en Mars is niet eens zo heel erg ver) reizen licht en andere signalen eigenlijk maar met een slakkengangetje. Daardoor duurt het al snel meerdere minuten alvorens een signaal van de Aarde arriveert bij een ruimteschip dat op weg is naar Mars. Eenmaal op Mars zal de vertraging nog groter zijn. Wanneer de Aarde en Mars het dichtst bij elkaar staan, doet een radiosignaal er 3 minuten over; staan beide planeten het verst van elkaar, dan doet het signaal er maar liefst 22 minuten over, enkele reis. Even gezellig bijpraten is dan niet meer mogelijk. Wanneer je over de radio een vraag stelt, krijg je ten vroegste 44 minuten later een antwoord.

Bij de plannen voor een echte bemande missie naar Mars wordt eraan gedacht om op voorhand een onbekende raket te sturen met water-, voedsel- en zuurstofvoorraden, en een fabriekje aan boord om brandstof te maken uit de marsatmosfeer. Pas wanneer dat lukt, en het dus zeker is dat een latere bemanning ter plaatse kan overleven én Mars terug kan verlaten, zal de bemande raket richting rode planeet gelanceerd worden. Ook in Away gaat een onbemand ruimtetuig de bemande missie vooraf, maar de bemanning is al onderweg nog vóór de eerste, onbemande raket veilig geland is. Je voelt het al komen... Met die onbemande raket wordt vlak voor de landing alle contact verloren, en de eerste mensen die straks voet op Mars zullen zetten, hebben geen idee of ze veilig zullen kunnen terugkeren of niet.

Maar niet enkel voor wat betreft wetenschap en techniek zijn er problemen met deze serie. Ook de manier waarop de bemanning zich gedraagt, vind ik vaak erg onrealistisch en onwaarschijnlijk. De bemanning bestaat uit vijf mensen uit verschillende delen van de wereld. Uiteraard hebben ze samen voor deze missie getraind, en ze worden verondersteld elkaar goed te kennen en te vertrouwen, maar al snel blijkt dat ze niet echt goed met elkaar opschieten, dingen voor elkaar verborgen houden, elkaar wantrouwen en vaak totaal onverantwoorde beslissingen nemen. Deze mensen zou de NASA in het echt nooit samen in een ruimtetuig stoppen!

Al bij al vond ik de serie ook vrij langdradig. Er wordt vooral gefocust op de relaties tussen de personages, zowel aan boord van het ruimteschip, in het controlecentrum als bij de achtergebleven vrienden en familie op Aarde. Toch is de serie interessant om te zien wanneer je belangstelling hebt voor ruimtevaart. Maar heel wat zaken zullen in het écht hoogstwaarschijnlijk toch heel wat anders moeten verlopen.

Er zitten best wel enkele bekende namen in de cast van Away. Het hoofdpersonage, gezagvoerder Emma Green, wordt vertolkt door Hilary Swank, een tweevoudig Oscarwinnares. De rol van de Russische astronaut Misha is voor Mark Ivanir, die ook al een Russische astronaut speelde in For All Mankind. Een ander bekend gezicht is Gabrielle Rose, bekend van Once Upon A Time en kleinere rollen in een groot aantal series en films. Scifi-fans zullen beslist ook Alessandro Juliani herkennen uit Smallville en Battlestar Galactica. Leuk dat ook een échte astronaut een klein rolletje heeft in aflevering 1: Mike Massimino, die tweemaal met een Spaceshuttle de ruimte in ging voor reparatie en onderhoud van de Hubble Space Telescope.

Star Trek Day 2020

Op 8 september vieren Star Trek-fans overal ter wereld Star Trek Day. Op die dag in 1966 werd de allereerste aflevering van Star Trek uitgezonden op de Amerikaanse tv-zender NBC. We kunnen gerust stellen dat de reeks de wereld heeft veranderd. De reeks was baanbrekend voor zijn tijd en liet heel wat maatschappelijke problemen aan bod komen, vermomd als sciencefiction. Toen de originele reeks na drie seizoenen werd gecanceld, had niemand durven hopen dat er nog tal van spin-offreeksen en dertien bioscoopfilms zouden volgen.

Het lijkt wel alsof Star Trek in 2020 populairder dan ooit is. Begin dit jaar werden we verwend met het eerste seizoen van Star Trek: Picard, momenteel loopt op CBS de animatiereeks Star Trek: Lower Decks, en volgende maand gaat het derde seizoen van Star Trek: Discovery van start. Bovendien staat ondertussen alweer een nieuwe reeks in de steigers: Star Trek: Strange New Worlds.

Ter gelegenheid van Star Trek Day 2020 had CBS een avondvullend programma samengesteld, dat ook bij ons gratis online te volgen was. Ik heb afgelopen dinsdagavond dan ook mijn hartje opgehaald tijdens alle panels met acteurs, actrices en scenaristen van verschillende Star Trek-reeksen. Het was net alsof ik weer op een Star Trek-conventie was, iets wat ik wegens de coronacrisis al een tijdje heb moeten missen.

De avond werd aan elkaar gepraat door twee uitstekende MC’s: Wil Wheaton en Mica Burton, die om beurten de panels leidden. Wheaton kennen de Trekkies natuurlijk als Wesley Crusher in Star Trek: The Next Generation, en Mica Burton is de dochter van LeVar Burton, die in diezelfde reeks de rol van Geordi LaForge vertolkte, en die ook meerdere afleveringen van verschillende Star Trek-reeksen regisseerde. LeVar kwam ook eventjes piepen om zijn Trek-collega’s en de kijkers te begroeten.

In première kregen we ook de nieuwste trailer te zien van Star Trek Discovery seizoen 3, dat in de Verenigde Staten vanaf 15 oktober te zien is op CBS All Access en bij ons vanaf 16 oktober op Netflix. Na elke aflevering zal Wil Wheaton ook weer een Ready Room presenteren: de Star Trek-aftershow waarin hij cast en crew interviewt en exclusieve clips laat zien (net als bij het voorbije seizoen van Discovery en Picard).

Heb je dit evenement gemist? Geen nood. Je kunt alle video’s herbekijken op het YouTube-kanaal van CBS All Access.

Wat ze ook van 2020 mogen zeggen, op Star Trek-gebied is dit een topjaar!

intl.startrek.com
www.youtube.com/c/cbsallaccess/videos

For All Mankind

Het is wat met al die videostreamingdiensten tegenwoordig... In België kunnen we naast Telenet Play More kiezen uit Netflix, Amazon Prime Video, Disney+ (vanaf 15 september), Apple TV+, en binnenkort (?) ook Streamz (de ‘Vlaamse Netflix’). Het aanbod is zó groot, dat je als film- en serieliefhebber niet weet wat eerst gekeken.

Je kunt natuurlijk niet op ál die diensten een abonnement nemen, maar af en toe wil je één bepaalde serie zien, die enkel op één bepaald platform aangeboden wordt. Zo heb ik begin dit jaar – nog vóór corona, het lijkt wel een eeuw geleden – de nieuwste Star Trek-serie Picard bekeken op Amazon Prime Video. Ik heb daarbij dankbaar gebruikgemaakt van de gratis proefperiode van 30 dagen bij Amazon Prime (en mijn abonnement daarna direct weer opgezegd).

Een week geleden ben ik dan ingegaan op het introductieaanbod van Apple TV+, dat helaas wat minder vrijgevig is dan Amazon. Bij Apple TV+ kun je enkel de eerste 7 dagen gratis kijken.

Maar aan één week had ik genoeg om het volledige eerste seizoen van For All Mankind te bekijken, een serie waar ik al heel wat over had gehoord en die ik absoluut wou zien. In tien afleveringen van gemiddeld meer dan een uur voert For All Mankind de kijker terug naar het einde van de jaren 60 en het begin van de jaren 70, de periode van de maanlandingen en het Apollo-programma. Aangezien ik al sinds mijn prilste jeugd een bijzonder grote belangstelling heb voor ruimtevaart, is deze serie dus echt iets voor mij.

De titel is een verwijzing naar de tekst op de gedenkplaat die de bemanning van Apollo 11 op de Maan heeft achtergelaten: ‘We came in peace for all mankind’ (‘We zijn in vrede gekomen voor de hele mensheid’). De reeks is echter geen documentaire. Het is zogenaamde alternate history, een subgenre van sciencefiction waarbij vertrokken wordt van een reële historische gebeurtenis, en waarbij men zich vervolgens de vraag stelt: wat als de geschiedenis net iets anders was verlopen?

Welnu: de historische gebeurtenis die aan de basis ligt van het verhaal, is de ruimtewedloop (de ‘space race’) van de jaren 60, waarin Amerika en Rusland wedijverden om als eerste een mens op de Maan te zetten. De eerste aflevering van For All Mankind opent met de spannende momenten van die eerste bemande maanlanding... maar een en ander verloopt niet zoals we ons herinneren uit de geschiedenisboeken. Het is namelijk geen Amerikaanse, maar een Russische astronaut die als eerste voet op de Maan zet. Niet de Amerikaanse, maar de rode Sovjetvlag wordt in de maanbodem geplant.

Maar Amerika geeft zich niet gewonnen. Korte tijd later landen ook Amerikaanse astronauten op de Maan. Na de succesvolle Apollo-maanlandingen hebben de Russen hun pogingen gestaakt om Russen op de Maan te zetten. In de reeks stelt men zich echter de vraag: wat als die ruimtewedloop nooit werd beëindigd? Beide mogendheden installeren al snel een basis op de Maan.

De reeks is dus fictie, maar wél interessant voor wie geïnteresseerd is in de échte ruimtevaartgeschiedenis. In de reeks komen we heel wat historische ruimtevaartfiguren tegen, zoals Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins, John Glenn, Deke Slayton, Gene Kranz, Werner von Braun, etc. We maken ook kennis met de Mercury 13: de vrouwelijke piloten die ten tijde van het Mercury-programma (echter niet als officiële NASA-recruten) dezelfde testen ondergingen als hun mannelijke NASA-collega’s.

In het echt werd het Apollo-programma vroegtijdig stopgezet en was Apollo 17 de laatste bemande maanmissie; in de reeks zitten we in aflevering 10 al aan Apollo 25, en het lijkt erop dat het nog wel een tijdje kan blijven doorgaan. Het staat nu al vast dat er een tweede seizoen komt. Ik ben benieuwd!

Het creatieve brein achter deze reeks is Ronald D. Moore, een naam die niet onbekend in de oren zal klinken bij de fans van Star Trek en Battlestar Galactica. De makers hebben alles in het werk gesteld om de reeks zo authentiek mogelijk te maken en hebben heel veel aandacht besteed aan details, zowel voor wat betreft de hele look van de sixties en seventies, als voor de technisch/wetenschappelijke correctheid van het hele ruimtevaartgebeuren. Ik heb af en toe wel een paar dingen gezien die niet helemaal kloppen, maar daar doen we niet moeilijk over. Al bij al is hier meer dan behoorlijk werk geleverd.

Als Android-gebruiker was het wel een heel gedoe om de afleveringen via mijn Chromecast naar mijn tv-toestel te streamen. Apple en Google zijn duidelijk geen beste vriendjes. Een Apple TV-app voor Android bestaat er niet, dus ik moest de reeks via de webbrowser bekijken. Op mijn Android-telefoon lukte dat echter langs geen kanten, maar vanaf mijn Windows-laptop ging het gelukkig wel. Op die manier kon ik de reeks uiteindelijk tóch vrij comfortabel op mijn grootste scherm bekijken, maar ik moest er wel af en toe wat kleine haperingen bijnemen. Gelukkig niet zo vaak dat het hinderlijk werd, maar met andere streamingdiensten heb ik alvast nooit problemen.

tv.apple.com/us/show/for-all-mankind/umc.cmc.6wsi780sz5tdbqcf11k76mkp7
www.imdb.com/title/tt7772588

Picard

Star Trek-fans hebben tegenwoordig absoluut niet te klagen. Na twee seizoenen van Star Trek: Discovery op Netflix – seizoen 3 is voor later dit jaar – kwam zopas alweer een nieuwe reeks uit: Star Trek: Picard, met als centrale figuur Jean-Luc Picard, die iedereen vast nog wel kent van Star Trek: The Next Generation (TNG).

De reeks speelt zich af zowat twintig jaar na de laatste Next Generation-bioscoopfilm, Star Trek: Nemesis. Jean-Luc is ondertussen met pensioen en geniet van zijn oude dag op zijn landgoed met wijngaard ergens in Frankrijk. Ook in het echte leven is acteur Patrick Stewart inmiddels (bijna) twintig jaar ouder geworden.

Maar zijn saaie leventje wordt door een onverwachte gebeurtenis danig overhoop gehaald. Picard begint aan een avontuur dat hem terug aan boord van een ruimteschip brengt, en hij ontmoet enkele oude bekenden van vroeger.

Voor een deel van de oude Next Generation-cast zijn enkele mooie gastrollen weggelegd. De TNG-fans zullen ongetwijfeld verheugd zijn om Data (Brent Spiner), Riker (Jonathan Frakes) en Troi (Marina Sirtis) terug te zien. Ook Star Trek: Voyager-actrice Jeri Ryan (Seven of Nine) heeft een niet onbelangrijke rol. De bekende gezichten worden aangevuld met een aantal nieuwe. Een tijdje geleden werd bekend dat in seizoen 2 niemand minder dan Whoopi Goldberg (Guinan) de cast van Picard zal vervoegen.

Picard is Star Trek, but not as we know it. De reeks is heel anders van toon dan The Next Generation, en bovendien erg verschillend van die andere nieuwe reeks, Discovery. Bij de meerderheid van de Star Trek-fans viel deze nieuwste spin-off meteen in de smaak. De kritieken zijn bijzonder lovend.

In de Verenigde Staten werd de reeks, net als Discovery, wekelijks gestreamd op CBS All Access. Bij ons kun je de serie bekijken via Amazon Prime Video. Een wat verrassende keuze, want Discovery is te zien op Netflix, waardoor velen aanvankelijk dachten dat dat ook voor Picard zo zou zijn. Maar geen nood: je hoeft niet nóg een betalend streamingabonnement te nemen om de reeks te kunnen bekijken. Wie wil, kan gebruikmaken van de gratis 30-dagen-proefperiode die Amazon aan nieuwe abonnees aanbiedt. Dat volstaat ruimschoots om de tien afleveringen tellende reeks te bingen (en ondertussen nog een paar andere dingen te bekijken – ik kan je The Expanse van harte aanbevelen). Daarna kun je desgewenst je abonnement probleemloos opzeggen (als je dat zou willen, natuurlijk).

Er is ook een aftershow, The Ready Room, waarin elke aflevering uitgebreid besproken wordt. The Ready Room is gratis te bekijken via de officiële Star Trek-website, startrek.com. De aftershow wordt gepresenteerd door Wil Wheaton, een naam die bij Star Trek-fans niet onbekend in de oren zal klinken: Wheaton vertolkte in TNG de rol van Wesley Crusher. In de studio ontvangt hij wekelijks een of meer acteurs uit de serie voor een interview en laat hij interessante behind-the-scenes-clips zien.

Ik heb deze reeks bijzonder gesmaakt, en ben vast van plan om alle afleveringen nog een tweede en misschien zelfs een derde keer te bekijken, en ik zie nu al uit naar seizoen 2!

In 2011 had ik de eer sir Patrick Stewart te ontmoeten tijdens FedCon: Captains Table in Düsseldorf. Een foto van die ontmoeting vind je hierboven.

www.startrek.com

Cosmos: Possible Worlds

Sinds 9 maart zit ik weer iedere maandag aan het scherm gekluisterd voor het derde seizoen van Cosmos op National Geographic Channel. Cosmos: Possible Worlds is het langverwachte vervolg op Cosmos: A Spacetime Odyssey uit 2014, zelf de opvolger van Cosmos: A Personal Voyage van Carl Sagan uit 1980.

De makers hebben weer ontzettend hun best gedaan om er een prachtige serie van te maken. Aan onderwerpen alvast geen gebrek, want het gaat natuurlijk over de kosmos, het universum, de eindeloze uitgestrektheid van het heelal. Al van zo lang de mensheid bestaat, kijken we gefascineerd omhoog naar al die mysterieuze lichtjes aan de hemel. Al eeuwen lang blijven we nieuwe ontdekkingen doen over het heelal, en we hebben er al ontzettend veel over geleerd. Ook de laatste jaren komen er voortdurend nieuwe inzichten en nieuwe ontdekkingen. Het is en blijft een bijzonder boeiende materie.

Net als vorig seizoen is het weer Neil deGrasse Tyson die de reeks presenteert. De regie en het scenario zijn in handen van Ann Druyan en Brannon Braga. Druyan is Sagans weduwe. Ze is de rode draad die doorheen de drie seizoenen van Cosmos loopt. In 1980 schreef ze samen met Carl Sagan het scenario van de originele reeks, en ze schreef en produceerde ook Cosmos: A Spacetime Odyssey. Dat laatste deed ze samen met Brannon Braga, die we natuurlijk nog kennen van zijn werk aan Star Trek.

Ook Seth MacFarlane is weer van de partij. Samen met Druyan, Braga en Jason Clark is hij executive producer van de reeks. Het was dankzij McFarlane dat de vorige reeks op Fox te zien was, waardoor een groot publiek bereikt kon worden.

Lieven Scheire, onze Vlaamse wetenschapscommunicator, had onlangs (nog vóór de coronacrisis) het geluk om Neil deGrasse Tyson te mogen ontmoeten voor een interview. Een stukje van dat interview is te zien op Scheires Youtube-kanaal.

In totaal komen er dit seizoen weer dertien afleveringen. Die zal ik allemaal met veel belangstelling bekijken en daarna, net zoals de vorige twee seizoenen, ongetwijfeld nog een aantal keer herbekijken. Elke aflevering zit vol interessante verhalen en prachtige beelden. De kosmos boeit me al van kinds af aan, en zal dat ongetwijfeld nog lang blijven doen.

www.nationalgeographic.nl/video/tv/cosmos-possible-worlds-2
youtu.be/Yp9cTbmEE2k

Avengers: Endgame (spoiler-free)

Zelfs als je geen Marvel-fan bent, kon je er de voorbije weken niet aan ontsnappen. Avengers: Endgame was een item in zowat alle tv-journaals van 24 april, de dag dat de film wereldwijd in première ging. Fans hebben er een jaar lang halsreikend naar uitgekeken, want Endgame was het vervolg op Avengers: Infinity War, het grote filmsucces van vorig jaar dat met zijn verrassende open einde bezoekers met verstomming achterliet.

Infinity War brak al een aantal records, maar die werden allemaal moeiteloos verpulverd door Endgame. Deze film is waanzinnig succesvol. Tijdens het openingsweekend alleen al bracht Avengers: Endgame meer dan een miljard dollar op, bijna het dubbele van zijn voorganger.

Deze 22e film in de reeks superheldenfilms die in 2008 begon met Iron Man is het zoveelste opeenvolgende Marvel-succes. De films worden aangeduid met de overkoepelende noemer Marvel Cinematic Universe (MCU) en zijn gebaseerd op personages uit de publicaties van Marvel Comics. Comics zijn Amerikaanse stripverhalen, die doorgaans om superhelden draaien. Bij ons waren Amerikaanse comics tot pakweg een jaar of tien geleden alleen populair bij de echte verzamelaars, maar nu de superhelden via de bioscoopsuccessen de weg naar het grote publiek gevonden hebben, raken ze ook bij ons meer en meer in trek.

Superhelden bestaan al langer, en van de meest bekende, zoals Batman of Superman, hadden we natuurlijk allemaal al wel eens gehoord. Maar Batman en Superman komen niet uit de Marvel-stal. Neen, deze helden komen van Marvels grootste concurrent, DC Comics. In het kielzog van het enorme succes van de Marvel-verfilmingen werden ook een aantal films rond DC-personages gemaakt: nog meer Batman en Superman-films, maar ook Wonder Woman en recentelijk Aquaman. DC kan echter het wereldwijde succes van Marvel in de verste verte niet evenaren.

Bij het grote publiek haalt Marvel duidelijk de overhand qua succes, maar wanneer échte comic-fans elkaar voor het eerst ontmoeten, stellen ze elkaar nog steeds de vraag: ‘Marvel of DC?’, en de meningen zijn verdeeld. Zelf ben ik meer een Marvel-fan, en zeker qua bioscoopreleases vind ik de Marvel-verfilmingen over het algemeen stukken beter dan de DC-films. Met uitzondering van Wonder Woman, die ik wel bijzonder geslaagd vond. Zowel Marvel als DC maken ook tv-series gebaseerd op hun personages, en op tv kijk ik graag naar DC-series (Smallville, Gotham, Black Lightning, en de series van het Arrowverse: Arrow, The Flash, Supergirl en Legends of Tomorrow).

Maar nu terug naar Avengers: Endgame. Als je maar een occasionele bioscoopbezoeker bent, moet je eigenlijk niet naar deze film gaan kijken, tenzij je het niet erg vindt dat je het verhaal niet goed kunt volgen. Zoals gezegd is Endgame immers een direct vervolg op Infinity War. Bovendien komen in beide films zo goed als alle hoofd- en nevenpersonages uit de eerdere films van het MCU voor, en het helpt een heel stuk als je van al die personages hun achtergrond kent. Met andere woorden: eigenlijk moet je liefst ook alle eerdere MCU-films gezien hebben alvorens je Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame bekijkt.

De cast van Endgame is indrukwekkend en omvat maar liefst 19 acteurs en actrices met een of meer Oscarnominaties op hun naam, onder wie 8 Oscarwinnaars.

Avengers: Endgame mag dan wel het sluitstuk van een hele reeks films zijn, dat betekent niet dat het nu afgelopen zou zijn met het MCU. In tegendeel. Marvel heeft nog steeds meer dan voldoende inspiratie voor nieuwe films. Dit jaar nog krijgen we Spider-Man: Far From Home, waarin Spider-Man door Europa reist. Er staat een derde Guardians of the Galaxy-film op stapel, en er zijn al vervolgen gepland op Doctor Strange, Black Panther, Ant-Man and the Wasp en Captain Marvel, om er maar enkele te noemen. Ook Black Widow zal eindelijk een eigen film krijgen, en er komen ook films rond nieuwe personages. De groeiende schare liefhebbers van superheldenfilms staan dus nog mooie tijden te wachten.

https://nl.disney.be/films/avengers-endgame
www.imdb.com/title/tt4154796

These are the voyages...

... of the Starship Enterprise, its 5 year mission to explore strange new worlds, to seek out new life and new civilizations, to boldly go where no man has gone before!

Zo begon iedere aflevering van Star Trek, de oorspronkelijke tv-reeks uit 1966. Elke rechtgeaarde Trekkie kent de woorden ongetwijfeld uit het hoofd.

Na meer dan 50 jaar is Star Trek nog steeds springlevend. Het tweede seizoen van Star Trek: Discovery, de jongste telg in de steeds maar groeiende familie van Star Trek-series, is net afgerond. Voor de komende jaren zijn ons nog meer nieuwe afleveringen en spin-offs beloofd, en misschien zelfs een nieuwe Star Trek-film van niemand minder dan Quentin Tarantino! Maar de fans van het eerste uur zijn nog steeds grote liefhebbers van het origineel, waar het allemaal mee begon.

In These Are The Voyages geeft auteur Marc Cushman een overzicht van de boeiende ontstaansgeschiedenis van Star Trek. Over de originele reeks (The Original Series, afgekort tot TOS) verschenen al drie boeken: in elk boek komt één van de drie seizoenen aan bod.

Het eerste boek is nu als audiobook verschenen. Op zich is dat niet speciaal, want heel wat boeken verschijnen tegenwoordig niet enkel op papier, maar ook als e-book of audiobook. Audiobooks worden soms voorgelezen door de auteur zelf, maar vaker wordt beroep gedaan op een stemacteur.

Ik lees heel graag boeken, maar deze wou ik absouluut als audiobook in mijn collectie hebben. Het audiobook van These Are The Voyages is namelijk iets bijzonders, en heel wat fans zullen dit boek, net als ik, maar al te graag als audiobook willen hebben. Het boek wordt voorgelezen door Vic Mignogna, beslist geen onbekende bij de Star Trek-fans. Mignogna is niet enkel een getalenteerd stemacteur, hij is tevens een über-Trekkie die zijn eigen, bijzonder succesvolle fanserie heeft gemaakt: Star Trek Continues. Daarin speelt Mignogna de iconische rol van Captain Kirk.

In het audiobook zijn echter nog meer bekende Star Trek-stemmen te horen. Zowel van acteurs als van mensen die achter de schermen werkten of op een andere manier met Star Trek verbonden zijn, zoals D.C. Fontana (script writer), Joe D’Agosta (casting director), Ralph Senensky (regisseur), Adam Nimoy (zoon van Leonard Nimoy (Spock)), Chris Doohan (zoon van James Doohan (Scotty) en tevens Scotty in Star Trek Continues), Rod Roddenberry (zoon van Star Trek-bedenker Gene Roddenberry), Clint Howard (Balok in de aflevering The Corbomite Maneuver), Craig Huxley (Peter Kirk in de aflevering Operation – Annihilate! en Tommy Starnes in And the Children Shall Lead) en vele, vele anderen.

Door het gebruik van verschillende stemmen – in totaal meer dan 80 – is dit audiobook allesbehalve saai om naar te luisteren. Tussen de hoofdstukken door is er ook telkens een kort muzikaal interludium. Omwille van copyright mocht geen muziek uit Star Trek gebruikt worden, maar Mignogna deed voor zijn audiobook een beroep op Andy Farber en Jonathan Kruger, getalenteerde componisten die ook de muziek voor Star Trek Continues schreven, helemaal in de stijl van de originele TOS-soundtrack.

Het onlangs verschenen audiobook is nog maar het eerste deel van het eerste seizoen van TOS; het tweede deel verschijnt later dit jaar. Wanneer het audiobook in de smaak valt bij de fans – en daar lijkt het wel op –, wil Mignogna ook de andere twee seizoenen als audiobook uitbrengen. Een hele klus, want de hardcover-edities van de drie seizoenen samen beslaan meer dan tweeduizend pagina’s. Het eerste audiobook, met een inleiding en 18 hoofdstukken, is alvast goed voor net geen 14 uur luistergenot.

De audiobooks worden uitsluitend verdeeld via de website van de uitgever, Jacobs/Brown Press. Je zult ze dus niet vinden op sites als Amazon of Audible.

Een tijdje geleden was Vic Mignogna te gast bij de Trek Geeks-podcast, waar hij over These Are The Voyages geïnterviewd werd door Dan Davidson en Bill Smith. De link naar die podcast-aflevering vind je onderaan dit artikel. Het interview begint na ongeveer 15 minuten en is erg de moeite waard. Vic Mignogna vertelt uitgebreid over de totstandkoming van het audiobook.

Uiteraard moet je wel de Engelse taal machtig zijn om van dit audiobook te kunnen genieten, maar ik ga er gemakshalve van uit dat dat voor de meeste Vlaamse en Nederlandse Trekkies geen probleem is.

trekgeeks.com/161
www.jacobsbrownmediagroup.com/audiobook---these-are-the-voyages.html
www.startrekcontinues.com
www.thesearethevoyagesbooks.com

FACTS 2019, Spring Edition

FACTS heeft al meerdere jaren een vaste plaats op mijn agenda. Of liever: twee vaste plaatsen, want sedert 2016 is er een lente- en een herfsteditie, telkens twee dagen.

Ik schreef het al eerder: op FACTS is van alles te beleven voor elke liefhebber van series en films (vooral scifi en fantasy), comics, games, anime, cosplay en al wat daar enigszins op lijkt. Voor echte geeks dus.

Ik ga voornamelijk naar dergelijke evenementen om de acteurs en actrices uit mijn favoriete series en films te ontmoeten en hun Q&A’s bij te wonen, maar daarover straks meer.

FACTS is natuurlijk ook een erg commercieel gebeuren, waar heel wat bezoekers zich laten verleiden tot de aankoop van allerlei leuke hebbedingetjes. Erg veel spullen koop ik niet, maar een van de handelaars bij wie ik graag langs ga, is John-Jan Soundtrack. Deze handelaar is gespecialiseerd in soundtracks van het soort films en series dat erg in trek is bij heel wat FACTS-bezoekers. Dat soort soundtracks is doorgaans niet te koop bij MediaMarkt, Fnac, Bol.com of Amazon, en je vindt ze niet op iTunes, Spotify of Google Play.

Neen, voor gespecialiseerde zaken moet je terecht bij een specialist. Ik ben ondertussen dus een trouwe klant geworden. Ik koop vooral de albums van La-La Land Records, een Amerikaans platenlabel dat gespecialiseerd is in film- en tv-soundtracks. De laatste tijd worden heel wat zogenaamde ‘anniversary editions’ uitgebracht van klassieke soundtracks. Het gaat dan om een geremasterde editie, waarbij het oorspronkelijk uitgebrachte album aangevuld wordt met niet eerder uitgegeven tracks en/of tracks die wel voor de film of serie gecomponeerd zijn maar die uiteindelijk niet gebruikt werden.

Zo kocht ik in het verleden onder andere al E.T., The Extra-Terrestrial – 35th Anniversary Remastered Edition (2 cd’s), Close Encounters of the Third Kind – 40th Anniversary Remastered Edition (2 cd’s), Star Trek – 50th Anniversary Collection (4 cd’s) en John Williams & Steven Spielberg – The Ultimate Collection (3 cd’s en een dvd).

Op de Spring Edition 2019 van FACTS heb ik Superman: The Movie – 40th Anniversary Remastered Edition aan mijn collectie toegevoegd, en het is héérlijk nostalgisch om daarnaar te luisteren. Ik waan me weer 40 jaar terug in de tijd, wanneer ik voor het eerst de échte Superman (Christopher Reeve) met een wapperende cape en de rechterarm voor zich uit gestrekt over het scherm zie vliegen. De iconische, heroïsche muziek van John Williams ­– mijn favoriete componist en een waar muzikaal genie! – heeft ongetwijfeld een grote bijdrage geleverd aan het succes van die film.

Ook qua acteurs werd ik op deze editie van FACTS verwend, met Gaten Matarazzo (Dustin uit Stranger Things), Jason Isaacs (Gabriel Lorca uit Star Trek: Discovery en Lucius Malfoy in Harry Potter), Mads Mikkelsen (Galen Erso in Rogue One: A Star Wars Story en Le Chiffre in Casino Royale), Lana Parrilla (Evil Queen / Regina Mills in Once Upon A Time), Tom Hopper (Luther Hargreeves in The Umbrella Academy en Dickon Tarly in Game of Thrones), Shannen Doherty (Prue Halliwell in Charmed en Brenda Walsch in Berverly Hills, 90210) en Dolph Lundgren (Ivan Drago in Rocky IV).

Ik had van tevoren vooral uitgezien naar Matarazzo, Parrilla, Hopper, Isaacs en Mikkelsen. Jason Isaacs heb ik het afgelopen jaar al twee keer eerder ontmoet: een eerste keer op FedCon 2018 in Bonn, en een tweede keer op de Open Dag van ESTEC in Noordwijk. Net als op FedCon vroeg hij (als enige) uitdrukkelijk om tijdens zijn Q&A niet te fotograferen en vooral niet te filmen, omdat hij anders te veel moet opletten wat hij zegt. Jammer, want zijn twee panels waren erg leuk. En net als op FedCon liep een dame (zijn manager?) voortdurend rond tussen het publiek om op het filmverbod toe te zien. Beetje irritant.

Na de vorige FACTS (Fall Edition 2018), naar aanleiding van de Q&A van Jennifer Morrison, ben ik beginnen kijken naar Once Upon A Time. Ondertussen heb ik twee seizoenen van de serie gezien en ik weet de serie erg te smaken. Daarom was ik bijzonder blij dat er nu een andere actrice uit deze reeks op FACTS te gast was: Lana Parrilla.

In Once Upon A Time zijn zowat alle bekende sprookjesfiguren door een vloek van de Evil Queen (Lana Parrilla) verbannen naar een plaats zonder magie: het fictieve plaatsje Storybrooke in de Verenigde Staten. De reeks heeft een bijzonder originele opzet: door de vloek zijn alle personages ‘gewone’ mensen geworden, die in een gewoon stadje leven, wonen en werken, en die aanvankelijk alle herinneringen aan hun verleden als sprookjesfiguur vergeten zijn... Tot het hoofdpersonage Emma Swan (Jennifer Morrison) in Storybrooke komt opdagen, waarna beetje bij beetje de ware toedracht onthuld wordt. In het eerste seizoen worden scènes in Storybrooke voortdurend afgewisseld met flashbacks naar de sprookjeswereld, waarin we steeds meer sprookjesfiguren en hun onderlinge verhoudingen ontdekken.

Bijzonder intrigerend, want in Once Upon A Time staan de sprookjes niet los van elkaar; de verhaallijnen zijn met elkaar verweven, en figuren duiken op waar je ze niet meteen verwacht. Zo blijkt de moeder van de Evil Queen niemand minder te zijn dan de koningin van Wonderland, de Queen of Hearts. En Repelsteeltje blijkt verrassende banden met meerdere andere personages te hebben. Als je tijd over hebt en niet weet wat te kijken op tv, dan is Once Upon A Time beslist een aanrader. De reeks telt 7 seizoenen, goed voor in totaal 155 afleveringen. Ik begin binnenkort met seizoen 3 en heb dus nog wel even te gaan.

FACTS lijkt nog maar net voorbij, of er staat alweer een ander gelijkaardig (maar iets bescheidener) event op het programma: volgend weekend is het alweer tijd voor Comic Con Gent. Ook daar hoop ik weer een aantal acteurs uit mijn favoriete series te ontmoeten.

facts.be
lalalandrecords.com

Doctor Who

Op 7 oktober is het nieuwe Doctor Who-seizoen van start gegaan op BBC One. Wellicht waren heel wat fans deze keer toch wel wat benieuwder dan anders naar deze seizoenspremière, want het was weer zover: aan het einde van het vorige seizoen, in de Christmas Special van 2017, zagen we The Doctor ‘regenereren’, wat betekent dat hij volgende keer in een nieuw lichaam terecht zou komen en door een nieuwe acteur vertolkt zou worden. Sterker nog: in dit nieuwe seizoen wordt The Doctor voor het eerst een vrouw! Nog nooit eerder in het 55-jarige bestaan van de reeks – jawel: Doctor Who is net zo oud als ik en is daarmee de langst lopende sciencefictionserie op tv – was The Doctor in een vrouw geïncarneerd.

Het hoofdpersonage uit Doctor Who is een humanoïde alien (een ‘Time Lord’) die zichzelf ‘The Doctor’ noemt, ondertussen al meer dan 2000 jaar oud is (maar dat is hem/haar niet aan te zien), over een dubbel cardiovasculair systeem met twee harten beschikt, en zich verplaatst met een TARDIS, waarmee hij/zij door tijd en ruimte kan reizen.

De eerste acteur die The Doctor vertolkte, was William Hartnell. Hij hield het drie seizoenen vol en werd opgevolgd door Patrick Troughton. De makers van de serie hadden een genieus scifi-idee bedacht om het feit dat het hoofdpersonage er nu ineens helemaal anders uitzag, aan de kijker te verkopen: The Doctor regenereert om de zoveel tijd in een nieuw lichaam.

Ondertussen zijn we met Jodie Whittaker, de actrice die sinds dit seizoen The Doctor vertolkt, al bij de ‘Thirteenth Doctor’ beland: de dertiende incarnatie. Sommigen vreesden even dat het einde van de serie onvermijdelijk nabij was, omdat The Doctor in een vroege aflevering ooit eens gezegd had dat hij/zij maar dertien levens had, maar een tijdje geleden al hadden de scenaristen laten blijken dat die beperking er eigenlijk geen was. Als het van hen afhangt, zal Doctor Who dus nog vele jaren lang op ons tv-scherm kunnen verschijnen.

Een nieuwe Doctor is altijd weer een beetje wennen. Onder de fans van de serie wordt beweerd dat de incarnatie van The Doctor waar je voor het eerst kennis mee gemaakt hebt, waarschijnlijk voor altijd je favoriete Doctor zal blijven. Mijn eerste Doctor was The Fourth Doctor, vertolkt door Tom Baker. Dat is de enige Doctor die ik me herinner uit mijn kindertijd. De reeks liep oorspronkelijk van 1963 tot 1989, maar ik herinner me niet dat ik na Tom Baker nog andere Doctor Who-afleveringen op tv gezien heb. In 1996 kwam er een tv-film, en sinds 2005 worden er weer nieuwe afleveringen geproduceerd.

Na het zien van de eerste twee afleveringen van het nieuwe seizoen ben ik in ieder geval erg positief over Jodie Whittakers Thirteenth Doctor. Voorlopig althans, want er zullen toch wel minstens enkele afleveringen nodig zijn alvorens ik een meer definitief oordeel kan vellen. Ben al reuze benieuwd naar de volgende episodes!

bbc.co.uk/doctorwho

2001 And Beyond: A Symphonic Odyssey

Op 18 oktober verwende het Film Fest Gent de liefhebbers van filmmuziek en sci-fi met een fantastisch concert. In de Gentse Capitole kwamen de fans (onder wie schrijver dezes) bijeen voor 2001 And Beyond: A Symphonic Odyssey. De titel verwijst uiteraard naar Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey, die dit jaar zijn 50e verjaardag viert. Het openingsnummer van het concert was, hoe kan het ook anders, Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss, het stuk dat al 50 jaar onlosmakelijk verbonden is met Kubricks visionaire ruimte-epos.

Op het podium, zoals ieder jaar, het Brussels Philharmonic, onder de deskundige leiding van maestro Dirk Brossé. Boven het orkest drie grote schermen, met op het centrale scherm beeldfragmenten uit de films, en op de zijschermen beelden van het orkest. De avond werd traditiegetrouw aaneengepraat door Thomas Vanderveken, die vorig jaar nog stuntte met zijn aardig geslaagde poging om op één jaar tijd het aartsmoeilijke pianoconcerto van Edvard Grieg onder de knie te krijgen.

Het openingsnummer werd gevolgd door een tweede track uit 2001: An der schönen blauen Donau van een andere telg uit de Strauss-familie: Johann Strauss jr., koning van de wals. En die walsmuziek past wonderlijk goed bij de beelden van het draaiende ruimtestation. Dat vond Kubrick ook, ondanks het feit dat hij voor zijn film een componist had ingehuurd: Alex North schreef een complete, originele soundtrack voor 2001... die vervolgens door Kubrick in de prullenmand werd gegooid.

Het is een verhaal apart. Regisseurs gebruiken bij het monteren van een film vaak bestaande muziek als tijdelijke score, en schakelen daarna een componist in om de definitieve filmmuziek te schrijven. Zo geschiedde het ook voor 2001. North werkte zich uit de naad voor een mooie score, maar op de valreep besliste Kubrick om toch maar de klassieke muziek in de definitieve montage te behouden. De muziek van North wordt dus niet in de film gebruikt, iets wat de componist tot zijn grote verbazing pas ontdekte tijdens de première! Dat moet hem, aldus Vanderveken, een geweldig creatief trauma hebben bezorgd.

Het Film Fest Gent bezorgde North een beetje eerherstel: tijdens het concert kregen we, na de Strauss-muziek, een stuk te horen dat Alex North voor 2001 schreef, voorzien van dezelfde beelden. Een uniek experiment. Het was voor het eerst dat ik deze muziek hoorde. De muziek klinkt overduidelijk wat jaren 60-achtig en is niet slecht, maar de meerderheid van de toehoorders was het er wellicht over eens dat Kubrick indertijd de juiste keuze heeft gemaakt door toch maar de klassieke stukken voor zijn film te gebruiken. Maar dat hij North tot op de première in het ongewisse liet, is natuurlijk niet erg netjes.

De rest van de avond was een feest voor het oor en het oog, met het hoofdthema van Star Wars (muziek van muzikaal genie John Williams), een suite uit Disney’s The Black Hole (John Barry), en fragmenten uit Alien en Star Trek: The Motion Picture (beide van Jerry Goldsmith).

Het programma werd in chronologische volgorde afgewerkt, met verder nog The Right Stuff (muziek van Bill Conti), The Rocketeer (James Horner), Alien 3 (Elliot Goldenthal), Starship Troopers (Basil Poledouris), Mission To Mars (Ennio Morricone), Solaris (Cliff Martinez) en The Martian (Harry Gregson-Williams).

Met de laatste drie stukken was ik erg in mijn nopjes: eerst twee nummers uit een aflevering van een Netflix-serie: de Black Mirror-aflevering USS Callister, gecomponeerd door Daniel Pemberton. In USS Callister gebruikt het hoofdpersonage DNA van zijn collega’s – zonder hun medeweten – om digitale clonen van hen te creëren, die hij vervolgens laat opdraven in een virtuele, Star Trek-achtige wereld waar hij de autoritaire kapitein is. Erg leuk om de beeldfragmenten op een groot scherm te zien, voorzien van live muziek. Ik moet dringend USS Callister eens herbekijken.

Het concert werd afgesloten met een wereldprimeur: een stuk van John Powell dat hier, in Gent, voor het eerst voor een live publiek ten gehore werd gebracht: Mine Mission Suite uit de jongste Star Wars-film, Solo: A Star Wars Story.

Moet het nog gezegd dat ik weer bijzonder van deze muzikale en filmische topavond heb genoten?

The Orville

Het zijn hoogdagen voor Trekkies. Niet alleen is er de nieuwe tv-reeks Star Trek: Discovery (waarover ik het al had in mijn vorige blogbericht), er is ook... The Orville.

The Orville heeft in principe niets met Star Trek te maken, maar het is er duidelijk door geïnspireerd. Het is een parodie van de hand van Seth MacFarlane, de bedenker van Family Guy (waarvoor hij twee Emmy’s kreeg).

Daarnaast is McFarlane ook een Trekkie, die een jongensdroom in vervulling zag gaan toen hij de rol van Ensign Rivers mocht vertolken in twee afleveringen van Star Trek: Enterprise (The Forgotten en Affliction).

The Orville is geen komedie, maar sciencefiction met enkele komische elementen. De humor krijgt nooit de overhand en wordt geen slapstick, toch niet in de eerste drie afleveringen die ondertussen al uitgezonden werden. Het doet hier en daar misschien wat denken aan Galaxy Quest (de Star Trek-parodie uit 1999 met Tim Allen, Sigorney Weaver en Alan Rickman), maar dan toch een tikkeltje minder kolderiek. The Orville is dan ook eerder een hommage dan een persiflage.

Helaas is The Orville bij ons vooralsnog niet op tv of via streamingdiensten te bekijken. De afleveringen kunnen wel gratis bekeken worden via de Amerikaanse website van tv-zender Fox, maar geoblocking zorgt ervoor dat dat niet lukt vanaf een Europees IP-adres. Wie echter een beetje met een computer overweg kan, weet dat er manieren zijn om geoblocking te omzeilen. Heb je eenmaal uitgevist hoe je dat kunt doen, dan kun je voortaan iedere week de nieuwste aflevering van The Orville bekijken. (‘WWW’ betekent immers world wide web, nietwaar? World wide!)

The Orville is niet te vergelijken met Star Trek: Discovery. Gelukkig maar. Toch is de kans groot dat je als Star Trek-fan beide series zult kunnen appreciëren. Ze vertegenwoordigen twee erg uiteenlopende visies op het fenomeen dat Star Trek na 51 jaar geworden is. Discovery is duidelijk een hoogwaardige productie waar veel geld tegenaan is gegooid en die erg realistisch, intelligent en geloofwaardig wil overkomen; The Orville daarentegen is zichtbaar met meer bescheiden middelen gemaakt, neemt zichzelf niet al te serieus, maar is naar mijn gevoel bijzonder leuk entertainment. Ik ben dus fan van beide reeksen!

The Orville mag dan wel bescheidener zijn, toch zijn de visuals van een meer dan behoorlijk niveau. Ook aan acteertalent ontbreekt het niet. Uiteraard is er Seth MacFarlane zelf, die de rol van kapitein Mercer vertolkt. Daarnaast zien we Adrianne Palicki als commander Grayson, Penny Johnson Jerald als scheepsdokter Finn, en in aflevering 1 is er een gastrol weggelegd voor Victor Garber als admiraal Halsey.

Sci-fi-fans zullen Adrianne Palicki wellicht kennen van haar rol als Bobbi Morse in Agents of S.H.I.E.L.D., en Penny Johnson Jerald kennen de Trekkies natuurlijk nog als Kasidy Yates uit Star Trek: Deep Space Nine. Victor Garber kennen we dan weer als professor Martin Stein in Legends of Tomorrow en The Flash.

MacFarlane wist niet alleen enkele gekende acteurs, maar ook gekende regisseurs voor zijn project te strikken. Zo werd de eerste aflevering geregisseerd door niemand minder dan Jon Favreau (Iron Man, Cowboys & Aliens, The Jungle Book), de tweede door Robert Duncan McNeill (Tom Paris uit Star Trek: Voyager), aflevering drie door Brannon Braga (Star Trek en 24-scenarist en -producer), vier door James L. Conway (Star Trek-regisseur) en vijf door Jonathan Frakes (Will Riker uit Star Trek: The Next Generation)!

www.fox.com/the-orville

Star Trek: Discovery

Vorig jaar vierden we 50 jaar Star Trek. Als je weet dat de originele Star Trek-tv-serie al na drie seizoenen gecanceld werd, dan mag het een klein mirakel heten dat de reeks anno 2017 nog (of weer?) springlevend is. Sedert begin deze week zijn namelijk op Netflix de eerste twee afleveringen van de nieuwste spinn-off, Star Trek: Discovery, te bekijken.

Als Trekkie in hart en nieren heb ik de nieuwe afleveringen uiteraard al een paar keer bekeken, en mijn eerste indrukken zijn bijzonder positief. Star Trek is terug, en hoe! De nieuwe reeks, die zich afspeelt 10 jaar vóór Kirk en Spock, is modern, aantrekkelijk in beeld gebracht, goed geschreven en goed geacteerd. Door terug te gaan naar wat bijna de oorspronkelijke tijdsperiode is (enkele jaren vóór de originele serie), wint men de harten van de allereerste fans. Tegelijkertijd oogt de reeks eigentijds en vernieuwend, met overtuigende visual effects. De eerste twee afleveringen lieten alvast sterke acteerprestaties zien van Michelle Yeoh en Sonequa Martin-Green (die we nog kennen als Sasha in The Walking Dead) en hadden een knap scenario. En dat allemaal in high definition! (Wat een verschil met vroeger.)

Het ruimteschip, de Shenzhou (nota bene ook de naam van een bestaand Chinees ruimtetuig), doet wat aan denken aan de Enterprise NX-01 (het schip uit de vorige Star Trek-reeks, Star Trek: Enterprise), maar dan wat moderner. Het schip ziet er zowel aan de binnen- als aan de buitenkant behoorlijk indrukwekkend uit, en dan hebben we de Discovery, waar het in deze reeks toch om gaat draaien, nog niet eens gezien. Daarvoor moeten we wachten tot aflevering 3. Nog vijf keer slapen.

In de eerste afleveringen duiken meteen enkele elementen op die we kennen van eerdere Star Trek- incarnaties: onder andere het Vulcan Learning Center (een school op de planeet Vulcan, die we kennen van de Star Trek-reboot uit 2009), Sarek (Spocks vader), en zelfs enkele kunstmatige en compleet overbodige lens flares (zoals in J.J. Abrams’ recente bioscoopfilms). Hopelijk gaan ze met dat laatste niet te veel overdrijven en was dit een eenmalig grapje van de makers.

En ook de Klingons zijn terug. In eerdere Star Trek-reeksen die zich ná de originele reeks afspelen (The Next Generation, Deep Space Nine en Voyager), zijn aardbewoners en Klingons bondgenoten, maar in de era van Star Trek: Discovery zijn de Klingons nog erg vijandig, zoals we in de eerste twee afleveringen al meteen ondervinden.

Als ik toch één minpuntje mag vermelden voor wat betreft de nieuwe reeks, dan zijn het die Klingons. Maar dat is een persoonlijk oordeel. Sommige fans zijn helemaal weg van de nieuwe Klingons, maar anderen hebben er toch hun bedenkingen bij.

In Discovery hebben ze nog maar eens een nieuwe look gekregen (lees: make-up, kledij etc.). Het lijkt wel of de makers van Star Trek het onderling maar niet eens kunnen worden over hoe de Klingons er eigenlijk uit moeten zien, want het is al niet meer de eerste keer dat ze dit veranderen. Maar goed, los daarvan vind ik hun nieuwe uniformen maar niks – het lijken wel kostuums uit een Shakespeare-drama –, en ze spreken veel te langzaam. Eerlijk gezegd doen ze me wat denken aan kleine kinderen van het eerste leerjaar die wat onwennig en met veel moeite uit een boekje moeten voorlezen. Je hoort ook duidelijk dat de acteurs het niet gemakkelijk hebben om te praten, en dat komt door het valse gebit dat ze als Klingon-vertolkers moeten dragen. Met name s-klanken blijken een harde dobber. Misschien had men die scènes beter gedubd, dan zou het wat overtuigender overkomen.

O ja, nu we het toch over Klingons hebben: Netflix heeft een bijzonder grapje uitgehaald. Wanneer je op Netflix een film of serie bekijkt, dan kun je zelf instellen of, en zo ja in welke taal, je ondertitels wilt zien. En nu blijkt dat je tussen de andere keuzemogelijkheden (Engels, Duits, Nederlands, Frans, ...) ook ‘Klingon’ kunt kiezen. Erg leuk voor wie het Klingon (min of meer) beheerst, of voor wie Klingon wil leren. En geloof me gerust, er zijn heel wat Trekkies die daar gek genoeg voor zijn.

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. De komende weken zit ik in ieder geval aan het scherm gekluisterd. In eerste instantie komen er acht afleveringen vanaf de première tot begin november. Die laatste aflevering van het eerste ‘chapter’ zal ongetwijfeld eindigen met een cliffhanger van formaat. Daarna zullen we geduldig moeten afwachten tot begin januari, wanneer het vervolg op ons losgelaten wordt. Het eerste seizoen zal uit vijftien afleveringen bestaan.

Vijftien is heel wat minder dan de tweeëntwintig of zesentwintig afleveringen die een seizoen van The Next Generation indertijd telde, maar momenteel is het een algemene trend in televisieland dat series minder afleveringen per seizoen krijgen. Dertien of zelfs tien afleveringen zijn tegenwoordig gebruikelijk voor heel wat nieuwe reeksen, dus met vijftien mogen we al bij al niet klagen. Al kan er natuurlijk nooit te veel Star Trek zijn...

www.startrek.com

Chriet

Vanmorgen hoorde ik op de radio dat Chriet Titulaer overleden was. De correcte uitspraak van zijn voornaam is ‘Kriet’. Een beetje een speciale naam voor een speciale man. Als je net als ik in de jaren ’70 en ’80 naar de Nederlandse televisie keek, dan heb je ’m vast nog gezien. Hij had ook een speciale stem. Een rustige, bedaarde, ietwat hese stem met een onmiskenbaar Limburgs accent. En hij had een opvallende tuinkabouterbaard (vanaf de bakkebaarden helemaal onder de kin door, zonder snor).

Ik heb heel veel van Chriet geleerd. Ik heb hem leren kennen via zijn populair-wetenschappelijke programma’s op tv. Zijn rechtstreekse verslaggeving bij de eerste maanlanding in 1969 herinner ik me niet meer, daarvoor was ik nog te jong en bovendien zaten we toen wellicht naar de Belgische tv te kijken. (Ik mocht gelukkig wel opblijven voor die eerste maanlanding!) Maar zijn werk als presentator, eerst bij Teleac en later bij TROS Wondere Wereld, zie ik nog zo voor me. Ik heb natuurlijk ook enkele boeken van Chriet: onder andere Het Grote Planetenboek, De Mens en het Heelal en De Mens en het Weer.

Een ander project van hem was het Huis van de Toekomst, dat in 1989 werd geopend in het Autotron in Rosmalen. Enkele jaren later hebben we dat huis bezocht. Het zat vol met slimme technologie en gaf de bezoeker een voorsmaakje van hoe we in de nabije toekomst zouden kunnen wonen en leven. Heel wat van Chriets voorspellingen uit de jaren tachtig zijn ondertussen werkelijkheid geworden, zoals glasvezelcommunicatie op grote schaal, themakanalen op tv, telewinkelen, beeldtelefoons en interactieve digitale encyclopedieën. Maar met zijn voorspelling dat velen van ons tegen het jaar 2000 met een computerchip in onze hersenen zouden rondlopen, zat hij er toch een klein beetje naast.

En dan werd het een beetje stil rond Chriet. Hij kwam niet meer op tv, en op het internet was hij nergens te bespeuren. Dat vond ik een beetje vreemd. Waarom had de man, die in de ban was van wetenschap en technologische innovaties en ervan hield zijn kennis daarover op een begrijpbare manier met een zo groot mogelijk publiek te delen, geen eigen website? Waarom heeft hij geen Facebookpagina en geen Twitter-account? Waarom had hij geen tv-programma meer of werd hij niet uitgenodigd in talkshows?

Het antwoord op die vragen is jammer genoeg zijn wankele gezondheid. Hij leed aan diabetes en kreeg in 1999 een herseninfarct. Sedertdien was hij slecht ter been en had concentratieproblemen. Zijn laatste jaren bracht hij door in een verzorgingshuis.

Dank je wel, Chriet, voor alle mooie tv-momenten, interessante weetjes en leerrijke, mooi geïllustreerde boeken! Ik heb er heel wat van opgestoken!

Ik wil besluiten met een vrolijke noot: dit grappige beeldfragmentje uit 1985 waarin Chriet Titulaer demonstreert hoe je vanop je fiets mobiel kunt bellen (of je op die manier ook veilig de weg op kunt, laat ik even in het midden):

youtu.be/01A6gx7UZ4o

World Soundtrack Awards Concert

Vorige week ben ik naar een concert geweest. Wie mij een beetje kent, weet dat ik met concert niet bedoel zo’n massabijeenkomst in het Sportpaleis waar een joelende menigte staat te springen en te headbangen terwijl een of andere popartiest zich op het podium hees staat te schreeuwen, en waar je zonder oordopjes gegarandeerd blijvende gehoorschade oploopt. Neen, met concert bedoel ik een echt concert, met een symfonieorkest, een dirigent en solisten van wereldniveau, bij voorkeur in een echte concertzaal met comfortabele stoelen.

Naar zo’n concert ben ik vorige week dus geweest. Het betrof het World Soundtrack Awards Concert, dat plaatsvond in het kader van het Film Fest Gent.

Het voormalig Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent heet sedert 2013 kortweg Film Fest Gent, en al sinds 2001 worden op het festival ook de World Soundtrack Awards uitgereikt aan verdienstelijke filmcomponisten.

Voor het eerst werd het World Soundtrack Awards-evenement over twee dagen uitgesmeerd. Op woensdagavond was de eigenlijke uitreiking van de awards, maar die avond was ik helaas al bezet. Donderdag was er dan een concert dat deze keer niet in het teken stond van de filmmuziek, maar van de muziek bij tv-series. Aangezien ik een groot liefhebber van series ben en al gezien had dat de muziek van enkele van mijn favoriete series op het programma stond, kon ik dat alleen maar toejuichen.

Ik had een prima plaats, centraal op de eerste rij. Eigenlijk op rij 5, maar de eerste vier rijen waren onbezet. Het podium van de Gentse Capitole werd volledig ingenomen door het Brussels Philharmonic en het Vlaams Radio Koor. Boven hun hoofden hingen drie grote projectieschermen. Tijdens het concert werden op het centrale scherm fragmenten uit de betreffende tv-series getoond; op de zijschermen kwamen beelden van het orkest, het koor of de solisten. Precies zoals bij Barco Escape!

Op het programma stonden medleys, thema’s en suites van zowel oudere als recente tv-series, van gekende componisten onder wie Jerry Goldsmith, Bill Conti, Alexander Courage, Ennio Morricone, Danny Elfman, Jeff Russo, Jeff Beal en David Arnold.

Een bijzonder moment kwam al vrij vroeg op de avond, toen Alexander Courages Star Trek-thema in al zijn symfonische glorie ten gehore gebracht werd. De volledige versie, dus langer dan wat je in de serie hoort. Bovendien mét vocals van sopraan Joke Cromheecke. Een perfecte uitvoering, waar ik als levenslange Star Trek-fan bijzonder van genoten heb!

Verder kregen we nog muziek te horen uit onder andere Dynasty, Mission Impossible, Hawaii Five-O, The Simpsons, Twin Peaks, Fargo, Homeland, House of Cards en The Leftovers. Stuk voor stuk zeer sterke en memorabele melodieën.

Ronduit fantastisch waren de vertolkingen van het thema uit Moses van Ennio Morricone en de suite uit Roots van Alex Heffes. Dat laatste stuk werd vocaal ondersteund door de Brit Lincoln Jean-Marie.

Kers op de taart was de suite uit Sherlock, met muziek van David Arnold en Michael Price.

Enkele van de componisten van wie werken vertolkt werden, waren op het concert aanwezig en een aantal van hen hielpen zelfs met de vertolking. Zo ging Jeff Russo voor zijn thema uit Fargo zelf aan de drum zitten en speelde Jeff Beal de sublieme trompetsolo’s van zijn suite uit House of Cards. Daags voordien had Beal de dit jaar voor het eerst uitgereikte prijs voor de beste tv-componist in ontvangst mogen nemen. Ook Sean Callery nam plaats aan de piano, voor zijn muziek uit Homeland. Unieke momenten!

Het Brussels Philharmonic, aangevuld met het Vlaams Radio Koor, stond onder de leiding van dirigent Dirk Brossé. Brossé componeert zelf overigens ook en bracht een eigen stuk: Song For Peace uit Parade’s End. De muziek die Brossé voor deze Amerikaans-Brits-Vlaamse coproductie componeerde, leverde hem een Emmynominatie op.

De avond werd gepresenteerd door Thomas Vanderveken, gekend van Klara, het Nieuwjaarsconcert en de Koningin Elisabethwedstrijd.

Als mijn drukke agenda het toelaat, ga ik volgend jaar beslist weer naar het WSA-concert.

worldsoundtrackawards.com

50 jaar Star Trek

Voor mijn lezers is het al lang geen geheim meer dat ik een Trekkie in hart en nieren ben. Vandaag heb ik dus, net als miljoenen mede-Trekkies over de hele wereld, iets te vieren!

Het is vandaag, 8 september, namelijk exact 50 jaar geleden dat Star Trek voor het eerst werd uitgezonden op de Amerikaanse televisie. Sedertdien is Star Trek een begrip geworden. Zelfs wie geen fan is, heeft ongetwijfeld al van Captain Kirk en Mr. Spock gehoord (niet te verwarren met de Amerikaanse kinderpsychiater Dr. Spock!), of kent de slagzin ‘Beam me up, Scotty’. Een halve eeuw later is Star Trek nog altijd springlevend, getuige het succes van de recente bioscoopfilms, én het feit dat we binnenkort alweer een nieuwe tv-serie mogen verwelkomen.

Het ging de originele Star Trek-reeks uit de jaren ’60 van de vorige eeuw nochtans niet voor de wind. Het ging al mis bij de pilootaflevering, die de studiobazen ‘te cerebraal’ vonden. Met een tweede pilootaflevering – een unicum in de tv-geschiedenis – kon bedenker Gene Roddenberry hen wel overtuigen, maar na amper twee seizoenen wilde men de reeks alweer stopzetten. Met een tot dan toe ongeziene briefschrijfcampagne konden de fans echter toch nog een derde seizoen forceren. Maar daarmee kwam een einde aan de eerste Star Trek-serie. De reeks werd echter door tal van tv-stations over de hele wereld aangekocht, uitgezonden en heruitgezonden. De populariteit steeg naar ongekende hoogten.

Daarna is Star Trek, met tussenpozen, altijd blijven terugkomen. In het begin van de jaren ’70 zag een tekenfilmreeks het licht. In 1979 kwam er een eerste bioscoopfilm, Star Trek: The Motion Picture, die tot op vandaag door de fans als de slechtste Star Trek-film ooit wordt bestempeld. Er zat bijzonder weinig actie in. Omdat de film nogal slaapverwekkend was, kreeg hij al gauw de bijnaam The Motionless Picture.

Maar gelukkig kwam er een sequel, The Wrath of Khan, die véél beter was en door de fans bijzonder werd gesmaakt. Er bleven nieuwe films komen, met hoogten en laagten. In 1987 kwam Star Trek terug op televisie, met een nieuwe reeks: The Next Generation. Dit was nog steeds Star Trek, maar met een andere cast en een grotere en meer geavanceerde versie van het ruimteschip Enterprise, met nieuwe aliens en betere visual effects. Dit luidde een nieuwe periode in de geschiedenis van Star Trek in. Van 1987 tot 2005 werden continu nieuwe Star Trek-afleveringen geproduceerd. Na The Next Generation, die het maar liefst zeven seizoenen volhield, kwamen er nog twee vervolgreeksen: Star Trek: Deep Space Nine, over het leven aan boord van een ruimtestation, en Star Trek: Voyager, over een schip dat gestrand is aan de andere kant van het Melkwegstelsel. Ook deze series gingen elk zeven seizoenen mee, en gedurende enkele jaren waren er zelfs twee series tegelijkertijd op tv. Een voorlopig laatste spin-off was het vier seizoenen tellende Star Trek Enterprise, een prequel-reeks over de tijd vóór Kirk en Spock.

Er kwamen ook nog meer bioscoopfilms met de originele cast en de Next Generation-cast, maar van Deep Space Nine, Voyager en Enterprise zijn er nooit films gemaakt.

Dan bleef het enige tijd stil rond Star Trek, tot J.J. Abrams in 2009 met zijn reboot kwam. Een ‘reboot’ is eigenlijk een heruitvinding van een bestaand iets, om met een schone lei opnieuw te kunnen beginnen. De tien bioscoopfilms die tot dan toe waren uitgebracht en de vijf Star Trek-tv-series met in totaal meer dan 700 afleveringen vertegenwoordigden alles bij elkaar maar liefst zowat 550 uur aan beeldmateriaal. (En dan heb ik de animatiereeks nog niet eens meegeteld!) Als je alle Star Trek-afleveringen en films ononderbroken en zonder reclameblokken achter elkaar zou afspelen, dan heb je daar meer dan 23 dagen voor nodig! Als je daarop verder moet bouwen, dan is het een heel karwei om erover te waken dat je niets doet dat in tegenspraak is met wat eerder is verschenen. Een reboot maakt korte metten met dat probleem: je gaat terug naar het begin en je hebt weer vrij spel.

Onlangs nog kwam dus de nieuwste film in de bioscoopzalen: Star Trek Beyond, en vanaf januari 2017 worden we getrakteerd op een gloednieuwe tv-reeks: Star Trek Discovery. Ik ben benieuwd wat de volgende 50 jaar Star Trek zullen brengen...

De vijftigste verjaardag van Star Trek wordt door miljoenen fans over de hele wereld uitgebreid gevierd. Ter illustratie daarvan deze video, die eergisteren op het YouTube-kanaal van Tele 5 verscheen:

 

Edit 2016-09-14: ondertussen is bekend geworden dat de première van de nieuwe tv-serie Star Trek Discovery verschoven is van januari naar mei 2017.

www.startrek.com
http://youtu.be/PQ1TsjXIYLU

Netflix

Sedert enige tijd is Netflix ook in België actief. Dat werd hoog tijd, want België liep zoals gewoonlijk weer wat achter op de rest van de beschaafde wereld.

Netflix is een internetdienst waarmee je voor een vast bedrag een onbeperkt aantal films en tv-series kunt bekijken. Die series worden pas op Netflix gezet wanneer een compleet seizoen beschikbaar is. Heb je een boeiende serie gevonden, dan moet je dus geen week wachten om te weten hoe het verder gaat, maar je kunt meteen alle afleveringen achter elkaar bekijken (met de nodige pauzes om te eten en te slapen uiteraard). Binge watching heet dat in het Engels. Sinds kort is er ook een Nederlands woord voor: marathonkijken. En je film of serie wordt natuurlijk niet om de haverklap onderbroken door irritante reclamespots zoals op tv.

Een dienst als Netflix is natuurlijk een beetje een concurrent van de video-on-demand die we tegenwoordig aangeboden krijgen van onze digitale tv-operatoren zoals Telenet en Proximus. Netflix is wat dat betreft een heel stuk voordeliger, maar het duurt helaas wat langer vooraleer de nieuwste films en series beschikbaar zijn. Een video-on-demand-abonnement zoals Play en Play More van Telenet (het vroegere Rex en Rio) is een behoorlijk stuk duurder, maar biedt wel recentere films en series aan. Maar toch: als het je erom te doen is veel films en series te bekijken wanneer het jou uitkomt, dan ben je met Netflix veel voordeliger af.

Heb je een Netflix-abonnement, dan kun je bovendien overal kijken waar je een voldoende snelle internetaansluiting hebt: niet alleen op je tv maar ook op je smartphone, je tablet, je laptop of je desktop, zowel thuis als op verplaatsing.

Om thuis op tv te kijken zijn er verschillende mogelijkheden. De digitale tv-decoder van Proximus heeft tegenwoordig Netflix ingebouwd. Heb je geen Proximus-abonnement, dan heb je misschien een smart-tv of een recente blu-rayspeler waarop de Netflix-app beschikbaar is. Of als je dat ook niet hebt (zoals ik), dan biedt de Chromecast, waarover ik het in mijn vorige blogje al heb gehad, wellicht een oplossing.

Wil je het ook even proberen, dan mag je van Netflix een maand lang helemaal gratis kijken voordat je een abonnement neemt. Je hebt dus ruim de tijd om in het uitgebreide aanbod te neuzen om te zien of Netflix iets voor jou is. En duur is het absoluut niet, wanneer je bedenkt dat je een hele maand lang naar een ongelimiteerd aantal films en series kunt kijken voor minder dan wat tegenwoordig één bioscoopticket kost.

www.netflix.be