Raket naar de Maan

De albums van Kuifje stonden ooit aan de wieg van mijn nog steeds groeiende boekenverzameling. Toen ik nog maar net had leren lezen, kreeg ik van mijn ouders mijn eerste Kuifje-strip. Dat album werd het begin van een levenslange fascinatie voor Kuifje en Hergé. Tot de verhalen die het meest tot mijn verbeelding spraken, behoren ongetwijfeld de albums Raket naar de Maan en Mannen op de Maan, wellicht mede dankzij mijn al op jeugdige leeftijd aanwezige interesse voor ruimtevaart.

Vooral de rood-witte maanraket waarmee Kuifje en zijn vrienden naar de Maan vlogen, is iconisch. Hoewel de boeken dateren uit 1953 en 1954 – anderhalf decennium vóór de eerste Apollo-maanvluchten! –, kom je die raket ook vandaag nog op heel wat plaatsen tegen. Uiteraard staat er een model in het Belgisch Stripcentrum in Brussel, maar het grootste en bekendste exemplaar staat sinds 2015 in Brussels Airport, waar heel wat reizigers zich bij het zes meter hoge kunstwerk laten fotograferen. Belgische reizigers vinden een afbeelding van de beroemde raket tegenwoordig overigens ook op de eerste pagina van hun internationaal paspoort.

Meer dan veertig jaar na het overlijden van Hergé is zijn geesteskind Kuifje nog steeds erg populair. Dat leidde onlangs tot een samenwerking tussen Tintinimaginatio (de stichting die de nalatenschap van Hergé beheert, het vroegere Moulinsart) en Lego (de alom gekende Deense speelgoedfabrikant). Op 1 april van dit jaar kwam een Lego Ideas-set uit die meteen mijn aandacht wist te trekken: een heuse Kuifje-maanraket! Ik heb niet lang getwijfeld en de set meteen besteld.

Het moment was in elk geval goed gekozen: 1 april 2026 was namelijk ook de dag waarop NASA de Artemis II-missie lanceerde, waarbij na meer dan een halve eeuw voor het eerst weer mensen richting Maan vlogen (evenwel zonder er te landen). Daarbij droegen ze, net als Kuifje en zijn gezelschap, oranje ruimtepakken, in tegenstelling tot de witte pakken van de Apollo-astronauten van meer dan vijftig jaar geleden.

Met deze Lego build heb ik mijn hart weer eens flink kunnen ophalen. Het was een hele uitdaging, want vergis je niet: dit is een 18+ build, geen kinderspel dus. Ronde vormen creëren met van nature hoekige Lego-blokjes vormt een uitdaging, en er worden enkele heel speciale bouwtechnieken gebruikt om dat voor elkaar te krijgen. Het binnenwerk, dat verborgen blijft wanneer de raket eenmaal is afgewerkt, zit vrij ingenieus in elkaar. Het resultaat mag er zijn: een vrij stevig bouwwerk waarvan de gelijkenis met de tekeningen van Hergé treffend is.

Dat laatste is absoluut niet vanzelfsprekend. De raket uit de Kuifje-albums, waarvoor Hergé zich liet inspireren door de beruchte V2 van Wernher von Braun, wordt gekenmerkt door zijn typische spilvorm: de raket is het breedst in het midden, wordt naar onderen en naar boven toe smaller en mondt helemaal bovenaan uit in een spitse punt. Zoiets is met Lego onmogelijk perfect na te maken. Er werden dus wat toegevingen gedaan, waardoor de vorm van de Lego-raket wat dichter bij een cilinder aanleunt. Het Lego-bouwwerk ziet er wat logger uit dan de originele tekeningen, maar het resultaat mag er best zijn.

Bij de set horen maar liefst vijf minifigs – of zes, als je Bobbie meerekent –: Kuifje, Haddock, Zonnebloem, Jansen en Janssen, allemaal in oranje ruimtepak. Enig minpuntje: bij Bobbie ontbreekt een helm. Hij zal dus aan boord van de raket moeten blijven en zal geen maanwandeling kunnen maken (wat hij in het album wél kan).

O ja, deze raket kan écht vliegen hoor, zoals in onderstaand filmpje bewezen wordt...

www.lego.com/nl-nl/product/tintin-moon-rocket-21367
www.linkedin.com/posts/activity-7454871452706631680-rEvi
www.nasa.gov/artemis-ii-multimedia
www.stripmuseum.be
youtu.be/bPAfscO-Bkc
youtu.be/7O7gU7S_EhI

Bye-bye Edge en Chrome, hello Brave!

Ik ben weer eens veranderd van webbrowser. Je mag dan wel jarenlang je zelfde favoriete webbrowser gebruiken, af en toe moet je durven veranderen. Zeker als er iets beters is, en als de overgang ook nog eens vlekkeloos verloopt. Ik ben ooit begonnen met Netscape Navigator, zo oud ben ik al. Alleen wie er van bij het prille begin bij was op het world wide web, heeft daar nog vage herinneringen aan.

Daarna kwam Internet Explorer, een ware nachtmerrie voor websitebouwers, en dan heb ik een tijdlang Firefox gebruikt. Dan Chrome, en daarna Chrome voor thuisgebruik en Edge op mijn werklaptop. Ik ben Edge maar beginnen gebruiken vanaf het moment dat Edge Chromium-based werd. Eerdere versies van Edge waren niet veel waard, maar Chromium-Edge werkte even vlotjes als Chrome en vrat minder RAM-geheugen.

Sinds enkele dagen gebruik ik Brave, een opensource-webbrowser, net als Chrome en Edge gebaseerd op Chromium. Het grote verschil is dat Brave automatisch trackers en advertenties blokkeert, waarmee er een grote focus op privacy ligt. Daarmee moet surfen op het web weer werkbaar en zelfs leuk worden. Als je mijn eerdere blogposts hebt gelezen, dan weet je dat ik privacy op het web belangrijk vind, en bovendien heb ik een hekel aan advertenties.

Wat is Chromium precies, vraag je je misschien af. Is dat hetzelfde als Chrome? Neen, Chromium is een opensourceproject dat het hart van de broncode vormt voor zowel Chrome, Edge, Brave en andere webbrowsers. Het belangrijkste onderdeel is de rendering engine, die ervoor zorgt dat HTML-pagina’s correct weergegeven worden, rekening houdend met CSS, Javascript en andere webstandaarden. Met al die browsers kun je er dus op rekenen dat alle webpagina’s op je scherm worden weergegeven zoals de makers ze bedoeld hebben.

Maar alles wat daar omheen gebeurt, kan verschillen van browser tot browser: de vormgeving en de opbouw van werkbalken, menu’s en dialoogvensters, het wachtwoordbeheer, default instellingen, etc. Daarnaast zijn er ook nog webbrowsers die niet op Chromium gebaseerd zijn, waarvan Firefox wellicht de populairste is.

Overstappen van Edge of Chrome naar Brave is echt een fluitje van een cent. Brave neemt gewoon alle opgeslagen wachtwoorden, favorieten en zelfs de geïnstalleerde browserextensies automatisch over van je oude browser, waarna je in Brave verder werkt alsof je nooit iets anders hebt gebruikt. Maar vanaf dat moment treden de shields van Brave in werking, die ervoor zorgen dat storende advertenties en privacy schendende trackers standaard geblokkeerd worden. Dat zorgt ongetwijfeld voor een betere surf-ervaring. Ik heb Brave nu zowel op mijn laptop als op mijn smartphone ingesteld als mijn standaard webbrowser, en ik denk niet dat ik me dat ga beklagen!

Edge kwam onlangs nog in een bijzonder slecht daglicht te staan toen uitlekte dat Edge al je opgeslagen wachtwoorden gewoon als plain text (dus niet geëncrypteerd, maar gewoon leesbaar) in het geheugen van de computer laadt. Dat kan een probleem vormen wanneer kwaadaardige software zich toegang weet te verschaffen tot dat deel van het werkgeheugen. Microsoft maakte het nog erger toen het in een reactie beweerde dat dat gedrag geen bug was, maar by design. Dat incident heeft hen ongetwijfeld heel wat privacybewuste gebruikers gekost.

Die privacybewuste gebruikers lopen steeds vaker weg van mainstream software en gaan op zoek naar veiliger alternatieven. Daarom heb ik vorige maand nog de overstap gemaakt van Gmail naar Proton Mail, en deze switch naar Brave is beslist niet de laatste in het rijtje...

Hoog tijd voor een laptop-upgrade

Ruim zes jaar geleden, in maart 2020 (aan het begin van de covid-19-crisis), liet ik jullie weten dat ik een gloednieuwe laptop had aangeschaft: een Lenovo Ideapad L340-15IRH Intel Core i5-9300H. Het toestel beschikte over 8 GB RAM-geheugen, uitbreidbaar tot 16 GB. Voorlopig is 8 GB méér dan genoeg, dacht ik, en in het begin draaide het toestel heel soepel, maar de laatste tijd was van die soepelheid nog maar weinig te merken. Eind vorig jaar had ik om die reden al besloten om te herbeginnen met een schone herinstallatie van Windows. Na die ingreep ging het weer een heel stuk beter, maar toch niet helemaal zoals het zijn moest.

Daar zijn meerdere redenen voor, maar de belangrijkste zijn wellicht dat ik meer en meer van mijn laptop verlang – ik heb vaak heel wat tabbladen open staan in meerdere webbrowsers, terwijl ik ook nog andere toepassingen heb draaien en er ook nog achtergrondtaken lopen – én dat recentere versies van Windows 11 ook steeds meer van het toestel eisen.

Voor de rest ben ik nog heel tevreden over mijn laptop, dus het was nog niet echt tijd voor een nieuwe. Waar het wel hoog tijd voor was, was voor een uitbreiding van het RAM-geheugen. Daarmee zou mijn toestel in theorie weer heel wat vlotter moeten werken.

Ik heb het dus voor het eerst in mijn leven gewaagd om mijn laptop open te schroeven en het geheugenkaartje te vervangen. Ik ben absoluut geen hardware-techneut, maar ik heb er toch voor gekozen om de klus zelf te klaren, zodat ik niet met mijn computer terug naar de winkel moest. Dit onder het motto ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ – een quote die vaak ten onrechte aan Pippi Langkous wordt toegeschreven.

Erg moeilijk was het niet. Gemini wist mij precies te vertellen welk soort geheugen ik nodig had – een 16 GB DDR4 SO-DIMM @ 2400 MHz of sneller – en gaf een gedetailleerd stappenplan om de nieuwe geheugenmodule te plaatsen. Het oude 8 GB-kaartje moest eruit, en er moest een nieuw 16 GB-kaartje in, want een tweede kaartje bijplaatsen kan niet met deze laptop.

Heel wat laptops hebben onderaan een apart vakje dat je kunt openmaken om bij het geheugen te komen, maar bij mijn toestel moest ik de hele onderkant losschroeven. Het eerste wat me daarbij opviel, was hoe stoffig het toestel vanbinnen was. Los van de geheugenklus was het dus eigenlijk geen overbodige luxe om het toestel eens open te maken en grondig al het stof weg te blazen.

Het vervangen lukte zonder veel moeite, en na de operatie startte mijn laptop – gelukkig! – weer probleemloos op, en hij draait nu inderdaad weer een heel stuk vlotter. Deze kleine ingreep heeft de levensduur van mijn Lenovo beslist met enkele jaren verlengd. Mocht hij over enkele jaren, na enkele nieuwe Windows-updates die ongetwijfeld weer méér geheugen zullen inpalmen, weer te traag worden, dan heb ik een ander plan: dan gooi ik Windows overboord en schakel ik over op Linux. Linux gaat veel efficiënter om met de beschikbare hardware en draait vaak ook op oudere laptops nog erg soepel. Bovendien heeft Linux de voorbije jaren een grote vooruitgang gemaakt qua gebruiksvriendelijkheid.

Voor zowat alle Windows-software die ik gebruik, is er vandaag een Linux-versie of een prima Linux-alternatief. Bovendien draaien meer en meer toepassingen tegenwoordig in de cloud, d.w.z. in een webbrowser, zodat je ze probleemloos zowel op Windows- als op Linux-computers kunt gebruiken. Voorlopig blijf ik nog wel enige tijd Windows draaien, maar mijn toekomst ligt wellicht bij Linux!

De foto hierboven laat mijn opengewerkte laptop zien (na wegblazen van het stof). De geheugenmodule zit verstopt onder het rechthoekige afdekplaatje rechts op de foto. De grotere zilverkleurige rechthoek links is een houder waarin eventueel een extra harde schijf (HDD, hard disk drive) geplaatst kan worden. Nu is het leeg, want mijn laptop gebruikt een veel snellere SSD (solid state drive). Dat is het groene printkaartje ernaast, onder de grote ventilator. Aan een extra HDD of SSD heb ik momenteel geen nood. Het overgrote deel van mijn data bewaar ik op een 6 TB extern schijfstation (waar ik uiteraard meerdere back-ups van heb).

Bye-bye WeTransfer, hello SwissTransfer!

Wie af en toe grote bestanden verstuurt of ontvangt, kent vast WeTransfer, een populaire dienst die je toelaat bestanden te sturen die te groot zijn als e-mailbijlage.

Ik vermoed dat veruit de meeste WeTransfer-gebruikers de dienst net als ik slechts heel af en toe nodig hebben en dus opteren voor het gratis plan, dat uiteraard enkele beperkingen heeft. Die beperkingen zijn vandaag strikter dan enkele jaren geleden. Zo vervallen de gratis transfers nu al na drie dagen, vroeger was dat pas na een week.

Er is echter een prima alternatief, dat nog niet veel mensen blijken te kennen, en waarvoor ik hier graag wat reclame wil maken: SwissTransfer. Hieronder een vergelijkende tabel met het gratis WeTransfer-plan (dus niet de betaalde abonnementen) en SwissTransfer:

	WeTransfer (gratis plan)	SwissTransfer (sowieso gratis)
data	maximaal 3 GB per maand	maximaal 50 GB per transfer
transfers	maximaal 10 transfers per maand	maximaal 10 transfers per uur
bewaartijd	3 dagen	maximaal 30 dagen

Ik heb een simpele test uitgevoerd met een bestand van zowat 200 MB. Daarbij waren de uploadsnelheden alvast vergelijkbaar. Bij de download merkte ik echter een aanzienlijk verschil: de download via SwissTransfer ging 2,5 keer sneller dan via WeTransfer!

De keuze is snel gemaakt, niet? SwissTransfer is duidelijk de betere deal.

WeTransfer is een Nederlands bedrijf. De data op hun servers zijn dus goed beschermd door de Europese AVG-wetgeving (GDPR). Toch kreeg WeTransfer vorig jaar flinke kritiek te verduren na een aanpassing van de algemene voorwaarden, die lieten uitschijnen dat via WeTransfer verstuurde data gebruikt zouden kunnen worden voor het trainen van AI.

SwissTransfer – zoals de naam natuurlijk al doet vermoeden – is gevestigd in Zwitserland, waar nóg strengere privacystandaarden gelden dan in de rest van Europa. De dienst heeft vooralsnog een prima reputatie en maakt deel uit van kSuite, een verzameling tools voor cloud computing ontworpen door Infomaniak, Zwitserlands grootste cloud computingbedrijf, dat de focus legt op privacy.

Zowel WeTransfer als SwissTransfer bieden overigens de mogelijkheid om je transfers met een wachtwoord te beveiligen.

swisstransfer.com
wetransfer.com

Bye-bye Gmail, hello Proton Mail!

In een eerder bericht schreef ik al dat ik mijn e-mailberichten weg wou halen van Amerikaanse servers, en dat ik daarom overwoog om over te stappen naar Proton Mail, een Zwitserse e-mailprovider met bijzonder sterke garanties voor beveiliging en privacy. Inmiddels heb ik de knoop doorgehakt en heb ik de overstap gemaakt.

Een kleine opfrisser: Proton Mail maakt gebruik van end-to-end- en zero-access-versleuteling, wat betekent dat zelfs de medewerkers van Proton de inhoud van de berichten niet kunnen lezen, in tegenstelling tot Gmail en Outlook! Doordat Proton in Zwitserland gevestigd is, zijn de data op hun servers beschermd door een van ’s werelds strengste privacywetten.

Ik gebruik nu dus een gloednieuw @protonmail.com-adres. Mijn hele mailarchief bij Gmail, dat ik natuurlijk niet kwijt wou raken, heb ik ik overgeheveld naar Proton via een handige tool die easy switch heet, en waarmee de overdracht moeiteloos verliep. Dus geen gedoe met exporteren en weer importeren, maar gewoon met één druk op de knop. Proton neemt alle labels van Gmail keurig over, dus dat was handig. Wanneer de hele operatie was afgerond, heb al mijn Gmail-berichten verwijderd en heb ik bij de Gmail-instellingen gevraagd om alle binnenkomende mail voortaan door te sturen naar Proton (en daarna meteen van Gmail te verwijderen).

Gmail doet netjes wat ik gevraagd heb, maar één ding moet ik toch in het oog houden. Wanneer Gmail mijn binnenkomende mails doorstuurt, worden de e-mailberichten daarna niet meteen uit Gmail verwijderd, maar worden ze in de Gmail-prullenbak geplaatst. Daar blijven ze nog 30 dagen sudderen tot ze uiteindelijk automatisch definitief verwijderd worden. Gmail heeft zo te zien geen ingebouwde mogelijkheid om berichten automatisch te verwijderen zonder via de prullenbak te gaan, maar dat heb ik snel opgelost door een Python-scriptje te schrijven dat de prullenbak dagelijks leeg maakt. Met de Gmail API krijg je zoiets zonder veel moeite voor elkaar.

Uiteindelijk zal het aantal doorgestuurde mails steeds kleiner worden, want via mijn e-mailhandtekening vraag ik nu aan al mijn correspondenten om voortaan mijn nieuwe Proton Mail-adres te gebruiken, en in alle accounts die ik ooit met mijn Gmail-adres heb aangemaakt, pas ik mijn e-mailadres aan naar Proton. Meteen een gelegenheid om eens grote schoonmaak te houden in de vele nieuwsbriefabonnementen, waarvan er ongetwijfeld een aantal opgezegd mogen worden.

Op een dag in de hopelijk niet zo verre toekomst zal ik dus helemaal Gmail-vrij zijn. Ook mijn Telenet-mail wordt voortaan automatisch doorgestuurd (en er blijft geen kopie achter in mijn Telenet-mailbox, ook niet in de prullenbak), en ook mijn Google-agenda heb ik via easy switch overgeheveld naar Proton.

Ik heb nog meer migratieplannen: het volgende dat ik van Amerika naar Europa wil verhuizen, zijn mijn cloudback-ups. Daarover later meer...

proton.me/nl/easyswitch
developers.google.com/workspace/gmail/api/guides

Tijd voor een nieuw e-mailadres?

Zoals je in deze eerdere blogpost al kon lezen, ben ik eind 2024 van X, het voormalige Twitter, samen met heel wat andere ontevreden gebruikers overgestapt naar Bluesky.

Nu acht ik de tijd rijp voor een nog grotere overstap: voor mijn e-mail wil ik van Gmail (van Google) liefst overstappen naar Proton Mail. Gebeurde de uitstap uit Twitter nog voornamelijk uit onvrede met zorgwekkende veranderingen sedert de overname door Elon Musk, deze nieuwe overstap is veeleer gemotiveerd door privacybezwaren. Ik wil mijn data weg van Amerikaanse servers en vertrouw ze liever toe aan servers in Europa, waar ze beter beschermd zijn.

Ja, ik weet het, deze blogdienst is ook van een Amerikaans bedrijf (Google alweer), maar voorlopig blog ik hier nog even verder, al kan dat in de toekomst natuurlijk veranderen. Alle banden met Google en Microsoft doorknippen is als Android- en Windows-gebruiker wellicht niet haalbaar, maar één ding kan ik alvast bij hen weghalen: mijn e-mails.

Voor veilige e-mail is er nu immers een prima Europees alternatief: Proton Mail. De dienst maakt gebruik van end-to-end- en zero-access-versleuteling, wat betekent dat zelfs de medewerkers van Proton de inhoud van de berichten niet kunnen lezen, in tegenstelling tot Gmail en Outlook! Proton is gevestigd in Zwitserland, buiten de jurisdictie van zowel de VS als de EU. E‑mailencryptie bestaat al langer (via PGP), maar was voor gewone gebruikers eigenlijk te ingewikkeld om te gebruiken. Met Proton Mail is dat allemaal netjes geïntegreerd in het systeem, zodat de gebruiker er helemaal niets voor hoeft te doen. Werken met Proton Mail is even simpel als mails versturen en ontvangen met andere e-mailsoftware.

Dat Proton een Zwitsers bedrijf is en de Proton-servers in Zwitserland staan, betekent dat de data op die servers beschermd zijn door een van ’s werelds strengste privacywetten. Dit in schril contrast tot Google en Microsoft. De Amerikaanse overheid kan die bedrijven zomaar verplichten om je data met hen te delen, en de Verenigde Staten zijn ook betrokken bij meerdere overeenkomsten voor het delen van inlichtingen met andere landen. Ook al ben je geen crimineel en heb je niets te verbergen, je data zijn in Zwitserland ongetwijfeld een heel stuk beter beschermd dan in de USA!

Meer en meer gebruikers die hun privacy ernstig nemen (of zich ergeren aan de advertenties die Gmail ongevraagd in je mailbox laat zien), schakelen over op alternatieven als Proton Mail. Volgens hun eigen cijfers heeft de dienst wereldwijd al meer dan 100 miljoen gebruikers, wat nog erg weinig is als je het vergelijkt met de zowat 2 miljard gebruikers van Gmail. Ter vergelijking: Outlook heeft er ongeveer 400 miljoen (vooral zakelijke gebruikers). Maar heel veel mensen zijn wat lui of houden niet van verandering – of ze weten gewoon nog niet dat Proton Mail bestaat –, en blijven daardoor gewoon zitten bij Gmail of Outlook.

Ik geef toe dat het wel wat inspanning vergt om over te schakelen, al valt dat al bij al wel mee. Ik heb massa’s accounts op andere websites, waarvoor ik mijn Gmail-adres of mijn Telenet-adres heb gebruikt. Ik ga dat in al die accounts wijzigen naar mijn nieuwe Proton-adres, en ik moet natuurlijk ook al mijn correspondenten op de hoogte brengen van mijn adreswijziging. Na de overstap zullen alle nieuwe e-mails vanaf mijn Proton-adres verstuurd worden, en daar zullen mijn correspondenten aan moeten wennen.

Maar natuurlijk kan ik Gmail niet helemáál opgeven. Ik wil immers geen belangrijke mails missen! Ik blijf mijn Gmail-account dus houden en zal ervoor zorgen dat alle berichten die nog in mijn Gmail-inbox terechtkomen, meteen doorgestuurd worden naar mijn Proton-inbox. Voor de rest maak ik mijn mailbox bij Gmail helemaal leeg. Mijn hele mail-archief dat nu op Gmail staat, haal ik daar weg! Uiteraard download ik daar eerst een kopie van, via Google Takeout.

Hieronder deel ik graag een TED-talk uit 2015 van Andy Yen, die Proton samen met enkele andere CERN-wetenschappers oprichtte, waarin hij een vroege versie van Proton Mail aan het publiek voorstelt (zoals velen van jullie wellicht weten, stond CERN ook aan de wieg van het World Wide Web!):

Proton Mail is overigens helemaal gratis én reclamevrij te gebruiken. Met een gratis account krijg je één mailbox met agenda, met 1 GB opslagruimte voor mails, bijlagen en andere documenten. Heb je meer nodig, dan kun je kiezen uit meerdere betaalde abonnementen. Proton biedt overigens ook nog andere diensten aan, zoals cloudopslag, VPN, wachtwoordmanager, een tekstverwerker (waarmee je ook Word-documenten kunt openen en opslaan) en een rekenbladtoepassing (waarmee je Excel-documenten kunt openen en opslaan), ook met een gratis account! Maar die moet ik nog allemaal eens grondig uitproberen.

Ook overheden worden zich meer en meer bewust van hun (te) grote afhankelijkheid van Amerikaanse systemen. In België wordt door bedrijven en overheden momenteel nog volop gebruikgemaakt van Microsoft 365, maar dat zou wel eens kunnen gaan veranderen. In Denemarken hebben ze er alvast niet al te lang over moeten nadenken. Het Deense ministerie van Digitale Zaken heeft in 2025 Microsoft Office ingeruild voor LibreOffice, een openbron-officesuite die ik persoonlijk al jaren gebruik. Met LibreOffice kun je overigens zonder al te veel problemen Word- en Excelbestanden lezen en schrijven, wat de overstap aanzienlijk vergemakkelijkt. LibreOffice wordt beheerd door The Document Foundation, een non-profitorganisatie die gevestigd is op Europese bodem, in Duitsland.

Europa dringt nu overigens ook aan om Europese alternatieven te ontwikkelen voor Amerikaanse betalingssystemen als Visa en Mastercard. Ik zie dat uiteindelijk wel gebeuren, maar het zal nog wel even op zich laten wachten. Maar dat het geen kwaad kan om ons minder afhankelijk te maken van Amerika, kan moeilijk nog betwist worden!

Voor alle duidelijkheid: ik ben nog niet definitief overgestapt, ik ben het wel ernstig aan het overwegen en onderzoek momenteel de voor- en nadelen. Van de voordelen ben ik alvast overtuigd. De gratis versie van Proton heeft helaas enkele beperkingen, waardoor de extra’s die je met een betaald plan krijgt wel erg verleidelijk worden.

De prijs van een Mail Plus-plan valt overigens erg mee. In ruil krijg je een reclamevrije, super goed beveiligde inbox, 15 GB opslag, en wat extra adressen en aliassen. Met het iets duurdere Proton Unlimited-plan krijg je maar liefst 500 GB opslag, nog meer adressen en aliassen, toegang tot een snelle VPN (veel sneller en met keuze uit veel meer landen dan de VPN die je met een gratis account krijgt), versleutelde cloudopslag, geavanceerde accountbescherming, en meer. Mocht ik naar dat plan overschakelen, dan kan mijn Nord VPN-abonnement ook meteen op de schop.

proton.me/mail
proton.me/mail/proton-mail-vs-gmail
takeout.google.com

Bye-bye X, hello Bluesky!

Mocht je het nog niet gehoord of gemerkt hebben: X, formerly known as Twitter, is in een sneltempo aan het leeglopen. Gebruikers stappen massaal over naar Bluesky. En daar hebben ze goede redenen voor. Het gaat al een tijdje bergaf met het voormalige Twitter. Het is beginnen misgaan de dag dat Elon Musk, momenteel de rijkste man ter wereld, Twitter overnam en even later omdoopte tot X.

Het Twitter-logo, het vriendelijke blauwe vogeltje, werd vervangen door een onaantrekkelijke, dreigende X op een zwarte achtergrond. Musk ontsloeg zowat 80% van het personeel. Hij kneep een oogje dicht voor allerlei desinformatie die in toenemende mate via het platform werd verspreid, heractiveerde het Twitter-account van Donald Trump (die wegens wangedrag permanent van Twitter was verbannen), en misbruikte de blauwe vinkjes, die tot dan toe bij geverifieerde accounts van bekende Twitteraars stonden, om zonder enige vorm van controle extra geld in het laadje te krijgen.

Het duurde dan ook niet lang alvorens de eerste adverteerders en gebruikers het platform de rug toe keerden en op zoek gingen naar aantrekkelijkere alternatieven. Die vonden ze aanvankelijk bij Mastodon of Threads, maar nu begint het er sterk op te lijken dat Bluesky die rol gaat overnemen.

Bluesky lijkt wat op de vroegere, vriendelijke versie van Twitter, en heeft wellicht niet toevallig ook een schattig blauw diertje als logo: Twitter had het tjilpende vogeltje, Bluesky heeft een vlinder. Het aantal gebruikers neemt de laatste weken met reuzensprongen toe. Eind november 2024 waren er al meer dan 20 miljoen gebruikers, en er komen er dagelijks zowat een miljoen bij. De meesten van hen zijn ex-Twitter-gebruikers.

Begin februari had Bluesky zo’n 3,1 miljoen gebruikers, die tot dat moment nog een uitnodiging nodig hadden om een account te kunnen aanmaken. Vanaf dan ging het microbloggingplatform open voor iedereen, en het aantal gebruikers begon aanzienlijk te stijgen. Eind oktober waren er al ruim 13 miljoen gebruikers, en begin november was de groei niet meer te stuiten. Meer en meer ex-Twitteraars houden het voor bekeken op X. De verkiezingsuitslag in de Verenigde Staten heeft de al aan de gang zijnde X-uittocht nog versneld. Bluesky had ondertussen voldoende naamsbekendheid om al die ontevreden Twitter-klanten met open armen te kunnen verwelkomen.

Sorry, beetje laat, maar hier is mijn korte impressie van FACTS 2024, Fall Edition: gebotopia.blogspot.com/2024/11/fact...

[image or embed]

— Gebo (@gebotopia.bsky.social) Nov 28, 2024 at 21:49

Zelf ben ik ook overgestapt. Voorlopig houd ik mijn X-account nog even, maar ik plaats geen nieuwe Tweets meer en ik plaats geen likes of commentaren meer bij posts van anderen. Ik gebruik X enkel nog sporadisch en passief, om posts van andere Twitter-gebruikers te lezen.

Voor mijn nieuwe microbloggingposts moet je vanaf nu op Bluesky zijn. Op Twitter (X) was mijn handle @gebo007, maar op Bluesky heb ik @gebotopia als handle gekozen. De URL naar mijn Bluesky-profiel vind je onderaan dit artikel. Wanneer meer en meer individuele gebruikers en organisaties mijn voorbeeld volgen en overstappen naar Bluesky – die kans is erg groot –, zal ik op een gegeven moment wellicht mijn X-account verwijderen.

Tot voor kort vond je in de rechtermarge van deze blog een ‘gadget’ die mijn recentste X-posts liet zien. Die heb ik ondertussen weggehaald en vervangen door een gelijkaardige gadget met mijn Bluesky-feed. (N.B.: enkel zichtbaar op de desktopversie van de blog.)

Bye-bye X, hello Bluesky!

bsky.app/profile/gebotopia.bsky.social