Europese software-alternatieven

Op 9 juni lanceert de Europese Unie Euro-Office, een kantoorsoftwarepakket dat als voornaamste doel heeft om na verloop van tijd volledige onafhankelijkheid van Microsoft Office te bereiken op computersystemen van de overheid. De EU streeft naar digitale soevereiniteit: ze wil onafhankelijk worden van de Amerikaanse softwarepaketten die nu door heel wat overheidsinstanties gebruikt worden. Net als Microsoft 365 is Euro-Office groupware, wat betekent dat de software niet enkel ontworpen is voor individuele gebruikers, maar gericht is op samenwerking in een groep van gebruikers. Net als bij MS 365 zal je dus met meerdere collega’s op hetzelfde moment aan eenzelfde document kunnen werken. Op die manier moet Euro-Office een waardige vervanger worden van Microsoft 365.

Vooralsnog werkt Euro-Office uitsluitend in de cloud en zijn er bij de lancering nog geen desktoptoepassingen. Je gebruikt de toepassingen dus via een webbrowser, net als bij Google Docs. Ook bij MS 365 kan je de toepassingen overigens gewoon in je webbrowser draaien. Na de introductie van de cloudtoepassingen zal naarstig verder gewerkt worden aan mobiele en desktoptoepassingen, net als bij MS 365.

De makers zijn niet vanaf nul gestart. Euro-Office is een fork van OnlyOffice (initieel gereleaset in 2009). Zo’n fork ontstaat als een kopie van andere software, die dan aangepast en verder doorontwikkeld wordt. Dat kan zomaar doordat het gaat om openbronsoftware, die vrij beschikbaar is en vrij gekopieerd en aangepast mag worden. Ook dat is een extra troef: in tegenstelling tot een gesloten, commercieel systeem als Microsoft Office kan iedereen met de broncode van openbronsoftware aan de slag en kan je dus ook precies uitzoeken hoe het allemaal in elkaar zit.

Allemaal goed en wel, hoor ik je denken, maar wat moeten we dan aanvangen met de massa’s Word- en Excelbestanden die we nu gebruiken? Worden die dan onbruikbaar wanneer we straks overschakelen van MS 365 naar Euro-Office? Neen, gelukkig niet. Euro-Office streeft naar een zo groot mogelijke compatibiliteit met de bestandsformaten die door Microsoft gebruikt worden. Euro-Office-gebruikers zullen probleemloos kunnen werken met bestandsformaten als docx (Word), xlsx (Excel), pptx (Powerpoint), pdf, odt, ods, odp, txt en heel wat andere formaten.

Microsoft 365 zelf mag dan wel gesloten, commerciële software zijn, dat geldt (gelukkig) niet voor de bestandsformaten die gebruikt worden: bestandsformaten als docx, xlsx en pptx maken deel uit van OOXML (Office Open XML), een open bestandsformaat voor office-documenten, gestandaardiseerd door internationale organisaties als Ecma en ISO/IEC. De computergeeks en softwarehackers onder ons zullen ongetwijfeld weten dat bijvoorbeeld een docx-bestand in feite een zip-archief is, waarin de tekst en de stijlen van het Word-document vervat zitten in de vorm van xml-bestanden, samen met eventuele afbeeldingen en andere informatie. Probeer het maar eens: je kan een docx-bestand gewoon openen met bijvoorbeeld 7‑Zip om te kijken wat er allemaal in verstopt zit. De makers van Euro-Office streven naar volledige compatibiliteit met Word-, Excel- en Powerpoint-documenten en willen de overstap zo soepel mogelijk laten verlopen.

Ik heb Euro-Office natuurlijk nog niet kunnen uitproberen, maar ik maak wel al jarenlang gebruik van een ander alternatief kantoorsoftwarepakket: LibreOffice. Ook LibreOffice (een fork van OpenOffice) ondersteunt de hierboven genoemde bestandsformaten.

Sinds 4 juni gebruikt de EU ook niet langer Google als default zoekmachine, maar Qwant, een Franse zoekmachine. Net als DuckDuckGo, de zoekmachine die ik sinds kort gebruik, volgt Qwant geen gebruikers en verzamelt en verkoopt het geen persoonlijke gegevens. Qwant is nu voor de overheidsinstanties van de EU de default, maar gebruikers kunnen uiteraard nog altijd Google of een andere zoekmachine gebruiken als ze dat willen.

De uitrol van Euro-Office is een belangrijke volgende stap in iets wat al langer aan de gang is: heel wat bedrijven en overheden, en in mindere mate ook individuele gebruikers, ruilen Amerikaanse software steeds vaker in voor Europese alternatieven. Op de website European Alternatives vind je tal van links naar Europese alternatieven voor heel wat populaire services, tools, apps en providers. Het loont beslist de moeite om daar eens een kijkje te nemen.

De beschikbaarheid van goede, volwaardige Europese alternatieven biedt meerdere voordelen: om te beginnen is er de al eerder genoemde digitale soevereiniteit, waardoor we in Europa niet langer afhankelijk zijn van Amerikaanse systemen. Daarin speelt niet alleen de geopolitieke context een rol maar ook de dominantie van een beperkt aantal grote spelers buiten de EU. Er is ook de veel betere bescherming door de Europese privacywetgeving. Data die op servers in Europa worden bewaard, zijn sowieso beter beschermd dan data die naar Amerikaanse cloudomgevingen stromen. Ten slotte is er natuurlijk nog een financieel aspect: waarom zou je nog dure, commerciële licenties betalen als je evengoed gebruik kan maken van gratis openbronsoftware waarmee je net hetzelfde kan doen? Zowel bedrijven, overheden als individuele gebruikers kunnen hier flink mee besparen! Als Euro-Office eenmaal breed uitgerold en ingeburgerd is, zal hopelijk ook het onderwijs snel volgen en niet langer van de leerlingen en studenten eisen dat ze de Microsoft-producten blijven gebruiken.

Enkele recente koppen uit het nieuws:

• European Parliament switches default search engine from Google to Qwant
• EU outlines cloud sovereignty plan that could affect Amazon, Microsoft, and Google
• Industry initiative launches Euro-Office as true sovereign office suite
• “Euro-Office” angekündigt: Europäische Alternative zu Microsoft Office kommt
• We zijn te afhankelijk van Amerikaanse software: Dit zijn Europese alternatieven
• Deens Ministerie van Digitalisering maakt overstap naar Linux en LibreOffice
• Heijnen: overstap Belastingdienst naar M365 maakt overheid afhankelijker van VS
• Universiteiten onderzoeken Europese alternatieven voor Microsoft en Google
• Deens ministerie van Digitalisering wil gebruik Microsoft uitfaseren
• Internationaal Strafhof neemt afscheid van Microsoft 365
• Radboud Universiteit: minder afhankelijk van grote techbedrijven
• Universiteiten onderzoeken Europese alternatieven voor Microsoft en Google
• Duitsland kiest voor Franse software voor inlichtingendienst boven Amerikaanse Palantir

Als je even googelt, vind je er vast nog meer. Het werkwoord ‘googelen’ is overigens al enige tijd opgenomen in de officiële Woordenlijst Nederlandse Taal. Het betekent simpelweg ‘iets opzoeken op het internet’, dus dat moet niet noodzakelijk met de zoekmachine van Google gebeuren. Je kan dus evengoed de AI-vrije zoekmachine van DuckDuckGo gebruiken, bijvoorbeeld, of een Europese zoekmachine als Qwant of SwissCows.

european-alternatives.eu
github.com/Euro-Office
www.qwant.com

Back-up in de cloud: bye-bye US West, hello Amsterdam!

Na mijn overstap van Gmail naar Proton Mail, kort daarna van Chrome naar Brave en onlangs nog van Google naar DuckDuckGo is het hoog tijd om mijn back-ups in de cloud te migreren van Amerikaanse naar Europese servers. Dat is wat meer werk, maar ik heb het ervoor over.

Voor mijn cloudback-ups maak ik al sinds 2016 naar volle tevredenheid gebruik van Backblaze. Werkt prima, maar Backblaze is gevestigd in Californië, en mijn data worden opgeslagen in een data center ergens in het westen van de Verenigde Staten (Backblaze vermeldt geen stad, maar wel een regio: US West). Ondertussen heeft Backblaze ook een data center in Europa geopend, namelijk in Amsterdam. Bij de aanmaak van een nieuw account kan je er nu voor kiezen om je data in Europa op te slaan, maar voor bestaande accounts kan dat niet zomaar gewijzigd worden.

De oplossing: ik heb gewoon een nieuw account gemaakt en daarbij gekozen voor opslag in Europa. Mijn oud account vervalt eind deze maand, en dan zeg ik het gewoon op. Ondertussen krijg ik op mijn nieuw account een maand gratis, dus ik heb geen extra kosten. Eenmaal mijn data op een Europese server staan, worden ze beschermd door de Europese privacywetgeving, ook al is Backblaze een Amerikaans bedrijf. Een datacenter dichterbij heeft nog meer voordelen: het garandeert immers meer bandbreedte en een hogere overdrachtssnelheid.

Ik heb niet overwogen om van cloudback-upservice veranderen, want Backblaze biedt een behoorlijk goede deal, die je niet makkelijk ergens anders zal vinden: voor een zeer schappelijk en vast bedrag krijg ik er namelijk onbeperkte opslagruimte voor back-ups, terwijl de opslagruimte bij andere diensten vaak beperkt is tot 1 of hooguit enkele terabytes. Als je meer ruimte nodig hebt, betaal je elders sowieso een hogere prijs. Momenteel heb ik al bijna 4 TB aan data geback-upt in de cloud, en dat zal alleen maar méér worden. Die data moeten nu allemaal opnieuw geüpload worden naar mijn nieuwe account, en dat kan enige tijd duren. Het gebeurt allemaal in de achtergrond, terwijl ik mijn computer normaal verder kan gebruiken zonder noemenswaardig prestatieverlies (dankzij de geheugenuitbreiding van enkele weken geleden).

En ja, een back-up in de cloud is echt geen overbodige luxe. Ik heb heel wat bestanden die ik absoluut niet kwijt wil raken, waaronder niet alleen tekst en data, maar ook een grote verzameling foto’s en video’s, en zelf geschreven software. Een cloudback-up biedt me de nodige gemoedsrust en beschermt me tegen allerlei incidenten die mijn laptop en mijn fysieke back-upmedia zouden kunnen treffen.

Backblaze blijft natuurlijk wel een Amerikaans bedrijf, dat onderhevig is aan de US Cloud Act. Daardoor kan het verplicht worden om toegang te bieden aan de Amerikaanse autoriteiten wanneer die daarom zouden vragen. Maar ik heb voor mijn back-ups gebruikgemaakt van de mogelijkheid om met een eigen encryptiesleutel (private encryption key) te werken. Zonder die encryptiesleutel, die alleen gekend is door mij en die niet bewaard wordt op de servers van Backblaze, kunnen mijn data niet gelezen worden. Zero-access-versleuteling dus, net zoals bij Proton Mail. Dat betekent dat zelfs werknemers van Backblaze zich geen toegang kunnen verschaffen tot mijn data, als ze dat al zouden willen (of wanneer ze daartoe door de Amerikaanse overheid verplicht zouden worden). Ook in het onwaarschijnlijke geval dat Backblaze gehackt zou worden, kunnen de hackers niets met de versleutelde bestanden aanvangen. Ik ga er daarom van uit dat mijn data bij Backblaze behoorlijk veilig zijn, dus na de migratie naar een server aan deze kant van de oceaan kan ik helemaal op twee oren slapen.

N.B.: een back-up in de cloud is maar één element van een goede back-upstrategie. Daarnaast maak ik uiteraard ook regelmatig back-ups op meerdere externe schijfstations. O ja, Backblaze biedt ook een uitgebreide versiehistoriek: standaard 30 dagen, maar gratis uitbreidbaar tot een jaar. Zo kan je altijd weer terugvallen op een eerdere versie wanneer je per ongeluk een bestand verwijderd of om zeep geholpen hebt.

Als je ook Backblaze wil gebruiken voor je online back-ups, gebruik dan onderstaande verwijzingslink. Als je via die link een account aanmaakt, krijgen zowel jij als ik een extra maandje gratis (meer info).

secure.backblaze.com/r/03nhch

Bye-bye Gmail, hello Proton Mail!

In een eerder bericht schreef ik al dat ik mijn e-mailberichten weg wou halen van Amerikaanse servers, en dat ik daarom overwoog om over te stappen naar Proton Mail, een Zwitserse e-mailprovider met bijzonder sterke garanties voor beveiliging en privacy. Inmiddels heb ik de knoop doorgehakt en heb ik de overstap gemaakt.

Een kleine opfrisser: Proton Mail maakt gebruik van end-to-end- en zero-access-versleuteling, wat betekent dat zelfs de medewerkers van Proton de inhoud van de berichten niet kunnen lezen, in tegenstelling tot Gmail en Outlook! Doordat Proton in Zwitserland gevestigd is, zijn de data op hun servers beschermd door een van ’s werelds strengste privacywetten.

Ik gebruik nu dus een gloednieuw @protonmail.com-adres. Mijn hele mailarchief bij Gmail, dat ik natuurlijk niet kwijt wou raken, heb ik ik overgeheveld naar Proton via een handige tool die easy switch heet, en waarmee de overdracht moeiteloos verliep. Dus geen gedoe met exporteren en weer importeren, maar gewoon met één druk op de knop. Proton neemt alle labels van Gmail keurig over, dus dat was handig. Wanneer de hele operatie was afgerond, heb al mijn Gmail-berichten verwijderd en heb ik bij de Gmail-instellingen gevraagd om alle binnenkomende mail voortaan door te sturen naar Proton (en daarna meteen van Gmail te verwijderen).

Gmail doet netjes wat ik gevraagd heb, maar één ding moet ik toch in het oog houden. Wanneer Gmail mijn binnenkomende mails doorstuurt, worden de e-mailberichten daarna niet meteen uit Gmail verwijderd, maar worden ze in de Gmail-prullenbak geplaatst. Daar blijven ze nog 30 dagen sudderen tot ze uiteindelijk automatisch definitief verwijderd worden. Gmail heeft zo te zien geen ingebouwde mogelijkheid om berichten automatisch te verwijderen zonder via de prullenbak te gaan, maar dat heb ik snel opgelost door een Python-scriptje te schrijven dat de prullenbak dagelijks leeg maakt. Met de Gmail API krijg je zoiets zonder veel moeite voor elkaar.

Uiteindelijk zal het aantal doorgestuurde mails steeds kleiner worden, want via mijn e-mailhandtekening vraag ik nu aan al mijn correspondenten om voortaan mijn nieuwe Proton Mail-adres te gebruiken, en in alle accounts die ik ooit met mijn Gmail-adres heb aangemaakt, pas ik mijn e-mailadres aan naar Proton. Meteen een gelegenheid om eens grote schoonmaak te houden in de vele nieuwsbriefabonnementen, waarvan er ongetwijfeld een aantal opgezegd mogen worden.

Op een dag in de hopelijk niet zo verre toekomst zal ik dus helemaal Gmail-vrij zijn. Ook mijn Telenet-mail wordt voortaan automatisch doorgestuurd (en er blijft geen kopie achter in mijn Telenet-mailbox, ook niet in de prullenbak), en ook mijn Google-agenda heb ik via easy switch overgeheveld naar Proton.

Als je net als ik ook Proton Mail wilt gebruiken en daarbij kiest voor een betaald account zoals Mail Plus, gebruik dan onderstaande link wanneer je je account aanmaakt. Om te beginnen krijg je dan helemaal gratis een proefperiode van twee weken, en als je daarna besluit je account te houden, krijgen zowel jij als ik ook nog eens 20 dollar korting (meer info).

pr.tn/ref/D6MHWBGG

Ik heb nog meer migratieplannen: het volgende dat ik van Amerika naar Europa wil verhuizen, zijn mijn cloudback-ups. Daarover later meer...

proton.me/nl/easyswitch
developers.google.com/workspace/gmail/api/guides

Tijd voor een nieuw e-mailadres?

Zoals je in deze eerdere blogpost al kon lezen, ben ik eind 2024 van X, het voormalige Twitter, samen met heel wat andere ontevreden gebruikers overgestapt naar Bluesky.

Nu acht ik de tijd rijp voor een nog grotere overstap: voor mijn e-mail wil ik van Gmail (van Google) liefst overstappen naar Proton Mail. Gebeurde de uitstap uit Twitter nog voornamelijk uit onvrede met zorgwekkende veranderingen sedert de overname door Elon Musk, deze nieuwe overstap is veeleer gemotiveerd door privacybezwaren. Ik wil mijn data weg van Amerikaanse servers en vertrouw ze liever toe aan servers in Europa, waar ze beter beschermd zijn.

Ja, ik weet het, deze blogdienst is ook van een Amerikaans bedrijf (Google alweer), maar voorlopig blog ik hier nog even verder, al kan dat in de toekomst natuurlijk veranderen. Alle banden met Google en Microsoft doorknippen is als Android- en Windows-gebruiker wellicht niet haalbaar, maar één ding kan ik alvast bij hen weghalen: mijn e-mails.

Voor veilige e-mail is er nu immers een prima Europees alternatief: Proton Mail. De dienst maakt gebruik van end-to-end- en zero-access-versleuteling, wat betekent dat zelfs de medewerkers van Proton de inhoud van de berichten niet kunnen lezen, in tegenstelling tot Gmail en Outlook! Proton is gevestigd in Zwitserland, buiten de jurisdictie van zowel de VS als de EU. E‑mailencryptie bestaat al langer (via PGP), maar was voor gewone gebruikers eigenlijk te ingewikkeld om te gebruiken. Met Proton Mail is dat allemaal netjes geïntegreerd in het systeem, zodat de gebruiker er helemaal niets voor hoeft te doen. Werken met Proton Mail is even simpel als mails versturen en ontvangen met andere e-mailsoftware.

Dat Proton een Zwitsers bedrijf is en de Proton-servers in Zwitserland staan, betekent dat de data op die servers beschermd zijn door een van ’s werelds strengste privacywetten. Dit in schril contrast tot Google en Microsoft. De Amerikaanse overheid kan die bedrijven zomaar verplichten om je data met hen te delen, en de Verenigde Staten zijn ook betrokken bij meerdere overeenkomsten voor het delen van inlichtingen met andere landen. Ook al ben je geen crimineel en heb je niets te verbergen, je data zijn in Zwitserland ongetwijfeld een heel stuk beter beschermd dan in de USA!

Meer en meer gebruikers die hun privacy ernstig nemen (of zich ergeren aan de advertenties die Gmail ongevraagd in je mailbox laat zien), schakelen over op alternatieven als Proton Mail. Volgens hun eigen cijfers heeft de dienst wereldwijd al meer dan 100 miljoen gebruikers, wat nog erg weinig is als je het vergelijkt met de zowat 2 miljard gebruikers van Gmail. Ter vergelijking: Outlook heeft er ongeveer 400 miljoen (vooral zakelijke gebruikers). Maar heel veel mensen zijn wat lui of houden niet van verandering – of ze weten gewoon nog niet dat Proton Mail bestaat –, en blijven daardoor gewoon zitten bij Gmail of Outlook.

Ik geef toe dat het wel wat inspanning vergt om over te schakelen, al valt dat al bij al wel mee. Ik heb massa’s accounts op andere websites, waarvoor ik mijn Gmail-adres of mijn Telenet-adres heb gebruikt. Ik ga dat in al die accounts wijzigen naar mijn nieuwe Proton-adres, en ik moet natuurlijk ook al mijn correspondenten op de hoogte brengen van mijn adreswijziging. Na de overstap zullen alle nieuwe e-mails vanaf mijn Proton-adres verstuurd worden, en daar zullen mijn correspondenten aan moeten wennen.

Maar natuurlijk kan ik Gmail niet helemáál opgeven. Ik wil immers geen belangrijke mails missen! Ik blijf mijn Gmail-account dus houden en zal ervoor zorgen dat alle berichten die nog in mijn Gmail-inbox terechtkomen, meteen doorgestuurd worden naar mijn Proton-inbox. Voor de rest maak ik mijn mailbox bij Gmail helemaal leeg. Mijn hele mail-archief dat nu op Gmail staat, haal ik daar weg! Uiteraard download ik daar eerst een kopie van, via Google Takeout.

Hieronder deel ik graag een TED-talk uit 2015 van Andy Yen, die Proton samen met enkele andere CERN-wetenschappers oprichtte, waarin hij een vroege versie van Proton Mail aan het publiek voorstelt (zoals velen van jullie wellicht weten, stond CERN ook aan de wieg van het World Wide Web!):

Proton Mail is overigens helemaal gratis én reclamevrij te gebruiken. Met een gratis account krijg je één mailbox met agenda, met 1 GB opslagruimte voor mails, bijlagen en andere documenten. Heb je meer nodig, dan kan je kiezen uit meerdere betaalde abonnementen. Proton biedt overigens ook nog andere diensten aan, zoals cloudopslag, VPN, wachtwoordmanager, een tekstverwerker (waarmee je ook Word-documenten kan openen en opslaan) en een rekenbladtoepassing (waarmee je Excel-documenten kan openen en opslaan), ook met een gratis account! Maar die moet ik nog allemaal eens grondig uitproberen.

Ook overheden worden zich meer en meer bewust van hun (te) grote afhankelijkheid van Amerikaanse systemen. In België wordt door bedrijven en overheden momenteel nog volop gebruikgemaakt van Microsoft 365, maar dat zou wel eens kunnen gaan veranderen. In Denemarken hebben ze er alvast niet al te lang over moeten nadenken. Het Deense ministerie van Digitale Zaken heeft in 2025 Microsoft Office ingeruild voor LibreOffice, een openbron-officesuite die ik persoonlijk al jaren gebruik. Met LibreOffice kan je overigens zonder al te veel problemen Word- en Excelbestanden lezen en schrijven, wat de overstap aanzienlijk vergemakkelijkt. LibreOffice wordt beheerd door The Document Foundation, een non-profitorganisatie die gevestigd is op Europese bodem, in Duitsland.

Europa dringt nu overigens ook aan om Europese alternatieven te ontwikkelen voor Amerikaanse betalingssystemen als Visa en Mastercard. Ik zie dat uiteindelijk wel gebeuren, maar het zal nog wel even op zich laten wachten. Maar dat het geen kwaad kan om ons minder afhankelijk te maken van Amerika, kan moeilijk nog betwist worden!

Voor alle duidelijkheid: ik ben nog niet definitief overgestapt, ik ben het wel ernstig aan het overwegen en onderzoek momenteel de voor- en nadelen. Van de voordelen ben ik alvast overtuigd. De gratis versie van Proton heeft helaas enkele beperkingen, waardoor de extra’s die je met een betaald plan krijgt wel erg verleidelijk worden.

De prijs van een Mail Plus-plan valt overigens erg mee. In ruil krijg je een reclamevrije, super goed beveiligde inbox, 15 GB opslag, en wat extra adressen en aliassen. Met het iets duurdere Proton Unlimited-plan krijg je maar liefst 500 GB opslag, nog meer adressen en aliassen, toegang tot een snelle VPN (veel sneller en met keuze uit veel meer landen dan de VPN die je met een gratis account krijgt), versleutelde cloudopslag, geavanceerde accountbescherming, en meer. Mocht ik naar dat plan overschakelen, dan kan mijn Nord VPN-abonnement ook meteen op de schop.

proton.me/mail
proton.me/mail/proton-mail-vs-gmail
takeout.google.com

Ruimtevaarttoerist in de States

Zaterdag heb ik in Volkssterrenwacht Beisbroek een presentatie gegeven met als titel ‘Ruimtevaarttoerist in de States’. Het ging over onze recente bezoeken aan het National Air and Space Museum in Washington DC en het Kennedy Space Center in Florida, twee bestemmingen die ongetwijfeld op het verlanglijstje van heel wat ruimtevaartfanaten staan. Als toemaatje gaan we aan het eind ook nog even naar Mission: Space in Epcot (Walt Disney World).

Eigenlijk heb ik niet zo veel ervaring met het maken van presentaties, maar met LibreOffice Impress was het een fluitje van een cent. Al moet ik wel toegeven dat ik de achtergrondafbeeldingen gestolen heb van Microsoft Powerpoint... Ik heb er heel wat foto’s in verwerkt, en er zitten ook linkjes in naar de fotofilmpjes die ik met Animoto gemaakt heb.

Hieronder (of op mijn Slideshare-account) kun je de presentatie (her)bekijken:

Ik heb ook een addendum geüpload met extra informatie.

www.slideshare.net/geertbonte

Vakantiefoto’s

Zowat anderhalve maand na onze reis (naar Washington en Florida) heb ik eindelijk al onze vakantiefoto’s bekeken en verwerkt. In totaal hebben Miche, Annelies en ik bijna zesduizend plaatjes geschoten. Daarvan 4900 met de spiegelreflex, de rest met de compactcamera en met onze smartphones.

Ik heb alle foto’s per onderwerp ondergebracht in verschillende mapjes en de slechte of oninteressante foto’s weggegooid. Van wat overbleef heb ik er een aantal bewerkt: voornamelijk geherkadreerd (bijgesneden), en hier en daar het contrast en/of de kleuren wat verbeterd. Van ieder mapje heb ik tenslotte nog een selectie gemaakt om online te delen (op Facebook voor mijn Facebook-vrienden, op Google Plus voor de rest van de wereld). Als je mij volgt op een van beide netwerken, dan heb je ze beslist al zien voorbijkomen. Selecteren was nodig, want het waren er gewoon veel te veel.

Hieronder vind je een handig overzichtslijstje van alle fotoalbums die ik van onze reis online heb geplaatst.

Washington en omgeving:

• Washington DC
• National Air and Space Museum
• Steven F. Udvar-Hazy Center
• Space Shuttle Discovery

Florida – Kennedy Space Center:

• Kennedy Space Center – Visitor Complex – Rocket Garden
• Kennedy Space Center – Apollo/Saturn V Center
• Kennedy Space Center – Launch Pad 39A

Florida – SeaWorld-parken:

• SeaWorld – One Ocean
• SeaWorld – Shamu Rocks
• SeaWorld – A’Lure
• SeaWorld – Clyde and Seymore Take Pirate Island
• SeaWorld – Blue Horizons
• Discovery Cove – Aviary
• Discovery Cove – Dolphin Swim
• Busch Gardens Tampa Bay

Florida – Walt Disney World:

• Epcot – 20th Flower & Garden Festival
• Epcot – Mission: Space
• Epcot – World Showcase
• Downtown Disney
• Downtown Disney – Days of Christmas
• Downtown Disney – Rainforest Cafe
• Downtown Disney – T-Rex

Florida – Universal Resort Orlando:

• Universal Studios Florida
• Universal Islands of Adventure – Marvel Super Hero Island
• Universal Islands of Adventure – Toon Lagoon
• Universal Islands of Adventure – Jurassic Park
• Universal Islands of Adventure – The Wizarding World of Harry Potter
• Universal Islands of Adventure – The Lost Continent

Maar ik ben nog niet klaar. Met een selectie van de beste foto’s ga ik nog een flitsende videomontage maken, met de gepaste muziek erbij. Daar ben ik nog eventjes mee zoet. Mocht je je afvragen met welke software ik dat doe: ik gebruik daarvoor de on-line dienst Animoto. Ken je dit nog niet, dan is dit beslist even het uitproberen waard.

Universal’s Islands of Adventure

Na ons bezoek aan de Universal Studios Florida, dat een beetje tegenviel, waren we toch wel benieuwd naar Universal’s Islands of Adventure, het tweede park van Universal in Orlando.

Islands of Adventure bestaat uit een aantal verschillend gethematiseerde parkdelen, ‘islands’ (eilanden) genaamd. Ze liggen rond een centrale vijver. Na een wandeling door de City Walk kom je het park binnen via Port of Entry, waar zich voornamelijk restaurants en shops bevinden, en dan kun je kiezen of je met de klok meedraait of tegen de klok in loopt.

Wij kiezen om met de klok mee te draaien en komen meteen terecht in Marvel Super Hero Island, dat helemaal gewijd is aan de superhelden van Marvel. Je waant je hier meteen in een Marvel comic: de hele architectuur van dit ‘eiland’ doet daaraan denken. Overal waar je kijkt, zie je afbeeldingen van de superhelden en hun tegenstanders opduiken.

In dit parkdeel staat een grote, groene achtbaan, The Incredible Hulk genaamd, en een free fall tower, Doctor Doom’s Fearfall. We hebben die attractie pas aan het eind van de dag gedaan, maar hij viel een beetje tegen. Zo’n vrije val is natuurlijk erg leuk en geeft een aangenaam kriebelend gevoel in de buik, maar we waren wat ontgoocheld door de bijzonder korte duur van deze attractie. Dit had best wat langer mogen duren.

In Marvel Super Hero Island komen we veel characters tegen, zoals Storm, Captain America, Doctor Doom en natuurlijk Spider-Man, met wie we op de foto gaan. De hoofdattractie hier is The Amazing Adventures of Spider-Man, maar die slaan we voorlopig over (geen nood, we komen hier later nog terug, wanneer er hopelijk wat minder mensen staan aan te schuiven). We trekken eerst naar het volgende eiland: Toon Lagoon.

Toon Lagoon is, zoals de naam al laat vermoeden, gewijd aan toons (cartoon characters). Hier is een leuke waterattractie, die Miche en Annelies beslist even willen uitproberen. Hopelijk houden de poncho’s die we meegebracht hebben, hen droog. Vol verwachting gaan ze in Dudley Do-Right’s Ripsaw Falls, een attractie van het splash-type. De andere attractie, Popeye and Bluto’s Bilge-Rat Barges, laten we voorlopig even aan ons voorbijgaan.

Vervolgens komen we in Jurassic Park, uiteraard gethematiseerd volgens de gelijknamige films, en met veel dinosaurussen. Ook hier een attractie met veel water, dus de poncho’s komen weer van pas. De tocht die we maken in Jurassic Park River Adventure begint als een rustige boottocht op een rivier doorheen Jurassic Park, maar al gauw blijkt dat er enkele dino’s ontsnapt zijn en vanaf dan begint de nachtmerrie, die eindigt met een spectaculaire plons waarbij we inderdaad blij zijn dat we onze poncho’s hebben.

In dit parkdeel bezoeken we ook nog het Jurassic Park Discovery Center, een interactief museum gebaseerd op het Visitor Center uit de film. Bijzonder indrukwekkend. We zien hier zelfs enkele baby-dino’s uit het ei komen!

Wanneer ik even later nietsvermoedend mijn parkplannetje sta te bestuderen, blijkt dat er achter mij ineens een vervaarlijke T-Rex uit de bosjes opduikt...

Het nieuwste parkonderdeel, dat bij de opening ervan het internationale nieuws heeft gehaald, is The Wizarding World of Harry Potter. Hier brengen we een bezoek aan Hogwarts in Harry Potter and the Forbidden Journey, een attractie van een soort dat we nog niet eerder gezien hebben.

Vóórdat je aan de eigenlijke ride begint, kom je tijdens het doorlopen van de wachtlus al helemaal in Harry Potter-stemming. In de vertrekken van Hogwarts hangen heel wat schilderijen aan de muur. Een aantal van hen blijken pratende portretten te zijn. Hiervoor worden grote flatscreens met matte schermen gebruikt, die in het halfduister niet van echte schilderijen te onderscheiden zijn. Erg knap gemaakt.

De eigenlijke attractie is een darkride waarbij een rit met bewegende voertuigjes doorheen verschillende scènes gecombineerd wordt met projecties van filmbeelden. Het lijkt net alsof we op een vliegende bezem zitten en Harry en Ron volgen op hun vlucht rond en in het kasteel van Hogwarts. Het gaat om een heel nieuw soort darkride, en het is vrij spectaculair. Moeilijk te beschrijven als je het niet zelf meegemaakt hebt. Het ding waarop je zit rijdt niet op wieltjes, maar wordt gestuurd door een robotarm, die op zijn beurt een track doorheen de attractie volgt. Echt heel speciaal, en je waant je midden in de actie. Zoiets hebben ze niet bij Disney.

Wanneer we de wereld van Harry Potter verlaten, komen we terecht in The Lost Continent, gethematiseerd naar oude mythen en legenden. Hier krijgen we een stunt show te zien en bezoeken we Poseidon’s Fury, een walk-thru-attractie waarbij we een gids volgen doorheen iets wat lijkt op een Grieks-Atlantische tempelruïne. Aan de buitenkant ziet het er alvast bijzonder imposant uit. Hier moet ooit een kolossaal standbeeld van Poseidon gestaan hebben, zo lijkt het, dat lang geleden in duigen is gevallen. Twee gigantische voeten staan er nog, een arm die nog een drietand vasthoudt, ligt even verderop op de grond. Bij onze tocht doorheen de tempel krijgen we onverwachts te maken met de krachten van water en vuur. Terwijl we in een van de kamers staan, wordt het opeens donker. Wanneer het licht weer aan gaat, is de ruimte compleet getransformeerd en lijken we ons ergens anders te bevinden.

Seuss Landing, het laatste deel van het park, is voornamelijk op kleine kinderen gericht en gebaseerd op de werken van de (in Amerika) bekende kinderboekenschrijver Dr. Seuss. We doen hier één attractie, The Cat in the Hat, een leuke darkride doorheen de wereld van het gelijknamige personage.

We zijn het park nu helemaal rondgegaan, maar we hebben enkele dingen overgeslagen, dus we trekken weer naar Marvel Super Hero Island. We komen er net op het goede moment, want de superhelden zijn er. Je kunt een handtekening van hen krijgen of met hen op de foto. Maar ze blijven slechts even. Kort na onze ontmoeting rijden ze in stoet weg op grote gemotoriseerde driewielers.

We gaan ook in de rij staan voor The Amazing Adventures of Spider-Man. Qua attractietype lijkt dit erg op Harry Potter and the Forbidden Journey, met het verschil dat we nu een 3D-brilletje op onze neus hebben, want de projecties zijn 3D-beelden. Nu zijn we reporters voor de Daily Bugle en ontmoeten allerlei slechteriken – het Sinister Syndicate heeft het New Yorkse vrijheidsbeeld gestolen – en natuurlijk ook Spider-Man.

In Toon Lagoon doen Miche en Annelies nóg een waterattractie: Popeye and Bluto’s Bilge-Rat Barges, en ja hoor, de poncho’s komen weer van pas maar kunnen toch niet alle waterinsijpeling tegenhouden. Langsheen de route staat immers het schip van Popeye, dat dienst doet als speelterrein voor kinderen. Op het schip staan een aantal waterkanonnen, waarmee de bezoekers de nietsvermoedende Barges-vaarders kunnen natspuiten. Erg leuk, maar met mijn camera ben ik natuurlijk verplicht om aan de droge kant van de waterkanonnen te blijven.

Samengevat hebben we een erg leuk dagje beleefd in Islands of Adventure. Dit tweede Universal-park is véél leuker dan de Universal Studios! Het is nieuwer, mooi gethematiseerd, en heeft een aantal fantastische attracties. Liefhebbers van de Marvel comics zullen zich hier prima amuseren, net als Harry Potter-fans en fans van Jurassic Park. Maar ook de doorsnee pretparkbezoeker zal zich hier uitstekend vermaken.

Na sluitingstijd zijn we nog een kopje heerlijke white chocolate mocha gaan drinken bij Starbucks in de City Walk ter afsluiting van deze erg geslaagde dag!

www.universalorlando.com

Universal Studios Florida

Het was 21 jaar geleden, van onze huwelijksreis, dat we nog in Universal Studios Florida waren geweest. Het park bestond toen amper twee jaar. We waren dus toch wel weer een beetje benieuwd naar de Universal Studios, die ondertussen uitgegroeid zijn tot een heus resort (Universal Resort Orlando), met drie Loews-hotels, een shopping- en uitgaansgedeelte (de Universal City Walk) en een tweede park (Universal’s Islands of Adventure).

Beide parken liggen vlak naast elkaar, je kunt dus makkelijk te voet van het ene park naar het andere. Universal beschikt niet over zo’n grote oppervlakte als rechtstreekse concurrent Disney, en daarom zijn er twee gigantische parkeertorens gebouwd, waar de auto’s van de bezoekers op meerdere niveaus boven elkaar geparkeerd kunnen worden.

Bij de ingang van het park wordt onze aandacht meteen getrokken door het 3D-logo van Universal: een grote wereldbol met de ‘UNIVERSAL’-letters die er aan de evenaar omheen draaien. Meteen een eerste gelegenheid voor foto’s, maar de zon is vooralsnog niet van de partij, en onze foto’s zien er bijgevolg nogal grijs uit.

Eenmaal in het park herkennen we wel een en ander van 21 jaar geleden, maar een groot aantal van de oude attracties zijn vervangen door nieuwe. Van ons eerste bezoek herinnerden we ons E.T., King Kong, Back to the Future, Jaws, Earthquake en de Studio Tour, die de bezoeker een blik achter de schermen gunde.

De eerste attractie die we doen, is Revenge of the The Mummy: The Ride. Deze attractie staat waar vroeger Kongfrontation was (de King Kong-attractie). We moeten gebruik maken van de kluisjes om onze spullen achter te laten. De attractie is een indoor rollercoaster, gebaseerd op de Mummy-films. Bij het verlaten van de attractie kom je in een shop die boordevol Egyptische spulletjes staat.

The Simpsons Ride vervangt de vroegere Back to the Future: The Ride en is, net als Back to the Future, een motion simulator waar je met enkele personen in een voertuigje zit dat mee beweegt met de camerabewegingen van de film, die je op een groot scherm geprojecteerd ziet. In hetzelfde theater bevinden zich, buiten ons gezichtsveld, nog 23 andere dergelijke voertuigjes. De bewegingen zijn soms wat te heftig, waardoor Annelies zich bij het buitenkomen helemaal niet lekker meer voelde. Maar gelukkig ging dat vrij snel weer over.

Gelukkig is de E.T. Adventure nog niet vervangen door iets anders, want Miche heeft er erg naar uitgezien deze attractie nog eens te doen. Hier zitten we in een bakfiets, waarmee we boven het landschap vliegen, net als de kinderen in de film.

We komen ook een nostalgische tentoonstelling tegen: Lucy: A Tribute, helemaal gewijd aan de legendarische Lucille Ball, die Miche enigszins tot mijn verwondering niet schijnt te kennen. Annelies kent Lucy natuurlijk ook niet, dat was lang vóór zij geboren werd. Ik heb vroeger bijzonder veel pret beleefd toen Lucy op tv was, en ik vond het daarom erg fijn eventjes doorheen deze tentoonstelling te kuieren.

We lopen ook enkele characters tegen het lijf, en Annelies gaat op de foto met Shrek en met Scooby-Doo. Shrek heeft zijn eigen attractie: Shrek 4-D, een leuke 3D-film met toegevoegde effecten.

En dan komen we terecht bij Terminator 2: 3-D Battle Across Time, een attractie gebaseerd op de Terminator-films, waarbij een live show gecombineerd wordt met een 3D-film.

Earthquake: The Big One blijkt vervangen te zijn door Disaster: A Major Motion Picture Ride!. Een nieuwe naam en een beetje anders ingekaderd, maar eigenlijk komt dit op hetzelfde neer als de vroegere Earthquake-attractie: terwijl we een ritje met de metro maken, breekt er een aardbeving los, met allerlei rampspoed tot gevolg. Lijkt erg op Disney’s Catastrophe Canyon, maar dan ondergronds.

In de Universal Studios zijn we ook nog naar een kleine goochelshow gaan kijken (met trucs die je kunt kopen zodat je er vrienden en bekenden mee kunt imponeren, maar daar laten we ons niet aan vangen), en naar Universal’s Horror Make-Up Show, waarin make-up-technieken gedemonstreerd worden.

Men in Black: Alien Attack is gebaseerd op de MIB-films. Het is een interactieve darkride waarin je in soms wat te snel draaiende karretjes op aliens moet schieten. Een beetje te vergelijken met Buzz Lightyear’s Space Ranger Spin in het Magic Kingdom, maar dan met grotere karretjes en een stuk heftiger, waardoor kleinere kinderen dit niet kunnen doen, jammer.

Het park heeft ook nog een vrij spectaculaire roetsjbaan, de Hollywood Rip Ride Rockit, maar daar hadden we even geen zin in.

Om vijf uur in de namiddag was het tijd voor de parade: Universal’s Superstar Parade. We kennen natuurlijk de prachtige paradewagens van Disney, en verwachten dat de parade van Universal toch wel iets minder spectaculair zal zijn. Minder is het in ieder geval. Spectaculair minder zelfs. De floats zijn vrij simpele wagens, de parade is vrij snel voorbij, en de characters en dansers die erbij lopen stellen eigenlijk niet zoveel voor. Dora en Spongebob ogen nu eenmaal heel wat minder aantrekkelijk dan Mickey Mouse en Donald Duck, of de Disney-prinsenparen en slechteriken. (Ik vind Spongebob zelfs ronduit lelijk, met zijn vierkant hoofd en zijn lelijke neus, maar dat is uiteraard mijn persoonlijke en bijzonder subjectieve mening.)

Na een tijdje hebben we zowat alles gezien. We willen echter nog niet weg, want de dag wordt hier afgesloten met het avondspektakel Universal’s Cinematic Spectacular – 100 Years of Movie Memories, en dat willen we graag zien. We doden de tijd met nog eens een rondje door het park lopen en een kopje koffie bij Starbucks (een heerlijke white chocolate mocha).

Cinematic Spectacular is een ode aan honderd jaar film. De filmbeelden worden geprojecteerd op drie grote waterschermen die verspreid staan in de centrale vijver, gecombineerd met vuurwerk en fonteinen. Filmkenners zullen veruit de meeste fragmenten wel herkennen, en de rest van het publiek vergaapt zich aan het vuurwerk. Zo heeft iedereen er iets aan.

Al bij al voldeed Universal Studios Florida toch niet helemaal aan onze verwachtingen. Oké, we hebben enkele attracties overgeslagen, maar we waren eigenlijk vrij snel rond. De Simpsons Ride vond ik wel leuk, maar Annelies werd er wat ziekjes van; Terminator is cool voor wie van de films houdt, maar Miche en Annelies vonden al dat geweld en geschiet toch maar zo-zo; de parade is bijzonder magertjes in vergelijking met wat we van de Disney-parken gewend zijn; het avondspektakel was niet verkeerd, maar door onze positieve ervaringen met Disney zijn we de lat wellicht een stukje hoger gaan leggen. Het is duidelijk dat Universal Studios ondanks de goede intenties toch niet kan tippen aan Disney. De sfeer in het park is wat zoek, er is minder oog voor afwerking en detail, en de hele ervaring is van een onbetwistbaar lager niveau. De kans dat we hier in de eerstvolgende jaren terugkomen, acht ik niet erg groot.

Of het zou moeten zijn voor de nieuwe Transformers-attractie, die tijdens ons bezoek nog in aanbouw was maar binnenkort open gaat.

Maar volgende keer zal ik het hebben over ons bezoek aan Islands of Adventure, het tweede park van Universal Resort Orlando. Dat tweede park heeft ons aangenaam verrast, wat onze hele Universal-ervaring toch nog een positieve wending heeft gegeven.

www.universalorlando.com

Busch Gardens

Busch Gardens Tampa Bay, op zowat een uur en een kwartier rijden van ons hotel in Lake Buena Vista, is een park dat we nog niet eerder bezocht hadden. Het is een combinatie van een dieren- en een attractiepark, en het behoort tot de SeaWorld-groep. Het park heeft enkele fenomenale rollercoasters, waarvan ik er slechts eentje heb uitgeprobeerd, want we hebben onze tijd voornamelijk besteed aan beestjes kijken.

Het park heeft Afrika als thema en is ingedeeld in een aantal themagebieden zoals Morocco, Stanleyville, Congo, Timbuktu, Nairobi etc.

De eerste dieren die we te zien krijgen wanneer we het park binnenkomen, zijn de alligators. Ze liggen lui te wezen en geven geen kik. Enkele dierenopzichters staan tamelijk dicht bij hen in de buurt en vrezen blijkbaar niet voor hun leven. De alligators krijgen hier genoeg te eten en zullen zich zo te zien niet moe maken door een mens aan te vallen. Er zitten ook schildpadden in het alligatorverblijf.

Wanneer we bij de cheeta’s (jachtluipaarden) komen, wordt er net een machine klaargezet die een lokaas moet voorttrekken. Het is de bedoeling dat een cheeta de kunstmatige prooi dan achterna zit. We blijven even staan kijken en zien de cheeta inderdaad in een helse vaart achter het lokaas aanlopen. Deze act wordt slechts een of twee keer per dag opgevoerd, en we waren toevallig op het goede moment. Zo’n cheeta kan erg snel lopen, tot meer dan 100 kilometer per uur, en is daarmee het snelste landroofdier ter wereld.

De meeste dieren bevinden zich wellicht op The Serengeti Plain, een groot terrein waar je met een treintje een safaritocht doorheen kunt maken (de Serengeti Railway). We zien er zebra’s, giraffen, neushoorns, elanden, impala’s en vogels zoals Afrikaanse maraboes en ibissen. We kunnen de dieren hier goed observeren en goede foto’s maken. Je kunt ook – tegen betaling – extra tours maken, onder andere een tour waarbij je met een grote open jeep tussen de dieren rijdt en de giraffen mag voederen. Behalve met de trein kun je ook een kortere, vrij hobbelige rit met een jeep maken. Dat laatste lijkt erg op Kilimanjaro Safaris in Disney’s Animal Kingdom.

Toen we enkele dagen eerder in Discovery Cove waren, had een team member ons verteld over een glazen koepel in het verblijf van de tijgers in Busch Gardens. We wisten niet goed hoe we ons dat precies moesten voorstellen, maar toen we er waren, herkenden we het meteen. De tijgers liggen te zonnen in een stuk groen waar je omheen kunt lopen en ze door een glazen wand kunt opserveren. Er is inderdaad een soort koepel gemaakt (niet mooi rond, maar zeshoekig van vorm). Via een trapje kun je er in en kun je je schouders en hoofd in de koepel steken. Je ziet de tijgers dan van heel dichtbij. Toen wij er waren, lag er eentje heel dicht tegen de koepel aan.

Tussendoor hebben we ook enkele attracties gedaan. Terwijl Miche en Annelies dolle waterpret beleefden in Stanley Falls en Tanganyika Tidal Wave, ging ik aanschuiven bij SheiKra, een floorless rollercoaster waar je 61 meter hoog klimt, eventjes tot stilstand komt om over je leven na te denken en vervolgens aan een helse vaart (tot 110 km/h) loodrecht naar beneden zoeft. Inderdaad: deze coaster heeft een ‘drop’ van 90 graden! Even verderop is er een tweede duik waarbij je door een ondergrondse tunnel gaat. Kijk, dit is niet voor iedereen, maar ik vind dit ontzettend leuk. Zo leuk, dat ik ’m twee keer na elkaar gedaan heb. De eerste keer zat ik overigens helemaal voorin, en dat was echt de max. Ik kan dit ten stelligste aanraden aan iedereen die last heeft van hoogtevrees (grapje hoor, of bij wijze van shocktherapie dan...). Hieronder een on-ride-filmpje dat ik op YouTube gevonden heb:

seaworldparks.com/en/buschgardens-tampa

Epcot

Tijdens ons recente bezoek aan Florida hebben we – helemaal tegen onze gewoonte in – slechts één dagje uitgetrokken voor een bezoek aan een Disney-park. Het park dat deze eer te beurt viel, is Epcot, wellicht het meest atypische Disney-park. In vergelijking met de andere parken van Walt Disney World kom je in Epcot bijzonder weinig Disney-figuurtjes tegen. Er zijn ook geen roetsjbanen of draaimolens, en geen showtjes met Mickey Mouse of Donald Duck.

Waar draait het dan om in Epcot? Epcot is onderverdeeld in twee totaal verschillende stukken. Mijn favoriete deel van Epcot is Future World, maar Miche en Annelies vinden wellicht meer hun gading in World Showcase.

Je komt het park binnen via Future World, waar je aandacht meteen getrokken wordt door de grote geodetische sfeer (de ‘bol’). Er staan een aantal grote paviljoenen, die allemaal iets te maken hebben met innovatie en technologie. Bijzonder educatief en tegelijkertijd ook entertainend. In ieder paviljoen kun je een of meerdere attracties doen of een interactieve tentoonstelling bezoeken.

Onze favoriete attractie is Soarin’ (voluit: Soarin’ over California). Het is een korte IMAX-film die geprojecteerd wordt op een licht gebogen scherm, bestaande uit luchtopnamen van Californië en voorzien van een fantastisch mooie soundtrack. Maar de bezoekers bekijken de film niet vanuit een gewone bioscoopstoel. In plaats daarvan zitten ze in toestellen die veel weg hebben van een deltavlieger, en die meebewegen met de camera. Zo lijkt het alsof je echt over Californië vliegt. Om de illusie nog echter te maken, zorgen ventilatoren ervoor dat je de wind in je gezicht voelt terwijl je vliegt, en wanneer je over een sinaasappelplantage scheert, ruik je de appelsienen!

We hebben ook Test Track gedaan. Daar gaat het er iets heftiger aan toe. Hier zit je in een prototype van een nieuwe auto, die aan een aantal tests onderworpen wordt. De attractie bevindt zich grotendeels binnen, maar aan het einde rijd je met een helse vaart over een circuit dat buiten het gebouw loopt. Ook leuk is dat je, voordat je aan de rit begint, op een computer je eigen voertuig kunt ontwerpen. Je krijgt een pasje mee met de code van je zelf ontworpen auto. Met dat pasje kun je na afloop terecht bij verschillende computers waar je bijvoorbeeld een reclamefilmpje kunt maken waarin je wagen aangeprezen wordt. Dat filmpje kun je dan naar je e-mailadres laten sturen, zodat je het kunt downloaden.

Voor mij is ook Mission: Space uiteraard een niet te missen attractie. Hier ga je in een simulator die je een ruimtevlucht naar Mars laat meemaken. Ieder lid van je team krijgt een bepaalde opdracht (die bestaat uit het indrukken van twee knoppen op het goede moment). Lukt je dat niet, dan neemt de boordcomputer automatisch over. Er zijn twee versies van de attractie: Orange Team en Green Team. Orange is het intensiefst: hier bevindt je ruimtecapsule zich in een echte centrifuge, die voor extra g-krachten zorgt tijdens de lancering. Ik vond dit erg cool, maar Miche en Annelies hadden bij nader inzien misschien toch maar beter voor Green Team gekozen...

Daarnaast hebben we ook heel wat tijd doorgebracht in The Seas, waar een aquarium staat dat gedurende zowat twintig jaar het grootste ter wereld was. We raken nooit uitgekeken op de kleurenpracht en de sierlijke bewegingen van de vissen en dolfijnen.

Er zijn nog meer paviljoenen in Future World, maar omdat we ook nog World Showcase wilden zien, hebben we deze keer een stuk van Future World overgeslagen. World Showcase is het tweede deel van het park, en is iets heel anders. Het bestaat uit een twaalftal paviljoenen van verschillende landen. Je vindt er een stukje Mexico, een stukje China, een stukje Canada etc. In ieder land vind je een of meer gekende gebouwen of pleinen (zoals de Eiffeltoren in Frankrijk, Het San Marcoplein in Italië, de Koutoubia in Marokko).

De paviljoenen hebben meestal hun eigen attractie, die uiteraard iets te maken heeft met het land in kwestie. Zo is er Mælstrom in Noorwegen (een boottocht met een Vikingschip), of Reflections of China (een prachtige Circle-Vison 360°-film). We hebben veel tijd doorgebracht in China en er erg lekker gegeten. Wanneer je China binnenkomt, wordt je aandacht meteen getrokken door de replica van de Hemelse Tempel. Daarin bevindt zich onder andere een replica van het beroemde Terracottaleger. In ieder land kun je ook naar believen van de plaatselijke keuken proeven, de sfeer van het land in kwestie opsnuiven of de shops bezoeken om een souvenirtje mee naar huis te nemen.

Later op het jaar vindt in Epcot het International Food and Wine Festival plaats, met nog meer culinaire geneugten, maar toen wij er waren, was er de twintigste editie van het Flower and Garden Festival. Het vele groen en de prachtige tuinen en waterpartijen die Epcot sowieso al heeft, worden tijdens het festival nog extra in het zonnetje gezet. Ze worden opgefleurd met Disney-figuren die helemaal van bloemen en planten zijn gemaakt. We bezochten er ook een vlindertuin, waar we prachtige vlinders van heel dichtbij konden zien en fotograferen.

Om Epcot ten volle te ervaren, heb je eigenlijk minstens twee dagen nodig. Bij de topattracties in Future World moet je op drukke dagen soms lang aanschuiven. Het Fastpass-systeem, waarmee je op voorhand een ticket voor een bepaalde attractie haalt en later terugkomt zonder lange wachttijd, kan gelukkig uitkomst bieden.

Een dagje Epcot wordt afgesloten met Illuminations, een prachtige vuurwerkshow bij het centrale meer.

www.epcot.com

Zwemmen met een dolfijn

Naast een groot stuk ruimtevaart, waarover ik eerder al uitgebreid berichtte, vormden dolfijnen een tweede rode draad tijdens onze recente reis naar Amerika. We beschikten over een 14-dagen-pas voor de parken van SeaWorld, als toemaatje bij ons dagje Dolphin Cove (waarover straks meer).

Van SeaWorld hebben de meeste mensen wel al eens gehoord, veronderstel ik. Het is een park dat voornamelijk gewijd is aan zeezoogdieren, maar er zijn ook enkele andere dingen (zoals enkele pretparkattracties, haaien, roggen en andere vissen, en zelfs een show met honden en katten). De hoofdattractie van SeaWorld is de orkashow met Shamu, te vergelijken met een dolfijnenshow, maar dan met orka’s.

Orka’s – in het Engels killer whales genoemd – zijn familie van de dolfijnen, maar ze zijn veel groter. Hun bovenkant is zwart, de onderkant van hun lichaam is wit, en ze hebben ook een witte vlek net boven de ogen. De mannetjes zijn doorgaans zes tot acht meter lang en wegen tegen de zes ton. Het zijn prachtige, intelligente dieren.

SeaWorld heeft een enorm groot orkastadion met een bassin van 26,5 miljoen liter, waar dagelijks de show One Ocean opgevoerd wordt. In het toeristisch seizoen – o.a. tijdens de eerste week van ons verblijf in Orlando – is er ’s avonds, na het invallen van de duisternis, een extra show: Shamu Rocks. Deze show vonden we zo mooi, dat we op meerdere dagen zijn gaan kijken.

Behalve de orkashows is er natuurlijk ook een grootse dolfijnenshow, Horizons. Zowel de orka’s als de dolfijnen kun je via een glazen wand onder water observeren, en de dolfijnen kun je op bepaalde tijden ook zelf voederen, een mogelijkheid waar Annelies dankbaar gebruik van gemaakt heeft.

Maar de grote droom van Annelies was om ooit eens samen met een dolfijn te zwemmen, en die droom hebben we tijdens deze reis waargemaakt. Dat kon in Discovery Cove, het tweede park van SeaWorld. Voor dit park moet je op voorhand boeken, en er worden per dag niet meer dan 1300 mensen binnengelaten. Dat zorgt ervoor dat het er nooit erg druk is en dat iedereen voldoende ruimte en tijd krijgt om met de dieren te interageren.

In Discovery Cove kun je lui onder een palmboom op het strand liggen, kun je zwemmen in zoetwater, of kun je het zoute water in voor een ontmoeting met roggen en tropische vissen. Die kun je zo aaien, als je wilt. Maar de belangrijkste reden om naar Discovery Cove te gaan, is de mogelijkheid om te interageren en te zwemmen met een dolfijn. Dat gaat in kleine groepjes van 8 tot 10 mensen. Je gaat samen met twee dolfijnentrainers in het water, en een van de trainers roept een dolfijn dichterbij. Eerst krijg je wat uitleg over de dieren. Vervolgens mag je de dolfijn aaien en zelfs een kusje op de snuit geven. Maar het hoogtepunt is wat de trainers de ‘ride’ noemen: hiervoor ga je eerst wat dieper het water in, en dan komt de dolfijn naar je toe. Je houdt de dolfijn vast bij haar rugvin en een van de borstvinnen, en voor je het goed en wel beseft, word je een heel eind meegetrokken en klief je samen met de dolfijn door het water. Een bijzonder leuke ervaring. Bij iedereen die zich eraan waagt, verschijnt spontaan een brede glimlach op het gezicht.

Fotografen en videofilmers van Discovery Cove zorgen ervoor dat alles op foto en video wordt vastgelegd. Achteraf kun je die foto’s en/of video kopen. De meeste mensen willen uiteraard wel een mooie herinnering aan zo’n enig moment.

SeaWorld heeft ondertussen nog een derde park in Orlando: Aquatica. Dat is een groot waterpretpark, met twee enorme golfslagbaden, een rivier waarin je lui kunt ronddobberen, en tal van spectaculaire glijbanen. Plezier verzekerd.

In Aquatica zitten ook enkele dolfijnen. Niet de gewone tuimelaars die de meeste mensen kennen (en die we in SeaWorld en Discovery Cove ontmoet hebben), maar commersondolfijnen, ook wel kortsnuitdolfijnen genoemd. Deze dieren lijken wat op mini-orka’s: ze hebben ongeveer de grootte en de vorm van een gewone dolfijn, maar hun zwart-witte kleurenpatroon doet wat denken aan een orka. Ze zwemmen in een bassin waar je ze op vier manieren kunt gaan bekijken: ofwel ga je langs de rand van het bassin staan en zie je ze af en toe boven water komen. Meermaals per dag geven de dolfijnentrainers daar ook uitleg en voederen ze de dieren. Een tweede mogelijkheid is de spectaculaire Dolphin Plunge. Dat is een glijbaan die gedeeltelijk in een transparante buis doorheen het bassin met de dolfijnen gaat. Hier ga je aan sneltreinvaart doorheen, dus je moet goed opletten als je iets wilt zien. Bij de overige twee mogelijkheden kun je via een glazen wand onder water kijken, zoals bij de orka’s en dolfijnen in SeaWorld. Er is een glazen wand waar je zo lang kunt staan kijken als je wilt, en er is er nog een waar je langs komt dobberen wanneer je op de luie rivier drijft. Het is erg leuk om de commersondolfijnen bezig te zien. Ze zijn erg beweeglijk en speels.

Maar ook buiten de parken van SeaWorld hebben we dolfijnen gezien. Een van mijn favoriete attracties in Epcot, een van de Disney-parken, is Sea Base, een onderdeel van The Seas with Nemo & Friends (voorheen The Living Seas genoemd). Hier bevindt zich een aquarium dat gedurende zowat twintig jaar het grootste ter wereld was, en waar je via enorme grote glazen wanden de dieren kunt observeren. Hier zitten ook dolfijnen, en op het moment dat wij er waren, was een van de dolfijnentrainers uitleg over de dieren aan het geven. Ze communiceerde via gebaren doorheen de glazen wand met de dolfijnen om ze dichterbij te roepen of bepaalde bewegingen te laten uitvoeren.

Al bij al hebben we dus een hele hoop dolfijnen en orka’s gezien tijdens onze reis. Maar in Florida hebben we nog meer dieren gezien. Het snorkelen tussen de roggen en subtropische vissen in Discovery Cove was een al bijna even leuke ervaring als het zwemmen met een dolfijn. Discovery Cove beschikt ook over een grote volière, waar je de vogels mag voederen. Ze komen zo op je hand, je arm, je schouder of zelfs op je hoofd zitten. We zijn verder ook nog naar Busch Gardens Tampa Bay geweest, bij de westkust van Florida. Daar zitten dan weer heel andere dieren, en daar heb ik het een volgende keer over.

www.aquaticabyseaworld.com
www.discoverycove.com
www.seaworld.com

KSC Up-Close Mega Tour

Zoals beloofd hier het vervolg van mijn bezoek aan het Kennedy Space Center. Op deze tweede dag heb ik de ‘Up-Close Mega Tour’ gedaan. Dat is een van de extra tours die je tegen betaling kunt boeken. Dit is dus niet in de prijs van het toegangsticket inbegrepen (ook niet als je een jaarpas hebt).

Onze gids is een vriendelijke man die, terwijl we op de bus staan te wachten, even met iedereen een kort praatje komt maken. Hij wil weten waar ik vandaan kom en weet te vertellen dat hij de laatste tijd heel wat Belgische bezoekers heeft ontmoet. Eenmaal in de bus geeft hij ons enkele richtlijnen. We mogen zo veel foto’s maken als we willen, behalve van het veiligheidspersoneel. Bij sommigen van hen is het gevoel voor humor operatief verwijderd, beweert hij, en bewijst daarmee meteen dat dat bij hem gelukkig niet het geval is.

De Mega Tour combineert twee zaken: een bezoek aan de lanceerplatformen 39A en B, en een bezoek aan het Vehicle Assembly Building (VAB). Maar eerst rijden we naar de VIP-tribune, waar de hoge gasten zitten bij een lancering. Hier mogen we even uitstappen en op de tribune plaatsnemen, terwijl de gids wat uitleg geeft. Dichter dan dat kom je niet bij het lanceerplatform tijdens een lancering. In de tuin van het Apollo / Saturn V Center staan ook dergelijke tribunes opgesteld.

We rijden ook langs een groot bassin dat in verbinding staat met de zee en waarlangs de grote brandstoftank voor de shuttle per schip aangevoerd werd.

Het VAB is een immens groot gebouw. De rood-en-witte strepen van de Amerikaanse vlag die op een van de gevels is geschilderd, zijn zo breed dat er een autobus over zou kunnen rijden, vertelt de gids. Het gebouw is 160 meter hoog, 218 meter lang en 158 meter breed. Daarmee is het een van de grootste gebouwen ter wereld. Het werd in de jaren ’60 opgericht om de maanraketten te bouwen, en werd later gebruikt voor de montage van de spaceshuttles. Daarnaast worden er ook andere raketten in geassembleerd. De afgewerkte ruimtetuigen komen verticaal op een ‘crawler’ te staan. Dat is een groot rupsvoertuig dat het ruimtetuig langzaam tot bij de lanceerplek rijdt, over een speciaal aangelegde weg. De crawler en de raket verlaten het VAB via een van de vier grote, gesegmenteerde schuifdeuren, die elk 139 meter hoog zijn.

Ter info: dat gebeurt hier dus heel anders dan bijvoorbeeld in Rusland, waar een raket liggend gemonteerd wordt en ook liggend naar het lanceerplatform gereden wordt, waar het dan ter plaatse rechtop wordt gezet.

Ik voel me bijzonder klein wanneer ik vlakbij het gebouw sta en even omhoog kijk alvorens naar binnen te gaan. Het gebouw is reusachtig. Binnenin zijn er enorme kranen waarmee de onderdelen van een shuttle of raket opgetild en verplaatst kunnen worden. Terwijl we ons door het gebouw bewegen, worden we voortdurend gevolgd en in de gaten gehouden door enkele veiligheidsmensen. Ik maak enkele foto’s en zorg ervoor dat mijn camera nooit in de richting van de veiligheidsagenten wijst. Het gebied waar we mogen komen is op de vloer afgebakend met gele lijnen, en er staan ook hekkens waar we duidelijk niet voorbij mogen (deels voor onze eigen veiligheid, deels omdat we elders niets te zoeken hebben).

Na het bezoek aan het VAB brengt de bus ons naar lanceerplatform LC 39A. Wanneer de bus het terrein nadert, passeren we een controlepost en stapt er een veiligheidsagent op. Hij ziet er niet zo streng uit als de agenten bij het VAB, en wanneer we uitstappen blijkt hij zelfs bereid om foto’s te maken als je het hem vraagt. De meeste mensen willen hier natuurlijk wel een foto van zichzelf als souvenir, met het lanceerplatform op de achtergrond.

De gids legt er nog eens de nadruk op dat we op de weg moeten blijven en niet in het gras mogen lopen. Niet omdat de NASA bang is dat we een paar grassprietjes zouden vertrappen, maar omdat je nooit weet welke gevaren zich tussen het gras verscholen houden (zoals slangen, of misschien wel een alligator). Rond de lanceerinstallaties staan er ook hoge hekken, die aan de bovenkant naar buiten toe gebogen zijn, precies om alligators buiten te houden.

Dan rijden we naar de andere kant van LC 39A, en we komen meteen ook een heel stuk dichterbij. Daar mogen we weer uitstappen. Hier bekijken we de enorme kanalen waarlangs de uitlaatgassen van de raketmotoren bij de lancering kunnen ontsnappen. Bij lanceerplatform 39A staat nog een lanceertoren voor de shuttle. Op lanceerplatform 39A is een gelijkaardige toren ondertussen al weggehaald, want de shuttlemissies zijn definitief verleden tijd. Straks komt daar een lanceertoren voor het SLS, net nieuwe Space Launch System.

We rijden ook dicht langs de grote opslagtanks waarmee de grote tank van de shuttle met vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof gevuld worden, vlak voor een lancering. Deze tanks staan ver uit elkaar, want het is natuurlijk absoluut niet de bedoeling dat beide stoffen met elkaar in aanraking komen. Dat moet pas gebeuren in de hoofdmotoren van de shuttle zelf, waar ze met elkaar reageren en zo voor de voortstuwing zorgen.

We zien ook de kabels, waarlangs astronauten bij een eventueel probleem vlak voor de lancering naar beneden konden glijden om snel van de shuttle weg te komen en dekking te gaan zoeken in een nabijgelegen bunker.

Het hoeft geen betoog dat deze Mega Tour bijzonder interessant zijn voor wie zich, zoals ik, erg voor ruimtevaart interesseert. Ik denk echter niet dat deze tour voor het grote lekenpubliek bestemd is. Er wordt veel technische uitleg gegeven, die je met enige achtergrondkennis heel goed kunt volgen, maar waar ‘gewone’ mensen wellicht toch een beetje verbijsterd naar staan te luisteren, zonder precies te begrijpen hoe de vork aan de steel zit.

De tour eindigt, net zoals de gewone bustour van vorige keer, bij het Apollo / Saturn V Center. Daar ben ik uiteraard nog even blijven rondhangen, maar niet te lang. Met de gewone bus was ik snel weer bij het Visitor Complex, waar ik na een late lunch nog mooi op tijd was voor een ontmoeting met de ‘astronaut of the day’, Skylab-astronaut Edward Gibson. Gibson houdt een interessant praatje over zijn ruimtemissie, terwijl hij kleurrijke slides projecteert op het grote scherm van het Astronaut Encounter-theater. Aan het einde van zijn praatje mag het publiek hem vragen stellen, en na afloop maakt hij even tijd om met iedereen die dat wil, te poseren voor een foto. Van die gelegenheid maak ik uiteraard dankbaar gebruik. Weer een astronaut erbij voor mijn verzameling (dat zijn er nu al acht in totaal: Guy Gardner, Dirk Frimout, Frank De Winne, Rick Searfoss, John McBride, Robert Crippen, John Young en nu dus Edward Gibson).

Maar je ziet: zelfs twee dagen zijn ontoereikend om alles te zien en te doen wat er op Kennedy Space Center te beleven is… Er zijn immers ook nog de Launch Control Center Tour (met een bezoek aan het controlecentrum) en de Cape Canaveral: Then & Now Tour (met een bezoek aan het Air Force Space & Missile Museum). Dat zal dus voor een volgende keer zijn…

www.kennedyspacecenter.com

Nog meer space stuff

In mijn vorige blogartikel kon je al lezen over ons bezoek aan het National Air and Space Museum in Washington DC en de spaceshuttle Discovery in het Udvar-Hazy Center in Chantilly, Virginia. En ook in Florida, tijdens het tweede deel van onze reis, heb ik mijn portie space stuff gekregen. Daar bevindt zich immers het Kennedy Space Center (KSC), bij Titusville, op Cape Canaveral. Ik had twee dagen uitgetrokken voor een bezoek aan het KSC, omdat ik van eerdere bezoeken wist dat één dagje niet voldoende is. Eigenlijk had ik daar gerust nog meer tijd kunnen doorbrengen, maar ik moest natuurlijk ook een beetje aan mijn gezin denken. In Florida zijn immers nog veel meer leuke dingen te doen (zoals de parken van Disney World, SeaWorld en Universal, om maar iets te noemen).

Omdat ik twee dagen naar het Kennedy Space Center wou, heb ik maar meteen een jaarpas aangeschaft. Dat bleek immers voordeliger dan twee keer een gewoon toegangskaartje te kopen. En er waren nog meer voordelen: met mijn jaarpas mocht ik gratis parkeren, kreeg ik 10% korting in de shops en kreeg ik ook nog eens korting op de toegangskaartjes voor Miche en Annelies (die slechts één dag naar het KSC geweest zijn). Bovendien heb ik nu als souvenir een jaarpas met mijn foto erop, die ik vol trots kan laten zien aan mijn vrienden en collega’s van Volkssterrenwacht Beisbroek.

Op de eerste dag ben ik samen met Miche en Annelies naar het KSC geweest. We hebben de Rocket Garden bezocht, de bustour gemaakt (met een bezoek aan de LC 39 Observation Gantry en het Apollo / Saturn V Center), een IMAX-film gezien, en de Shuttle Launch Experience gedaan.

In de Rocket Garden staan en/of liggen een heleboel raketten, ruimtecapsules en raketmotoren. We hebben er meer tijd doorgebracht dan ik dacht, want Miche en Annelies vonden het hier toch erg leuk. We poseerden om beurten in de Mercury-, Gemini- en Apollocapsule. Dit zijn geen echte ruimtecapsules, maar mock-ups. Vanuit de Mercury- en Geminicapsules zwaaiden we naar de camera, en in de Apollocapsule gingen we op onze rug liggen en deden we alsof we de instrumenten bedienden.

Daarna hebben we de bustour gedaan. Deze tour is inbegrepen in het toegangsticket en bracht ons eerst naar de LC 39 Observation Gantry. Dat is een uitkijktoren vanwaar je een goed uitzicht hebt over een groot deel van het Kennedy Space Center. En daarmee bedoel ik dus niet het Visitor Complex waar we ons bezoek begonnen zijn, maar de gebouwen en lanceerinstallaties die van deze plek een operationele ruimtehaven maken. Van hieruit zie je ook welk een groot prachtig natuurgebied Kennedy Space Center is. Slechts ongeveer 8 à 10% van de oppervlakte wordt gebruikt voor infrastructuur (gebouwen, wegen, lanceerinstallaties etc.). De rest is ongerept natuurgebied.

Voor we bij de Observation Gantry aankwamen, passeerden we langs het grote Vehicle Assembly Building (het VAB). Dat is een enorm groot gebouw waar in het Apollotijdperk de maanraketten en daarna de spaceshuttles geassembleerd werden. Van daaruit werden de geassembleerde ruimtetuigen op grote rupsvoertuigen, de zogenaamde crawlers, naar een van de lanceerplatformen gereden. De gewone bus stopt hier niet, maar je kunt wel een speciale tour boeken met een bezoek aan het VAB, iets wat ik op mijn tweede dag in het KSC gedaan heb. Daarover later meer. We reden ook langs de orbiter processing facilities (OPF’s), waar de shuttles na hun terugkeer in gereedheid gebracht werden voor hun volgende vlucht, en het Control Center, vanwaar alle lanceringen gecoördineerd worden. In de buurt staat ook al een gloednieuwe lanceertoren voor het op stapel staande Space Launch System (SLS), die de spaceshuttle moet gaan vervangen. De toren zal hier natuurlijk niet blijven staan, maar wordt later nog naar een van de lanceerplatformen verplaatst. Vanaf de Observation Gantry hadden we een goed zicht op de lanceerplatformen 39A en B, die voor de lanceringen van de maanraketten en de shuttles gebruikt werden.

Van daaruit reed de bus verder naar het Apollo/Saturn V Center, een groot gebouw waar een Saturn V-maanraket ligt. Vroeger was deze raket in open lucht te bezichtigen, op een terrein bij het VAB. Maar de zoute zeelucht en andere weersinvloeden deden het toestel geen goed. Het werd enkele jaren geleden opgeknapt en wordt voortaan binnen tentoongesteld. Je vindt hier ook een maanlander, een maanauto, ruimtepakken en allerlei andere interessante Apollospulletjes. Bij het binnenkomen krijg je een inleidende film over het Apolloproject te zien, en je komt ook in een recreatie van het controlecentrum. De consoles die er staan, zijn de echte toestellen die bij de maanmissies gebruikt werden. Hier wordt de lancering van de Apollo 8 opnieuw geënsceneerd. In het maantheater tenslotte kun je een maanlanding meemaken. In het Apollo/Saturn V Center ligt ook de Kitty Hawk tentoongesteld, de Command Module van Apollo 14.

Vanaf het Apollo/Saturn V Center namen we de bus terug naar het Visitor Complex. Onderweg gaf de gids niet alleen uitleg over ruimtevaart, maar hij wees ons ook op een arendsnest en op alligators die we onderweg tegenkwamen.

Terug in het Visitor Complex konden we nog een IMAX-film meepikken. Hier zijn twee IMAX-zalen, waar doorlopend voorstellingen zijn. Wij kozen voor Space Station 3D. Ik had deze film vorige keer ook gezien, maar Miche en Annelies zagen Space Station nu voor het eerst. En ze waren behoorlijk onder de indruk. IMAX is sowieso al een hele ervaring. Door het gigantisch grote scherm lijkt het alsof je midden in de actie zit. En in 3D lijkt het allemaal nog echter. Deze film geeft een prima beeld van hoe het eraan toegaat in het ruimtestation.

Na de film repten we ons naar de Shuttle Launch Experience. Deze attractie is een recente toevoeging aan het KSC. Bij ons vorige bezoek, in 2006, was dit nog in aanbouw. De Shuttle Launch Experience is een simulator die de bezoeker een goed idee geeft van hoe het is om met een spaceshuttle gelanceerd te worden. Ik ken natuurlijk iedere stap van een shuttlelancering uit mijn hoofd, maar de doorsnee bezoeker weet dat wellicht allemaal niet. Geen nood echter, in een inleidende video wordt alles netjes uitgelegd door niemand minder dan Charlie Bolden, directeur van de NASA. Bolden weet waarover hij praat. Hij heeft zelf vier ruimtemissies met de shuttle gemaakt.

Ook andere shuttleastronauten komen in de video aan het woord. Ze getuigen allemaal dat dit een bijzonder realistische simulatie van een lancering is. En daar gaat het hier ook om. Dit lijkt in eerste instantie een beetje op een pretparkattractie (à la Mission: Space in Epcot), maar dat is het niet. Een pretparkattractie is op sensatie en fun gericht; de Shuttle Launch Experience probeert echter een echte shuttlelancering zo dicht mogelijk te benaderen. En daar slaagt de attractie bijzonder goed in. Tijdens de lancering kunnen we op een groot scherm alle stappen volgen, netjes en met de nodige humor toegelicht door Charlie Bolden. Dit is werkelijk de max! Niet alleen voor ruimtevaartgekken als ik, maar ook voor complete ruimteleken als Miche en Annelies. We zitten stevig vastgegespt in onze stoelen, en bij de lancering kantelt de simulator verticaal, zodat het voelt alsof we in onze stoel gedrukt worden. Wanneer de motoren stilgelegd worden en de grote brandstoftank afgeworpen wordt, is de simulator ongemerkt in de andere richting gekanteld, zodat we nu de indruk krijgen dat we gewichtloos uit onze stoelen willen wegvliegen. Gelukkig houden onze veiligheidsgordels ons tegen.

Op mijn tweede dag in het Kennedy Space Center ben ik in het Vehicle Assembly Building geweest, heb ik de lanceerplatformen van heel dichtbij gezien en heb ik een ontmoeting gehad met Skylab-astronaut Edward Gibson. Maar dit blogartikel is ondertussen al veel te lang, dus daar zal ik het volgende keer over hebben.

www.kennedyspacecenter.com