Posts tonen met het label tripreport. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tripreport. Alle posts tonen

vrijdag 17 maart 2017

Season of the Force

Sedert de overname van Lucasfilm door Disney in 2012, worden de Star Wars-fans weer flink verwend. Ondertussen zijn er al twee nieuwe bioscoopfilms (Episode VII – The Force Awakens en Rogue One: A Star Wars Story), en er zijn nog meer films in de maak. Eind dit jaar komt er alweer een uit.

In de Amerikaanse Disney-parken kenden ze al langer de Star Wars Weekends, en dit jaar is er ook voor het eerst in Disneyland Parijs een seizoen dat volledig aan Star Wars gewijd is: het Season of the Force, dat plaatsvindt van 14 januari tot 26 maart 2017 in het Walt Disney Studios Park (het tweede park van Disneyland Parijs). Na een paar keer uitstel om allerlei verschillende redenen, kon ik vorig weekend eindelijk weer eens die kant uit.

Er worden verschillende shows opgevoerd op een centraal podium, met o.a. Darth Vader, Darth Maul, Kylo Ren, Chewbacca, C-3PO, R2-D2 en Captain Phasma. Er patrouilleren stormtroopers door het park en ’s avonds wordt de dag afgesloten met een grootse projectie op de gevel van het Hollywood Tower Hotel gecombineerd met filmbeelden op een groot LED-scherm, (laser)licht- en geluidseffecten, muzikaal begeleid door de overbekende filmmelodieën van John Williams.

In het Disneyland Park (het eerste park van Disneyland Parijs) kwam vorig jaar al een nieuwigheid uit de States overgewaaid: de Jedi Training Academy, waarbij jonge padawans zich kunnen inschrijven voor een training tot Jedi, om daarna deel te nemen aan een show in het Videopolis Theater, waarbij ze de confrontatie met niemand minder dan Darth Vader aangaan.

Nog in het Disneyland Park zijn momenteel verbouwingen bezig in en om de Star Tours-attractie. Die attractie bestaat al sedert de opening van het park in 1992 en wordt nu omgebouwd tot Star Tours 2 met een nieuwe ride, een grotere shop en een meet-and-greet-locatie waar je Star Wars-figuren zult kunnen ontmoeten. Ook de nabijgelegen Space Mountain krijgt een Star Wars-make-over en wordt omgevormd Hyperspace Mountain.

Je merkt het: de Star Wars-fans worden flink verwend door Disney. Wanneer Star Tours en Hyperspace Mountain open gaan, zal ik Disneyland Parijs nog eens met een bezoekje moeten vereren. Het park wordt volgende maand overigens 25 jaar, wat gevierd zal worden met onder andere een gloednieuwe parade, een nieuw avondspektakel en een nieuwe show. Ook wie niet zo van Star Wars houdt, zal zich daar dus absoluut niet vervelen...

Via de link hieronder kun je een selectie van mijn foto’s van afgelopen weekend bekijken.

goo.gl/photos/PccTp7gXvc6JtNmf9
www.disneylandparis.nl

zondag 21 augustus 2016

Londen

Deze zomer zijn we voor enkele dagjes naar Londen geweest. Miche en Annelies waren daar al eerder geweest, maar voor mij was het de eerste keer dat ik deze wereldstad bezocht. Londen is nochtans niet zo ver. Van Brussel-Zuid tot hartje Londen is het amper twee uur rijden met de EuroStar.

De tarieven voor de EuroStar zitten bijzonder bizar in elkaar. De prijs van een kaartje blijkt van dag tot dag en van uur tot uur te variëren. Daardoor bleek – begrijpe wie begrijpen kan – een kaartje in eerste klas, inclusief ontbijt, goedkoper dan een kaartje in tweede klas, en bleek een medereiziger die twee stoelen verder zat zowat drie keer zo veel betaald te hebben als wij. Als je ’t mij vraagt, moeten ze hun prijzenpolitiek toch eens grondig herzien, want op die manier is het oneerlijk en bijzonder ondoorzichtig. Is er geen wet die zoiets verbiedt?

Hoe dan ook, ons reisje is bijzonder goed meegevallen. Engeland heeft geen al te beste reputatie wat het weer betreft, maar wij hadden geluk: op dag 1 slechts een paar spatjes regen, dagen 2 en 3 helemaal droog met dag 3 zelfs overwegend zonnig en warm genoeg om de hele dag in T-shirt rond te lopen. We hadden ons tripje (tamelijk) goed voorbereid en hebben op relatief korte tijd heel veel gezien en gedaan. Al hadden we er niet echt op gerekend dat we bij Madame Tussauds met onze ‘priority entrance’-tickets toch nog een uur en drie kwartier zouden moeten staan aanschuiven...

Tower Bridge gezien vanaf de Thames

Bij mijn eerste bezoek aan Londen hebben we vooral de traditionele toeristische bezienswaardigheden bezocht. Naast Madame Tussauds hebben we nog een bezoek gebracht aan de Tower of London (niet te verwarren met de Tower Bridge!), hebben we een boottochtje (‘river cruise’) gemaakt op de Thames en hebben we de stad vanuit de hoogte bekeken vanaf het London Eye. We zijn gaan kijken bij Buckingham Palace (waar de ceremoniële aflossing van de wacht gedurende drie dagen helaas niet plaatsvond wegens de Prudential Ride, een groots fietsevenement), bij de Horse Guards, Big Ben en de Houses of Parliament, Saint James’s Park, Shakespeare’s Globe, Westminster Abbey, Saint Paul’s Cathedral, Baker Street, Oxford Street (met een pracht van een Disney Store!), Piccadilly Circus, Trafalgar Square, Covent Garden, het het oudste Hard Rock Cafe ter wereld en Planet Hollywood. We hebben ons erg snel en efficiënt verplaatst met de befaamde en bijzonder goed georganiseerde Londense metro.

Maar drie dagen is natuurlijk te kort. In een stad van die omvang is nog zo veel meer te beleven en te zien. We zullen bij gelegenheid dus nog eens (of meermaals) terug moeten keren. We hebben hier overigens nog een overschotje aan goedkoop ingekochte Britse Ponden liggen.

Een selectie van mijn foto’s vind je op Google Photos.

zaterdag 30 januari 2016

Een schrijver schrijft…

Ja, ik weet het, ik verwaarloos deze blog een beetje. Je zou dat op twee manieren kunnen interpreteren: ofwel weet ik niets interessants om over te schrijven, ofwel heb ik zo veel interessante dingen te doen dat ik gewoon geen tijd heb om er iets over te schrijven. Wie mij een klein beetje kent, weet dat dat laatste het meest waarschijnlijke scenario is.

Het Boedapest-verslag in wording

Inderdaad. Sedert mijn vorig schrijfsel heb ik Star Wars: Episode VII een aantal keer in de bios gezien, zijn we van de kerstsfeer gaan genieten in Disneyland Parijs, hebben we oud en nieuw gevierd met vrienden, heb ik enkele dagen van een verdiende rust genoten, en ben ik weer beginnen schrijven.

Schrijven? Jawel: ik ben dezer dagen druk bezig met het al veel te lang uitgestelde Boedapest-verslag. Afgelopen zomer zijn we met een aantal Belgen naar een internationaal congres getrokken in de Hongaarse hoofdstad. We hebben er het 50e Intersteno-congres bijgewoond, met daaraan gekoppeld de wereldkampioenschappen tekstproductie, tekstcorrectie, tekstverwerking en aanverwante disciplines.

Zonnige typegroetjes uit Boedapest!En daar maak ik nu dus een verslag van. Nou ja, eigenlijk een reisverhaal. ‘Verslag’ klinkt een beetje saai; ‘reisverhaal’ klinkt al veel boeiender. Inmiddels heb ik al 74 pagina’s bij elkaar geschreven, en ik ben nog lang niet klaar. Het verhaal wordt ook nog geïllustreerd met de nodige foto’s, dus de magische grens van 100 pagina’s zal zeker overschreden worden.

Boedapest is een bijzonder dankbare locatie. Het is een prachtige stad aan de Donau, gelegen in een land met een interessante geschiedenis en cultuur. Na de congresweek, waarin we ook enkele uitstapjes naar andere plaatsen hebben gemaakt, hebben we onze eigen post-congress tour georganiseerd en hebben we nog een bezoek gebracht aan Wenen, Bratislava en Keulen. Meer dan voldoende stof om over te schrijven dus.

De gebeurtenissen waarover ik schrijf zijn ondertussen al weer een half jaar geleden, maar ik herinner het me nog allemaal alsof het gisteren was. Tijdens de reis heb ik geschreven nota’s en audionotities gemaakt en bijna alles op foto of video vastgelegd, zodat ik de hele reis exact kan reconstrueren.

De bedoeling van mijn reisverhalen is om al die mooie herinneringen niet verloren te laten gaan. Ik weet hoe vluchtig het menselijk geheugen is, en als ik nu niet alles aan het papier en de harde schijf toevertrouw, dan is de kans groot dat ik over een aantal jaar heel wat zaken vergeten zal zijn. Maar ik zou het natuurlijk niet doen mocht ik niet graag schrijven. Wanneer het verhaal af is, mogen alle reisgenoten en andere geïnteresseerden ervan meegenieten.

www.intersteno.org
www.intersteno2015.org

vrijdag 7 augustus 2015

Draagvleugelboot

Tijdens onze vakantie hebben we met een draagvleugelboot gevaren op de Donau, van Wenen (Oostenrijk) naar Bratislava (Slowakije). De draagvleugelboot is een snelle catamaran van Twin City Liner die het centrum van beide hoofdsteden met elkaar verbindt.

Draagvleugelboot Wenen-Bratislava

Wat is er zaliger dan op een snelle boot over het water te glijden, terwijl de zon op je huid brandt, de wind door je haren speelt en er verfrissende druppels op je gezicht spatten (en terwijl je in je hoofd het James Bond-thema uit On Her Majesty's Secret Service hoort in Dolby-surround)?

dinsdag 18 november 2014

Halloween 2014 in Disneyland Parijs

Halloween 2014 in Disneyland Parijs

Halloween ligt alweer enkele weken achter ons, dus het werd hoog tijd om de foto’s van ons halloweenuitstapje naar Disneyland Parijs online te zetten zodat jullie kunnen meegenieten.

We begonnen ons weekendje deze keer onder een blauwe hemel met een ballonvlucht in PanoraMagique, de heliumballon in de Disney Village. Je hebt er een mooi uitzicht hebt over Disneyland en de wijde omgeving. Op 31 oktober zijn we naar de Halloween Party geweest: een speciaal evenement in het Disneyland Park ter gelegenheid van Halloween, na de gewone openingsuren.

PanoraMagique

We hebben (alweer!) heel veel geluk gehad met het weer. De eerste twee dagen van onze trip (31 oktober en 1 november) leek het wel zomer, ongetwijfeld een gevolg van de opwarming van de Aarde. Volgens de Belgische weerman was het in Ukkel de warmste 1 november sedert 1901, en we nemen graag aan dat dat ook voor Parijs en omgeving gold. Op de derde dag was zowat 50% kans op regen voorspeld, maar het is gelukkig de hele dag droog gebleven. Er was wel te veel wind voor de luchtballon, maar die hadden we dus gelukkig al op dag 1 gedaan.

Mickey's Halloween Celebration

Een selectie van onze foto’s vind je op Google Plus. Voor de overzichtelijkheid heb ik ze ondergebracht in verschillende albums:

zaterdag 23 augustus 2014

Zomertrip Disneyland Parijs

Het was alweer veel te lang geleden dat we nog eens voor enkele dagen naar Disneyland Parijs getrokken waren, dus deze zomer hebben we dat goedgemaakt. Sedert 10 juli is daar in het Walt Disney Studios Park een gloednieuw parkdeel geopend, met een erg leuke attractie.

Zomertrip Disneyland Parijs

En terwijl we toch in de buurt waren, zijn we ook nog een dagje naar Parijs geweest om er de toeristische trekpleisters nog eens te bezoeken.

Mocht je benieuwd zijn naar de details van onze Disney-trip en/of ons dagje Parijs, dan kun je ons tripreport lezen op issuu.

De foto’s vind je op Google Plus:

www.disneylandparis.nl

zondag 3 augustus 2014

Pairi Daiza

’t Is weer de tijd van de zomeruitstapjes. Dit jaar zijn we voor het eerst naar Pairi Daiza geweest, een bijzonder mooi dierenpark in Cambron-Casteau, in Henegouwen, dat tot een jaar of vijf geleden nog Paradisio heette.

Pairi Daiza

Pairi Daiza is onlangs nog in het nieuws geweest door de komst van de twee Chinese reuzenpanda’s Hao Hao en Xing Hui, maar die zaten beide keren dat we in hun verblijf gingen kijken een beetje verstopt in een donker hoekje. Daardoor heb ik er jammer genoeg geen kwaliteitsvolle foto’s van kunnen nemen.

Maar geen nood, in Pairi Daiza zitten gelukkig nog veel meer beestjes, en ik ben erg tevreden met de foto’s die ik heb gemaakt. Een selectie ervan kun je bekijken op mijn Google Plus-profiel of onderaan dit stukje.

Het baden van de olifanten hebben we gemist, maar we waren wel op tijd voor het voederen van de giraffen. Annelies vond het enig! We konden er heel dicht bij en stonden oog in oog met deze majestueuze dieren. Ze waren helemaal niet schuw en lieten zich gewillig aaien.

Pairi Daiza is een erg aantrekkelijk park. Je kunt er niet alleen een grote verscheidenheid aan dieren bekijken, het park bevat ook enkele indrukwekkende bouwwerken en ruïnes. Die laatste zijn overblijfselen van de voormalige Abdij van Cambron.

Een erg groot deel van het park is Aziatisch gethematiseerd, met de grootste Chinese tuin en de enige Indonesische tuin van Europa. We vonden er zelfs een miniatuur van de Borobudur, het beroemde boeddhistische tempelcomplex op Java, met zijn vele stoepa’s.

Borubudur

Ook het Thaise ‘Huis van de ambachtsman’, met zijn talrijke houten sculpturen en helemaal gewijd aan de olifant, is indrukwekkend.

Pairi Daiza telt ieder jaar méér bezoekers. In 2013 werd het verkozen tot beste themapark van België, en in 2014 tot mooiste park en beste dierentuin van België.

plus.google.com/photos/+GeertBonte/albums/6043337369824782417
www.pairidaiza.eu

zondag 16 maart 2014

Typen 2013

In 2012 heb ik voor het eerst een bescheiden boekje uitgegeven over de typewedstrijden waar we dat jaar aan deelgenomen hebben en alle randactiviteiten die daaruit voortvloeiden. Het begon als een uitsluitend elektronische publicatie (ePub en PDF), maar een aantal lezers wilden toch ook graag een gedrukt exemplaar, zodat ik besloot het boekje uit te geven bij Lulu.com. Het kreeg de titel Typen 2012.

Ook in 2013 hebben we heel wat beleefd op typegebied: we hebben oud en nieuw in Nederland gevierd met enkele typevrienden, we hebben deelgenomen aan internetwedstrijden en aan het Nederlands kampioenschap computertypen. Het belangrijkste gebeuren van het jaar was ongetwijfeld het Intersteno-congres in Gent, met de wereldkampioenschappen sneltypen. Vorig jaar was er ook heel wat te doen omtrent de verhuis van de schrijfmachinecollectie van de Nederlandse schrijver W.F. Hermans naar Gent. Er was dus weer stof genoeg om een nieuw boekje mee te vullen.

Typen 2013

Dat nieuwe boekje is er nu. Het heet Typen 2013 (hoe origineel!) en ik heb het maar meteen uitgegeven bij Lulu.com. Het boekje telt 128 pagina’s, is voorzien van 70 kleurenfoto’s en is verkrijgbaar als paperback of e-book (ePub en PDF). De coverillustratie is een detail van een van de schrijfmachines uit de Hermans-collectie. Meer informatie vind je op de bijbehorende website typen2013.gebotopia.be, waar je onder andere ook enkele koppelingen naar fotoalbums en videoclips vindt als uitbreiding bij je leeservaring. Je vindt er ook de download-links voor de e-book-versies en de link naar Lulu.com om een gedrukt boek te bestellen.

Dit boekje is in de eerste plaats een leuke herinnering voor onszelf en voor alle mede-Top-Typers (zo noemen we ons groepje Belgische en Nederlandse wedstrijdtypisten). Ben je als buitenstaander benieuwd naar onze belevenissen? Download het e-book of bestel meteen een gedrukt exemplaar. Ik wens jullie alvast veel leesplezier!

typen2013.gebotopia.be

vrijdag 7 juni 2013

Vakantiefoto’s

Zowat anderhalve maand na onze reis (naar Washington en Florida) heb ik eindelijk al onze vakantiefoto’s bekeken en verwerkt. In totaal hebben Miche, Annelies en ik bijna zesduizend plaatjes geschoten. Daarvan 4900 met de spiegelreflex, de rest met de compactcamera en met onze smartphones.

Ik heb alle foto’s per onderwerp ondergebracht in verschillende mapjes en de slechte of oninteressante foto’s weggegooid. Van wat overbleef heb ik er een aantal bewerkt: voornamelijk geherkadreerd (bijgesneden), en hier en daar het contrast en/of de kleuren wat verbeterd. Van ieder mapje heb ik tenslotte nog een selectie gemaakt om online te delen (op Facebook voor mijn Facebook-vrienden, op Google Plus voor de rest van de wereld). Als je mij volgt op een van beide netwerken, dan heb je ze beslist al zien voorbijkomen. Selecteren was nodig, want het waren er gewoon veel te veel.

Aan de National Mall in Washington DC, met op de achtergrond het Capitool

Hieronder vind je een handig overzichtslijstje van alle fotoalbums die ik van onze reis online heb geplaatst.

Washington en omgeving:

Florida – Kennedy Space Center:

Florida – SeaWorld-parken:

Florida – Walt Disney World:

Florida – Universal Resort Orlando:

Maar ik ben nog niet klaar. Met een selectie van de beste foto’s ga ik nog een flitsende videomontage maken, met de gepaste muziek erbij. Daar ben ik nog eventjes mee zoet. Mocht je je afvragen met welke software ik dat doe: ik gebruik daarvoor de on-line dienst Animoto. Ken je dit nog niet, dan is dit beslist even het uitproberen waard.

zondag 26 mei 2013

Universal’s Islands of Adventure

Na ons bezoek aan de Universal Studios Florida, dat een beetje tegenviel, waren we toch wel benieuwd naar Universal’s Islands of Adventure, het tweede park van Universal in Orlando.

Islands of Adventure bestaat uit een aantal verschillend gethematiseerde parkdelen, ‘islands’ (eilanden) genaamd. Ze liggen rond een centrale vijver. Na een wandeling door de City Walk kom je het park binnen via Port of Entry, waar zich voornamelijk restaurants en shops bevinden, en dan kun je kiezen of je met de klok meedraait of tegen de klok in loopt.

Jurassic Park @ Universal’s Islands of Adventure

Wij kiezen om met de klok mee te draaien en komen meteen terecht in Marvel Super Hero Island, dat helemaal gewijd is aan de superhelden van Marvel. Je waant je hier meteen in een Marvel comic: de hele architectuur van dit ‘eiland’ doet daaraan denken. Overal waar je kijkt, zie je afbeeldingen van de superhelden en hun tegenstanders opduiken.

Captain AmericaIn dit parkdeel staat een grote, groene achtbaan, The Incredible Hulk genaamd, en een free fall tower, Doctor Doom’s Fearfall. We hebben die attractie pas aan het eind van de dag gedaan, maar hij viel een beetje tegen. Zo’n vrije val is natuurlijk erg leuk en geeft een aangenaam kriebelend gevoel in de buik, maar we waren wat ontgoocheld door de bijzonder korte duur van deze attractie. Dit had best wat langer mogen duren.

In Marvel Super Hero Island komen we veel characters tegen, zoals Storm, Captain America, Doctor Doom en natuurlijk Spider-Man, met wie we op de foto gaan. De hoofdattractie hier is The Amazing Adventures of Spider-Man, maar die slaan we voorlopig over (geen nood, we komen hier later nog terug, wanneer er hopelijk wat minder mensen staan aan te schuiven). We trekken eerst naar het volgende eiland: Toon Lagoon.

Toon Lagoon is, zoals de naam al laat vermoeden, gewijd aan toons (cartoon characters). Hier is een leuke waterattractie, die Miche en Annelies beslist even willen uitproberen. Hopelijk houden de poncho’s die we meegebracht hebben, hen droog. Vol verwachting gaan ze in Dudley Do-Right’s Ripsaw Falls, een attractie van het splash-type. De andere attractie, Popeye and Bluto’s Bilge-Rat Barges, laten we voorlopig even aan ons voorbijgaan.

Vervolgens komen we in Jurassic Park, uiteraard gethematiseerd volgens de gelijknamige films, en met veel dinosaurussen. Ook hier een attractie met veel water, dus de poncho’s komen weer van pas. De tocht die we maken in Jurassic Park River Adventure begint als een rustige boottocht op een rivier doorheen Jurassic Park, maar al gauw blijkt dat er enkele dino’s ontsnapt zijn en vanaf dan begint de nachtmerrie, die eindigt met een spectaculaire plons waarbij we inderdaad blij zijn dat we onze poncho’s hebben.

Hoe bedoel je, er zit een T-Rex in de struiken achter me?In dit parkdeel bezoeken we ook nog het Jurassic Park Discovery Center, een interactief museum gebaseerd op het Visitor Center uit de film. Bijzonder indrukwekkend. We zien hier zelfs enkele baby-dino’s uit het ei komen!

Wanneer ik even later nietsvermoedend mijn parkplannetje sta te bestuderen, blijkt dat er achter mij ineens een vervaarlijke T-Rex uit de bosjes opduikt...

Het nieuwste parkonderdeel, dat bij de opening ervan het internationale nieuws heeft gehaald, is The Wizarding World of Harry Potter. Hier brengen we een bezoek aan Hogwarts in Harry Potter and the Forbidden Journey, een attractie van een soort dat we nog niet eerder gezien hebben.

Vóórdat je aan de eigenlijke ride begint, kom je tijdens het doorlopen van de wachtlus al helemaal in Harry Potter-stemming. In de vertrekken van Hogwarts hangen heel wat schilderijen aan de muur. Een aantal van hen blijken pratende portretten te zijn. Hiervoor worden grote flatscreens met matte schermen gebruikt, die in het halfduister niet van echte schilderijen te onderscheiden zijn. Erg knap gemaakt.

De eigenlijke attractie is een darkride waarbij een rit met bewegende voertuigjes doorheen verschillende scènes gecombineerd wordt met projecties van filmbeelden. Het lijkt net alsof we op een vliegende bezem zitten en Harry en Ron volgen op hun vlucht rond en in het kasteel van Hogwarts. Het gaat om een heel nieuw soort darkride, en het is vrij spectaculair. Moeilijk te beschrijven als je het niet zelf meegemaakt hebt. Het ding waarop je zit rijdt niet op wieltjes, maar wordt gestuurd door een robotarm, die op zijn beurt een track doorheen de attractie volgt. Echt heel speciaal, en je waant je midden in de actie. Zoiets hebben ze niet bij Disney.

Hogwarts, ook bekend als Zweinstein

Wanneer we de wereld van Harry Potter verlaten, komen we terecht in The Lost Continent, gethematiseerd naar oude mythen en legenden. Hier krijgen we een stunt show te zien en bezoeken we Poseidon’s Fury, een walk-thru-attractie waarbij we een gids volgen doorheen iets wat lijkt op een Grieks-Atlantische tempelruïne. Aan de buitenkant ziet het er alvast bijzonder imposant uit. Hier moet ooit een kolossaal standbeeld van Poseidon gestaan hebben, zo lijkt het, dat lang geleden in duigen is gevallen. Twee gigantische voeten staan er nog, een arm die nog een drietand vasthoudt, ligt even verderop op de grond. Bij onze tocht doorheen de tempel krijgen we onverwachts te maken met de krachten van water en vuur. Terwijl we in een van de kamers staan, wordt het opeens donker. Wanneer het licht weer aan gaat, is de ruimte compleet getransformeerd en lijken we ons ergens anders te bevinden.

Seuss Landing, het laatste deel van het park, is voornamelijk op kleine kinderen gericht en gebaseerd op de werken van de (in Amerika) bekende kinderboekenschrijver Dr. Seuss. We doen hier één attractie, The Cat in the Hat, een leuke darkride doorheen de wereld van het gelijknamige personage.

Iron Man

We zijn het park nu helemaal rondgegaan, maar we hebben enkele dingen overgeslagen, dus we trekken weer naar Marvel Super Hero Island. We komen er net op het goede moment, want de superhelden zijn er. Je kunt een handtekening van hen krijgen of met hen op de foto. Maar ze blijven slechts even. Kort na onze ontmoeting rijden ze in stoet weg op grote gemotoriseerde driewielers.

We gaan ook in de rij staan voor The Amazing Adventures of Spider-Man. Qua attractietype lijkt dit erg op Harry Potter and the Forbidden Journey, met het verschil dat we nu een 3D-brilletje op onze neus hebben, want de projecties zijn 3D-beelden. Nu zijn we reporters voor de Daily Bugle en ontmoeten allerlei slechteriken – het Sinister Syndicate heeft het New Yorkse vrijheidsbeeld gestolen – en natuurlijk ook Spider-Man.

Miche en Annelies beleven dolle pret in Popeye and Bluto’s Bilge-Rat Barges

In Toon Lagoon doen Miche en Annelies nóg een waterattractie: Popeye and Bluto’s Bilge-Rat Barges, en ja hoor, de poncho’s komen weer van pas maar kunnen toch niet alle waterinsijpeling tegenhouden. Langsheen de route staat immers het schip van Popeye, dat dienst doet als speelterrein voor kinderen. Op het schip staan een aantal waterkanonnen, waarmee de bezoekers de nietsvermoedende Barges-vaarders kunnen natspuiten. Erg leuk, maar met mijn camera ben ik natuurlijk verplicht om aan de droge kant van de waterkanonnen te blijven.

Samengevat hebben we een erg leuk dagje beleefd in Islands of Adventure. Dit tweede Universal-park is véél leuker dan de Universal Studios! Het is nieuwer, mooi gethematiseerd, en heeft een aantal fantastische attracties. Liefhebbers van de Marvel comics zullen zich hier prima amuseren, net als Harry Potter-fans en fans van Jurassic Park. Maar ook de doorsnee pretparkbezoeker zal zich hier uitstekend vermaken.

Na sluitingstijd zijn we nog een kopje heerlijke white chocolate mocha gaan drinken bij Starbucks in de City Walk ter afsluiting van deze erg geslaagde dag!

www.universalorlando.com

dinsdag 21 mei 2013

Universal Studios Florida

Het was 21 jaar geleden, van onze huwelijksreis, dat we nog in Universal Studios Florida waren geweest. Het park bestond toen amper twee jaar. We waren dus toch wel weer een beetje benieuwd naar de Universal Studios, die ondertussen uitgegroeid zijn tot een heus resort (Universal Resort Orlando), met drie Loews-hotels, een shopping- en uitgaansgedeelte (de Universal City Walk) en een tweede park (Universal’s Islands of Adventure).

Beide parken liggen vlak naast elkaar, je kunt dus makkelijk te voet van het ene park naar het andere. Universal beschikt niet over zo’n grote oppervlakte als rechtstreekse concurrent Disney, en daarom zijn er twee gigantische parkeertorens gebouwd, waar de auto’s van de bezoekers op meerdere niveaus boven elkaar geparkeerd kunnen worden.

Bij de ingang van het park wordt onze aandacht meteen getrokken door het 3D-logo van Universal: een grote wereldbol met de ‘UNIVERSAL’-letters die er aan de evenaar omheen draaien. Meteen een eerste gelegenheid voor foto’s, maar de zon is vooralsnog niet van de partij, en onze foto’s zien er bijgevolg nogal grijs uit.

De wereldbol, het 3D-logo van Universal

Eenmaal in het park herkennen we wel een en ander van 21 jaar geleden, maar een groot aantal van de oude attracties zijn vervangen door nieuwe. Van ons eerste bezoek herinnerden we ons E.T., King Kong, Back to the Future, Jaws, Earthquake en de Studio Tour, die de bezoeker een blik achter de schermen gunde.

De eerste attractie die we doen, is Revenge of the The Mummy: The Ride. Deze attractie staat waar vroeger Kongfrontation was (de King Kong-attractie). We moeten gebruik maken van de kluisjes om onze spullen achter te laten. De attractie is een indoor rollercoaster, gebaseerd op de Mummy-films. Bij het verlaten van de attractie kom je in een shop die boordevol Egyptische spulletjes staat.

The Simpsons Ride vervangt de vroegere Back to the Future: The Ride en is, net als Back to the Future, een motion simulator waar je met enkele personen in een voertuigje zit dat mee beweegt met de camerabewegingen van de film, die je op een groot scherm geprojecteerd ziet. In hetzelfde theater bevinden zich, buiten ons gezichtsveld, nog 23 andere dergelijke voertuigjes. De bewegingen zijn soms wat te heftig, waardoor Annelies zich bij het buitenkomen helemaal niet lekker meer voelde. Maar gelukkig ging dat vrij snel weer over.

E.T. Adventure

Gelukkig is de E.T. Adventure nog niet vervangen door iets anders, want Miche heeft er erg naar uitgezien deze attractie nog eens te doen. Hier zitten we in een bakfiets, waarmee we boven het landschap vliegen, net als de kinderen in de film.

We komen ook een nostalgische tentoonstelling tegen: Lucy: A Tribute, helemaal gewijd aan de legendarische Lucille Ball, die Miche enigszins tot mijn verwondering niet schijnt te kennen. Annelies kent Lucy natuurlijk ook niet, dat was lang vóór zij geboren werd. Ik heb vroeger bijzonder veel pret beleefd toen Lucy op tv was, en ik vond het daarom erg fijn eventjes doorheen deze tentoonstelling te kuieren.

Annelies bij ShrekWe lopen ook enkele characters tegen het lijf, en Annelies gaat op de foto met Shrek en met Scooby-Doo. Shrek heeft zijn eigen attractie: Shrek 4-D, een leuke 3D-film met toegevoegde effecten.

En dan komen we terecht bij Terminator 2: 3-D Battle Across Time, een attractie gebaseerd op de Terminator-films, waarbij een live show gecombineerd wordt met een 3D-film.

Earthquake: The Big One blijkt vervangen te zijn door Disaster: A Major Motion Picture Ride!. Een nieuwe naam en een beetje anders ingekaderd, maar eigenlijk komt dit op hetzelfde neer als de vroegere Earthquake-attractie: terwijl we een ritje met de metro maken, breekt er een aardbeving los, met allerlei rampspoed tot gevolg. Lijkt erg op Disney’s Catastrophe Canyon, maar dan ondergronds.

In de Universal Studios zijn we ook nog naar een kleine goochelshow gaan kijken (met trucs die je kunt kopen zodat je er vrienden en bekenden mee kunt imponeren, maar daar laten we ons niet aan vangen), en naar Universal’s Horror Make-Up Show, waarin make-up-technieken gedemonstreerd worden.

Men in Black: Alien Attack is gebaseerd op de MIB-films. Het is een interactieve darkride waarin je in soms wat te snel draaiende karretjes op aliens moet schieten. Een beetje te vergelijken met Buzz Lightyear’s Space Ranger Spin in het Magic Kingdom, maar dan met grotere karretjes en een stuk heftiger, waardoor kleinere kinderen dit niet kunnen doen, jammer.

Het park heeft ook nog een vrij spectaculaire roetsjbaan, de Hollywood Rip Ride Rockit, maar daar hadden we even geen zin in.

Om vijf uur in de namiddag was het tijd voor de parade: Universal’s Superstar Parade. We kennen natuurlijk de prachtige paradewagens van Disney, en verwachten dat de parade van Universal toch wel iets minder spectaculair zal zijn. Minder is het in ieder geval. Spectaculair minder zelfs. De floats zijn vrij simpele wagens, de parade is vrij snel voorbij, en de characters en dansers die erbij lopen stellen eigenlijk niet zoveel voor. Dora en Spongebob ogen nu eenmaal heel wat minder aantrekkelijk dan Mickey Mouse en Donald Duck, of de Disney-prinsenparen en slechteriken. (Ik vind Spongebob zelfs ronduit lelijk, met zijn vierkant hoofd en zijn lelijke neus, maar dat is uiteraard mijn persoonlijke en bijzonder subjectieve mening.)

Spongebob in de parade

Na een tijdje hebben we zowat alles gezien. We willen echter nog niet weg, want de dag wordt hier afgesloten met het avondspektakel Universal’s Cinematic Spectacular – 100 Years of Movie Memories, en dat willen we graag zien. We doden de tijd met nog eens een rondje door het park lopen en een kopje koffie bij Starbucks (een heerlijke white chocolate mocha).

Cinematic Spectacular is een ode aan honderd jaar film. De filmbeelden worden geprojecteerd op drie grote waterschermen die verspreid staan in de centrale vijver, gecombineerd met vuurwerk en fonteinen. Filmkenners zullen veruit de meeste fragmenten wel herkennen, en de rest van het publiek vergaapt zich aan het vuurwerk. Zo heeft iedereen er iets aan.

Al bij al voldeed Universal Studios Florida toch niet helemaal aan onze verwachtingen. Oké, we hebben enkele attracties overgeslagen, maar we waren eigenlijk vrij snel rond. De Simpsons Ride vond ik wel leuk, maar Annelies werd er wat ziekjes van; Terminator is cool voor wie van de films houdt, maar Miche en Annelies vonden al dat geweld en geschiet toch maar zo-zo; de parade is bijzonder magertjes in vergelijking met wat we van de Disney-parken gewend zijn; het avondspektakel was niet verkeerd, maar door onze positieve ervaringen met Disney zijn we de lat wellicht een stukje hoger gaan leggen. Het is duidelijk dat Universal Studios ondanks de goede intenties toch niet kan tippen aan Disney. De sfeer in het park is wat zoek, er is minder oog voor afwerking en detail, en de hele ervaring is van een onbetwistbaar lager niveau. De kans dat we hier in de eerstvolgende jaren terugkomen, acht ik niet erg groot.

Of het zou moeten zijn voor de nieuwe Transformers-attractie, die tijdens ons bezoek nog in aanbouw was maar binnenkort open gaat.

Maar volgende keer zal ik het hebben over ons bezoek aan Islands of Adventure, het tweede park van Universal Resort Orlando. Dat tweede park heeft ons aangenaam verrast, wat onze hele Universal-ervaring toch nog een positieve wending heeft gegeven.

De ingang van de Universal Studios

www.universalorlando.com

maandag 20 mei 2013

Busch Gardens

Busch Gardens Tampa Bay, op zowat een uur en een kwartier rijden van ons hotel in Lake Buena Vista, is een park dat we nog niet eerder bezocht hadden. Het is een combinatie van een dieren- en een attractiepark, en het behoort tot de SeaWorld-groep. Het park heeft enkele fenomenale rollercoasters, waarvan ik er slechts eentje heb uitgeprobeerd, want we hebben onze tijd voornamelijk besteed aan beestjes kijken.

Het park heeft Afrika als thema en is ingedeeld in een aantal themagebieden zoals Morocco, Stanleyville, Congo, Timbuktu, Nairobi etc.

Cheeta

De eerste dieren die we te zien krijgen wanneer we het park binnenkomen, zijn de alligators. Ze liggen lui te wezen en geven geen kik. Enkele dierenopzichters staan tamelijk dicht bij hen in de buurt en vrezen blijkbaar niet voor hun leven. De alligators krijgen hier genoeg te eten en zullen zich zo te zien niet moe maken door een mens aan te vallen. Er zitten ook schildpadden in het alligatorverblijf.

Wanneer we bij de cheeta’s (jachtluipaarden) komen, wordt er net een machine klaargezet die een lokaas moet voorttrekken. Het is de bedoeling dat een cheeta de kunstmatige prooi dan achterna zit. We blijven even staan kijken en zien de cheeta inderdaad in een helse vaart achter het lokaas aanlopen. Deze act wordt slechts een of twee keer per dag opgevoerd, en we waren toevallig op het goede moment. Zo’n cheeta kan erg snel lopen, tot meer dan 100 kilometer per uur, en is daarmee het snelste landroofdier ter wereld.

Een van de giraffen op The Serengeti Plain

De meeste dieren bevinden zich wellicht op The Serengeti Plain, een groot terrein waar je met een treintje een safaritocht doorheen kunt maken (de Serengeti Railway). We zien er zebra’s, giraffen, neushoorns, elanden, impala’s en vogels zoals Afrikaanse maraboes en ibissen. We kunnen de dieren hier goed observeren en goede foto’s maken. Je kunt ook – tegen betaling – extra tours maken, onder andere een tour waarbij je met een grote open jeep tussen de dieren rijdt en de giraffen mag voederen. Behalve met de trein kun je ook een kortere, vrij hobbelige rit met een jeep maken. Dat laatste lijkt erg op Kilimanjaro Safaris in Disney’s Animal Kingdom.

Toen we enkele dagen eerder in Discovery Cove waren, had een team member ons verteld over een glazen koepel in het verblijf van de tijgers in Busch Gardens. We wisten niet goed hoe we ons dat precies moesten voorstellen, maar toen we er waren, herkenden we het meteen. De tijgers liggen te zonnen in een stuk groen waar je omheen kunt lopen en ze door een glazen wand kunt opserveren. Er is inderdaad een soort koepel gemaakt (niet mooi rond, maar zeshoekig van vorm). Via een trapje kun je er in en kun je je schouders en hoofd in de koepel steken. Je ziet de tijgers dan van heel dichtbij. Toen wij er waren, lag er eentje heel dicht tegen de koepel aan.

Annelies in de tijgerkoepel

Tussendoor hebben we ook enkele attracties gedaan. Terwijl Miche en Annelies dolle waterpret beleefden in Stanley Falls en Tanganyika Tidal Wave, ging ik aanschuiven bij SheiKra, een floorless rollercoaster waar je 61 meter hoog klimt, eventjes tot stilstand komt om over je leven na te denken en vervolgens aan een helse vaart (tot 110 km/h) loodrecht naar beneden zoeft. Inderdaad: deze coaster heeft een ‘drop’ van 90 graden! Even verderop is er een tweede duik waarbij je door een ondergrondse tunnel gaat. Kijk, dit is niet voor iedereen, maar ik vind dit ontzettend leuk. Zo leuk, dat ik ’m twee keer na elkaar gedaan heb. De eerste keer zat ik overigens helemaal voorin, en dat was echt de max. Ik kan dit ten stelligste aanraden aan iedereen die last heeft van hoogtevrees (grapje hoor, of bij wijze van shocktherapie dan...). Hieronder een on-ride-filmpje dat ik op YouTube gevonden heb:

seaworldparks.com/en/buschgardens-tampa

donderdag 2 mei 2013

Epcot

Tijdens ons recente bezoek aan Florida hebben we – helemaal tegen onze gewoonte in – slechts één dagje uitgetrokken voor een bezoek aan een Disney-park. Het park dat deze eer te beurt viel, is Epcot, wellicht het meest atypische Disney-park. In vergelijking met de andere parken van Walt Disney World kom je in Epcot bijzonder weinig Disney-figuurtjes tegen. Er zijn ook geen roetsjbanen of draaimolens, en geen showtjes met Mickey Mouse of Donald Duck.

Waar draait het dan om in Epcot? Epcot is onderverdeeld in twee totaal verschillende stukken. Mijn favoriete deel van Epcot is Future World, maar Miche en Annelies vinden wellicht meer hun gading in World Showcase.

Je komt het park binnen via Future World, waar je aandacht meteen getrokken wordt door de grote geodetische sfeer (de ‘bol’). Er staan een aantal grote paviljoenen, die allemaal iets te maken hebben met innovatie en technologie. Bijzonder educatief en tegelijkertijd ook entertainend. In ieder paviljoen kun je een of meerdere attracties doen of een interactieve tentoonstelling bezoeken.

De bol van Epcot, gezien vanaf World Showcase

Onze favoriete attractie is Soarin’ (voluit: Soarin’ over California). Het is een korte IMAX-film die geprojecteerd wordt op een licht gebogen scherm, bestaande uit luchtopnamen van Californië en voorzien van een fantastisch mooie soundtrack. Maar de bezoekers bekijken de film niet vanuit een gewone bioscoopstoel. In plaats daarvan zitten ze in toestellen die veel weg hebben van een deltavlieger, en die meebewegen met de camera. Zo lijkt het alsof je echt over Californië vliegt. Om de illusie nog echter te maken, zorgen ventilatoren ervoor dat je de wind in je gezicht voelt terwijl je vliegt, en wanneer je over een sinaasappelplantage scheert, ruik je de appelsienen!

We hebben ook Test Track gedaan. Daar gaat het er iets heftiger aan toe. Hier zit je in een prototype van een nieuwe auto, die aan een aantal tests onderworpen wordt. De attractie bevindt zich grotendeels binnen, maar aan het einde rijd je met een helse vaart over een circuit dat buiten het gebouw loopt. Ook leuk is dat je, voordat je aan de rit begint, op een computer je eigen voertuig kunt ontwerpen. Je krijgt een pasje mee met de code van je zelf ontworpen auto. Met dat pasje kun je na afloop terecht bij verschillende computers waar je bijvoorbeeld een reclamefilmpje kunt maken waarin je wagen aangeprezen wordt. Dat filmpje kun je dan naar je e-mailadres laten sturen, zodat je het kunt downloaden.

De monorail in Future World, met op de achtergrond het Imagination-paviljoen

Voor mij is ook Mission: Space uiteraard een niet te missen attractie. Hier ga je in een simulator die je een ruimtevlucht naar Mars laat meemaken. Ieder lid van je team krijgt een bepaalde opdracht (die bestaat uit het indrukken van twee knoppen op het goede moment). Lukt je dat niet, dan neemt de boordcomputer automatisch over. Er zijn twee versies van de attractie: Orange Team en Green Team. Orange is het intensiefst: hier bevindt je ruimtecapsule zich in een echte centrifuge, die voor extra g-krachten zorgt tijdens de lancering. Ik vond dit erg cool, maar Miche en Annelies hadden bij nader inzien misschien toch maar beter voor Green Team gekozen...

Daarnaast hebben we ook heel wat tijd doorgebracht in The Seas, waar een aquarium staat dat gedurende zowat twintig jaar het grootste ter wereld was. We raken nooit uitgekeken op de kleurenpracht en de sierlijke bewegingen van de vissen en dolfijnen.

To infinity and beyond! – Buzz Lightyear bij Mission: Space

Er zijn nog meer paviljoenen in Future World, maar omdat we ook nog World Showcase wilden zien, hebben we deze keer een stuk van Future World overgeslagen. World Showcase is het tweede deel van het park, en is iets heel anders. Het bestaat uit een twaalftal paviljoenen van verschillende landen. Je vindt er een stukje Mexico, een stukje China, een stukje Canada etc. In ieder land vind je een of meer gekende gebouwen of pleinen (zoals de Eiffeltoren in Frankrijk, Het San Marcoplein in Italië, de Koutoubia in Marokko).

De paviljoenen hebben meestal hun eigen attractie, die uiteraard iets te maken heeft met het land in kwestie. Zo is er Mælstrom in Noorwegen (een boottocht met een Vikingschip), of Reflections of China (een prachtige Circle-Vison 360°-film). We hebben veel tijd doorgebracht in China en er erg lekker gegeten. Wanneer je China binnenkomt, wordt je aandacht meteen getrokken door de replica van de Hemelse Tempel. Daarin bevindt zich onder andere een replica van het beroemde Terracottaleger. In ieder land kun je ook naar believen van de plaatselijke keuken proeven, de sfeer van het land in kwestie opsnuiven of de shops bezoeken om een souvenirtje mee naar huis te nemen.

Het Terracottaleger in China

Later op het jaar vindt in Epcot het International Food and Wine Festival plaats, met nog meer culinaire geneugten, maar toen wij er waren, was er de twintigste editie van het Flower and Garden Festival. Het vele groen en de prachtige tuinen en waterpartijen die Epcot sowieso al heeft, worden tijdens het festival nog extra in het zonnetje gezet. Ze worden opgefleurd met Disney-figuren die helemaal van bloemen en planten zijn gemaakt. We bezochten er ook een vlindertuin, waar we prachtige vlinders van heel dichtbij konden zien en fotograferen.

Om Epcot ten volle te ervaren, heb je eigenlijk minstens twee dagen nodig. Bij de topattracties in Future World moet je op drukke dagen soms lang aanschuiven. Het Fastpass-systeem, waarmee je op voorhand een ticket voor een bepaalde attractie haalt en later terugkomt zonder lange wachttijd, kan gelukkig uitkomst bieden.

Een dagje Epcot wordt afgesloten met Illuminations, een prachtige vuurwerkshow bij het centrale meer.

Marokko

www.epcot.com

dinsdag 30 april 2013

Zwemmen met een dolfijn

Naast een groot stuk ruimtevaart, waarover ik eerder al uitgebreid berichtte, vormden dolfijnen een tweede rode draad tijdens onze recente reis naar Amerika. We beschikten over een 14-dagen-pas voor de parken van SeaWorld, als toemaatje bij ons dagje Dolphin Cove (waarover straks meer).

Van SeaWorld hebben de meeste mensen wel al eens gehoord, veronderstel ik. Het is een park dat voornamelijk gewijd is aan zeezoogdieren, maar er zijn ook enkele andere dingen (zoals enkele pretparkattracties, haaien, roggen en andere vissen, en zelfs een show met honden en katten). De hoofdattractie van SeaWorld is de orkashow met Shamu, te vergelijken met een dolfijnenshow, maar dan met orka’s.

Orka’s – in het Engels killer whales genoemd – zijn familie van de dolfijnen, maar ze zijn veel groter. Hun bovenkant is zwart, de onderkant van hun lichaam is wit, en ze hebben ook een witte vlek net boven de ogen. De mannetjes zijn doorgaans zes tot acht meter lang en wegen tegen de zes ton. Het zijn prachtige, intelligente dieren.

One Ocean (SeaWorld)

SeaWorld heeft een enorm groot orkastadion met een bassin van 26,5 miljoen liter, waar dagelijks de show One Ocean opgevoerd wordt. In het toeristisch seizoen – o.a. tijdens de eerste week van ons verblijf in Orlando – is er ’s avonds, na het invallen van de duisternis, een extra show: Shamu Rocks. Deze show vonden we zo mooi, dat we op meerdere dagen zijn gaan kijken.

Behalve de orkashows is er natuurlijk ook een grootse dolfijnenshow, Horizons. Zowel de orka’s als de dolfijnen kun je via een glazen wand onder water observeren, en de dolfijnen kun je op bepaalde tijden ook zelf voederen, een mogelijkheid waar Annelies dankbaar gebruik van gemaakt heeft.

Maar de grote droom van Annelies was om ooit eens samen met een dolfijn te zwemmen, en die droom hebben we tijdens deze reis waargemaakt. Dat kon in Discovery Cove, het tweede park van SeaWorld. Voor dit park moet je op voorhand boeken, en er worden per dag niet meer dan 1300 mensen binnengelaten. Dat zorgt ervoor dat het er nooit erg druk is en dat iedereen voldoende ruimte en tijd krijgt om met de dieren te interageren.

Annelies zwemt met dolfijn Catalina in Discovery Cove

In Discovery Cove kun je lui onder een palmboom op het strand liggen, kun je zwemmen in zoetwater, of kun je het zoute water in voor een ontmoeting met roggen en tropische vissen. Die kun je zo aaien, als je wilt. Maar de belangrijkste reden om naar Discovery Cove te gaan, is de mogelijkheid om te interageren en te zwemmen met een dolfijn. Dat gaat in kleine groepjes van 8 tot 10 mensen. Je gaat samen met twee dolfijnentrainers in het water, en een van de trainers roept een dolfijn dichterbij. Eerst krijg je wat uitleg over de dieren. Vervolgens mag je de dolfijn aaien en zelfs een kusje op de snuit geven. Maar het hoogtepunt is wat de trainers de ‘ride’ noemen: hiervoor ga je eerst wat dieper het water in, en dan komt de dolfijn naar je toe. Je houdt de dolfijn vast bij haar rugvin en een van de borstvinnen, en voor je het goed en wel beseft, word je een heel eind meegetrokken en klief je samen met de dolfijn door het water. Een bijzonder leuke ervaring. Bij iedereen die zich eraan waagt, verschijnt spontaan een brede glimlach op het gezicht.

Fotografen en videofilmers van Discovery Cove zorgen ervoor dat alles op foto en video wordt vastgelegd. Achteraf kun je die foto’s en/of video kopen. De meeste mensen willen uiteraard wel een mooie herinnering aan zo’n enig moment.

SeaWorld heeft ondertussen nog een derde park in Orlando: Aquatica. Dat is een groot waterpretpark, met twee enorme golfslagbaden, een rivier waarin je lui kunt ronddobberen, en tal van spectaculaire glijbanen. Plezier verzekerd.

Horizons (SeaWorld)

In Aquatica zitten ook enkele dolfijnen. Niet de gewone tuimelaars die de meeste mensen kennen (en die we in SeaWorld en Discovery Cove ontmoet hebben), maar commersondolfijnen, ook wel kortsnuitdolfijnen genoemd. Deze dieren lijken wat op mini-orka’s: ze hebben ongeveer de grootte en de vorm van een gewone dolfijn, maar hun zwart-witte kleurenpatroon doet wat denken aan een orka. Ze zwemmen in een bassin waar je ze op vier manieren kunt gaan bekijken: ofwel ga je langs de rand van het bassin staan en zie je ze af en toe boven water komen. Meermaals per dag geven de dolfijnentrainers daar ook uitleg en voederen ze de dieren. Een tweede mogelijkheid is de spectaculaire Dolphin Plunge. Dat is een glijbaan die gedeeltelijk in een transparante buis doorheen het bassin met de dolfijnen gaat. Hier ga je aan sneltreinvaart doorheen, dus je moet goed opletten als je iets wilt zien. Bij de overige twee mogelijkheden kun je via een glazen wand onder water kijken, zoals bij de orka’s en dolfijnen in SeaWorld. Er is een glazen wand waar je zo lang kunt staan kijken als je wilt, en er is er nog een waar je langs komt dobberen wanneer je op de luie rivier drijft. Het is erg leuk om de commersondolfijnen bezig te zien. Ze zijn erg beweeglijk en speels.

Maar ook buiten de parken van SeaWorld hebben we dolfijnen gezien. Een van mijn favoriete attracties in Epcot, een van de Disney-parken, is Sea Base, een onderdeel van The Seas with Nemo & Friends (voorheen The Living Seas genoemd). Hier bevindt zich een aquarium dat gedurende zowat twintig jaar het grootste ter wereld was, en waar je via enorme grote glazen wanden de dieren kunt observeren. Hier zitten ook dolfijnen, en op het moment dat wij er waren, was een van de dolfijnentrainers uitleg over de dieren aan het geven. Ze communiceerde via gebaren doorheen de glazen wand met de dolfijnen om ze dichterbij te roepen of bepaalde bewegingen te laten uitvoeren.

De commersondolfijnen in Aquatica

Al bij al hebben we dus een hele hoop dolfijnen en orka’s gezien tijdens onze reis. Maar in Florida hebben we nog meer dieren gezien. Het snorkelen tussen de roggen en subtropische vissen in Discovery Cove was een al bijna even leuke ervaring als het zwemmen met een dolfijn. Discovery Cove beschikt ook over een grote volière, waar je de vogels mag voederen. Ze komen zo op je hand, je arm, je schouder of zelfs op je hoofd zitten. We zijn verder ook nog naar Busch Gardens Tampa Bay geweest, bij de westkust van Florida. Daar zitten dan weer heel andere dieren, en daar heb ik het een volgende keer over.

www.aquaticabyseaworld.com
www.discoverycove.com
www.seaworld.com

maandag 29 april 2013

KSC Up-Close Mega Tour

Zoals beloofd hier het vervolg van mijn bezoek aan het Kennedy Space Center. Op deze tweede dag heb ik de ‘Up-Close Mega Tour’ gedaan. Dat is een van de extra tours die je tegen betaling kunt boeken. Dit is dus niet in de prijs van het toegangsticket inbegrepen (ook niet als je een jaarpas hebt).

Onze gids is een vriendelijke man die, terwijl we op de bus staan te wachten, even met iedereen een kort praatje komt maken. Hij wil weten waar ik vandaan kom en weet te vertellen dat hij de laatste tijd heel wat Belgische bezoekers heeft ontmoet. Eenmaal in de bus geeft hij ons enkele richtlijnen. We mogen zo veel foto’s maken als we willen, behalve van het veiligheidspersoneel. Bij sommigen van hen is het gevoel voor humor operatief verwijderd, beweert hij, en bewijst daarmee meteen dat dat bij hem gelukkig niet het geval is.

Het Vehicle Assembly Building (VAB)

De Mega Tour combineert twee zaken: een bezoek aan de lanceerplatformen 39A en B, en een bezoek aan het Vehicle Assembly Building (VAB). Maar eerst rijden we naar de VIP-tribune, waar de hoge gasten zitten bij een lancering. Hier mogen we even uitstappen en op de tribune plaatsnemen, terwijl de gids wat uitleg geeft. Dichter dan dat kom je niet bij het lanceerplatform tijdens een lancering. In de tuin van het Apollo / Saturn V Center staan ook dergelijke tribunes opgesteld.

We rijden ook langs een groot bassin dat in verbinding staat met de zee en waarlangs de grote brandstoftank voor de shuttle per schip aangevoerd werd.

Het VAB is een immens groot gebouw. De rood-en-witte strepen van de Amerikaanse vlag die op een van de gevels is geschilderd, zijn zo breed dat er een autobus over zou kunnen rijden, vertelt de gids. Het gebouw is 160 meter hoog, 218 meter lang en 158 meter breed. Daarmee is het een van de grootste gebouwen ter wereld. Het werd in de jaren ’60 opgericht om de maanraketten te bouwen, en werd later gebruikt voor de montage van de spaceshuttles. Daarnaast worden er ook andere raketten in geassembleerd. De afgewerkte ruimtetuigen komen verticaal op een ‘crawler’ te staan. Dat is een groot rupsvoertuig dat het ruimtetuig langzaam tot bij de lanceerplek rijdt, over een speciaal aangelegde weg. De crawler en de raket verlaten het VAB via een van de vier grote, gesegmenteerde schuifdeuren, die elk 139 meter hoog zijn.

Ter info: dat gebeurt hier dus heel anders dan bijvoorbeeld in Rusland, waar een raket liggend gemonteerd wordt en ook liggend naar het lanceerplatform gereden wordt, waar het dan ter plaatse rechtop wordt gezet.

Binnen in het VAB

Ik voel me bijzonder klein wanneer ik vlakbij het gebouw sta en even omhoog kijk alvorens naar binnen te gaan. Het gebouw is reusachtig. Binnenin zijn er enorme kranen waarmee de onderdelen van een shuttle of raket opgetild en verplaatst kunnen worden. Terwijl we ons door het gebouw bewegen, worden we voortdurend gevolgd en in de gaten gehouden door enkele veiligheidsmensen. Ik maak enkele foto’s en zorg ervoor dat mijn camera nooit in de richting van de veiligheidsagenten wijst. Het gebied waar we mogen komen is op de vloer afgebakend met gele lijnen, en er staan ook hekkens waar we duidelijk niet voorbij mogen (deels voor onze eigen veiligheid, deels omdat we elders niets te zoeken hebben).

Na het bezoek aan het VAB brengt de bus ons naar lanceerplatform LC 39A. Wanneer de bus het terrein nadert, passeren we een controlepost en stapt er een veiligheidsagent op. Hij ziet er niet zo streng uit als de agenten bij het VAB, en wanneer we uitstappen blijkt hij zelfs bereid om foto’s te maken als je het hem vraagt. De meeste mensen willen hier natuurlijk wel een foto van zichzelf als souvenir, met het lanceerplatform op de achtergrond.

De gids legt er nog eens de nadruk op dat we op de weg moeten blijven en niet in het gras mogen lopen. Niet omdat de NASA bang is dat we een paar grassprietjes zouden vertrappen, maar omdat je nooit weet welke gevaren zich tussen het gras verscholen houden (zoals slangen, of misschien wel een alligator). Rond de lanceerinstallaties staan er ook hoge hekken, die aan de bovenkant naar buiten toe gebogen zijn, precies om alligators buiten te houden.

De shuttle-lanceertoren bij LC 39A

Dan rijden we naar de andere kant van LC 39A, en we komen meteen ook een heel stuk dichterbij. Daar mogen we weer uitstappen. Hier bekijken we de enorme kanalen waarlangs de uitlaatgassen van de raketmotoren bij de lancering kunnen ontsnappen. Bij lanceerplatform 39A staat nog een lanceertoren voor de shuttle. Op lanceerplatform 39A is een gelijkaardige toren ondertussen al weggehaald, want de shuttlemissies zijn definitief verleden tijd. Straks komt daar een lanceertoren voor het SLS, net nieuwe Space Launch System.

We rijden ook dicht langs de grote opslagtanks waarmee de grote tank van de shuttle met vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof gevuld worden, vlak voor een lancering. Deze tanks staan ver uit elkaar, want het is natuurlijk absoluut niet de bedoeling dat beide stoffen met elkaar in aanraking komen. Dat moet pas gebeuren in de hoofdmotoren van de shuttle zelf, waar ze met elkaar reageren en zo voor de voortstuwing zorgen.

We zien ook de kabels, waarlangs astronauten bij een eventueel probleem vlak voor de lancering naar beneden konden glijden om snel van de shuttle weg te komen en dekking te gaan zoeken in een nabijgelegen bunker.

Hier wil je NIET staan tijdens een lancering!

Het hoeft geen betoog dat deze Mega Tour bijzonder interessant zijn voor wie zich, zoals ik, erg voor ruimtevaart interesseert. Ik denk echter niet dat deze tour voor het grote lekenpubliek bestemd is. Er wordt veel technische uitleg gegeven, die je met enige achtergrondkennis heel goed kunt volgen, maar waar ‘gewone’ mensen wellicht toch een beetje verbijsterd naar staan te luisteren, zonder precies te begrijpen hoe de vork aan de steel zit.

De tour eindigt, net zoals de gewone bustour van vorige keer, bij het Apollo / Saturn V Center. Daar ben ik uiteraard nog even blijven rondhangen, maar niet te lang. Met de gewone bus was ik snel weer bij het Visitor Complex, waar ik na een late lunch nog mooi op tijd was voor een ontmoeting met de ‘astronaut of the day’, Skylab-astronaut Edward Gibson. Gibson houdt een interessant praatje over zijn ruimtemissie, terwijl hij kleurrijke slides projecteert op het grote scherm van het Astronaut Encounter-theater. Aan het einde van zijn praatje mag het publiek hem vragen stellen, en na afloop maakt hij even tijd om met iedereen die dat wil, te poseren voor een foto. Van die gelegenheid maak ik uiteraard dankbaar gebruik. Weer een astronaut erbij voor mijn verzameling (dat zijn er nu al acht in totaal: Guy Gardner, Dirk Frimout, Frank De Winne, Rick Searfoss, John McBride, Robert Crippen, John Young en nu dus Edward Gibson).

Maar je ziet: zelfs twee dagen zijn ontoereikend om alles te zien en te doen wat er op Kennedy Space Center te beleven is… Er zijn immers ook nog de Launch Control Center Tour (met een bezoek aan het controlecentrum) en de Cape Canaveral: Then & Now Tour (met een bezoek aan het Air Force Space & Missile Museum). Dat zal dus voor een volgende keer zijn…

De auteur van deze blog met Skylab-astronaut Ed Gibson

www.kennedyspacecenter.com

zondag 28 april 2013

Nog meer space stuff

In mijn vorige blogartikel kon je al lezen over ons bezoek aan het National Air and Space Museum in Washington DC en de spaceshuttle Discovery in het Udvar-Hazy Center in Chantilly, Virginia. En ook in Florida, tijdens het tweede deel van onze reis, heb ik mijn portie space stuff gekregen. Daar bevindt zich immers het Kennedy Space Center (KSC), bij Titusville, op Cape Canaveral. Ik had twee dagen uitgetrokken voor een bezoek aan het KSC, omdat ik van eerdere bezoeken wist dat één dagje niet voldoende is. Eigenlijk had ik daar gerust nog meer tijd kunnen doorbrengen, maar ik moest natuurlijk ook een beetje aan mijn gezin denken. In Florida zijn immers nog veel meer leuke dingen te doen (zoals de parken van Disney World, SeaWorld en Universal, om maar iets te noemen).

Omdat ik twee dagen naar het Kennedy Space Center wou, heb ik maar meteen een jaarpas aangeschaft. Dat bleek immers voordeliger dan twee keer een gewoon toegangskaartje te kopen. En er waren nog meer voordelen: met mijn jaarpas mocht ik gratis parkeren, kreeg ik 10% korting in de shops en kreeg ik ook nog eens korting op de toegangskaartjes voor Miche en Annelies (die slechts één dag naar het KSC geweest zijn). Bovendien heb ik nu als souvenir een jaarpas met mijn foto erop, die ik vol trots kan laten zien aan mijn vrienden en collega’s van Volkssterrenwacht Beisbroek.

Annelies, Miche en ik bij het NASA-3D-logo aan de vernieuwde ingang

Op de eerste dag ben ik samen met Miche en Annelies naar het KSC geweest. We hebben de Rocket Garden bezocht, de bustour gemaakt (met een bezoek aan de LC 39 Observation Gantry en het Apollo / Saturn V Center), een IMAX-film gezien, en de Shuttle Launch Experience gedaan.

In de Rocket Garden staan en/of liggen een heleboel raketten, ruimtecapsules en raketmotoren. We hebben er meer tijd doorgebracht dan ik dacht, want Miche en Annelies vonden het hier toch erg leuk. We poseerden om beurten in de Mercury-, Gemini- en Apollocapsule. Dit zijn geen echte ruimtecapsules, maar mock-ups. Vanuit de Mercury- en Geminicapsules zwaaiden we naar de camera, en in de Apollocapsule gingen we op onze rug liggen en deden we alsof we de instrumenten bedienden.

Daarna hebben we de bustour gedaan. Deze tour is inbegrepen in het toegangsticket en bracht ons eerst naar de LC 39 Observation Gantry. Dat is een uitkijktoren vanwaar je een goed uitzicht hebt over een groot deel van het Kennedy Space Center. En daarmee bedoel ik dus niet het Visitor Complex waar we ons bezoek begonnen zijn, maar de gebouwen en lanceerinstallaties die van deze plek een operationele ruimtehaven maken. Van hieruit zie je ook welk een groot prachtig natuurgebied Kennedy Space Center is. Slechts ongeveer 8 à 10% van de oppervlakte wordt gebruikt voor infrastructuur (gebouwen, wegen, lanceerinstallaties etc.). De rest is ongerept natuurgebied.

_DSC0015

Voor we bij de Observation Gantry aankwamen, passeerden we langs het grote Vehicle Assembly Building (het VAB). Dat is een enorm groot gebouw waar in het Apollotijdperk de maanraketten en daarna de spaceshuttles geassembleerd werden. Van daaruit werden de geassembleerde ruimtetuigen op grote rupsvoertuigen, de zogenaamde crawlers, naar een van de lanceerplatformen gereden. De gewone bus stopt hier niet, maar je kunt wel een speciale tour boeken met een bezoek aan het VAB, iets wat ik op mijn tweede dag in het KSC gedaan heb. Daarover later meer. We reden ook langs de orbiter processing facilities (OPF’s), waar de shuttles na hun terugkeer in gereedheid gebracht werden voor hun volgende vlucht, en het Control Center, vanwaar alle lanceringen gecoördineerd worden. In de buurt staat ook al een gloednieuwe lanceertoren voor het op stapel staande Space Launch System (SLS), die de spaceshuttle moet gaan vervangen. De toren zal hier natuurlijk niet blijven staan, maar wordt later nog naar een van de lanceerplatformen verplaatst. Vanaf de Observation Gantry hadden we een goed zicht op de lanceerplatformen 39A en B, die voor de lanceringen van de maanraketten en de shuttles gebruikt werden.

Van daaruit reed de bus verder naar het Apollo/Saturn V Center, een groot gebouw waar een Saturn V-maanraket ligt. Vroeger was deze raket in open lucht te bezichtigen, op een terrein bij het VAB. Maar de zoute zeelucht en andere weersinvloeden deden het toestel geen goed. Het werd enkele jaren geleden opgeknapt en wordt voortaan binnen tentoongesteld. Je vindt hier ook een maanlander, een maanauto, ruimtepakken en allerlei andere interessante Apollospulletjes. Bij het binnenkomen krijg je een inleidende film over het Apolloproject te zien, en je komt ook in een recreatie van het controlecentrum. De consoles die er staan, zijn de echte toestellen die bij de maanmissies gebruikt werden. Hier wordt de lancering van de Apollo 8 opnieuw geënsceneerd. In het maantheater tenslotte kun je een maanlanding meemaken. In het Apollo/Saturn V Center ligt ook de Kitty Hawk tentoongesteld, de Command Module van Apollo 14.

De Saturn V in het Apollo/Saturn V Center

Vanaf het Apollo/Saturn V Center namen we de bus terug naar het Visitor Complex. Onderweg gaf de gids niet alleen uitleg over ruimtevaart, maar hij wees ons ook op een arendsnest en op alligators die we onderweg tegenkwamen.

Terug in het Visitor Complex konden we nog een IMAX-film meepikken. Hier zijn twee IMAX-zalen, waar doorlopend voorstellingen zijn. Wij kozen voor Space Station 3D. Ik had deze film vorige keer ook gezien, maar Miche en Annelies zagen Space Station nu voor het eerst. En ze waren behoorlijk onder de indruk. IMAX is sowieso al een hele ervaring. Door het gigantisch grote scherm lijkt het alsof je midden in de actie zit. En in 3D lijkt het allemaal nog echter. Deze film geeft een prima beeld van hoe het eraan toegaat in het ruimtestation.

Na de film repten we ons naar de Shuttle Launch Experience. Deze attractie is een recente toevoeging aan het KSC. Bij ons vorige bezoek, in 2006, was dit nog in aanbouw. De Shuttle Launch Experience is een simulator die de bezoeker een goed idee geeft van hoe het is om met een spaceshuttle gelanceerd te worden. Ik ken natuurlijk iedere stap van een shuttlelancering uit mijn hoofd, maar de doorsnee bezoeker weet dat wellicht allemaal niet. Geen nood echter, in een inleidende video wordt alles netjes uitgelegd door niemand minder dan Charlie Bolden, directeur van de NASA. Bolden weet waarover hij praat. Hij heeft zelf vier ruimtemissies met de shuttle gemaakt.

De auteur van deze blog bij de Kitty Hawk (de Command Module van Apollo 14)

Ook andere shuttleastronauten komen in de video aan het woord. Ze getuigen allemaal dat dit een bijzonder realistische simulatie van een lancering is. En daar gaat het hier ook om. Dit lijkt in eerste instantie een beetje op een pretparkattractie (à la Mission: Space in Epcot), maar dat is het niet. Een pretparkattractie is op sensatie en fun gericht; de Shuttle Launch Experience probeert echter een echte shuttlelancering zo dicht mogelijk te benaderen. En daar slaagt de attractie bijzonder goed in. Tijdens de lancering kunnen we op een groot scherm alle stappen volgen, netjes en met de nodige humor toegelicht door Charlie Bolden. Dit is werkelijk de max! Niet alleen voor ruimtevaartgekken als ik, maar ook voor complete ruimteleken als Miche en Annelies. We zitten stevig vastgegespt in onze stoelen, en bij de lancering kantelt de simulator verticaal, zodat het voelt alsof we in onze stoel gedrukt worden. Wanneer de motoren stilgelegd worden en de grote brandstoftank afgeworpen wordt, is de simulator ongemerkt in de andere richting gekanteld, zodat we nu de indruk krijgen dat we gewichtloos uit onze stoelen willen wegvliegen. Gelukkig houden onze veiligheidsgordels ons tegen.

Op mijn tweede dag in het Kennedy Space Center ben ik in het Vehicle Assembly Building geweest, heb ik de lanceerplatformen van heel dichtbij gezien en heb ik een ontmoeting gehad met Skylab-astronaut Edward Gibson. Maar dit blogartikel is ondertussen al veel te lang, dus daar zal ik het volgende keer over hebben.

www.kennedyspacecenter.com

vrijdag 26 april 2013

Space stuff

Tijdens ons recente verblijf in de Verenigde Staten ben ik wat mijn passie voor ruimtevaart betreft flink verwend. Het begon al in Washington, met een bezoek aan het National Air and Space Museum, zowat de hemel op aarde voor iedereen die geïnteresseerd is in lucht- en ruimtevaart. Mijn interesse ging voornamelijk uit naar het ruimtevaartaspect van het museum en wat minder naar de luchtvaart, dus ik zal het voornamelijk over de space stuff hebben.

Robert McCall: The Space Mural – A Cosmic View (detail)

Het National Air and Space Museum is een van de vele musea die Washington rijk is. Het behoort tot het Smithsonian Institute en heeft gebouwen op twee verschillende locaties, die gratis toegankelijk zijn. De eerste locatie is het hoofdgebouw aan de National Mall in Washington DC. Hier staan een aantal vliegtuigen en ruimtetuigen uitgestald en zijn er enkele tentoonstellingsruimten, waar aan de hand van verschillende thema's de geschiedenis van de lucht- en ruimtevaart toegelicht wordt. Het gebouw beschikt ook over een planetarium en een IMAX-theater. Er staan enkele vluchtsimulatoren (geen echte, maar van het soort dat je ook op kermissen aantreft) en er is een interactieve ruimte voor de jongere bezoekers, een beetje te vergelijken met Technopolis in Mechelen.

De tweede locatie is een grote hangar in Chantilly, Virginia, zowat 50 km verderop, naast Dulles International Airport. Daar staan de grotere toestellen, waarvoor in het gebouw in Washington geen plaats is. Je vindt er onder andere een Concorde, een Lockheed Blackbird, een Geminicapsule, de spaceshuttle Discovery, de Enola Gay (de B-29 die de atoombom op Hiroshima wierp) en tal van andere toestellen.

SpaceShipOne

Ik had als kind al over het museum gelezen, en mijn interesse was meteen gewekt. Als ik me goed herinner, was het in een nummer van Robbedoes, het ondertussen ter ziele gegane weekblad met voornamelijk stripverhalen, waar ook af en toe eens een interessant artikel in verscheen. Het artikel ging over een grote muurschildering van astronauten op de maan, die Robert McCall op een van de wanden van het museum maakte. Ik was er bijzonder door geboeid. Ooit wil ik daar eens naartoe, dacht ik. En zie: op 31 maart 2013 kon ik het schilderij – en de rest van het museum – met mijn eigen ogen aanschouwen.

Maar ik wou vooral ook het tweede gebouw van het Air and Space Museum bezoeken, het Steven F. Udvar-Hazy Center in Chantilly. Daar staat immers sedert zowat een jaar een van de drie overgebleven spaceshuttles, die in 2011 uit de vlucht zijn genomen. Vroeger stond hier een testshuttle, de Enterprise (inderdaad: genoemd naar het ruimteschip uit Star Trek), die echter nooit in de ruimte heeft gevlogen. Vorig jaar is de Enterprise verhuisd naar het Intrepid Sea, Air and Space Museum in New York, en in Chantilly staat nu de Discovery.

James S. McDonnell Space Hangar met spaceshuttle Discovery

Het bezoek aan de Discovery was voor mij een van de hoogtepunten van de reis. Ik heb hier massa's foto's gemaakt en de orbiter van alle kanten bekeken. Als je er vlak naast staat, is hij behoorlijk groot! Naast de shuttle staat een CanadArm opgesteld. Dat is de grote, door Canada geleverde robotarm die de shuttle gebruikt om onder andere satellieten uit te zetten of te grijpen, en om modules uit het laadruim te halen en aan het internationaal ruimtestation vast te maken. Achter de Discovery staat onder andere de Spacelab-module opgesteld.

Je kunt jammer genoeg (maar volkomen begrijpelijk) de shuttle alleen maar langs de buitenkant bekijken. Je mag er niet in en je mag hem ook niet aanraken. Niets belet je natuurlijk om het toestel vanuit alle hoeken te fotograferen, zoals ik natuurlijk gedaan heb. Ik heb uiteraard ook enkele foto's van mezelf laten maken, met de shuttle op de achtergrond, om te bewijzen dat ik er wel degelijk geweest ben.

De auteur van deze blog bij de spaceshuttle Discovery

De Discovery staat opgesteld in de James S. McDonnell Space Hangar, een zijvleugel van de hoofdhangar. Naast en rond de shuttle – op verschillende niveaus, zowel op de grond als opgehangen in de lucht – bevinden zich nog allerlei andere ruimtetuigen. Voor een volledig overzicht van wat er allemaal te zien is, moet je maar eens op de website van het museum kijken.

Maar ook het hoofdgebouw in Washington is natuurlijk bijzonder interessant. Hier kun je onder andere een maanlander bekijken, een Apollo Command Module/Service Module-combo, en de Columbia: de teruggekeerde Command Module van Apollo 11. Je vindt er ook een Soyuz, SpaceShipOne en de gondel van de Breitling Oribiter 3, waarmee Bertrand Piccard en Brian Jones in 1999 rond de wereld vlogen.

Schaalmodel van de Hubble Space Telescope

Een bezoek aan het IMAX-theater is beslist ook meer dan de moeite waard, net als een bezoek aan het planetarium. In het IMAX-theater hebben we de 3D-film Space Junk gezien (over de problematiek van het ruimteschroot). In het planetarium ben ik naar de fulldome-voorstelling Journey to the Stars gaan kijken (narrated by Whoopi Goldberg!). Het Einstein Planetarium is behoorlijk groot. Het telt 233 zitjes en is uitgerust met de modernste projectoren. De Zeiss-projector zakt naar een lager niveau wanneer hij niet gebruikt wordt, zodat hij niet in de weg zit bij de fulldome-projecties.

In het Einstein Planetarium zijn nog meer fulldome-voorstellingen te zien. We kennen dit van Volkssterrenwacht Beisbroek in Brugge, dat enkele jaren geleden een fulldome-systeem in gebruik nam. Vroeger beschikten planetaria enkel over een Zeiss-projector, een ingewikkeld mechanisch instrument dat de sterren en planeten die aan de nachtelijke hemel te zien zijn, op de koepel kan projecteren. Maar tegenwoordig beschikken moderne planetaria ook over speciale videoprojectiesystemen die computer- en videobeelden op de koepel kunnen projecteren. Zo’n systeem heet een ‘fulldome-projectiesysteem’. Het bestaat natuurlijk niet uit gewone videoprojectoren (die bedoeld zijn voor projectie op een plat scherm), maar uit speciale projectoren en software waarmee op de koepel van het planetarium geprojecteerd kan worden.

Na ons verblijf in Washington zijn we doorgereisd naar Florida, waar we een bezoek gebracht hebben aan het Kennedy Space Center. Maar daarover lees je meer in een volgend blogartikel.

airandspace.si.edu