Disneynature: Blue

Vandaag gaat Blue, de nieuwste natuurdocumentaire van Disney, in première. (Voor wie het nog altijd niet mocht weten: Disney is niet alleen een maker van animatiefilms, maar produceert ook andere genres.) Als kind al zat ik op zondagnamiddag vaak geboeid te kijken naar de Disney-documentaires die toen op tv werden uitgezonden. Onder het label Disneynature brengt de filmstudio sedert 2008 (na het wereldwijde succes van March of the Penguins) zowat jaarlijks een nieuwe natuurfilm uit.

Het thema van de nieuwste Disneynature-productie is de onderwaterwereld van dolfijnen en andere oceaanbewoners. Doorheen de hele film volgen we de jonge dolfijn Blue en zijn moeder, maar we maken ook kennis met orka’s, bultkoppapegaaivissen, bultrugwalvissen, haaien, een bidsprinkhaankreeft en een zeekat (een octopus die, net als een kameleon, de kleur van zijn huid kan aanpassen aan zijn omgeving).

Blue is een film vol betoverende beelden, prachtige kleuren en hier en daar zelfs spannende momenten. De bijna hemels klinkende soundtrack is van Steven Price, die we nog kennen van Gravity.

Afgelopen zondag konden we Blue al in avant-première gaan bekijken. Toevallig was er die avond ook een item over de oceanen op het tv-journaal, met name over het Great Barrier Reef, het beroemde koraalrif voor de kust van Australië dat sedert 1981 op de Unesco-werelderfgoedlijst staat. Helaas weten we allemaal dat het niet goed gaat met de oceanen, ook niet met het barrièrerif, waar de laatste jaren een derde van de koralen zijn afgestorven. Hopelijk kan het tij nog gekeerd worden voor het te laat is en dit wereldwonder misschien wel voorgoed verdwijnt...

Blue is een prachtige film, een bijzondere aanrader voor iedere natuurliefhebber of voor elke filmliefhebber die eens wat anders op een bioscoopscherm wil zien dan slaapverwekkende romcoms, flitsende superheldenfilms of goedkoop gemaakte Vlaamse komedies met tweederangsacteurs. De bijzondere kleurenpracht van de koraalriffen en hun bewoners komt op het grote scherm volledig tot zijn recht.

www.imdb.com/title/tt6781638
www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/04/29/...

Het Zwin

Afgelopen zomer hebben we nog eens een uitstapje gemaakt naar het provinciaal natuurpark het Zwin in Knokke-Heist, helemaal tegen de Nederlandse grens. Dat was alweer een hele tijd geleden, en sedertdien heeft het Zwin een behoorlijke metamorfose ondergaan.

Vroeger kwam je binnen via het vogelpark: een mini-dierentuin waar heel wat inheemse vogels opgesloten zaten in kooien. Dat is nu allemaal verleden tijd. Alle oude kooien, dierenverblijven en andere gebouwen (inclusief de voormalige koninklijke villa, die een tijd lang als restaurant dienst deed) zijn weg en hebben plaats gemaakt voor een modern bezoekerscentrum en veel groen, waterpartijen, wandelpaden en observatieposten vanwaar je de dieren nu in hun natuurlijke omgeving kunt bestuderen.

Naast het voormalige vogelpark was er dan ook nog de Zwinvlakte, een uniek slikke- en schorregebied. Dat beschermd natuurgebied is grotendeels onveranderd gebleven, maar er zijn ondertussen wel uitbreidingswerken uitgevoerd en ook in de komende jaren wordt nog aan verdere uitbreiding gewerkt.

Vorig jaar, op 10 juni 2016, werd het voormalige Zwin na heel wat werkzaamheden officieel heropend onder zijn nieuwe naam: het Zwin Natuur Park. Het wordt nu gezamenlijk beheerd door zijn nieuwe eigenaars, de Provincie West-Vlaanderen en het Agentschap Natuur en Bos van het Vlaamse Gewest. Vroeger waren het park en de vlakte eigendom van de Compagnie Het Zoute.

De voormalig burgemeester van Knokke, graaf Léon Lippens (vader van de huidige burgemeester), was een groot natuurliefhebber en ornitholoog, en stichtte in 1952 het natuurreservaat Het Zwin. Het was het allereerste natuurreservaat in België.

‘Zwin’ is niet alleen de naam van het park en het natuurgebied, maar ook van de waterloop waaraan het natuurgebied zijn ontstaan te danken heeft. De Zwinvlakte is niet alleen bekend omdat het een uniek vogelbroedgebied is, maar ook omwille van het bijzondere (en beschermde) plantje dat er groeit: de zogenaamde lamsoor (Limonium vulgare), in de volksmond ook zwinneblomme genoemd. In de zomer geeft de zwinneblomme de vlakte aan paarse schijn.

www.zwin.be
zwininverandering.eu

Pairi Daiza

’t Is weer de tijd van de zomeruitstapjes. Dit jaar zijn we voor het eerst naar Pairi Daiza geweest, een bijzonder mooi dierenpark in Cambron-Casteau, in Henegouwen, dat tot een jaar of vijf geleden nog Paradisio heette.

Pairi Daiza is onlangs nog in het nieuws geweest door de komst van de twee Chinese reuzenpanda’s Hao Hao en Xing Hui, maar die zaten beide keren dat we in hun verblijf gingen kijken een beetje verstopt in een donker hoekje. Daardoor heb ik er jammer genoeg geen kwaliteitsvolle foto’s van kunnen nemen.

Maar geen nood, in Pairi Daiza zitten gelukkig nog veel meer beestjes, en ik ben erg tevreden met de foto’s die ik heb gemaakt. Een selectie ervan kun je bekijken op mijn Google Plus-profiel of onderaan dit stukje.

Het baden van de olifanten hebben we gemist, maar we waren wel op tijd voor het voederen van de giraffen. Annelies vond het enig! We konden er heel dicht bij en stonden oog in oog met deze majestueuze dieren. Ze waren helemaal niet schuw en lieten zich gewillig aaien.

Pairi Daiza is een erg aantrekkelijk park. Je kunt er niet alleen een grote verscheidenheid aan dieren bekijken, het park bevat ook enkele indrukwekkende bouwwerken en ruïnes. Die laatste zijn overblijfselen van de voormalige Abdij van Cambron.

Een erg groot deel van het park is Aziatisch gethematiseerd, met de grootste Chinese tuin en de enige Indonesische tuin van Europa. We vonden er zelfs een miniatuur van de Borobudur, het beroemde boeddhistische tempelcomplex op Java, met zijn vele stoepa’s.

Ook het Thaise ‘Huis van de ambachtsman’, met zijn talrijke houten sculpturen en helemaal gewijd aan de olifant, is indrukwekkend.

Pairi Daiza telt ieder jaar méér bezoekers. In 2013 werd het verkozen tot beste themapark van België, en in 2014 tot mooiste park en beste dierentuin van België.

plus.google.com/photos/+GeertBonte/albums/6043337369824782417
www.pairidaiza.eu

Busch Gardens

Busch Gardens Tampa Bay, op zowat een uur en een kwartier rijden van ons hotel in Lake Buena Vista, is een park dat we nog niet eerder bezocht hadden. Het is een combinatie van een dieren- en een attractiepark, en het behoort tot de SeaWorld-groep. Het park heeft enkele fenomenale rollercoasters, waarvan ik er slechts eentje heb uitgeprobeerd, want we hebben onze tijd voornamelijk besteed aan beestjes kijken.

Het park heeft Afrika als thema en is ingedeeld in een aantal themagebieden zoals Morocco, Stanleyville, Congo, Timbuktu, Nairobi etc.

De eerste dieren die we te zien krijgen wanneer we het park binnenkomen, zijn de alligators. Ze liggen lui te wezen en geven geen kik. Enkele dierenopzichters staan tamelijk dicht bij hen in de buurt en vrezen blijkbaar niet voor hun leven. De alligators krijgen hier genoeg te eten en zullen zich zo te zien niet moe maken door een mens aan te vallen. Er zitten ook schildpadden in het alligatorverblijf.

Wanneer we bij de cheeta’s (jachtluipaarden) komen, wordt er net een machine klaargezet die een lokaas moet voorttrekken. Het is de bedoeling dat een cheeta de kunstmatige prooi dan achterna zit. We blijven even staan kijken en zien de cheeta inderdaad in een helse vaart achter het lokaas aanlopen. Deze act wordt slechts een of twee keer per dag opgevoerd, en we waren toevallig op het goede moment. Zo’n cheeta kan erg snel lopen, tot meer dan 100 kilometer per uur, en is daarmee het snelste landroofdier ter wereld.

De meeste dieren bevinden zich wellicht op The Serengeti Plain, een groot terrein waar je met een treintje een safaritocht doorheen kunt maken (de Serengeti Railway). We zien er zebra’s, giraffen, neushoorns, elanden, impala’s en vogels zoals Afrikaanse maraboes en ibissen. We kunnen de dieren hier goed observeren en goede foto’s maken. Je kunt ook – tegen betaling – extra tours maken, onder andere een tour waarbij je met een grote open jeep tussen de dieren rijdt en de giraffen mag voederen. Behalve met de trein kun je ook een kortere, vrij hobbelige rit met een jeep maken. Dat laatste lijkt erg op Kilimanjaro Safaris in Disney’s Animal Kingdom.

Toen we enkele dagen eerder in Discovery Cove waren, had een team member ons verteld over een glazen koepel in het verblijf van de tijgers in Busch Gardens. We wisten niet goed hoe we ons dat precies moesten voorstellen, maar toen we er waren, herkenden we het meteen. De tijgers liggen te zonnen in een stuk groen waar je omheen kunt lopen en ze door een glazen wand kunt opserveren. Er is inderdaad een soort koepel gemaakt (niet mooi rond, maar zeshoekig van vorm). Via een trapje kun je er in en kun je je schouders en hoofd in de koepel steken. Je ziet de tijgers dan van heel dichtbij. Toen wij er waren, lag er eentje heel dicht tegen de koepel aan.

Tussendoor hebben we ook enkele attracties gedaan. Terwijl Miche en Annelies dolle waterpret beleefden in Stanley Falls en Tanganyika Tidal Wave, ging ik aanschuiven bij SheiKra, een floorless rollercoaster waar je 61 meter hoog klimt, eventjes tot stilstand komt om over je leven na te denken en vervolgens aan een helse vaart (tot 110 km/h) loodrecht naar beneden zoeft. Inderdaad: deze coaster heeft een ‘drop’ van 90 graden! Even verderop is er een tweede duik waarbij je door een ondergrondse tunnel gaat. Kijk, dit is niet voor iedereen, maar ik vind dit ontzettend leuk. Zo leuk, dat ik ’m twee keer na elkaar gedaan heb. De eerste keer zat ik overigens helemaal voorin, en dat was echt de max. Ik kan dit ten stelligste aanraden aan iedereen die last heeft van hoogtevrees (grapje hoor, of bij wijze van shocktherapie dan...). Hieronder een on-ride-filmpje dat ik op YouTube gevonden heb:

seaworldparks.com/en/buschgardens-tampa

Dolphin Bay Adventure

Minder dan twee weken na het Dolfinarium in Harderwijk pakt nu ook het Brugse Boudewijn Seapark uit met een nieuwe dolfijnenshow en een nieuw decor. Vanmiddag konden we Dolphin Bay Adventure – zo heet de nieuwe show – alvast in avant-première gaan bekijken. De vernieuwing komt er ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van het park.

Het nieuwe decor is een aangename verfrissing. Eenvoudig, en toch leuk en doeltreffend. We kijken uit over een zonovergoten strand met enkele palmbomen en rotspartijen. De nieuwe lift die onlangs is geïnstalleerd, is nu perfect in het decor geïntegreerd en vermomd als een soort strandhut, die meteen ook dienst doet als duikplatform. De deuren waarlangs de trainers het decor binnenstappen, worden vakkundig aan het oog onttrokken door de rotspartijen van het decor. We wanen ons nu inderdaad echt op een tropisch eiland – vooral als er ook nog een straaltje zon door de ramen in het koepeldak schijnt – waar ieder moment een groep dolfijnen dartel uit het water omhoog kan springen.

Vanaf 9 mei kan het grote publiek de nieuwe show gaan bekijken. Het is een erg leuke maar bij momenten vrij drukke show geworden. Soms weet je niet goed waar eerst kijken. De dolfijnen hebben enkele spectaculaire nieuwe sprongen geleerd, die ze feilloos uitvoeren. De trainers, uitgerust in gloednieuwe wetsuits, blijven ook niet de hele tijd op hun vaste plekje op het ‘strand’. Bij het begin van de show gaat een van de trainers voor de glazen wand staan – bijna in het publiek – om de dieren een sprongcommando te geven, en daarna komen twee andere trainers in een kano aanvaren. Erg leuk om te zien hoe de dolfijnen na het uitvoeren van hun opdracht rond het bootje komen zwemmen om hun beloning – een visje – op te eisen.

Maar er zijn niet alleen nieuwe sprongen, een nieuw decor en nieuwe pakken. Speciaal voor deze show werd een passende, bijna magische soundtrack gecreëerd, een erg geslaagde compositie van Miguel Wiels en Peter Gillis. De frisse, tweetalige commentaarstem is die van Kathleen Aerts. Ik hoop dat deze soundtrack op cd wordt uitgebracht, want hij is echt de moeite waard! Alleen wel een beetje jammer dat door de slechte akoestiek in het dolfinarium de commentaar niet altijd even goed te verstaan is. Maar dat is dan ook het enige minpuntje. Met Dolphin Bay Adventure is de kwaliteit van de dolfijnenshow in het Boudewijn Seapark ongetwijfeld weer naar een hoger niveau getild. We zullen deze show de komende tijd beslist nog enkele keren gaan bekijken, want op dolfijnen raken we nooit uitgekeken!

www.boudewijnseapark.be

Dierenrechten versus dierenparken

Het zal de aandachtige lezer van deze blog wellicht niet ontgaan zijn dat ik enerzijds graag naar (zeezoog-)dierenparken ga zoals SeaWorld Orlando, of dichter bij huis het Dolfinarium in Harderwijk en het Boudewijn Seapark in Brugge, en dat ik anderzijds dierenrechtenorganisaties steun als de Sea Shepherd Conservation Society (getuige de link op deze blog). Misschien vraag je je af hoe ik die twee kan verzoenen, want Sea Shepherd treedt niet alleen op tegen de illegale walvisvangst, maar is ook ronduit gekant tegen het houden van orka’s en dolfijnen in gevangenschap. Ze sporen hun leden en het grote publiek aan om dolfinaria en parken als SeaWorld te boycotten.

Ik heb natuurlijk ook de met een Oscar bekroonde documentaire The Cove gezien, over de slachting die in Japan wordt aangericht onder dolfijnen. Niemand die deze film heeft gezien, kan onberoerd blijven over het vele dierenleed dat daar wordt veroorzaakt. De meeste van de dolfijnen die er gevangen worden, zijn bedoeld voor consumptie, maar enkele worden ook verkocht aan dierenparken. Ook The Cove doet een oproep om die parken te boycotten.

Je merkt het: hier is sprake van conflict. Maar ik denk dat ik in de loop der jaren een gebalanceerde mening heb opgebouwd over deze kwestie. Zoals vaak in dergelijke disputen heeft noch de ene, noch de andere partij helemaal gelijk of helemaal ongelijk. Als dierenliefhebber ben ik natuurlijk eerst en vooral geneigd om toe te geven dat de dieren in de vrije natuur thuishoren en niet in gevangenschap. Een orka of dolfijn gedijt ongetwijfeld best in zijn natuurlijke omgeving. In dierentuinen en dierenparken worden de dieren van hun vrijheid beroofd. Ook al worden ze nog zo goed verzorgd, als je de vergelijking maakt met de grootte van het territorium dat ze in natuurlijke omstandigheden hebben, is hun kunstmatige verblijf bijzonder klein.

Maar dat betekent niet noodzakelijk dat een dolfinarium uit den boze is. Dierentuinen en dierenparken zijn beslist ook niet de verpersoonlijking van het kwaad, waarvoor ze door dierenrechtenactivisten vaak worden aangezien. De dieren zijn er niet alleen voor het vermaak van de bezoekers, ze zijn er ook nog om andere redenen.

In de eerste plaats is er natuurlijk de voor de hand liggende educatieve functie van dierentuinen. Ze willen hun bezoekers niet alleen een leuk dagje uit bezorgen, ze willen hen als het even kan ook nog iets bijleren. Wie met een leergierige en geïnteresseerde ingesteldheid een dierentuin of -park bezoekt, kan beslist heel wat opsteken van de teksten op de bordjes bij de dierenverblijven, van de uitleg van de enthousiaste dierenverzorgers, van de folders die er voor het grijpen liggen of van de educatieve boeken en dvd’s die er ongetwijfeld in de shop te koop zijn. En natuurlijk door de dieren zelf van dichtbij te kunnen observeren. Wanneer de mensen op die manier de dieren beter leren kennen, zullen ze ongetwijfeld ook meer respect voor hen opbrengen.

Daarnaast hebben zowat alle dierentuinen studie-, fok- en uitwisselingsprogramma’s, die kunnen bijdragen tot een beter begrip, een betere bescherming en zelfs tot het instandhouden van met uitsterving bedreigde soorten.

Zo heeft Sander van der Heul van het Boudewijn Seapark bijvoorbeeld meegewerkt aan een studie om ongewenste bijvangst van dolfijnen te voorkomen^[1]. Wereldwijd verdrinken tal van dolfijnen omdat ze verstrikt raken in netten van vissers. Die vissers hebben niet de bedoeling om dolfijnen te vangen, ze zijn uit op vissen. Maar per ongeluk raken ook dolfijnen in de netten gevangen. Wanneer ze zich niet op tijd kunnen losmaken, verdrinken ze, want dolfijnen zijn zoogdieren, hebben net als wij longen en moeten dus om de zoveel tijd aan de oppervlakte komen om te ademen. Om die ongewenste bijvangsten te voorkomen, wordt tegenwoordig gebruik gemaakt van geluidinstallaties die erop gericht zijn de dolfijnen uit de buurt van de vissersboten te houden (zonder de vissen te verjagen), zodat ze niet onbedoeld in de netten verzeild geraken. Dankzij de resultaten van de studie worden nu tal van dieren van de verdrinkingsdood gered. Zonder studieprogramma’s in dolfinaria zou zoiets haast niet mogelijk zijn.

Het Dolfinarium in Harderwijk beklemtoont ook – net als dolfinaria elders ter wereld – dat ze ernaar streven zo weinig mogelijk dieren uit de natuur te halen. Haast alle dolfijnen die er in gevangenschap leven, zijn in gevangenschap geboren en hebben dus nooit een natuurlijk bestaan gekend. Ik weet het, dat argument gaat maar ten dele op. Enerzijds is het goed dat er geen dieren uit hun natuurlijke omgeving weggerukt worden om de rest van hun leven in gevangenschap door te brengen, maar anderzijds hebben de dieren die in gevangenschap geboren zijn net zo goed recht op een bestaan in de vrije natuur. Het park wijst er ook op dat internationale dolfinaria meewerken aan wetenschappelijke studies en projecten die bijdragen tot de bescherming van dieren in het wild en het behoud van soorten. Dat onderzoek is vaak in de natuur onmogelijk. Ze wijzen ook op het educatieve belang van deze parken, die op die manier essentieel bijdragen aan de bewustwording bij het grote publiek, die mensen ertoe beweegt de natuur te waarderen en te koesteren.

Samengevat: ik begrijp het standpunt van beide partijen: de dierenrechtenorganisaties enerzijds en de dierenparken anderzijds. Ik ben het voor het grootste deel eens met de acties van de dierenrechtenorganisaties, maar ik vind dat ze niet zo te keer moeten gaan tegen de dierenparken. De dolfijnenslachting in Japan en de illegale walvisvangst zijn een veel groter kwaad dan het Dolfinarium of SeaWorld. Het feit dat dieren er in gevangenschap leven is min of meer een noodzakelijk kwaad, dat echter een aantal niet te onderschatten positieve gevolgen heeft, zoals educatie en bewustwording van het publiek, instandhouding van soorten, en het vergroten van de wetenschappelijke kennis, waaruit positieve resultaten voortvloeien zoals het hierboven aangehaalde voorbeeld van het voorkomen van ongewenste bijvangst.

Ik wil dus graag organisaties als Sea Shepherd blijven steunen in hun strijd tegen illegale praktijken op zee, maar ik vind niet dat dolfinaria moeten sluiten. Het conflict tussen dierenrechten en dierenparken zal er altijd zijn, maar ik vertrouw erop dat er in de zeezoogdierenparken naar gestreefd wordt om het de dieren daar zo goed mogelijk naar hun zin te maken. De makers van The Cove hebben de beestachtige slachting die ieder jaar in Japan plaatsvindt, onder de aandacht gebracht en verdient daar alle lof voor, maar de oproep om geen ticket voor SeaWorld meer te kopen, is beslist niet de oplossing voor dat probleem.

Weet je niet goed hoe je hierover moet denken, bekijk dan even onderstaande reactievideo die ik op YouTube vond. Hierin worden de argumenten uit The Cove weerlegd.

Dolphin Show = Dolphin Kill? An Investigation of The Cove Part 1:

An Investigation of The Cove Part 2:

www.boudewijnseapark.be
www.dolfinarium.nl
www.seashepherd.org
www.seaworld.com
www.imdb.com/title/tt1313104

^__________
[1] Ronald A. Kastelein, Sander van der Heul, Jan van der Veen, Willem C. Verboom, Nancy V. Jennings, Dick de Haan, Peter J.H. Reijnders, Effects of acoustic alarms, designed to reduce small cetacean bycatch in gillnet fisheries, on the behaviour of North Sea fish species in a large tank, Marine environmental research, 2007, 64(2) p. 160-180.

Zwemmen met een dolfijn

Naast een groot stuk ruimtevaart, waarover ik eerder al uitgebreid berichtte, vormden dolfijnen een tweede rode draad tijdens onze recente reis naar Amerika. We beschikten over een 14-dagen-pas voor de parken van SeaWorld, als toemaatje bij ons dagje Dolphin Cove (waarover straks meer).

Van SeaWorld hebben de meeste mensen wel al eens gehoord, veronderstel ik. Het is een park dat voornamelijk gewijd is aan zeezoogdieren, maar er zijn ook enkele andere dingen (zoals enkele pretparkattracties, haaien, roggen en andere vissen, en zelfs een show met honden en katten). De hoofdattractie van SeaWorld is de orkashow met Shamu, te vergelijken met een dolfijnenshow, maar dan met orka’s.

Orka’s – in het Engels killer whales genoemd – zijn familie van de dolfijnen, maar ze zijn veel groter. Hun bovenkant is zwart, de onderkant van hun lichaam is wit, en ze hebben ook een witte vlek net boven de ogen. De mannetjes zijn doorgaans zes tot acht meter lang en wegen tegen de zes ton. Het zijn prachtige, intelligente dieren.

SeaWorld heeft een enorm groot orkastadion met een bassin van 26,5 miljoen liter, waar dagelijks de show One Ocean opgevoerd wordt. In het toeristisch seizoen – o.a. tijdens de eerste week van ons verblijf in Orlando – is er ’s avonds, na het invallen van de duisternis, een extra show: Shamu Rocks. Deze show vonden we zo mooi, dat we op meerdere dagen zijn gaan kijken.

Behalve de orkashows is er natuurlijk ook een grootse dolfijnenshow, Horizons. Zowel de orka’s als de dolfijnen kun je via een glazen wand onder water observeren, en de dolfijnen kun je op bepaalde tijden ook zelf voederen, een mogelijkheid waar Annelies dankbaar gebruik van gemaakt heeft.

Maar de grote droom van Annelies was om ooit eens samen met een dolfijn te zwemmen, en die droom hebben we tijdens deze reis waargemaakt. Dat kon in Discovery Cove, het tweede park van SeaWorld. Voor dit park moet je op voorhand boeken, en er worden per dag niet meer dan 1300 mensen binnengelaten. Dat zorgt ervoor dat het er nooit erg druk is en dat iedereen voldoende ruimte en tijd krijgt om met de dieren te interageren.

In Discovery Cove kun je lui onder een palmboom op het strand liggen, kun je zwemmen in zoetwater, of kun je het zoute water in voor een ontmoeting met roggen en tropische vissen. Die kun je zo aaien, als je wilt. Maar de belangrijkste reden om naar Discovery Cove te gaan, is de mogelijkheid om te interageren en te zwemmen met een dolfijn. Dat gaat in kleine groepjes van 8 tot 10 mensen. Je gaat samen met twee dolfijnentrainers in het water, en een van de trainers roept een dolfijn dichterbij. Eerst krijg je wat uitleg over de dieren. Vervolgens mag je de dolfijn aaien en zelfs een kusje op de snuit geven. Maar het hoogtepunt is wat de trainers de ‘ride’ noemen: hiervoor ga je eerst wat dieper het water in, en dan komt de dolfijn naar je toe. Je houdt de dolfijn vast bij haar rugvin en een van de borstvinnen, en voor je het goed en wel beseft, word je een heel eind meegetrokken en klief je samen met de dolfijn door het water. Een bijzonder leuke ervaring. Bij iedereen die zich eraan waagt, verschijnt spontaan een brede glimlach op het gezicht.

Fotografen en videofilmers van Discovery Cove zorgen ervoor dat alles op foto en video wordt vastgelegd. Achteraf kun je die foto’s en/of video kopen. De meeste mensen willen uiteraard wel een mooie herinnering aan zo’n enig moment.

SeaWorld heeft ondertussen nog een derde park in Orlando: Aquatica. Dat is een groot waterpretpark, met twee enorme golfslagbaden, een rivier waarin je lui kunt ronddobberen, en tal van spectaculaire glijbanen. Plezier verzekerd.

In Aquatica zitten ook enkele dolfijnen. Niet de gewone tuimelaars die de meeste mensen kennen (en die we in SeaWorld en Discovery Cove ontmoet hebben), maar commersondolfijnen, ook wel kortsnuitdolfijnen genoemd. Deze dieren lijken wat op mini-orka’s: ze hebben ongeveer de grootte en de vorm van een gewone dolfijn, maar hun zwart-witte kleurenpatroon doet wat denken aan een orka. Ze zwemmen in een bassin waar je ze op vier manieren kunt gaan bekijken: ofwel ga je langs de rand van het bassin staan en zie je ze af en toe boven water komen. Meermaals per dag geven de dolfijnentrainers daar ook uitleg en voederen ze de dieren. Een tweede mogelijkheid is de spectaculaire Dolphin Plunge. Dat is een glijbaan die gedeeltelijk in een transparante buis doorheen het bassin met de dolfijnen gaat. Hier ga je aan sneltreinvaart doorheen, dus je moet goed opletten als je iets wilt zien. Bij de overige twee mogelijkheden kun je via een glazen wand onder water kijken, zoals bij de orka’s en dolfijnen in SeaWorld. Er is een glazen wand waar je zo lang kunt staan kijken als je wilt, en er is er nog een waar je langs komt dobberen wanneer je op de luie rivier drijft. Het is erg leuk om de commersondolfijnen bezig te zien. Ze zijn erg beweeglijk en speels.

Maar ook buiten de parken van SeaWorld hebben we dolfijnen gezien. Een van mijn favoriete attracties in Epcot, een van de Disney-parken, is Sea Base, een onderdeel van The Seas with Nemo & Friends (voorheen The Living Seas genoemd). Hier bevindt zich een aquarium dat gedurende zowat twintig jaar het grootste ter wereld was, en waar je via enorme grote glazen wanden de dieren kunt observeren. Hier zitten ook dolfijnen, en op het moment dat wij er waren, was een van de dolfijnentrainers uitleg over de dieren aan het geven. Ze communiceerde via gebaren doorheen de glazen wand met de dolfijnen om ze dichterbij te roepen of bepaalde bewegingen te laten uitvoeren.

Al bij al hebben we dus een hele hoop dolfijnen en orka’s gezien tijdens onze reis. Maar in Florida hebben we nog meer dieren gezien. Het snorkelen tussen de roggen en subtropische vissen in Discovery Cove was een al bijna even leuke ervaring als het zwemmen met een dolfijn. Discovery Cove beschikt ook over een grote volière, waar je de vogels mag voederen. Ze komen zo op je hand, je arm, je schouder of zelfs op je hoofd zitten. We zijn verder ook nog naar Busch Gardens Tampa Bay geweest, bij de westkust van Florida. Daar zitten dan weer heel andere dieren, en daar heb ik het een volgende keer over.

www.aquaticabyseaworld.com
www.discoverycove.com
www.seaworld.com