Nacht van de Magie

Op 20 april vond in het Brugse concertgebouw De Nacht van de Magie plaats, een avond vol magisch entertainment, waarbij meerdere nationale en internationale artiesten het publiek kwamen verbazen met hun wonderlijke kunsten.

Op de affiche stonden het duo Kurt Demey & Stefan Paridaen, Matt Johnson, Jamie Allan, Gili en Patrick Pickart. De acts werden aaneengepraat door stand-upcomédienne Soe Nsuki.

Ik kende ze niet allemaal. Kurt Demey en Stefan Paridaen bijvoorbeeld. Zij blijken bekend te zijn van Belgium’s Got Talent, een programma waar ik niet naar kijk omdat ik meer een film-, serie- en documentairekijker ben. Jamie Allan is vooral bekend van de Britse tv en hem kende ik dus ook niet. Maar Gili ken ik natuurlijk wel, en ook van Patrick Pickart heb ik al eens gehoord.

Matt Johnson kende ik persoonlijk niet, maar mijn vrouw en dochter waren hem de week voordien toevallig tegen het lijf gelopen in Disneyland Parijs en hadden zelfs een praatje met de man gemaakt, al hadden ze zich toen niet gerealiseerd wie hij was (al kwam hij hen niet helemaal onbekend voor). Johnson vond ik overigens de beste entertainer van de avond. Hij is een Canadees die wereldwijd bekend geworden is met Britain’s Got Talent.

Voor zijn eerste act liet Johnson zich inspireren door niemand minder dan Harry Houdini, de Hongaarse boeienkoning die honderd jaar geleden iedereen met verstomming sloeg met zijn ontsnappingskunsten. Johnson laat zich geboeid opsluiten in een met water gevuld aquarium, en moet zichzelf zien te bevrijden voordat hij zonder adem komt te zitten.

Jamie Allan kreeg de bijnaam ‘iMagician’, en ik vermoed dat hij gesponsord wordt door Apple. In zijn acts maakt hij veelvuldig gebruik van iPads, en wanneer hij een vrijwilliger uit het publiek vraagt, wil hij nadrukkelijk iemand met een iPhone op het podium hebben. (Wellicht zijn Android-bezitters minder gemakkelijk om de tuin te leiden, wie weet...)

Over Gili heb ik eerder al op deze blog gepost, al is dat ondertussen alweer acht jaar geleden. Gili is een mentalist: iemand die de indruk wekt dat hij gedachten kan lezen of de gedachten van anderen op niet voor de hand liggende manieren kan beïnvloeden. Gili trekt al jaren volle zalen in Vlaanderen en Nederland, en was onlangs ook nog in Parijs te gast.

Kurt Demey en Stefan Paridaen verzinnen hun acts zelf, waardoor ze dingen kunnen laten zien die we nog nergens anders gezien hebben. Zo zorgen ze voor een frisse kijk op mentalisme.

Patrick Pickart (neen, geen familie van Jean-Luc Picard, ik heb het nagevraagd) voert een hypnose-act op. Hij begint met een summiere uitleg van wat hypnose is, en laat heel de zaal meedoen wanneer hij vervolgens enkele simpele hypnotische suggesties formuleert. Bij de meeste mensen heeft het geen of weinig effect, maar enkelen gaan er helemaal in op. Op die manier selecteert hij die mensen, die bijzonder gevoelig zijn voor hypnose. Zij mogen op het podium komen voor het interessantere werk.

Eén van de leuke trucjes die hij uithaalt, is iemand het cijfer vier laten vergeten. Wanneer hij de betreffende persoon, die op dat moment alles heel bewust ervaart, vraagt om de vingers van haar hand te tellen, slaat ze de vier over en eindigt ze tot haar grote verbazing bij elf in plaats van bij tien vingers. Merkwaardig en grappig. Een volgende stunt gaat nog iets verder: een andere deelneemster wordt zo stijf als een plank en blijft schijnbaar moeiteloos horizontaal op twee steunen liggen, met enkel de nek en de voeten ondersteund. Het zijn de klassieke dingen die we van toneelhypnotiseurs kennen, maar het blijft indrukwekkend.

Na de voorstelling namen de artiesten in de lobby van het concertgebouw uitgebreid de tijd voor een meet-and-greet met de fans. Het was een boeiende en magische avond!

www.denachtvandemagie.be
youtu.be/7bohcuxhqgo

The Best of Musicals

Op de valreep – we waren wat aan de late kant met reserveren – konden we nog tickets bemachtigen voor de laatste extra-voorstelling van The Best of Musicals in de Antwerpse stadsschouwburg, een bijzonder geslaagde aaneenschakeling van memorabele musicalnummers, vertolkt door een hele schare talentvolle zangeressen, zangers, danseressen en dansers, onder begeleiding van een live orkest.

Na afloop van de voorstelling waren we het er roerend over eens: de afwezigen hadden ongelijk! Dit was entertainment van de bovenste plank!

Dat kon ook moeilijk anders, als je weet dat de naam van Hans Peter Janssens op de affiche stond (al was Annelies ook bijzonder enthousiast over Deborah De Ridder en Roodkapje-vertolkster Lauren De Ruyck).

De voorstelling werd geopend met scènes uit Les Misérables, gevolgd door een paar luchtige nummers uit Hairspray. Op het programma van deel 1 stonden verder nog de bekendste melodieën uit onder andere Miss Saigon, Evita, Catch Me If You Can en Funny Girl, om net voor de pauze af te sluiten met het bekende There’s No Business Like Showbusiness uit Annie Get Your Gun. Behalve de vele Engelstalige nummers waren er ook enkele Nederlandse teksten (Roodkapje en Frozen).

Na de pauze ging het feest verder met Cats, Jekyll & Hyde, Saturday Night Fever, The Phantom of the Opera, Mozart, Grease en als sluitstuk de ABBA-musical Mamma Mia.

Meer ingetogen nummers werden afgewisseld met veel show en spektakel en opgeluisterd met videobeelden op grote ledschermen en occasionele pyrotechnische effecten.

Naast de al genoemde musicalartiesten – Janssens, De Ruyck, De Ridder ­– bestond de cast uit Ruben Van Keer (die we enkele maanden geleden nog aan het werk zagen in Mozart! – De Musical), Marleen van der Loo, Charlotte Campion, Christophe Coenegrachts, Fleur Brusselmans, Elke Buyle, Sven Tummeleer, Jervin Weckx en Reuben De Boel, stuk voor stuk bijzonder getalenteerde zangeressen en zangers.

Vooral Hans Peter Janssens schitterde met zijn vertolkingen van Bring Him Home uit Les Misérables, This Is The Moment uit Jekyll & Hyde, Music Of The Night en Phantom Of The Opera, beide uit de gelijknamige musical. Hij was ongetwijfeld de grootste ster van de dag, al was ik ook erg aangenaam verrast door Fleur Brusselmans (Phantom Of The Opera) en Lauren De Ruyck (Hopelessly Devoted To You).

Na de voorstelling hadden we het geluk in de foyer enkele artiesten te spotten. Het was Annelies, die een van de Romeo’s opmerkte. De Romeo’s zaten niet in de show, maar een van hen zat blijkbaar wel in het publiek. Annelies kon met hem op de foto. Ze heeft me verteld welke Romeo het was, maar ik ben het alweer vergeten. Ik kan die Romeo’s moeilijk uit elkaar houden. Kort daarna vond Annelies ook Deborah De Ridder en Lauren De Ruyck bereid tot enkele selfies, en even later kon ik warempel met niemand minder dan Hans Peter Janssens op de foto. Met elk van deze artiesten hebben we een kort praatje gemaakt, allemaal erg sympathieke mensen!

musichall.be/shows/the-best-of-musicals/

Internationaal Vuurwerkfestival

Het Internationaal Vuurwerkfestival van Knokke-Heist is al jarenlang een verplicht en gesmaakt onderdeel van het toeristische zomerseizoen. Ondanks de minder gunstige weersvoorspellingen (met als gevolg veel minder volk dan op andere avonden), bleek het vrijdagavond uiteindelijk toch nog ideaal vuurwerkweer. Rond negen uur viel de laatste regen, en daarna bleef het de hele avond droog en nog steeds aangenaam warm. Vóór het vuurwerk van start ging, hadden we nog mooi de tijd om bij Glacier Post – ontegensprekelijk de beste ijsverkoper van de hele Belgische kust – een hoorntje te gaan halen.

Het vuurwerk wordt dit jaar afgevuurd vanaf het strand ter hoogte van de Meerlaan, zo’n 600 meter verwijderd van de vroegere locatie bij De Wandelaar, waar nu tijdelijk het paviljoen van Thee met vlinders staat. Een andere nieuwigheid is dat de muziek, die steevast de vuurwerkshows begeleidt, ook te horen is via de radio, op FM-frequentie 97,3 MHz. Handig voor mensen die niet tegen de luide knallen kunnen en het vuurwerk vanop enige afstand willen bekijken.

Toen om tien uur stipt het kenwijsje van het festival door de luidsprekers schalde (met extra geluidstorens dit jaar!), gevolgd door de aankondiging in vier talen, was ik er helemaal klaar voor.

Vrijdag was het de beurt aan de de firma Platinum Fireworks uit de Filipijnen, die met On with the show! een vuurwerkshow van de bovenste plank bracht, zoals ik er maar zelden een heb gezien. Een ongeëvenaard spektakel van licht en vuur, waarbij het op bepaalde momenten leek alsof de hele hemel in brand stond.

Het was één lange aaneenschakeling van kleuren, spetters en knallen, zonder ook maar één dood moment. Het geheel werd begeleid door een swingende, bijzonder genietbare soundtrack, met nummers als Let me entertain you van Robbie Williams, All that jazz uit de musical Chicago en I’ve got the music in me van Kiki Dee.

Toen na 25 minuten de relatieve rust eindelijk weer boven het strand terugkeerde, barstte er een lang en welverdiend applaus los.

Het Internationaal Vuurwerkfestival van Knokke-Heist vindt ieder jaar plaats in de tweede helft van augustus. Op 17 en 19 augustus waren Italië en de Filipijnen al aan de beurt, op 21, 23 en 25 augustus volgen nog Kroatië, het Verenigd Koninkrijk en België.

www.myknokke-heist.be

Amaluna

Nog heel eventjes kun je aan de Belgische kust naar Cirque du Soleil gaan kijken, want zondag vindt alweer de laatste voorstelling plaats van Amaluna, een prachtige spektakelshow in de ondertussen genoegzaam gekende en alom gewaardeerde Cirque du Soleil-stijl.

Amaluna is nog tot 21 augustus te zien in Knokke-Heist, in de grote witte tent bij het Knokse station. Ondertussen is alvast weer een record gebroken, want met meer dan 200.000 toeschouwers is Amaluna de drukst bijgewoonde Cirque du Soleil-show tot nu toe in België.

We zijn enkele weken geleden een voorstelling gaan bekijken en waren zeer onder de indruk. Het spektakel is een lust voor het oog. Naast heel wat acrobaten, jongleurs en een paar clowns krijgen we prachtige decors, creatieve kostuums en indrukwekkende stunts te zien. Het geheel wordt ondersteund door professionele muzikanten en vocalisten, en de feeërieke belichting zorgt voor de juiste sfeer.

De ticketprijzen zijn niet mals, maar bij Cirque du Soleil kun je er zeker van zijn dat je waar krijgt voor je geld. Je krijgt een totaalspektakel van de bovenste plank. Het prachtig vormgegeven programma-fotoboek, de souvenirmok en de stevige kleurrijke paraplu die we als aandenken meebrachten, zullen ons Amaluna niet snel doen vergeten.

Heb je het te druk gehad om een voorstelling Amaluna bij te wonen? Dan kun je vanaf 7 september terecht in het Engelse Manchester.

www.cirquedusoleil.com
www.cirquedusoleil.com/amaluna

Vuurwerk!

Wanneer het Internationaal Vuurwerkfestival in Knokke-Heist van start gaat, weet je dat het einde van de zomervakantie nabij is. Eind augustus is het om tien uur donker. Vijf keer vuurwerk van de bovenste plank, van 19 tot 27 augustus, op de onpare dagen. Dit jaar gaan Canada, Kroatië, Spanje en China met elkaar in competitie. Het festival wordt afgesloten met Italië, de winnaar van vorig jaar.

Het vuurwerk is een lange traditie in Knokke-Heist. Het brengt telkens een ware volkstoeloop op gang, en de plaatselijke horeca doet gouden zaken.

Tegenwoordig worden de vuurpijlen afgeschoten op het strand van Duinbergen en is het evenement gratis toegankelijk, maar ik herinner me nog goed dat het in mijn kinderjaren anders was. Toen vond het vuurwerkfestival plaats op en boven het Zegemeer (waar nu de Wuivende Krabben van Panamarenko staan), en moest er toegang betaald worden. De hele omgeving was hermetisch afgesloten, en op de toegangswegen stonden verschillende controleposten waar kaartjes werden verkocht.

In die tijd ben ik heel vaak naar het vuurwerk gaan kijken. Mijn vader, die bij de gemeente werkte, bemande samen met enkele collega’s een van de controleposten. We waren dus altijd ruim op tijd, en het was altijd vreselijk lang wachten alvorens het vuurwerk uiteindelijk begon. Ik had natuurlijk altijd een prima plekje bij de oever van het meer, en kon toekijken hoe de hele omgeving zich langzaam met steeds meer mensen vulde.

Ik associeer het vuurwerkfestival nog steeds met zwoele zomeravonden, waarbij een speciale sfeer in de lucht hangt, een sfeer die me onwillekeurig terug aan mijn jeugd doet denken, toen het vuurwerk nog het Zegemeer verlichtte.

Het vuurwerk was, en is nog steeds, een bijzonder spektakel. De luide knallen gaan soms letterlijk door merg en been, en vaak worden de pijlen afgevuurd op het ritme van de muziek. Maar het is natuurlijk vooral een feest voor het oog. De vorm- en kleurenpracht is overweldigend.

Wanneer het spektakel na zowat een half uur afgelopen is, is er geen doorkomen aan. Dat is een van de nadelen van de grote populariteit van het vuurwerkfestival: de onvermijdelijke drukte, de rush naar de auto’s wanneer het afgelopen is, en de files richting binnenland. Maar die weten we gelukkig grotendeels te omzeilen. Onze wagen staat een heel eind verderop. Na een lange avondwandeling, met een hoorntje citroen en stracciatella, is de grootste drukte gelukkig voorbij.

Dolphin Bay Adventure

Minder dan twee weken na het Dolfinarium in Harderwijk pakt nu ook het Brugse Boudewijn Seapark uit met een nieuwe dolfijnenshow en een nieuw decor. Vanmiddag konden we Dolphin Bay Adventure – zo heet de nieuwe show – alvast in avant-première gaan bekijken. De vernieuwing komt er ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van het park.

Het nieuwe decor is een aangename verfrissing. Eenvoudig, en toch leuk en doeltreffend. We kijken uit over een zonovergoten strand met enkele palmbomen en rotspartijen. De nieuwe lift die onlangs is geïnstalleerd, is nu perfect in het decor geïntegreerd en vermomd als een soort strandhut, die meteen ook dienst doet als duikplatform. De deuren waarlangs de trainers het decor binnenstappen, worden vakkundig aan het oog onttrokken door de rotspartijen van het decor. We wanen ons nu inderdaad echt op een tropisch eiland – vooral als er ook nog een straaltje zon door de ramen in het koepeldak schijnt – waar ieder moment een groep dolfijnen dartel uit het water omhoog kan springen.

Vanaf 9 mei kan het grote publiek de nieuwe show gaan bekijken. Het is een erg leuke maar bij momenten vrij drukke show geworden. Soms weet je niet goed waar eerst kijken. De dolfijnen hebben enkele spectaculaire nieuwe sprongen geleerd, die ze feilloos uitvoeren. De trainers, uitgerust in gloednieuwe wetsuits, blijven ook niet de hele tijd op hun vaste plekje op het ‘strand’. Bij het begin van de show gaat een van de trainers voor de glazen wand staan – bijna in het publiek – om de dieren een sprongcommando te geven, en daarna komen twee andere trainers in een kano aanvaren. Erg leuk om te zien hoe de dolfijnen na het uitvoeren van hun opdracht rond het bootje komen zwemmen om hun beloning – een visje – op te eisen.

Maar er zijn niet alleen nieuwe sprongen, een nieuw decor en nieuwe pakken. Speciaal voor deze show werd een passende, bijna magische soundtrack gecreëerd, een erg geslaagde compositie van Miguel Wiels en Peter Gillis. De frisse, tweetalige commentaarstem is die van Kathleen Aerts. Ik hoop dat deze soundtrack op cd wordt uitgebracht, want hij is echt de moeite waard! Alleen wel een beetje jammer dat door de slechte akoestiek in het dolfinarium de commentaar niet altijd even goed te verstaan is. Maar dat is dan ook het enige minpuntje. Met Dolphin Bay Adventure is de kwaliteit van de dolfijnenshow in het Boudewijn Seapark ongetwijfeld weer naar een hoger niveau getild. We zullen deze show de komende tijd beslist nog enkele keren gaan bekijken, want op dolfijnen raken we nooit uitgekeken!

www.boudewijnseapark.be

Gili

Zondagmiddag heb ik in de Brugse Stadsschouwburg de dvd-opname bijgewoond van Gili’s zaalshow Iedereen paranormaal. Gili, die er met zijn lange grijze haren een beetje uitziet als een magiër, trekt al een tijdje met zijn show doorheen het Vlaamse land en sedert kort ook doorheen Nederland. Ik was al lang van plan om een voorstelling bij te wonen, maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Toen ik echter de aankondiging zag voor Brugge, heb ik niet langer getwijfeld en meteen geboekt.

Ik kende Gili natuurlijk al van op tv, én van het boek dat hij eind vorig jaar heeft uitgebracht. In dat boek, dat ik met belangstelling gelezen heb en waarvan een gesigneerd exemplaar in mijn boekenkast prijkt, trekt hij van leer tegen zelfverklaarde paragnosten, mediums, helderzienden en andere toekomstvoorspellers.

De show is daarentegen puur entertainment, een perfecte mix van humor en straffe toeren waarbij je je telkens weer afvraagt: hoe doet hij het toch? Gili maakt daarbij gebruik van mentalisme (waarbij hij de illusie wekt over buitengewone mentale vaardigheden te beschikken, die sterk doen denken aan een zesde zintuig) en handig in de show verwerkte goocheltrucs. (Het papier dat hij aan het einde van de show uit een kistje haalt dat al van bij het begin van de voorstelling aan het plafond hing te bengelen en waarop allerlei details blijken te staan die hij op voorhand onmogelijk kon weten, kan niets anders dan een verwisseltruc zijn.) Door de inbreng van door het toeval gekozen mensen uit het publiek is iedere voorstelling imers weer anders.

Gili beweert overigens – zoals de naam van zijn show het zegt – dat iedereen (even) paranormaal is. Hij voert daarom niet alle stunts zelf uit, maar laat ook zien dat mensen uit het publiek tot dezelfde straffe toeren in staat zijn, wellicht tot hun eigen grote verbazing! Hoe hij het doet is mij een raadsel, maar wat hij doet is behoorlijk kras. Wanneer de dvd uit is, zal ik hem beslist meermaals bekijken om te zien of ik erin slaag enkele van Gili’s geheimen te achterhalen.

Helemaal aan het einde komt een disclaimer, waarin Gili uitlegt dat alles wat we te zien en te horen hebben gekregen, het resultaat is van illusies, gecreëerd door Gili’s vijf zintuigen en die van het publiek. Voor alle duidelijkheid: een zesde zintuig komt er dus niet aan te pas, ook al lijkt het daar vaak bijzonder sterk op.

De show was in ieder geval zijn geld meer dan waard – ik betaalde amper 12 euro voor een ticket op de tweede rij. Ik vond het overigens ook leuk dat Gili bij het begin van zijn optreden verwees naar Extrano, die in de jaren zeventig in heel Vlaanderen furore maakte met zijn hypnoseshows. Net als Gili heb ook ik indertijd samen met mijn vader een voorstelling van de grote Extrano bijgewoond, en net als Gili was ik toen zeer onder de indruk. Zo’n straffe hadden we in die tijd nog niet gezien. Maar hoe dan ook, Gili is ongetwijfeld nóg straffer, al maakt hij geen gebruik van hypnose. Als je de kans krijgt hem aan het werk te zien, dan moet je dat beslist doen!

www.comedyshows.be/gili
www.gili.be