Cats

Toen ik een tijd geleden op het internet las dat Cats verfilmd zou worden, was ik ontzettend in mijn nopjes. Cats is al jarenlang onze favoriete musical. Eind de jaren tachtig zagen Miche en ik deze musical van Andrew Lloyd Webber in een Duitse versie in Wenen, in 2010 woonden we een bijzonder knap gemaakte amateurvoorstelling bij in Izegem, en we waren uiteraard ook van de partij toen de musical in 2013 opgevoerd werd in Oostende en in 2017 in Antwerpen, zoals je eerder op deze blog kon lezen.

We waren dus erg benieuwd naar de film en we waren heel enthousiast toen de trailer op het internet verscheen. Na lang wachten hebben we de film nu eindelijk kunnen zien, nu hij beschikbaar is via video on demand. In België werd Cats blijkbaar maar in een bijzonder klein aantal zalen vertoond, ik heb ’m in ieder geval niet teruggevonden in de programmatie van de Brugse bioscopen.

Maar nog vóór ik de kans kreeg om deze nieuwe Cats-verfilming te bekijken, las ik op het internet erg veel negatieve commentaren. Op IMDb haalt de film een bedroevend lage score van 2.7 en op Rotten Tomatoes was het al niet veel beter. Blijkbaar was er bij het uitbrengen van de film een probleem met enkele onvoltooide visuele effecten, maar dat was niet het enige punt van kritiek. De recenties waren overwegend negatief, en de film werd een financiële flop, ondanks het feit dat er heel wat gekende namen op de affiche stonden, zoals James Corden, Judy Dench, Ian McKellen, Taylor Swift, Jennifer Hudson en Idris Elba. Dench en McKellen mogen dan wel respectabele acteurs zijn, grote zangtalenten zijn ze beslist niet.

Toch vonden we deze adaptatie van Cats best genietbaar, maar ik besef dat dat waarschijnlijk komt doordat we grote musicalfans zijn en we de songs door en door kennen. Iemand die totaal geen band heeft met deze musical – ooit de langstlopende musical op Broadway en in Londen, dat betekent toch wat – ervaart de film wellicht heel anders dan wij...

Nog een weetje: dit is de tweede keer dat Judi Dench een personage vertolkt dat doorgaans door een mannelijk acteur gespeeld wordt. In Cats vertolkt ze de wijze oude Deuteronomy; in de James Bond-franchise nam Dench eerder al de rol van M over van Robert Brown.

The Best of Musicals at the Movies

In 2018 waren we al erg enthousiast over The Best of Musicals. Vorig weekend genoten we minstens evenveel van de nieuwste editie: The Best of Musicals at the Movies, met een potpourri van musicalnummers uit bekende films als onder andere The Greatest Showman (kan tellen als opener!), La La Land, Les Misérables, Titanic, Footlose, Frozen, An Officer and a Gentleman, The Wizard of Oz, James Bond, Bohemian Rhapsody en na de pauze Moulin Rouge, Fiddler on the Roof, Cabaret, West Side Story, The Bodyguard, The Lion King, Grease en nog meer.

Ik was uiteraard verheugd om mijn favoriete musical-ster, Hans Peter Janssens, weer aan het werk te kunnen zien. Hij schitterde weerom met Stars uit Les Misérables, Somewhere over the rainbow uit The Wizard of Oz en If I were a rich man uit Fiddler on the Roof.

Verder waren we ook nog bijzonder onder de indruk van Elke Buyles vertolking van Into the unknown uit Frozen II. Prachtig gewoon. Dit is niet alleen een fantastisch nummer, het werd ook nog eens op een sublieme wijze gebracht.

Na de pauze bewees Charlotte Campion haar talent met I will always love you uit The Bodyguard, dat door het overenthousiaste publiek bijzonder werd gesmaakt, terecht!

Eigenlijk waren er te veel nummers om op te noemen. Musical is een mix van verschillende stijlen, en dat zorgde voor een bijzonder gevarieerd programma. Deze derde editie van The Best of Musicals stond garant voor een avondje entertainment van bijzonder hoog niveau.

Naast de genoemde musicalsterren bestond de cast verder ook nog uit Eva-Jane Smeenk, Ivann Vermeer, Chris Van Tongelen, Marleen van der Loo, Jeroen Logghe, Gene Thomas, Goele De Raedt, Charlotte Verduyn, Rick van den Belt, Wim Van Den Driessche en Christophe Coenegrachts. In totaal 14 stemmen, begeleid door een 26 leden tellend live orkest en de nodige licht- en pyrotechnische effecten.

We zien nu al uit naar de editie van volgend jaar!

www.musichall.be/shows/bestofmusicals

Cinderella

Voor de zoveelste keer op een rij was er weer staking bij de NMBS, dus er zat niets anders op dan donderdag met de auto naar Antwerpen rijden. Er bestond weliswaar een kansje dat we er zouden geraken met de paar treinen die wel nog reden, maar we wilden niet het risico lopen dat we niet terug thuis zouden geraken. Er was file op de E17, dus ons navigatiesysteem met real time verkeersinfo liet ons via de E34 rijden. Dat ging vlot, tot we de Waaslandtunnel in wilden. Dan zat het strop, en het duurde nog een hele tijd tot we uiteindelijk de parkeergarage onder de Stadsschouwburg bereikten.

Maar we waren vroeg vertrokken, en we waren nog ruim op tijd voor Cinderella, de nieuwste productie van Music Hall. Als aandeelhouders van Musical Rainbows (Beleggen in cultuur? Een slimme zet!) hadden we een uitnodiging gekregen voor de avant-première. We werden er uitstekend ontvangen met hapjes en drankjes vóór de voorstelling. De foyer van de schouwburg was voor de gelegenheid opgesmukt met een grote, gouden koets en enkele pompoenen, en grote posters met de personages van het muzikale sprookje. Je kon je ook laten fotograferen.

We waren erg benieuwd naar deze nieuwe productie. Vóór de première van start ging, gaf Geert Allaert, de oprichter van Music Hall, een korte inleiding. Cinderella is gebaseerd op het gekende sprookje van Assepoester. Het is een familievoorstelling voor jong en oud, dus zeker geen kindervoorstelling. Deze moderne versie, met heel veel dans, is een Vlaamse productie waarmee Music Hall na de voorstellingen in Vlaanderen ook het buitenland wil veroveren.

Over Cinderella kunnen we alleen maar vol lof zijn. De moderne liedjes klinken verbluffend goed, de acteurs en actrices spelen en zingen voortreffelijk, de kostuums zien er fantastisch uit, en het moderne ballet maakt het geheel helemaal af.

De muziek voor deze musical werd geschreven door Matt Dunkley, een Brits componist met wie Music Hall al eerder samenwerkte, onder andere voor de Peter Pan-musical Neverland, dat een internationaal succes werd. Dunkey is een grote naam in Hollywood en heeft al aan tal van filmproducties meegewerkt als componist, dirigent en orkestrator. Naast de originele composities van Matt Dunkley is net als in Neverland ook hier gekozen voor enkele zeer geslaagde re-arrangementen van gekende popsongs, in dit geval (Everything I Do) I Do It For You van Bryan Adams en het opgewekte I Gotta Feeling van The Black Eyed Peas. Misschien heb je daar als liefhebber van ‘klassieke’ musicals wat bedenkingen bij, maar ik vond het alvast geslaagd!

Echt wel speciaal aan deze productie is het internationale ensemble met bijzonder getalenteerde dansers van over de hele wereld, dat een erg grote rol heeft in deze musical. Ze staan onder de choreografische leiding van Laurent Flament. Het resultaat is een heel geslaagde mix van moderne en neo-klassieke dans, acrobatie en zelfs breakdance.

De cast bestaat niet uit gekende, grote namen, maar is samengesteld uit jonge, talentvolle acteurs en actrices, waar we de komende jaren beslist nog zullen van horen. De titelrol wordt op een voortreffelijke manier vertolkt door Roos van der Waerden, de rol van de stiefmoeder is voor Isabelle Heremans, Stéphania Casneuf en Susan Tonnard zijn de irritante stiefzussen Drizella en Anastasia, en Pieter Casteleyn is de prins. De ouders van Ella (Cinder-Ella), die jammer genoeg beiden vroeg in het stuk om het leven komen maar later terugkeren als feeën of beschermengelen, worden gestalte gegeven door Sofie De Schryver en Roel Felius. En dan zijn er nog Sacha Sebutun en Ernest Sarino Mandap, die nog twee grappige nevenrollen voor hun rekening nemen.

Er wordt gewerkt met een vrij minimalistisch maar functioneel decor en met projecties. De kleurrijke spots en projectoren verlichten bij momenten niet enkel de scène, maar ook het plafond van de zaal, wat voor erg veel sfeer zorgt. De regie van dit familiespektakel is in handen van Christophe Ameye.

We kunnen iedereen die tijdens deze kerstvakantie een vleugje cultuur wil opsnuiven, van harte aanbevelen om, met de hele familie, Cinderella te gaan bekijken. Nog tot het eind van het jaar (behalve op 24, 25 en 31 december) is er dagelijks een voorstelling in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Van 2 tot 5 januari kun je terecht in zaal Capitole in Gent.

In het YouTube-clipje hieronder krijg je al een voorsmaakje. De beelden zijn gemaakt tijdens de repetities, waarbij ook in het Engels gerepeteerd werd. Maar om misverstanden te voorkomen: de voorstellingen in Antwerpen en Gent zijn wel degelijk in het Nederlands.

musicalrainbows.be
www.musichall.be/shows/cinderella
youtu.be/IVqs_oZ4J_w

Spektakelmusical 40-45

Ik heb een bijzonder muzikaal weekend achter de rug: vrijdagavond naar de avant-première van Annie, zondagmorgen naar een aperitiefconcert, en zondagavond naar de spektakelmusical 40-45.

Ja, we zijn er dan eindelijk toch geraakt. Deze musical ging op 7 oktober vorig jaar al in première in het pop-uptheater van Studio 100 in Puurs. Iedereen had er de mond van vol en gooide kwistig met superlatieven. Eigenlijk stond ik er eerst wat argwanend tegenover. Vijf jaar geleden hadden we de voorganger gezien, ’14-’18: de musical, en daar was ik niet echt wild van. Veel spektakel, dat wel, maar als musical vond ik ’m toch niet erg geslaagd. De liedjes bleven niet hangen, en het verhaal was maar zo-zo.

Net als bij 14-18 wordt ook bij 40-45 gebruik gemaakt van rijdende tribunes. Bij 14-18 reed de tribune soms wat vooruit, dan weer wat achteruit, en dat was het dan. Bij 40-45 heeft men het anders aangepakt. Er zijn acht rijdende tribunes, die onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen. Niet enkel vooruit of achteruit, maar alle kanten op. Soms staan alle tribunes naast elkaar opgesteld, even later vier aan de ene kant, vier aan de andere kant, en op een ander moment staan ze allemaal in een cirkel. Daardoor wordt de techniek veel beter benut dan bij de vorige musical, en de bewegingen (vooruit, achteruit, opzij of draaiend) zorgen voor een ervaring die vergelijkbaar is met de camerabewegingen in een bioscoopfilm, waardoor het spektakel erg filmisch overkomt.

Ook al is het niet veel, rijdende tribunes maken toch wat lawaai, dat hadden we vorige keer al ondervonden. Maar deze keer hadden we er minder last van, omdat we allemaal een koptelefoon op hadden. Dat wist ik van tevoren, en dat was eigenlijk ook een van de redenen waarom ik wat argwanend was. Een muzikale voorstelling bijwonen met een koptelefoon op je hoofd, het leek me een bijzonder vreemd idee. Er is geen live orkest. Je luistert dus via een koptelefoon naar muziek die van tevoren opgenomen is. Tja, dat kan ik thuis natuurlijk ook. De acteurs zingen en spreken gelukkig wel live.

Maar het geluid viel best mee. De koptelefoon zat comfortabel, en is eigenlijk een noodzaak wanneer de tribune alle kanten op rijdt. Niet enkel om het lawaai van het rijden wat te dempen, maar ook om een ander probleem op te lossen. In een gewone concertzaal bevinden de luidsprekers of het orkest zich op een vaste plaats, en dat zou niet werken wanneer je als toeschouwer voortdurend naar een andere plek in de zaal rijdt.

Ik moet eerlijk toegeven dat 40-45 mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen heeft. Het verhaal kon boeien; de muziek en de songs waren bijzonder genietbaar. Alles zat goed, eigenlijk heb ik nergens iets op aan te merken. Studio 100 heeft duidelijk geleerd van het experiment met 14-18 en is erin geslaagd de opvolger in alle opzichten beter te maken. Deze nieuwe productie heeft een beter verhaal met zowel ernstige, vrolijke, dramatische als ontroerende scènes. Ze heeft betere liedjes, bevat nog meer technisch vernuft, maakt beter gebruik van de rijdendepodiumtechniek en is bij momenten ronduit spectaculair. Het bijzonder uitgestrekte podium biedt niet enkel plaats aan een grote groep acteurs en figuranten; er rijden decorstukken, auto’s en een trein op, en er stort zelfs een vliegtuig op neer. O ja, ik moet ook waarschuwen voor de occasionele pyrotechnische effecten en luide knallen, die sommige bezoekers misschien wat schrik zouden kunnen aanjagen.

Toch zijn er enkele minpuntjes. De zitjes in het pop-uptheater zijn een stuk minder comfortabel dan de stoelen in een écht theater, ik miste toch wel de aanwezigheid van een live orkest, en de parking zit vol putten en hobbels. Aan dat laatste erger ik me dubbel omdat een parkeerticket niet bepaald goedkoop is: 10 euro als je het vooraf online koopt, 12 euro als je het ter plekke betaalt. Voor die prijs mag Gert Verhulst op zijn minst die putten eens laten vullen! Als je de beste plaatsen wilt (in de eerste zes rijen op de tribunes), betaal je daar een stevig prijskaartje voor, en ook de drankjes in de bar zijn eerder prijzig.

Over de muziek (van Steve Willaert en Will Tura), het script en de teksten (van Frank Van Laecke en Allard Blom) ben ik vol lof, net als over de acteer- en zangprestaties van de cast.

Jelle Cleymans en Jonas Van Geel nemen de hoofdrollen voor hun rekening. Van Cleymans wist ik al dat hij meer dan behoorlijk kon acteren en zingen. Ik ken hem datuurlijk van Spring, maar ik had hem ook al twee keer in een musical aan het werk gezien: Kuifje – De Zonnetempel (2007) en 14-18 (2014). Jonas Van Geel kende ik eigenlijk alleen maar als gekkebekkentrekker op tv, maar in 40-45 laat hij zien dat hij ook serieuze rollen aankan.

Verder deden er nog een hele resem bekende acteurs en actrices mee: Nathalie Meskens, Marleeen Merckx, Peter Van De Velde, Jan Schepens en Jo De Meyere. Die laatste heeft ondertussen de respectabele leeftijd van 80 jaar bereikt, maar voelt zich nog prima thuis op een podium en beschikt nog over een krachtige stem. Als je de musical een hele tijd geleden gezien hebt of pas later gaat bekijken, kan het overigens goed zijn dat je met een andere cast te maken kreeg of nog zult krijgen.

Mocht je nog twijfelen, aarzel niet langer! 40-45 is méér dan de moeite waard. Alle lof en positieve kritieken die de productie krijgt toebedeeld, zijn meer dan terecht! Er zijn nog voorstellingen tot half mei 2020.

40-45.live

Annie!

In 2012 woonden we reeds een voorstelling van Annie bij in de Antwerpse Stadsschouwburg. Al sinds de bioscoopversie uit 1982 (met Aileen Quinn, Albert Finney, Carol Burnett en Ann Reinking) behoort Annie tot mijn favoriete musicalsoundtracks.

Gisteravond hebben we opnieuw een voorstelling van Annie bijgewoond, deze keer een avant-première in het casino-kursaal van Oostende. De voorstelling was verfrissend en actueel, met simpele maar doeltreffende decors, een Annie zonder krulhaar, en een vrouw als president.

De rolverdeling was gisteren als volgt: Josefien Derijcke als Annie, Edwin Jonker als Oliver Warbucks, Deborah De Ridder als Grace Farrell, Willemijn Verkaik als Miss Hannigan, Doris Baaten als de president, Sjoerd Spruijt als Rooster Hannigan en Myrthe Huber als Lily Suite. Ze werden bijgestaan door een bijzonder getalenteerd ensemble en vijf al even talentvolle kinderen.

De kindercast bestaat uit twee groepen. De hoofdrol, Annie, wordt de ene keer vertolkt door Josefien Derijcke, de andere keer door Chaya Van Mol; de andere kinderen zijn verdeeld in twee teams: team geel en team groen. Vooral de jongste, Fien Vosters (team groen) stal gisteren de harten van het publiek.

Al van bij het begin merkte ik dat een groot deel van de cast uit Nederlanders bestond. Deze productie is dan ook een samenwerking tussen het Belgische Music Hall, de Nederlandse Theateralliantie en Mark Vijn Theaterproducties.

Deborah De Ridder deed ook al mee in de Vlaamse musicalversie van 2012, toen niet als de lieftallige Grace, maar als de gemene Miss Hannigan. De Ridder heeft overigens zelf als kind ooit de rol van Annie gespeeld in de jaren 90.

We kunnen iedereen die van musical houdt alleen maar aanraden deze voorstelling te gaan bekijken. Vandaag en morgen nog in Oostende, volgende week woensdag tot en met zaterdag in zaal Capitole in Gent, en van 18 februari tot 1 maart in de Stadsschouwburg Antwerpen. Je kunt ook even de grens overwippen om een voorstelling in Nederland bij te wonen. Er zijn voorstellingen op verschillende data en locaties, nog tot in mei.

anniedemusical.nl
www.musichall.be/shows/annie

De ultieme kerstmusical: Scrooge

In Antwerpen kun je dezer dagen gaan kijken naar Scrooge, de Musical, de nieuwste productie van Music Hall. Wij waren bij de avant-première op 8 december.

Al meteen na het grote succes van Oliver! enkele jaren geleden ontstonden de plannen om een ander verhaal van Charles Dickens als musical te brengen. Een van Dickens’ bekendste novelles, die zich daar bijzonder goed toe leent, is natuurlijk de ultieme kerstklassieker A Christmas Carol, die het verhaal brengt van een oude, verbitterde vrek die luistert naar de naam Ebenezer Scrooge.

Voor de muziek van Scrooge, de Musical deed het productiehuis een beroep op componist Dirk Brossé, die zijn sporen als film- en musicalcomponist al ruimschoots heeft verdiend en die ook vaak als dirigent bij allerlei concerten optreedt. Het scenario en de liedteksten zijn van Frank Van Laecke en Allard Blom. Inderdaad: Scrooge is geen naar het Nederlands vertaalde broadwaymusical, maar een originele, Vlaamse productie.

In zijn eerste musical(hoofd)rol vinden we Warre Borgmans (gekend van tal van Vlaamse films en tv-series) als Ebenezer Scrooge. Een groot zangtalent is hij niet, maar als Scrooge brengt hij het er prima vanaf. De rol lijkt hem op het lijf geschreven.

Bij deze musical, in een regie van Cornelius Baltus (onder andere bekend van Tanz der Vampiere en The Lion King), wordt weer flink gebruik gemaakt van de grote draaischijf in de toneelvloer van de Antwerpse Stadsschouwburg. De decorelementen, waarbij videoprojecties worden gebruikt, zijn erg origineel. Verantwoordelijk voor dit bijzondere decor (en voor de kostuums) is Dan Potra, die ook al heel wat internationale producties op zijn naam heeft staan.

Zowat 175 jaar na de publicatie van A Christmas Carol spreekt het verhaal de mensen nog altijd even sterk aan als in de tijd van Charles Dickens. Het is het gekende verhaal van een oude vrek die niemand iets gunt, geen greintje medeleven toont en iedere cent zes keer omdraait. Maar na de dood van zijn zakenpartner Marley krijgt hij – in een droom, want geesten bestaan natuurlijk niet echt – tijdens de kerstnacht het bezoek van diens geest, en vervolgens van de geesten van het verleden, van het heden en van de toekomst. Ze laten hem confronterende scènes zien, waardoor hij uiteindelijk tot inkeer komt. ’s Anderendaags, op Kerstdag, heeft de gierige vrek een complete metamorfose ondergaan en is hij een gulle, vrijgevige man geworden die zijn naasten graag een financieel ruggensteuntje geeft.

Een verhaal als dit helpt natuurlijk prima om de toeschouwer helemaal in de kerstsfeer te brengen, en op het toneel is er dan ook geen gebrek aan kerstbomen en nepsneeuw. Ook een kinderkoortje ontbreekt niet. Nog tot eind december kun je Scrooge gaan bekijken in de Antwerpse Stadsschouwburg. In januari – maar dat zijn een beetje vijgen na Pasen, als je ’t mij vraagt (of beter gezegd: kalkoen na Kerstmis) – zijn er ook nog opvoeringen in de Gentse Capitole, zij het dan op een iets kleiner toneel zonder draaischijf.

musichall.be/shows/scrooge

The King and I

Ik had het op deze blog al eerder over Opera in de cinema, Ballet in de cinema en Theater in de cinema. Maar er is ook Musical in de cinema. Vorige week stond The King and I op het programma, de musical van Rodgers en Hammerstein, opgevoerd in het London Palladium.

Het verhaal is dat van Margaret Landons biografische roman Anna and the King of Siam, waarin het hoofdpersonage, een jonge Britse weduwe, naar Siam (Thailand) trekt om er les te geven aan de vrouwen en de kinderen van de Siamese koning, die van Siam een moderne natie wil maken. De hoofdrollen waren voor Kelli O’Hara (Anna) en Ken Watanabe (de koning).

De productie won in 2015 maar liefst vier Tony Awards: beste actrice in een hoofdrol (Kelli O’Hara), beste actrice in een bijrol (Ruthie Ann Miles), beste kostuumontwerp, en beste musicalrevival. Verder waren er nog Tony-nominaties voor beste acteur in een hoofdrol (Ken Watanabe), beste regie, beste toneelontwerp, beste belichting en beste choreografie.

Hoewel ik heel wat melodieën kende, had ik de musical zelf nooit eerder gezien. The King and I ging in 1951 in première op Broadway en werd daar bijna drie jaar lang opgevoerd. Daarna ging de musical meermaals op tournee en kwamen er heel wat revivals. De productie die op het grote Kinepolis-scherm te zien was, is de revival van 2018 in Londen, die heel wat succes oogst.

De voorstelling was heel erg de moeite waard. De openingscène maakt al bijzonder veel indruk, wanneer Anna met haar zoon per schip aankomt in Siam. De muziek van Richard Rodgers is bijzonder genietbaar, net als de dialogen van Oscar Hammerstein. De kostuums zijn prachtig, de decors inventief en impressionant, de vertolkingen van een erg hoogstaand niveau.

De opkomst in Kinepolis was helaas wat aan de lage kant. Ik vind dat vreemd, want het aanhoudend succes van de musical in Vlaanderen, in zalen als de Antwerpse Stadsschouwburg en de Gentse Capitole, bewijst dat er bij ons wel degelijk een groot musical-minnend publiek is. De Musical in de cinema-formule laat je toe om tegen een fractie van de prijs van een theaterticket een productie van topniveau vanop de eerste rij te bekijken. De afwezigen hadden dus alweer ongelijk...

Binnenkort ga ik weer naar de musical, niet in de bios, maar in het écht. Zondag gaat in de Antwerpse Stadsschouwburg immers Scrooge, de Musical in première, een Vlaamse adaptatie van het beroemde A Christmas Carol van Charles Dickens met Warre Borgmans in de rol van Ebenezer Scrooge. Beslist meer daarover in een volgend blogje.

www.thekingandilivecinema.com

The Best of Musicals

Op de valreep – we waren wat aan de late kant met reserveren – konden we nog tickets bemachtigen voor de laatste extra-voorstelling van The Best of Musicals in de Antwerpse stadsschouwburg, een bijzonder geslaagde aaneenschakeling van memorabele musicalnummers, vertolkt door een hele schare talentvolle zangeressen, zangers, danseressen en dansers, onder begeleiding van een live orkest.

Na afloop van de voorstelling waren we het er roerend over eens: de afwezigen hadden ongelijk! Dit was entertainment van de bovenste plank!

Dat kon ook moeilijk anders, als je weet dat de naam van Hans Peter Janssens op de affiche stond (al was Annelies ook bijzonder enthousiast over Deborah De Ridder en Roodkapje-vertolkster Lauren De Ruyck).

De voorstelling werd geopend met scènes uit Les Misérables, gevolgd door een paar luchtige nummers uit Hairspray. Op het programma van deel 1 stonden verder nog de bekendste melodieën uit onder andere Miss Saigon, Evita, Catch Me If You Can en Funny Girl, om net voor de pauze af te sluiten met het bekende There’s No Business Like Showbusiness uit Annie Get Your Gun. Behalve de vele Engelstalige nummers waren er ook enkele Nederlandse teksten (Roodkapje en Frozen).

Na de pauze ging het feest verder met Cats, Jekyll & Hyde, Saturday Night Fever, The Phantom of the Opera, Mozart, Grease en als sluitstuk de ABBA-musical Mamma Mia.

Meer ingetogen nummers werden afgewisseld met veel show en spektakel en opgeluisterd met videobeelden op grote ledschermen en occasionele pyrotechnische effecten.

Naast de al genoemde musicalartiesten – Janssens, De Ruyck, De Ridder ­– bestond de cast uit Ruben Van Keer (die we enkele maanden geleden nog aan het werk zagen in Mozart! – De Musical), Marleen van der Loo, Charlotte Campion, Christophe Coenegrachts, Fleur Brusselmans, Elke Buyle, Sven Tummeleer, Jervin Weckx en Reuben De Boel, stuk voor stuk bijzonder getalenteerde zangeressen en zangers.

Vooral Hans Peter Janssens schitterde met zijn vertolkingen van Bring Him Home uit Les Misérables, This Is The Moment uit Jekyll & Hyde, Music Of The Night en Phantom Of The Opera, beide uit de gelijknamige musical. Hij was ongetwijfeld de grootste ster van de dag, al was ik ook erg aangenaam verrast door Fleur Brusselmans (Phantom Of The Opera) en Lauren De Ruyck (Hopelessly Devoted To You).

Na de voorstelling hadden we het geluk in de foyer enkele artiesten te spotten. Het was Annelies, die een van de Romeo’s opmerkte. De Romeo’s zaten niet in de show, maar een van hen zat blijkbaar wel in het publiek. Annelies kon met hem op de foto. Ze heeft me verteld welke Romeo het was, maar ik ben het alweer vergeten. Ik kan die Romeo’s moeilijk uit elkaar houden. Kort daarna vond Annelies ook Deborah De Ridder en Lauren De Ruyck bereid tot enkele selfies, en even later kon ik warempel met niemand minder dan Hans Peter Janssens op de foto. Met elk van deze artiesten hebben we een kort praatje gemaakt, allemaal erg sympathieke mensen!

musichall.be/shows/the-best-of-musicals/

Mozart!

Eerder deze maand zijn we naar Mozart! geweest. Niet de man zelf natuurlijk, maar de musical, die dezer dagen opgevoerd wordt in de Antwerpse Stadsschouwburg. Twee jaar geleden stonden we nog bij zijn standbeeld in Wenen, aan de Opernring.

De openingsscène brengt ons meteen naar de spiegelzaal van het paleis Schönbrunn, waar de zesjarige Mozart in 1762 zijn eerste concert speelt in het bijzijn van keizerin Maria Theresia. De achtergrond is een enorm geprojecteerd beeld van de échte spiegelzaal, die ik meteen herken van ons bezoek aan de keizerlijke zomerresidentie.

Gedurende de hele musical worden enorme, prachtige foto’s van bestaande Weense en Salzburgse gebouwen gebruikt als achtergrond. Gecombineerd met het imposante podium van de schouwburg (het grootste theaterpodium van Europa!) en het ronddraaiende plateau, zorgen ze voor een indrukwekkend visueel schouwspel.

Na de openingsscène maken we een sprong in de tijd en ontmoeten we Mozart als jongvolwassene. Hij blijkt een rebelse rockster avant la lettre te zijn geworden (wat we ook al wisten van de film Amadeus uit 1984, van Milos Forman), maar tijdens de hele voorstelling is het wonderkind nooit ver weg. De musical vertelt Mozarts levensverhaal, met centraal de strijd tussen de mens (met al zijn gebreken) en het muzikale genie.

De originele, Duitstalige versie van deze musical van Michael Kunze (tekst) en Sylvester Levay (muziek) ging in 1999 in première in het Weense Theater an der Wien. Voor de Nederlandstalige productie werkte Music Hall samen met het Oostenrijkse musicalhuis Vereinigte Bühnen Wien.

Liefhebbers van Mozarts klassieke muziek zullen misschien wat ontgoocheld zijn, want op enkele korte uitzonderingen na, wordt de muziek van Mozart niet in deze musical gebruikt. Het is een moderne musical, met nieuwe muziek, die niet focust op Mozarts composities, maar op zijn persoon.

Wil je de musical zien, dan kun je nog vandaag (30 december) en op 5, 6 en 7 januari terecht in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Een aanrader!

musichall.be

Beauty and the Beast

De nieuwste Disney-film, Beauty and the Beast, draait al een aantal weken in de zalen en oogst bijzonder lovende kritieken. Miche en Annelies waren al gaan kijken op een ‘Ladies at the Movies’-event, maar zelf heb ik me daar natuurlijk niet aan gewaagd. Veel te veel oestrogeen geconcentreerd op één plaats, wat onvermijdelijk leidt tot een ondraaglijk getater en gekwebbel van jewelste.

Ik heb dus geduldig een rustiger moment afgewacht. Heel wat vrienden en kennissen hadden de film ondertussen al gezien, en ze hadden zich daar op Facebook allemaal bijzonder lovend over uitgelaten. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen.

Het gaat om een liveaction remake van de gelijknamige Disney-animatieklassieker uit 1991. Heel wat fans van deze klassieker waren, net als ik, erg benieuwd wat Disney ervan zou maken. Het resultaat mag bijzonder geslaagd genoemd worden. Deze nieuwe versie van het gekende sprookje is heel trouw aan het origineel, en leent ook elementen uit de gelijknamige Broadwaymusical, die net als de filmversie enorm veel succes oogst. Nog niet zo heel lang geleden zijn we trouwens nog de Vlaamse musical-versie gaan bekijken in Gent.

Hoofdrolspeelster is de jonge actrice Emma Watson, vooral bekend door haar vertolking van Hermione Granger in de Harry Potter-films. Het is de eerste keer dat Watson in een film haar zangkunsten ten gehore brengt, en het mag gezegd: ze doet dat bijzonder goed.

Dat geldt overigens voor de hele cast, waarin we heel wat bekende namen terugvinden: Kevin Kline als Maurice, Ewan McGregor als Lumière, Ian McKellen als Cogsworth en Emma Thompson als Mrs. Potts. Verder ook nog met Dan Stevens als Beast, Luke Evans als Gaston, Josh Gad als Lefou, Hattie Morahan als Agathe en Audra McDonald als Madame de Garderobe.

Naast de zoetgevooisde stem van Emma Watson was ik vooral onder de indruk van de bariton van Dan Stevens en de lyrische soprano van Audra McDonald, die zonder meer fantastische zangprestaties neerzetten.

Ondertussen maakt de soundtrack natuurlijk al deel uit van mijn muziekverzameling. Er is keuze uit twee versies: de gewone versie met 19 tracks (waaronder drie nummers die opnieuw werden ingezongen door Céline Dion, Ariana Grande, John Legend en Josh Groban) en de Deluxe Edition met in totaal 52 tracks. Die laatste is een dubbelalbum, met naast de liedjes uit de film ook enkele demo’s en de instrumentale score van Alan Menken.

Ik kan je nu al vertellen dat deze nieuwe Deluxe Edition mijn favoriete versie is. In mijn verzameling zitten ook nog de originele originele soundtrack van de animatiefilm uit 1991 (met de titelsong gezongen door Angela Lansbury als Mrs. Potts) en de Nederlandstalige musicalversie uit 2007 (met Ann Van den Broeck als Belle).

films.nl.disney.be/beauty-and-the-beast

Cats in Antwerpen

Het is zowat vier jaar geleden dat we een voorstelling van Cats bijwoonden in het Oostendse casino-kursaal. In de paasvakantie van 2017 konden we onze favoriete musical weer gaan bekijken in de nieuwe Koningin Elisabethzaal in Antwerpen.

En ja hoor, ze waren er weer allemaal: Jennyanydots, Jellylorum, Grizabella de glamourkat, de boosaardige Macavity, de magische Mr. Mistoffelees, Munkustrap, Victoria, de macho rock’n’roll-kater Rum Tum Tugger, Gus de theaterkater, Shimbleshanks de spoorwegkater, de ietwat obese Bustopher Jones en het beruchte dievenduo Mungojerrie en Rumpleteazer, met aan het hoofd van de bende de oude, respectabele Old Deuteronomy.

Voor een uitgebreidere beschrijving van de musical, het verhaal en de muziek verwijs ik graag naar mijn verslagje van vorige keer.

Bij de pauze stonden we als eersten in de rij voor een meet-and-greet en een foto met Old Deuteronomy.

Het was meteen ook de eerste keer dat we in de nieuwe Elisabethzaal kwamen. Tussen 2012 en 2016 werd de oude zaal afgebroken en werd hier een compleet nieuwe concert- en evenementenzaal gebouwd. De zaal werd eind vorig jaar heropend, telt 2000 zitplaatsen en biedt een uitmuntende geluidsresonantie en akoestiek. Beweegbare panelen aan het plafond zorgen ervoor dat het geluid perfect geprojecteerd wordt.

Zowel de muziek als het gezang van de katten klonk daardoor ronduit fantastisch!

elisabethcenter.be/koningin-elisabethzaal-atrium
www.catsantwerpen.be

Chaplin, de musical

Nog niet zo lang geleden trokken we naar Gent voor Beauty and the Beast, de musical. Gisteravond gingen we alweer naar de Arteveldestad voor een andere musical: Chaplin. Het gaat om een Vlaamse bewerking (vertaald door Stany Crets) van de Broadwaymusical uit 2012, met muziek en lyrics van Christopher Curtis.

Als kersverse aandeelhouders van Musical Rainbows (Beleggen in cultuur? Een slimme zet!) hadden we een uitnodiging gekregen. Voorafgaand aan de voorstelling werden we eerst getrakteerd op een presentatie door Music Hall-oprichter Geert Allaert (over Musical Rainbows, de tax shelter, en een voorstelling van de producties voor het komende seizoen), met daarna een hapje en een drankje.

Enige tijd geleden kwam Musical Rainbows in het nieuws met een uitgebreide publireportage op Kanaal Z: deze coöperatieve biedt privé-personen (gemikt wordt op cultuur- en vooral musicalliefhebbers) de mogelijkheid om te investeren in de Vlaamse musical. Dat zagen we wel zitten, vooral omdat er niet alleen een mooi belastingvrij dividend beloofd wordt, maar de intekenaars ook af en toe uitgenodigd zullen worden om een gratis voorstelling bij te wonen. De intekenperiode loopt nog steeds, maar de intekenaars van het eerste uur worden nu alvast verwend met een voorstelling van Chaplin of Evita.

We waren erg benieuwd naar Chaplin, een musical over het leven van de beroemde Charlie Chaplin. We volgen Charlie vanaf zijn armoedige kinderjaren in Londen tot het hoogtepunt van zijn carrière, wanneer hij de beroemdste filmmaker ter wereld is.

De titelrol is voor Nordin De Moor, die het personage van Chaplin op meesterlijke wijze neerzet. Ook de rest van de cast getuigt van bijzonder veel talent. De zangkunsten van Roel Vanderstukken (Charles’ broer Sydney) zijn ietsje minder, maar Goele De Raedt schittert dan weer als Hedda Hopper.

Verder zijn er interessante decorwissels, en een groot bioscoopscherm waarop af en toe een combinatie wordt vertoond van beelden uit de Chaplin-films (met de échte Charlie Chaplin) en nieuw opgenomen zwart-witbeelden van de musical-acteurs (met Nordin De Moor als Chaplin). Het live orkest blijft voor het grootste deel van de tijd verborgen achter de coulissen, maar tijdens één scène schuift het decor open en maakt het orkest gewoon deel uit van de actie op het podium.

Kortom, we hebben weer bijzonder genoten van deze voorstelling. Music Hall heeft de wereldwijde rechten verworven op deze musical, en de voorstellingen in Gent waren previews. Men gaat bekijken of er eventueel nog een en ander aan verbeterd kan worden, en later wil men de musical ook in andere landen uitbrengen. We wensen hen daarbij alvast erg veel succes toe.

kanaalz.knack.be/publireportage/musical-rainbows-16-02-17/video-normal-816047.html
musicalrainbows.be
www.chaplinmusical.be

Beauty and the Beast – De musical

Nog tot 2 januari kun je in Flanders Expo naar Beauty and the Beast gaan kijken. We hadden deze musical in 2007 al gezien in de Antwerpse Stadsschouwburg, maar na al die tijd wilden we nog wel een keer van dit spektakel genieten. Op een paar acteurs na met een andere cast, en met een compleet ander decor en andere kostuums, maar gelukkig wel met dezelfde vertrouwde muziek en liedjesteksten. Toch weer een compleet andere belevenis.

De muziek voor deze schitterende en naar het einde toe ontroerende musical werd in 1991 geschreven door Alan Menken voor de gelijknamige Disney-animatiefilm. De originele (Engelstalige) filmsoundtrack maakt uiteraard al jaren deel uit van mijn muziekcollectie, maar ook de Vlaamse musicalversie (naar het Nederlands vertaald door Martine Bijl en vervolgens naar het Vlaams hertaald door Els De Schepper) mag er natuurlijk best zijn.

Wat de presentatie betreft, zijn de musicalversies van 2007 en 2016 erg verschillend. Negen jaar geleden zat het publiek op comfortable stoelen in een klassieke theaterzaal allemaal in dezelfde richting te kijken: naar het podium van de schouwburg. Deze keer werd gekozen voor de grote hal 8 van Flanders Expo, waar voor de gelegenheid een podium in de vorm van een roos is gebouwd, met de toeschouwers in een halve cirkel daaromheen. Dure stoelen op het parterre vlakbij het podium, (iets) voordeliger zitjes op de tribunes, vanwaar je het even goed kunt zien (toch zeker wanneer je, zoals wij, op de eerste rij zit). Achter het podium staat een gigantisch scherm waarop bewegende achtergronden geprojecteerd worden. Dan is er nog een groot decorstuk met een monumentale trap voor de scènes in het kasteel, dat af en toe wordt omgedraaid en dan dienst doet als decor voor de herberg. Bij heel wat scènes schieten vervolgens kleinere decorstukken vanuit de grond omhoog of worden ze vanaf het plafond naar beneden gelaten. Allemaal heel knap gemaakt. Op een bepaald moment – bij de bibliotheekscène – vliegen er zelfs grote boeken door de lucht. Niet aan touwtjes uit het plafond, maar het zijn vermomde, telegeleide drones.

De hoofdrollen worden vertolkt door Jan Schepens (die net als in 2007 op een schitterende manier het Beest vertolkt) en Josje Huisman (Belle). Andere belangrijke rollen zijn voor Peter Van De Velde (Lumière, ook al in 2007), Ivan Pecnik (Tickens), Dieter Troubleyn (Gaston), Peter Thyssen (Lefou), Barbara Dex (Mevrouw Pot), Frank Hoelen (Maurice), Eline De Munck (Babette) en Saskia Schäfer (La Commodia).

De keuze van Josje Huisman (ex-K3) voor de rol van Belle lokt misschien wat extra bezoekers, maar de musicalstem van Ann Van den Broeck, die in 2007 Belle vertolkte, zit toch duidelijk een klasse hoger. Begrijp me niet verkeerd, Josje doet het absoluut niet slecht, maar ze haalt niet het niveau van échte musicalsterren met meerdere musicalawards op hun naam.

In ieder geval hebben we alle drie erg van deze vertoning genoten. Het gekende verhaal en de vertrouwde muziek, de meer dan behoorlijke zang- en acteerprestaties, de belichting, de kostuums, het decor en de onverwachte extraatjes (sneeuw in het bos, acteurs die schijnbaar uit het niets op het podium verschijnen, vliegende boeken, slingers, ...), maken deze productie helemaal af. Een aanrader!

Daarnaast is Belle een van mijn favoriete Disney-prinsessen, omdat ik mij als introverte boekenliefhebber natuurlijk heel goed met haar kan identificeren. De fans van Beauty and the Beast hebben binnenkort in ieder geval wéér iets om naar uit te kijken, want in maart 2017 komt er een nieuwe film in de bioscoopzalen. Het gaat om een live-action remake van de animatiefilm uit 1991, met Emma Watson in de rol van Belle. Hieronder vind je alvast de trailer:

www.beautyandthebeast.be

Pinokkio

Omdat we vorige keer zo aangenaam verrast waren door het jeugdkoor en -ensemble Bosmolens uit Izegem, hebben we meteen kaartjes geboekt toen we vernamen dat Bosmolens met een nieuwe musicalvoorstelling op de proppen kwam. In 2010 bracht dit amateurgezelschap de musical Cats naar Cultuurhuis De Leest in Izegem, en dat deden ze op een voortreffelijke manier.

Dit jaar staat Pinokkio op de affiche, het alom gekende verhaal van de houten pop die zo graag een echte jongen wil worden, maar die niet naar zijn geweten luistert en bij iedere leugen zijn neus een stukje ziet groeien.

Jeugdkoor Bosmolens heeft ons ook deze keer niet teleurgesteld. Het is duidelijk dat ze er ook nu weer bijzonder veel tijd en energie in hebben gestopt. Én dat ze over het nodige talent beschikken. Niet enkel de dansende en zingende koorleden, maar ook de leden van het jeugdensemble, de kostuumontwerpers en de decorbouwers zijn tot het uiterste gegaan.

We kijken al vol verwachting uit naar de volgende Bosmolens-musical!

www.deleest.be
www.jeugdkoorbosmolens.be

14-18: de musical

Het is dit jaar precies 100 jaar geleden dat de eerste wereldoorlog begon. Wie dat niet weet, leeft wellicht op een andere planeet, want we worden er al het hele jaar constant aan herinnerd. Er worden radio- en tv-programma’s aan gewijd, kranten geven hun edities van 100 jaar geleden opnieuw uit, en er worden allerlei evenementen georganiseerd om de ‘Grooten Oorlog’ te herdenken. Er is zelfs een musical over gemaakt!

De musical liep aanvankelijk tot eind juni, maar is nu wegens het grote succes verlengd. Sedert 5 september kun je er weer naartoe. Voorlopig nog tot 12 oktober, maar wie weet komt er dan misschien nóg wel een verlenging.

Voor de zomer zijn we in Mechelen de spektakelmusical 14-18 gaan bekijken. Het was de eerste keer dat we in de Nekkerhal kwamen, waar het evenement plaatsvond. Die Nekkerhal lijkt totaal niet op een concert- of theaterzaal, maar heeft meer weg van een grote vliegtuighangar.

Ook vreemd: het eerste wat je ziet wanneer je er binnenkomt, is een groot friet-, hamburger- en pizzakraam. Dat ben ik als musical- en theaterbezoeker eigenlijk niet gewoon. Het is dus meteen duidelijk dat het hier om een Studio 100-gebeuren gaat. Fastfoodkraampjes bij een musical is iets dat ik nog niet eerder heb meegemaakt. De Nekkerhal beschikt ook over een vestiaire, maar die bleek op de dag van ons bezoek helaas gesloten. Ik vraag me nog steeds af waarom, want er zullen toch nog wel meer mensen geweest zijn die graag hun jas kwijt wilden.

In de grote foyer wordt al een beetje de sfeer van de musical opgeroepen met grote zwart-witfoto’s, en de ingang tot de zaal is aangekleed als een grensovergang uit de eerste wereldoorlog.

Het publiek wordt al maandenlang warm gemaakt voor deze musical: op tv geven alle BV’s die al zijn komen kijken, laaiend enthousiaste reacties. Een nooit gezien spektakel! Dit moét je gezien hebben! Fenomenaal! Onvergetelijk! Met een rijdende tribune, auto’s en paarden op de scène, een speelvlak van twee voetbalvelden groot! Zeg nu zelf, met zulke superlatieven kun je toch niet doen alsof dat alles je koud laat, nietwaar? Je zou toch ontzettend idioot zijn om niét te gaan kijken?

We zaten op de eerste rij in blok B en hadden dus veel beenruimte, maar een echt goed uitzicht op het speelvlak – een podium is het niet – hadden we toch niet. Gelukkig was het speelvlak inderdaad erg groot, en soms weet je niet waar eerst gekeken op momenten dat er tientallen acteurs en figuranten, voertuigen en paarden op de scène bewegen.

Langs de zijkanten van het podium hangen er grote tv-schermen, maar als je die probeert te volgen krijg je een stijve nek, en bovendien waren de mensen van de beeldregie blijkbaar een beetje ingedommeld, want het gebeurde maar al te vaak dat vooral de acteurs die op dat moment niét aan het zingen waren, in beeld kwamen. En soms kwamen ze maar half in beeld en kon je hun hoofd niet zien. Toch niet zo professioneel, voor een bedrijf dat voornamelijk tv-programma’s maakt…

Ik vroeg me bij momenten ook af of dat rijdende podium wel zo’n grote meerwaarde heeft. Het rijden maakt toch wel wat lawaai, en dat is soms storend.

Maar al bij al is het toch wel vrij spectaculair om te zien, dus wie nog niet geweest is: grijp alsnog je kans!

www.1418.nu

Cats in Oostende

Cats zal wellicht altijd onze favoriete musical blijven. Dat komt niet alleen omdat het zo’n leuke musical is, maar ook, en vooral, omdat we zulke mooie herinneringen overhouden aan het moment dat we voor het eerst een voorstelling van Cats bijwoonden in 1987, tijdens een vierdaags verblijf in Wenen.

Meer dan twintig jaar later, in 2010, hebben we Cats opnieuw gezien. Deze keer heel wat dichter bij huis: in het nieuwe Cultuurhuis De Leest in Izegem. Voor Annelies was het haar eerste Cats-ervaring, en ze vond het meteen super.

Na de voorstelling in Izegem waren er dus meteen drie Cats-fans in ons gezin. Op een bepaald moment zag ik in de Fnac toevallig de dvd liggen, en ik heb ’m uiteraard meteen mee naar huis genomen. Ondertussen hebben we – vooral Annelies – de dvd al vele malen bekeken, en raakten we op die manier ook vertrouwd met de Engelse versie.

We waren dus bijzonder verheugd toen we vorig jaar ontdekten dat Cats in de zomer van 2013 naar Oostende zou komen. We boekten onze kaartjes van zodra dat kon.

Vorige week zondag reden we met de trein naar Oostende. We vertrokken ruim op tijd, want je weet natuurlijk nooit waar je aan toe bent met de NMBS. Een week eerder nog lazen we het nieuws dat heel wat mensen een voorstelling van Kooza (van Cirque du Soleil) in Knokke-Heist gemist hebben omdat hun trein even buiten het station van Brugge anderhalf uur heeft stilgestaan!

Wanneer het donker wordt in de zaal en de eerste noten van de ouverture door de luidsprekers schallen, wanen we ons terug in Wenen. In het halfduister komen de katten van alle kanten doorheen de zaal gerend. De groene ledjes in hun ogen knipperen mysterieus aan en uit, en ze brengen een achteloze theaterbezoeker even aan het schrikken. Zo ging het precies in Wenen zoveel jaar geleden.

De muziek is van de bijzonder getalenteerde Andrew Lloyd Webber (ook gekend van Jesus Christ Superstar, Evita en The Phantom of the Opera). In tegenstelling tot andere musicals komt in Cats zo goed als geen gesproken dialoog voor tussen de songs: het verhaal wordt volledig verteld aan de hand van muziek en dans. De teksten zijn gebaseerd op Old Possum’s Book of Practical Cats van T.S. Eliot.

Het decor voor de musical wordt gevormd door een vuilnisbelt, waar de Jellicle Cats – zo noemen ze zich – ’s avonds bij het licht van de volle maan samenkomen. We maken een voor een kennis met de katten, hun karakters en eigenaardigheden: Jennyanydots, Jellylorum, Grizabella de glamourkat, de mysterieuze Macavity, de magische Mr. Mistoffelees, Munkustrap, Victoria, de macho rock’n’roll-kater Rum Tum Tugger, Gus de theaterkater, Shimbleshanks de spoorwegkater, de ietwat obese Bustopher Jones en het beruchte dievenduo Mungojerrie en Rumpleteazer. Aan het hoofd van de bende staat de oude, respectabele Old Deuteronomy.

We krijgen alle ons zo vertrouwde nummers te horen, o.a. The Naming of Cats, waarin uitgelegd wordt hoe katten aan hun naam komen, The Old Gumbie Cat, waarin Jennyanydots voorgesteld wordt, het grappige Bustopher Jones, het ondeugende Mungojerrie and Rumpleteazer en het statige Old Deuteronomy. Ook het instrumentale dansnummer The Jellicle Ball is een van mijn favorieten.

Aan het einde van de eerste akte zingt Grizabella – op bijzonder lovenswaardige wijze vertolkt door Joanna Ampil – het bekendste nummer van de hele musical: het onvergetelijke Memory. Een korte versie; een langere reprise volgt straks, in de tweede akte.

Na de pauze gaat het kattenfeest verder met de reprise van Memory en leuke nummers met veel showelementen zoals Gus, The Theatre Cat, Shimbleshanks, the Railway Cat en Mr. Mistoffelees. Na een tweede reprise van Memory volgt dan het hemelse The Journey to the Heaviside Layer en de spetterende finale, The Ad-Dressing of Cats.

Wanneer na afloop de katten een voor een weer het podium op komen lopen, krijgen ze een staande ovatie. Het publiek is laaiend enthousiast wanneer Joanna Ampil (Grizabella) haar applaus in ontvangst komt nemen.

Ach ja, er waren ook nog ondertitels (of beter: zijtitels) in het Nederlands en het Frans, voor de mensen die per se de vertaling willen, maar dan natuurlijk de hele tijd naast in plaats van naar de bühne zitten te kijken en op die manier het spektakel grotendeels missen.

Cats ging meer dan dertig jaar geleden in Londen in première, werd in meer dan twintig landen opgevoerd, en ondertussen hebben meer dan vijftig miljoen mensen de musical gezien. Cats is de langstlopende musical op West End, de musical met de meeste voorstellingen op Broadway en de langst tourende productie in de geschiedenis van de Verenigde Staten.

Vandaag en morgen de laatste voortellingen. Beslist de moeite waard.

catsbelgium.blogspot.be

Annie

Het was geleden van Oliver! dat we nog eens naar de musical geweest waren. Hoog tijd dus voor een nieuw bezoek aan de Antwerpse Stadsschouwburg. Daar staat deze dagen Annie op het programma, een musical die we beslist wilden zien.

Het was op enkele dagen na dertig jaar geleden dat ik Annie voor het eerst in de bioscoop zag, op oudejaarsdag 1982. Ik heb de film toen gezien in een (ondertussen ter ziele gegane) volle zaal Chaplin in Brugge, samen met mijn jeugdvriend Frank en zijn zus Lara. (Dat ik dat nog nog zo precies weet, komt doordat ik in die tijd een dagboek bijhield.) Ik vond Annie fantastisch, en kort nadien heb ik de soundtrack van de film gekocht. Op muziekcassette, want cd’s waren er in die tijd nog niet, en een ouderwetse platendraaier hebben we thuis nooit gehad.

De muziek van Annie (de filmversie) is altijd een van mijn favoriete musicalsoundtracks gebleven, en ik heb er in de loop der jaren nog vaak naar geluisterd. Het cassetje heeft ondertussen plaats geruild voor de digitale versie. Ter voorbereiding van ons dagje Antwerpen heb ik er nog eens naar geluisterd. Na al die tijd klonken de stemmen van Aileen Quinn (Annie), Albert Finney (Daddy Warbucks), Carol Burnett (Miss Hannigan) en Ann Reinking (Grace Farrell) nog erg vertrouwd in de oren, en heel wat liedjes (o.a. It’s the hard-knock life, I think I’m gonna like it here, We got Annie, Let’s go to the movies, You’re never fully dressed without a smile en natuurlijk Tomorrow) kon ik nog bijna helemaal uit het hoofd meezingen (probeer je toch maar liever niet voor te stellen hoe dat klinkt…).

Dertig jaar na de film is er nu dus de Vlaamse musicalversie, met in de hoofdrollen Lotte Declerck en Pommelien Thijs (Annie), een kaalgeschoren Mark Tijsmans (Warbucks), Deborah De Ridder (Hannigan) en Maike Boerdam (Grace). Het was even wennen aan de Vlaamse teksten, maar daar was ik al min of meer op voorbereid door de reeks Op zoek naar Annie op vtmKzoom (neen, mijn leeftijdscategorie behoort niet tot het Kzoom-doelpubliek, maar Annelies kijkt er nog wel af en toe naar…).

We vonden al dat de prijs van onze categorie 1-tickets eerder aan de lage kant lag in vergelijking met eerdere musicals, maar toen we eenmaal in de zaal zaten, meenden we te begrijpen hoe dat kwam: geen spoor van een live orkest te bekennen! Wellicht heeft men door het terugschroeven van de subsidies voor de Vlaamse musical hier en daar serieus moeten besparen, en heeft men geoordeeld dat het evengoed zonder orkest kon. Er is ook bespaard op de programmaboekjes, die deze keer op mat in plaats van op glanzend papier gedrukt zijn, waardoor heel wat foto’s minder tot hun recht komen. Toch wel jammer.

Maar dat was dan ook het enige minpuntje aan Annie. Voor de rest vonden we de musical helemaal top!

We hebben ondertussen al kaartjes geboekt voor een volgende musical: komende zomer is Cats weer te zien in het casino-kursaal in Oostende, en dat mogen we natuurlijk in geen geval missen…

www.musichall.be

Oliver!

Een tijdje geleden zijn we weer eens naar Antwerpen gespoord om een musical te gaan bekijken. Oliver! voldeed in alle opzichten aan de verwachtingen. Het verhaal zal iedereen wel kennen: het gaat om een musicalbewerking van de klassieker Oliver Twist van Charles Dickens. Het speelt zich af in het Victoriaanse Londen en is een aanklacht tegen de wantoestanden uit die tijd. De musical begint wat somber, met de soepbedeling voor de kinderen in het werkhuis, maar de sombere sfeer wordt al gauw helemaal verdrongen door de opgewekte muziek en de humor. Het openingsnummer Soep is meteen een meezinger, en er zullen nog vele prachtige melodieën volgen.

Peter Van Den Begin schittert in de rol van Fagin. Een groot zanger is hij natuurlijk niet, maar dat vereist het personage ook niet. Musical is wat dat betreft heel wat minder veeleisend dan opera en operette, en we hebben de voorbije jaren al vaker Vlaamse theater- en tv-acteurs in musicals zien optreden. Verder herkenden we ook nog Peter Van De Velde als Bill Sikes, en Door Van Boeckel en Wanda Joosten als de Sowerberrys. In de voorstelling die wij te zien kregen, werd Hilde Norga vervangen door Liv Van Aelst voor de rol van Nancy. Voor de kinderhoofdrollen (Oliver en Dodger) zijn er telkens drie acteurs die om beurten het personage vertolken tijdens de verschillende voorstellingen. Wij kregen Sepp Hendrix te zien als Oliver en Olivier Scheers als Dodger.

Annelies was prima voorbereid op wat ze te zien zou krijgen. Er loopt immers al geruime tijd een reeks Oliver: Achter de schermen op Ketnet, waar ze met belangstelling naar kijkt. De reeks volgt de jeugdige acteurs tijdens de audities en repetities en brengt achtergrondinformatie bij het verhaal. Sedert we vorig jaar naar Cats zijn geweest, heeft Annelies’ liefde voor de musical overigens een flinke boost gekregen. Onze cd van Cats is ondertussen zo goed als grijsgedraaid, maar in Antwerpen hebben we uiteraard meteen het cast album van Oliver! aangeschaft. Bij thuiskomst heb ik ’m meteen geript en op mijn mp3-speler geplaatst, en een kopietje gemaakt voor in de auto.

Annelies wou ook dolgraag een Oliver!-T-shirt, maar die bleken helaas niet te koop. Per voorstelling was er wel één exemplaar te winnen, maar we hadden geen geluk. Niet getreurd echter: na de voorstelling was er in de foyer nog een meet-’n-greet met drie leden van de cast. Annelies liet ons souvenirfotoboek signeren door Sepp Hendrix (Oliver), Liv Van Aelst (Nancy) en Olivier Scheers (Dodger), en het drietal was ook bereid om samen en apart met haar op de foto te gaan. Leuke herinneringen voor later, en uitstekend materiaal om de schoolvriendinnetjes een beetje jaloers te maken...

We hebben ons dagje Antwerpen afgesloten met een gezellig etentje in het Boston Steak House, en ja hoor, het was er even lekker als vorige keer!

Ondertussen hebben we ontdekt dat er ook via het internet T-shirts te winnen zijn, door je in te schrijven op de nieuwsbrief van Music Hall. We hebben natuurlijk meteen onze kans gewaagd, en guess what... Deze keer hadden we prijs! Annelies is inmiddels de trotse bezitster van een collectorsitem: een authentiek Oliver!-T-shirt!

www.musichall.be
www.stadsschouwburgantwerpen.be

Een leven zonder jou

Alle lof voor deze ontroerende en knap gemaakte musical van Rory Six en Kai Hüsgen, gebaseerd op het boek Als rozenblaadjes vallen van Brigitte Minne. Deze productie krijgt jammer genoeg niet evenveel aandacht als Dans der vampieren of Oliver, maar Een leven zonder jou heeft alleszins niveau, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen. De musical is dan ook terecht al in de prijzen gevallen: op 31 mei werd de productie in Nederland bekroond met de MusicalMakersBeurs.

Een leven zonder jou is een eenvoudige, intieme musical met een kleine maar bijzonder talentvolle cast en een simpel maar doeltreffend decor en een aangrijpend verhaal. Ook de orkestrale bezetting is minimaal: een keyboard en een cello, dat is alles. Maar meer is er ook niet nodig. Alles klopt gewoon. Deze eerste musical waarvoor Rory Six de muziek schreef, en samen met Kai Hüsgen ook het libretto, bewijst dat hij talent heeft.

En ook op het podium heb ik heel wat talent gezien. De cast, bestaande uit Marleen van der Loo, Pieter Van Nieuwenhuyze en Lotte Geertsma, is uitstekend op elkaar ingespeeld en ze vertolken hun personage alledrie uitstekend.

Een leven zonder jou tourt nog deze en volgende maand door Vlaanderen en Nederland. Kijk voor plaatsen en data op de website. Echt een aanrader!

www.eenlevenzonderjou.com

Cats

In april 1987, bijna 23 jaar geleden dus, maakten Miche en ik voor het eerst kennis met Cats, de bekende musical van Andrew Lloyd Webber. In de Duitstalige versie van het Weense Theater an der Wien, weliswaar. We waren er meteen helemaal weg van, net als onze internationale reisgenoten van toen.

Gisteren hebben we de musical opnieuw gezien. Deze keer heel wat dichter bij huis: in het nieuwe Cultuurhuis De Leest in Izegem. Geen schouwburg, geen wereldvermaarde solisten of professionele muzikanten, maar een amateurvoorstelling door het jeugdkoor en -ensemble Bosmolens uit Izegem, versterkt door de Koninklijke Harmonie Leo XIII. We hadden dan ook geen al te hoge verwachtingen, maar dat bleek grotendeels onterecht. Hier en daar hebben ze wel een paar kleine steekjes laten vallen, maar over het algemeen heeft het talent van de jeugdige musici ons bijzonder aangenaam verrast.

Bosmolens is dan ook niet de eerste de beste muziekvereniging. In het verleden bewezen ze al meermaals hun kunnen, en bovendien mag niet iedereen zomaar een musical als Cats opvoeren. Jeugdkoor en -ensemble Bosmolens is de eerste amateurvereniging in de Benelux die de rechten verwierf en de toelating kreeg van Andrew Lloyd Webbers The Really Useful Group om Cats te brengen. En dat hebben ze op voortreffelijke wijze gedaan.

Al van bij het openingsnummer dwaalden onze gedachten onvermijdelijk weer naar Wenen, zoveel jaar terug, toen we voor het eerst een voorstelling van Cats mochten bijwonen. Annelies beleefde gisteren haar allereerste Cats-ervaring, en ze was dolenthousiast. We hadden haar in de voorbije dagen alvast ter voorbereiding een aantal keer naar onze (Duitstalige) cd laten luisteren.

Er zijn nog voorstellingen op 28 februari (vanavond dus), 6 en 7 maart, maar aan tickets geraken zal niet meevallen, want de zaal is telkens uitverkocht.

www.deleest.be
www.jeugdkoorbosmolens.be