taH pagh taHbe’!

‘You have never experienced Shakespeare until you have read him in the original Klingon.’ – Iedere rechtschapen Star Trek-fan kent natuurlijk dit stukje dialoog uit de zesde Star Trek-bioscoopfilm, The Undiscovered Country. De titel van de film komt uit Shakespeares Hamlet. Net als de titel van dit stukje trouwens: het overbekende ‘to be or not to be’, maar dan in het Klingon.

Star Trek zit vol verwijzingen naar Shakespeare, dat heb ik jaren geleden al ontdekt. Een niet onaanzienlijk aantal titels van afleveringen – zelfs van de geanimeerde serie – komen uit stukken van Shakespeare, en heel wat Star Trek-acteurs staan bekend om hun sublieme Shakespeare-vertolkingen (denk maar aan Patrick Stewart, Marc Alaimo, Andrew Robinson en tal van anderen). Het weze dus niet verwonderlijk dat ik als Trekkie in hart en nieren Shakespeare via Star Trek heb leren kennen.

Maar dat was lang geleden. Vorig weekend heb ik een opvoering van Hamlet gezien in Kinepolis, live vanuit New York. Niet het theaterstuk, maar de gelijknamige opera van Ambroise Thomas. Niet in het Engels of Klingon, maar in het Frans. Être ou ne pas être. Toch even wennen.

  

Een behoorlijk verschil met Aida en Carmen, de twee opera’s die ik eerder dit seizoen al heb gezien en waarvan ik de muziek al vaak gehoord had. Ik kende het verhaal van Hamlet natuurlijk wel, maar de opera was mij volkomen onbekend. Het oorspronkelijke verhaal van Shakespeare is door Thomas trouwens aanzienlijk bewerkt. Zo werd Hamlets monoloog aan het begin van de derde akte sterk ingekort en is er een grote waanzinsscène toegevoegd voor Ophelia (Ophélie).

De rollen van Hamlet en Ophelia werden voortreffelijk vertolkt door Simon Keenlyside en Marlis Petersen. Petersen moest overigens invallen voor Natalie Dessay en had amper een paar dagen de tijd gekregen om zich op de rol voor te bereiden, maar zette een zondermeer uitmuntende vertolking neer. Haar waanzinsscène was waanzinnig goed!

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

Cats

In april 1987, bijna 23 jaar geleden dus, maakten Miche en ik voor het eerst kennis met Cats, de bekende musical van Andrew Lloyd Webber. In de Duitstalige versie van het Weense Theater an der Wien, weliswaar. We waren er meteen helemaal weg van, net als onze internationale reisgenoten van toen.

Gisteren hebben we de musical opnieuw gezien. Deze keer heel wat dichter bij huis: in het nieuwe Cultuurhuis De Leest in Izegem. Geen schouwburg, geen wereldvermaarde solisten of professionele muzikanten, maar een amateurvoorstelling door het jeugdkoor en -ensemble Bosmolens uit Izegem, versterkt door de Koninklijke Harmonie Leo XIII. We hadden dan ook geen al te hoge verwachtingen, maar dat bleek grotendeels onterecht. Hier en daar hebben ze wel een paar kleine steekjes laten vallen, maar over het algemeen heeft het talent van de jeugdige musici ons bijzonder aangenaam verrast.

Bosmolens is dan ook niet de eerste de beste muziekvereniging. In het verleden bewezen ze al meermaals hun kunnen, en bovendien mag niet iedereen zomaar een musical als Cats opvoeren. Jeugdkoor en -ensemble Bosmolens is de eerste amateurvereniging in de Benelux die de rechten verwierf en de toelating kreeg van Andrew Lloyd Webbers The Really Useful Group om Cats te brengen. En dat hebben ze op voortreffelijke wijze gedaan.

Al van bij het openingsnummer dwaalden onze gedachten onvermijdelijk weer naar Wenen, zoveel jaar terug, toen we voor het eerst een voorstelling van Cats mochten bijwonen. Annelies beleefde gisteren haar allereerste Cats-ervaring, en ze was dolenthousiast. We hadden haar in de voorbije dagen alvast ter voorbereiding een aantal keer naar onze (Duitstalige) cd laten luisteren.

Er zijn nog voorstellingen op 28 februari (vanavond dus), 6 en 7 maart, maar aan tickets geraken zal niet meevallen, want de zaal is telkens uitverkocht.

www.deleest.be
www.jeugdkoorbosmolens.be

Nieuwe pc

Mijn nieuwe pc is eindelijk gearriveerd. Ik heb er wel even op moeten wachten. Sedert mijn vorige toestel er zo’n half jaar geleden de brui aan gaf, heb ik me beholpen met de oude computer van mijn vader. Die deed het nog prima, maar was alleen een beetje traag. In ieder geval totaal ongeschikt om er video’s mee te monteren of om er een virtuele machine op te draaien, en dat zijn enkele van de dingen die ik met m’n nieuwe pc wel van plan ben.

Sedert vorige week heb ik ’m in huis: een spiksplinternieuwe gitzwarte Fujitsu Esprimo P7935, met een Intel Core 2 Quad Q8300-processor en maar liefst 6 GB intern geheugen. Dat moet voorlopig wel even volstaan.

Uitgerust met een Pinacle Studio Movieboard om analoge videobronnen te kunnen aansluiten (want ik heb hier nog een hoop Hi8- en VHS-tapes liggen die ik wil digitaliseren) en een blu-ray-lezer zodat ik ook op de computer van mijn beginnende collectie blu-ray-films kan genieten. Het dvd-station heb ik alvast ingesteld op regio 1 en het blu-ray-station op regio 2, zodat ik probleemloos en zonder geknoei naar hartenlust zowel mijn Europese als mijn Amerikaanse dvd’s kan bekijken.

De interne harde schijf van 500 GB moet ruimschoots volstaan, zeker als je weet dat ik voor het bewaren van mijn data voornamelijk gebruik maak van externe harde schijven.

De 64-bits-versie van Windows 7 Pro is voorgeïnstalleerd, maar ik ben van plan om naast Windows ook erg veel gebruik te maken van Linux. Ik heb Kubuntu 9.10 ondertussen al geïnstalleerd in een virtuele machine (met VirtualBox). Dat heeft het voordeel dat ik dan naar hartenlust tussen Windows en Linux kan schakelen zonder de computer te moeten heropstarten.

Ik moet nog een hoop nieuwe dingen uitproberen en nog heel wat software installeren, dus ik ben er nog wel eventjes mee zoet…

Gedichtendag 2010

Gedichtendag tweeduizendtien: een jaarlijkse traditie,
Een dag voor poëzie, en voor poëten met ambitie.
Ik dacht: vooruit, laat ik dit jaar toch ook maar eens wat schrijven,
Want ’t zijn toch wel, tenslotte, zij die schrijven, die ook blijven.

Alweer eind januari, hier zijn we dus terug.
Weerom een jaar voorbij, wat vliegt de tijd toch vlug!
Het blijft al langer licht, dat wel, maar ’t is nog steeds erg koud.
’t Is de hoogdag van het jaar voor wie van dichten houdt.

Maar eigenlijk is poëzie – ja, laat ik eerlijk wezen – 
Toch niet echt aan mij besteed, al hou ik wel van lezen.
Doch wat betreft het schrijven, hoe zeer ’k me ook in bochten wring,
Moet ik je toch bekennen, is proza echt wel meer mijn ding…

www.gedichtendag.com

Carmen

Ik stond voor een min of meer hartverscheurende keuze: het jaarlijkse nieuwjaarsetentje van de plaatselijke volkssterrenwacht waar ik lid van ben, of de HD Live-voorstelling van Bizets Carmen, live vanuit de ‘Met’ (de Metropolitan Opera) in New York.

Ik wou dolgraag Carmen zien en had hier al van lang tevoren naar uitgekeken, dus heb ik het etentje noodgedwongen laten varen. Ik had al een poosje geleden mijn zitje geboekt en was – enigszins tot mijn verbazing – maar net op tijd, want in de twee zalen die Kinepolis Brugge voor het evenement had voorbehouden, waren nog maar een handjevol plaatsen vrij. Volgende keer dus toch maar wat eerder boeken. Opera in de cinema is duidelijk een succesformule, iets wat ik eerder dit seizoen ook al had gemerkt bij de voorstelling van Verdi’s Aida.

Omdat ik graag goed voorbereid naar de opera ga, had ik alvast de cast sheet en synopsis gedownload van de Met-website en heb ik eerst nog eens mijn Deutsche Grammophon-cd met hoogtepunten uit Carmen voor de zoveelste keer herbeluisterd. Het is een opname uit 1983 van de Berliner Philharmoniker onder de leiding van de legendarische Herbert von Karajan, met Agnes Baltsa in de rol van Carmen, José Carreras als Don José, Katia Ricciarelli als Micaëla en de Belg José van Dam als Escamillo.

In de live voorstelling van de Met werden de hoofdrollen vertolkt door Elīna Garanča (Carmen), Roberto Alagna (Don José), Barbara Frittoli (Micaëla) en Teddy Tahu Rhodes (Escamillo), die insprong voor de ziek gemelde Mariusz Kwiecien. Het orkest stond onder de leiding van Yannick Nézet-Séguin.

Carmen is een opéra comique van Georges Bizet. De muziek behoort al jaren tot mijn favoriete operamelodieën, maar ik was nog nooit eerder in de gelegenheid geweest om een voorstelling van Carmen bij te wonen. Ik was dan ook bijzonder verheugd dit gebeuren vandaag van op de eerste rij te kunnen meemaken. Ik heb ontzettend van de voorstelling genoten en moest me inhouden om niet te beginnen meezingen met klassiekers als L’amour est un oiseau rebelle, A dos cuartos! en natuurlijk Votre toast... je peux vous le rendre (beter bekend als het Toreador-lied). Ook de instrumentale entr’actes en vooral de pas de deux aan het begin van de eerste en derde akte waren hoogtepunten.

Elīna Garanča is zonder meer geknipt voor de rol van Carmen, en vormt een perfect op elkaar ingespeeld duo met haar tegenspeler Roberto Alagna, die ik een goeie twee jaar geleden al had gezien in Roméo et Juliette, eveneens een Met-productie. Ook de Nieuw-Zeelandse bariton Rhodes zette een onberispelijke vertolking neer, zeker als je bedenkt dat hij amper drie uur voor de aanvang van de voorstelling pas vernomen had dat hij Kwiecien moest vervangen. Meteen zijn debuut als Escamillo.

Net als vorige keer werd het geheel voor het HD Live-publiek vlotjes aan elkaar gepraat door Renée Fleming, die ook instond voor de interessante interviews met cast en crew tussen de bedrijven door.

www.elinagaranca.com
www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

Sherlock Holmes

Bij het horen van de naam Sherlock Holmes stel je je wellicht een pijprokende, ietwat stoffige doch geniale Britse speurder voor, die om de haverklap ‘Elementary, dear Data Watson’ zegt en vervolgens haarfijn uit de doeken doet hoe de misdaad is gepleegd.

Holmes is nog steeds een geniale speurneus, maar stoffig is deze film allerminst. Deze Sherlock Holmes-verfilming is erg vernieuwend en zit vol actie, spanning en humor. Door de veelvuldige actie komt het hoofdpersonage amper nog aan pijproken toe. Robert Downey Jr. als Holmes en Jude Law als Watson vormen een erg dynamisch duo. Het decor voor het verhaal is het mooi in beeld gebrachte Victoriaanse Londen, op het ogenblik dat de Tower Bridge volop in aanbouw is.

Misschien komt het doordat ik onlangs de Science of the Movies-aflevering over motion control heb gezien, maar ik heb bij deze film ook goed gelet op de camerabewegingen, met name wanneer de camera na een lang traject uiteindelijk feilloos uitkomt bij het huisnummer 221B in Baker Street.

Ook de bijzonder knappe soundtrack van Hans Zimmer, met veel banjo en cimbalom, draagt in hoge mate bij tot een geslaagde sfeerschepping.

Ik heb erg van de film genoten, dus wat mij betreft mogen er gerust een paar vervolgen komen. Op het einde van de film zit overigens een hint naar een sequel, waarin een van Holmes’ meest geduchte tegenstanders, professor Moriarty, wel eens een rol zou kunnen spelen. Maar eerst krijgen we Downey Jr. nog te zien in Iron Man 2, die eind april in de zalen komt.

sherlock-holmes-movie.com

Avatar

De nieuwe James Cameron is gearriveerd! En we zullen het geweten hebben. De man die in 1997 alle records brak met Titanic, zorgt ook nu weer voor volle zalen met Avatar. Letterlijk, want gisteravond was zaal 4 van Kinepolis in Brugge alvast compleet volgeboekt voor de 3D-versie. Gelukkig had ik, zoals gewoonlijk, mijn zitje op voorhand online gereserveerd.

Avatar is sci-fi, actie, avontuur, sprookje en fantasy in één. En het moet gezegd: de visual effects zijn verbluffend. Er zijn kosten noch moeite gespaard en er is baanbrekend werk verricht. De combinatie van echte acteurs en actrices met erg realistisch ogende digitale animatie is over het algemeen bijzonder geslaagd, hoewel ik toch vond dat de fauna van Pandora, de planeet waar het verhaal zich afspeelt, er niet altijd even geloofwaardig uitzag.

Over de plot zijn de kritieken minder lovend. Het verhaal is ietwat voorspelbaar, en vertoont onmiskenbare gelijkenissen met andere gekende scenario’s. ‘Pocahontas with blue people’, zoals ik ergens las. En er zijn ook duidelijke parallellen met Battle for Terra, een animatiefilm die eerder dit jaar uitkwam maar bij mijn weten niet tot in de Belgische bioscoopzalen geraakt is.

Maar hoe dan ook, dit heeft mij niet belet om intens van het meer dan twee en een half uur durende spektakel te genieten, 3D-brilletje op de neus. De beelden zijn vaak betoverend mooi, de soundtrack – van James Horner – is een pareltje, en enkele van mijn favoriete acteurs en actrices zitten in deze film: Sam Worthington, die we nog kennen uit Terminator: Salvation, Zoë Saldana (in Avatar quasi onherkenbaar), die dit jaar te zien was als Uhura in de nieuwe Star Trek, Michelle Rodriguez (Ana Lucia uit Lost), en natuurlijk Sigorney Weaver, voornamelijk gekend uit de Alien-quadrilogie.

Ook de website heeft erg veel moois in petto, vergeet dus niet om daar eens een kijkje te nemen.

www.avatarmovie.com