De boom

Hij was op tv van de week, de boom. Een paar dagen eerder hadden we hem nog van dichtbij gezien, door het zolderraam van het Achterhuis. Ja, die boom dus. De oude, zieke kastanjeboom bij het Anne Frank Huis, aan de Prinsengracht in Amsterdam. De hevige wind van maandag was hem fataal geworden. De ondersteunende constructie had de val niet kunnen tegenhouden.

Ons bezoek aan het Anne Frank Huis heeft een diepe indruk op ons nagelaten. Op de muren staan dagboekfragmenten gedrukt, en aan de hand van foto’s, videobeelden, documenten en ander historisch materiaal wordt beetje bij beetje het verhaal van Anne verteld. En samen met haar persoonlijke verhaal ook het drama van de jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gevolg van haat, onverdraagzaamheid en racisme. Zoiets mag nooit meer gebeuren, dat is de boodschap.

www.annefrank.org
www.annefranktree.nl
www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.849636

Varekai

Cirque du Soleil is weer in het land. Nog tot eind augustus staan hun tenten opgesteld in Oostende.

Enkele jaren geleden hadden we Saltimbanco gezien, een van hun vorige shows. Dit jaar brengen ze Varekai, spektakel van de bovenste plank.

Cirque du Soleil heeft weinig gemeen met de andere circussen die ons land aandoen. Ja, de voorstelling vindt plaats in een circustent en ja, er doen heel wat acrobaten, jongleurs, trapezisten en clowns aan mee, maar daar houdt de vergelijking eigenlijk op.

Anders dan een gewoon circus brengt Cirque du Soleil eigenlijk een theatershow, een bijzonder kleurrijk en gevarieerd familiespektakel waarin niet alleen halsbrekende stunts, maar ook muziek, zang en dans een minstens even belangrijke rol spelen. En dan hebben we het nog niet gehad over de prachtige kleurrijke kostuums, het sfeerscheppende decor en de betoverende belichting.

De artiesten brengen allemaal bijzonder professioneel ogende acts. Ze beheersen hun respectieve disciplines als geen ander, zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld, en maken er een prachtig, spectaculair en betoverend mooi geheel van. Ik kan dit alleen maar aan iedereen van harte aanbevelen!

www.cirquedusoleil.com
www.cirquedusoleil.com/en/shows/varekai

Prince of Persia: The Sands of Time

Gisteren naar de laatavondvoorstelling van Prince of Persia geweest. Ik had gewoon zin in even heerlijk wegdromen bij een ouderwetse avonturenfilm, en ik werd op mijn wenken bediend. Prince of Persia: The Sands of Time biedt bijna twee uur avontuur, actie en fantasy. Niet te veel nadenken, gewoon genieten. Genieten van het avontuur, van de exotische setting – de koninklijke kringen in het Perzië van de zesde eeuw – en de onwaarschijnlijke plot. Dit is niet alleen maar action/adventure/fantasy, het is tevens een romantisch sprookje dat gerust zou kunnen beginnen met ‘Er was eens …’ en eindigen met ‘… en ze leefden nog lang en gelukkig’.

De film is gebaseerd op de gelijknamige videogame uit 2003 en vertelt het verhaal van prins Dastan, die als straatjongen geadopteerd werd door de koning van het Perzische rijk. Alle noodzakelijke elementen voor een exotisch sprookje zijn aanwezig: een straatjongen die het tot prins schopt, een bloedmooie prinses, een mystiek voorwerp met bovennatuurlijke krachten, en een klassieke strijd tussen goed en kwaad.

Het warme kleurenpalet en de soundtrack van Harry Gregson-Williams brengten ons meteen in oosterse sferen. De actie bestaat gelukkig niet enkel uit zwaardgevechten, maar komt voor een groot deel voort uit het zogenaamde parkour of free running, waarmee we een jaar of vier geleden ook al vol verwondering kennis maakten in een van de eerste scènes van de James Bond-reboot Casino Royale. Zowel de jonge (William Foster) als de volwassen Dastan (Jake Gyllenhaal) zijn hier bijzonder bedreven in, en slagen er op die manier keer op keer in hun achtervolgers te verschalken.

Zoals het in een goede actie/avonturenfilm hoort, beschikt de film ook over de nodige humor, voornamelijk voor rekening van Sheik Amar, een rol van Alfred ‘Doc Ock’ Molina. Verder herkennen we ook nog Oscarwinnaar Ben Kingsley in de rol van Nizam (de broer van de koning). De rol van prinses Tamina wordt vertolkt door de Britse actrice Gemma Arterton.

Prince of Persia werd eerst gereleaset in Europa. De Amerikanen moeten nog een weekje wachten, tot het Memorial Day-weekend. Het feit dat deze film een ondertitel heeft – The Sands of Time – laat de mogelijkheid open voor een of meerdere sequels. Die mogen er van mij gerust komen.

Een bezoekje aan de officiële website is ook beslist de moeite waard!

adisney.go.com/disneypictures/princeofpersia

Dagje Brussel

Vorig weekend zijn we een dagje naar Brussel geweest. Met de trein, dagtrip 510 met een bezoek aan de tentoonstelling ‘Walvissen en dolfijnen’ in het Museum voor Natuurwetenschappen. Eigenlijk helemaal gratis, dankzij onze ecocheques.

We hebben de trein genomen naar Brussel-Noord en zijn daar overgestapt op de trein richting Liers, en zijn uitgestapt in het station Brussel-Luxemburg. Daar waren we nog nooit eerder geweest. Het is een modern station dat vlakbij het Europees Parlement ligt. Het museum bevindt zich op slechts enkele minuten stappen, maar onze aandacht werd getrokken door de grote letters ‘info’ bij het informatiebureau van het Europees Parlement, dus zijn we daar eerst nog even gaan kijken. Je vindt er gratis brochures en posters in alle talen van de Europese Unie. We hebben een en ander bij elkaar gescharreld, want Annelies kan beslist wat documentatie over Europa en de euro gebruiken voor school.

Goed. Daarna naar het museum, het hoofddoel van ons bezoek aan Brussel. Door Annelies’ obsessie voor dolfijnen is heel ons gezin eigenlijk bijzonder geïnteresseerd geraakt in dolfijnen en walvissen, dus mochten we deze tijdelijke tentoonstelling zeker niet aan ons voorbij laten gaan. De tentoonstelling, die nog tot eind augustus loopt, biedt erg veel informatie over deze zeezoogdieren, door middel van skeletten, vitrines, panelen met tekst, foto’s, video, namaakdieren en allerlei interactieve elementen. De tentoonstelling is bedoeld voor een ruim publiek, maar is erg kindvriendelijk.

Ik had mijn fototoestel bij om enkele overzichtsfoto’s te kunnen maken, maar vond dat de tentoonstellingsruimte nogal donker was. Gelukkig is dat voor mijn lichtgevoelige camera geen probleem en kon ik toch aardige sfeerfoto’s maken zonder te moeten flitsen. De foto’s kun je bekijken op Picasaweb.

In de tentoonstelling hebben we zo’n uur en drie kwartier rondgelopen. Daarna hebben we nog een kijkje genomen in een deel van de permanente tentoonstelling van het museum. Ik was bijzonder geïnteresseerd in een maansteen, die België in 1973 van president Nixon cadeau heeft gekregen. Het stukje rots was tijdens de laatste maanmissie teruggebracht door Harrison Schmitt, de enige geoloog die ooit op de maan heeft rondgelopen. Zijn naam staat in het museum overigens verkeerd gespeld als ‘Smith’. Maar in het museum is nog zo veel meer te zien, zoals bijvoorbeeld de Galerij van de Dinosauriërs. Dat zou echter wat te veel zijn voor een dag, dus hier moeten we binnenkort beslist nog eens terugkomen. We hebben toch nog ecocheques over.

Na ons bezoek aan het museum hebben we de trein terug naar Brussel-Noord genomen voor het tweede luik van ons dagje Brussel. Van het Noordstation zijn we naar het shopping center City 2 gestapt, waar we ons hebben laten onderdompelen in de gezellige winkeldrukte. Hoewel het misschien iets té druk was. Blijkbaar hadden erg veel mensen op deze snipperdag het idee om een dagje naar Brussel te komen. Via de Nieuwstraat zijn we verder gelopen naar het centrum. Eind vorig jaar waren we nog een dagje in Antwerpen om te shoppen, en daar is het toch heel wat aangenamer. De smalle drukke Brusselse Nieuwstraat staat in schril contrast met de brede Antwerpse Meir. Als we enkel willen shoppen, dan geniet Antwerpen duidelijk de voorkeur.

Al snel stonden we op de Grote Markt. We hadden Annelies beloofd om een bezoekje te brengen aan Manneke Pis, want een bezoek aan Brussel is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan ’s werelds beroemdste ketje. Ook daar was het erg druk, vooral omwille van de vele buitenlandse toeristen.

Daarna begonnen onze maagjes te rammelen en besloten we de Beenhouwersstraat op te zoeken, beter gekend als de Rue des Bouchers, waar zich een concentratie aan restaurantjes bevindt. Voor we echter een restaurantje uitzochten – de restauranthouders probeerden ons allemaal voor hún zaak te winnen, dus dat viel niet mee – liepen we echter eerst een zijstraatje in. We hadden Annelies immers beloofd om niet alleen Manneke, maar ook Jeanneke Pis met een bezoekje te vereren. Bij dit goed verstopte beeldje was het veel minder druk, want blijkbaar weten de toeristen dit niet zo makkelijk te vinden...

www.europarl.be
www.natuurwetenschappen.be
www.picasaweb.google.com/gebopics/WalvissenEnDolfijnen
www.picasaweb.google.com/gebopics/DagjeBrussel

Iron Man 2

Aan het lange wachten is een einde gekomen. Iron Man 2 is eindelijk in de zalen, en ons geduld wordt beloond. De eerste Iron Man kreeg bijzonder goede kritieken, en deze sequel voldoet in alle opzichten aan de hooggespannen verwachtingen (wat nooit een makkelijke opdracht is).

De film stelt op geen enkel punt teleur. Ik heb er heel erg van genoten. Deze film heeft het gewoon allemaal: actie, spanning, humor, glamour, gadgets, snelle wagens, een goed verhaal, Gwyneth Paltrow, Scarlett Johansson, Robert Downey Jr. én Samuel L. Jackson! Ze zijn goed bezig bij Marvel.

Er zit zelfs een ode in aan Walt Disney. In het begin van Iron Man 2 krijgen we een filmpje uit de jaren ’70 te zien, waarin Tony Starks vader, Howard Stark, zijn nieuwe project voorstelt: Stark Expo. Dat filmpje lijkt als twee druppels water op Walt Disney’s voorstelling van Epcot (Experimental Prototype Community Of Tomorrow)! Dit kan echt geen toeval zijn. Als Disney-fan viel het me meteen op. Wellicht een hint naar de deal die Marvel en Disney vorig jaar sloten.

Een ware verademing ook dat deze blockbuster voor een keertje niet in 3D was, want dat lijkt de algemene trend tegenwoordig. Geen twee euro extra aan de kassa dus, maar wel twee uur ontspanning van de bovenste plank. Vanaf nu is het uitkijken naar de verfilming van Captain America, die volgend jaar in de zalen komt.

ironmanmovie.marvel.com

Dagje Harderwijk

Wanneer we die zaterdagmorgen vertrekken, weet Annelies nog nergens van. We hebben haar wijsgemaakt dat we de Gentse Floraliën gaan bezoeken. Pas ergens tussen Lokeren en Sint-Niklaas heeft ze ineens door dat we Gent voorbij gereden zijn. Dan beseft ze het: we rijden naar Harderwijk! Annelies heeft hier al heel lang naar uitgekeken.

Na een vlotte rit komt onze auto rond tien uur tot stilstand op het parkeerterrein voor het Dolfinarium. Annelies trekt meteen haar dolfijnen-T-shirt aan, dat Miche stiekem heeft meegenomen. Op de voorkant van het T-shirt prijkt een foto uit de fotosessie bij de dolfijnen van het Boudewijn Seapark, die Annelies in 2008 voor haar verjaardag cadeau had gekregen.

We gaan aanschuiven voor kaartjes, en de jongeman aan de kassa wenst ons nog een hele fijne dag in het Dolfinarium. Het weer zit alvast mee, en het belooft een schitterende dag te worden.

Het eerste showtje van de dag, met de stellerzeeleeuwen van de Stoere Stellerstek, maakt alvast veel indruk op ons. Niet in het minst omwille van een exemplaar van bijna duizend kilo, dat heel wat water verplaatst wanneer het zich van zijn rotsblok in het bassin laat vallen. De stellerzeeleeuwen zijn de grootste zeeleeuwensoort.

Daarna lopen we door naar het Zeehondenzand, waar we de gewone zeehonden te zien krijgen. Best grappig hoe ze op hun buiken over het zand komen aanhobbelen. In het water kunnen ze zich heel wat sneller verplaatsen. Na afloop wenst de trainer ons nog een hele fijne dag in het Dolfinarium.

Dan is het tijd voor de Zotte Zeeleeuwen, een leuke zeeleeuwenshow met Californische zeeleeuwen en Nederlandse piraten in een openluchttheater. Grappig en entertainend. Geert vraagt zich af waarom zeeleeuwenshows altijd piraten in de rol van slechterik hebben. Dat is zo in het Boudewijn Seapark, in SeaWorld, en nu ook hier...

In het Roggenrif zitten drie soorten kleine haaien en vijf soorten roggen, die het publiek mag aanraken. (Wees gerust, ze bijten niet.) Aan het einde van de presentatie krijgt Annelies een eikapsel van een roggenei mee als aandenken.

Om 12.00 uur komt het hoogtepunt van de dag: de nieuwe dolfijnenshow De Droomwens in het DolfijnDoMijn. Deze voorstelling is erg verschillend van de dolfijnenshow die we kennen uit het ons zo vertrouwde Boudewijn Seapark. Hier komen heel wat meer showelementen aan te pas. Het gebouw wordt voor de show helemaal verduisterd, en via gekleurde spots worden het decor en het bassin omgetoverd tot een sprookjesachtig tafereel. We zijn erg onder de indruk van dit prachtige spektakel. Het is het verhaal van een meisje dat haar droom werkelijkheid ziet worden: ze mag de nacht doorbrengen op Dolfijneneiland, en zwemmen met haar lievelingsdieren.

Na de show krijgen we trek in poffertjes. We delen een medium portie (16 stuks), en wanneer die op zijn trekken we naar de Walrussenwal voor wat aangekondigd staat als een komische walrussenshow. Het jongetje dat voor ons in de wachtrij staat, kijkt naar de foto op het T-shirt van Annelies, en roept dan enthousiast uit: ‘Hé, moet je kijken! Dat ben jij!’ De show is erg grappig, en de dieren zijn enorm dik.

Nu is het tijd voor de presentatie over de dolfijnen in de Dolfijnendelta. Hier leeft een van de grootste groepen dolfijnen die je in een park kunt tegenkomen, wordt ons verteld. Meer dan 20 tuimelaars. Eén van hen is Spetter, de dolfijn die meedoet in de gelijknamige tv-reeks.

Aansluitend op deze dolfijnenshow is er de voorstelling met de zeeleeuwen in de Zeeleeuwenzee.

Vervolgens gaan we een kijkje nemen bij de Bruinvisbaai, waar we uitleg krijgen over de bruinvis, die ook wel de ‘Nederlandse dolfijn’ genoemd wordt omdat hij in de Noordzee voorkomt en op een dolfijn lijkt. Maar de bruinvis is niet bruin en hij is geen vis. Net als de tuimelaar is hij een tandwalvis.

Om 16.00 uur is er een tweede voorstelling van De Droomwens, en daar willen we graag heen. In afwachting gaan we even op verkenning in de rest van het park. We trekken naar Onder Odiezee, waar we in een grote lift naar beneden afdalen en we via een enorme glaswand onder water kunnen kijken. In het linkergedeelte is het water vrij troebel en zijn er in eerste instantie geen dieren te zien. In het rechtergedeelte is het water helder en zien we de walrussen zwemmen. Ze zwemmen liefst ondersteboven onder water, zo blijkt. Na een poosje verschijnen links de dolfijnen. We maken enkele foto’s en Annelies geniet van de nabijheid van de dieren. Eén van hen is vast Spetter!

We hebben nog heel even tijd alvorens we weer naar het DolfijnDoMijn moeten, en we gaan een kijkje nemen bij het opvangcentrum van SOS Dolfijn en aan het strand. Maar lang kunnen we daar niet blijven, want we willen De Droomwens niet missen.

Bij de ingang van DolfijnDoMijn kopen Annelies en Geert een broodje Unox om de honger te stillen. De tweede voorstelling van De Droomwens is zo mogelijk nog mooier dan de eerste. Nu zit er een scène in de show waarin de trainster die de hoofdrol speelt, aan kabels door de lucht zweeft. Dat hadden we in de eerste show niet gezien. Wellicht was er eerder op de dag een technisch probleem met het kabelsysteem? Gelukkig blijkt dat nu verholpen. We genieten met volle teugen van de voorstelling.

Het einde van ons dagje in het Dolfinarium komt nu angstwekkend dichterbij. We hebben er alle drie heel erg van genoten. Maar voor we het park verlaten, kijken we nog even rond in het souvenirwinkeltje bij de ingang. We kopen enkele spulletjes, en het is sluitingstijd wanneer we het winkeltje verlaten. Bij de uitgang staat er nog een automaat waar je een muntstuk van vijf cent kunt omvormen tot een souvenirpenning. Annelies draait twee penningen als aandenken.

Ons eerste bezoek aan het Dolfinarium in Harderwijk is ons erg bevallen. We hebben een heerlijke dag beleefd, en Annelies had heel wat bekijks in haar dolfijnen-T-shirt. Uiteraard zijn we geneigd de vergelijking te maken met het Boudewijn Seapark in Brugge, maar die vergelijking gaat nauwelijks op. Brugge is eigenlijk meer een pretparkje bestaande uit een verzameling kermismolens, waar toevallig ook een dolfinarium aan vast zit. Verder zijn er alleen nog een zeehonden-, een zeeleeuwen- en een roofvogelshow. Harderwijk daarentegen is een volwaardig dierenpark met tien verschillende shows van hoogwaardig niveau, met een grote verscheidenheid aan zeezoogdieren en vissen. Wil je alle shows zien, dan moet je zoals wij ’s morgens rond openingstijd aankomen en dan staat je een dagvullend programma te wachten. De indeling van het park is netjes en aantrekkelijk, je kunt op gelijk welk moment van de dag een groot aantal dieren zien, ook buiten de shows, en de presentaties en shows zijn stuk voor stuk van een kwalitatief hoogstaand niveau. Het Dolfinarium in Harderwijk doet ons een beetje aan SeaWorld denken, maar dan in ’t klein en zonder orka’s en roetsjbanen.

Meer foto’s op Picasa Web Albums.

www.dolfinarium.nl
www.kraamkamer.nl
www.sosdolfijn.nl
www.spetter.nl

taH pagh taHbe’!

‘You have never experienced Shakespeare until you have read him in the original Klingon.’ – Iedere rechtschapen Star Trek-fan kent natuurlijk dit stukje dialoog uit de zesde Star Trek-bioscoopfilm, The Undiscovered Country. De titel van de film komt uit Shakespeares Hamlet. Net als de titel van dit stukje trouwens: het overbekende ‘to be or not to be’, maar dan in het Klingon.

Star Trek zit vol verwijzingen naar Shakespeare, dat heb ik jaren geleden al ontdekt. Een niet onaanzienlijk aantal titels van afleveringen – zelfs van de geanimeerde serie – komen uit stukken van Shakespeare, en heel wat Star Trek-acteurs staan bekend om hun sublieme Shakespeare-vertolkingen (denk maar aan Patrick Stewart, Marc Alaimo, Andrew Robinson en tal van anderen). Het weze dus niet verwonderlijk dat ik als Trekkie in hart en nieren Shakespeare via Star Trek heb leren kennen.

Maar dat was lang geleden. Vorig weekend heb ik een opvoering van Hamlet gezien in Kinepolis, live vanuit New York. Niet het theaterstuk, maar de gelijknamige opera van Ambroise Thomas. Niet in het Engels of Klingon, maar in het Frans. Être ou ne pas être. Toch even wennen.

  

Een behoorlijk verschil met Aida en Carmen, de twee opera’s die ik eerder dit seizoen al heb gezien en waarvan ik de muziek al vaak gehoord had. Ik kende het verhaal van Hamlet natuurlijk wel, maar de opera was mij volkomen onbekend. Het oorspronkelijke verhaal van Shakespeare is door Thomas trouwens aanzienlijk bewerkt. Zo werd Hamlets monoloog aan het begin van de derde akte sterk ingekort en is er een grote waanzinsscène toegevoegd voor Ophelia (Ophélie).

De rollen van Hamlet en Ophelia werden voortreffelijk vertolkt door Simon Keenlyside en Marlis Petersen. Petersen moest overigens invallen voor Natalie Dessay en had amper een paar dagen de tijd gekregen om zich op de rol voor te bereiden, maar zette een zondermeer uitmuntende vertolking neer. Haar waanzinsscène was waanzinnig goed!

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive