Ik heb m’n nieuwe e-reader nu zowat een week, dus tijd voor een eerste evaluatie. Ik ben alvast erg enthousiast over mijn bordeauxrode Sony PRS-650. Het toestel is compact, licht, oogt mooi en de bediening via het touch screen is erg gebruiksvriendelijk. In het interne geheugen kan ik een massa boeken opslaan. Het is mooi meegenomen dat ik er ook foto’s en mp3’tjes op kwijt kan, maar daar heb ik het toestel niet in eerste instantie voor gekocht.
Ik heb hier natuurlijk wel nog een stapeltje ouderwetse papieren boeken (‘p-books’) liggen die ik ook nog wil lezen, maar nieuwe boeken koop ik voortaan bij voorkeur als e-book. Voor iemand die veel leest en dat graag overal doet (op het werk tijdens de lunchpauze, in de wachtkamer bij de tandarts, op de trein of de bus, bij een kopje koffie in een tea room, en natuurlijk ook gewoon thuis) is zo’n e-reader een reuze handig apparaat. Je kunt het makkelijk overal mee naartoe nemen en hebt altijd meerdere boeken bij de hand (ja, ik lees soms meerdere boeken tegelijk). Het apparaat onthoudt van ieder boek precies waar je gebleven was, je kunt de lettergrootte naar eigen smaak aanpassen, en als je de betekenis van een woord niet kent, dan zoek je het gewoon op in een van de ingebouwde woordenboeken.
Laat het duidelijk zijn dat zo’n e-reader absoluut geen vervanger is voor een iPad of andere tabletcomputer. Een iPad is een volwaardige computer waar je een massa verschillende dingen mee kunt doen (onder andere e-books lezen); een e-reader daarentegen heeft eigenlijk maar één toepassing: je kunt er boeken (en andere teksten) op lezen. Door de mp3-functie kun je dat uitbreiden naar luisterboeken (audio books). Door de geringe afmetingen is het ook echt een toestel dat je makkelijk mee kunt nemen. Met een iPad, die een stuk groter is, lukt dat iets minder goed. Nog een voordeel van de e-reader is dat hij niet over een glanzend lcd-scherm beschikt, maar een compleet andere schermtechnologie gebruikt, die ‘elektronisch papier’ (e-paper) of ‘elektronische inkt’ (e-ink) genoemd wordt. Daardoor verbruikt het toestel veel minder energie – met een volle batterij kun je makkelijk twee weken lezen –, en kun je ook zonder problemen buiten op een terrasje in volle zonlicht gaan zitten lezen. Een iPad verandert in die omstandigheden in een spiegel, maar mijn e-reader leest dan nog net zo lekker als een papieren boek. Bij Amazon hebben ze daar overigens een leuk filmpje van gemaakt om hun e-reader, de Kindle, te promoten:
Wordt vervolgd.
Zo heb ik dit jaar minder Q&A’s van acteurs en actrices bijgewoond (normaal volg ik die bijna allemaal) en heb ik zelfs helemaal niets van de cosplay-wedstrijd gezien (maar natuurlijk wel veel verklede figuren zien rondlopen én op de foto gezet). Enkele van mijn favoriete sci-fi-acteurs en -actrices waren immers op FACTS, en die kregen voorrang. Normaal betaal ik niet om me te laten fotograferen in het bijzijn van beroemdheden en de tijd dat ik bij zowat alle acteurs in de rij ging staan voor een autogram ligt ook alweer een poosje achter mij, maar voor de Canadese Jewel Staite wou ik graag nog eens een uitzondering maken. Om 14.00 uur (net op het moment dat de cosplay begon) stond ik dus aan te schuiven voor de fotoshoot met mijn favoriete Firefly-actrice. Kort daarna gaf Jewel een Q&A samen met haar Stargate Atlantis-collega Robert Picardo, wat ik natuurlijk ook niet mocht missen, en na afloop daarvan wou ik uiteraard mijn foto, die ondertussen klaar was, ook nog door haar laten signeren.
Samen met John Williams en Jerry Goldsmith is de legendarische John Barry een van mijn drie favoriete filmcomponisten – ik noem ze de drie J’s. Heel wat van zijn scores behoren tot mijn favoriete soundtracks, met name de muziek die hij schreef voor niet minder dan elf James Bond-films, Born Free, Out of Africa, The Black Hole en vele andere. Toen ik vernam dat het Filmfestival van Gent dit jaar John Barry in Concert op de affiche zou zetten, heb ik dan ook geen moment getwijfeld en meteen een ticket besteld.
