Horizon 8300

Ik heb van tweede kerstdag gebruikgemaakt om de tentoonstelling ‘Horizon 8300’ te bezoeken. De riante badstad aan de Belgische oostkust, waar ik mijn jeugd heb doorgebracht en waar ik nog steeds graag terugkom, heeft grootse bouwplannen. In deze tentoonstelling worden ze aan de hand van maquettes, plannen en digitale simulaties aan het grote publiek voorgesteld.

Sommige projecten zijn erg gedurfd en controversieel, zoals de nieuwe plannen voor het casino, resultaat van een internationale architectuurwedstrijd in 2005, met aanpassing van de plannen in 2009. De meningen hierover zijn ongetwijfeld erg verdeeld.

Naast de nieuwe La Réserve, nu al in aanbouw, zijn er nog plannen voor nieuwe woonkernen, een nieuw ‘zwevend’ ziekenhuis, een futuristisch ogende nieuwe stationsomgeving voor Heist, een tweede golfinfrastructuur, vernieuwde pleinen, eilanden voor de kust, kunstwerken (o.a. van Panamarenko), en nog meer tot de verbeelding sprekende projecten.

Nog tot 10 januari in het Cultuurcentrum in Knokke-Heist.

horizon8300.knokkeheist.be
issuu.com/knokkeheist

2012

Aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami’s… Alle natuurrampen die je je maar kunt inbeelden gebeuren allemaal tegelijk, overal ter wereld, en met een nooit eerder geziene vernietigende kracht. Is het einde van de wereld nabij? Betekent dit het einde van de mensheid, net zoals de dinosauriërs 65 miljoen jaar eerder het onderspit moesten delven na de inslag van een gigantische meteoriet?

Geen paniek, it’s just a movie. Maar wat voor een! De visual effects in deze rampenfilm zijn van een verbluffende kwaliteit. De rampenscènes zien er onwaarschijnlijk realistisch uit. Regisseur Roland Emmerich is erin geslaagd om meer dan twee en een half uur entertainment van niveau af te leveren, iets wat niet van iedere rampenfilm gezegd kan worden.

Maar meer dan dat is het niet: entertainment. Deze keer geen waarschuwing voor de klimaatverandering, en absoluut niet gebaseerd op bestaande wetenschappelijke inzichten. Velen laten zich tegenwoordig bang maken door het nakende einde van de Mayakalender in 2012 en laten zich wijsmaken dat de Maya’s het einde van de wereld zouden voorspeld hebben, dat enorme krachten onze planeet uiteen zullen rukken wanneer de Aarde en de zon in 2012 op één lijn staan met het centrum van het melkwegstelsel of dat de vermeende planeet Nibiru over drie jaar met de Aarde in botsing zal komen.

Geen nood: het einde van de kalender betekent niet het einde van de wereld, de Aarde en de zon staan jaarlijks op één lijn met het centrum van het melkwegstelsel, dus dat is niets bijzonders, en als Nibiru überhaupt zou bestaan en tegen 2012 hier moet zijn, dan hadden we hem al lang moeten zien aankomen. Bovendien is het fysisch onmogelijk dat neutrino’s de aardkern zouden kunnen opwarmen, zoals aan het begin van de film getoond wordt, en ja, het zeeniveau kan de komende decennia wellicht een beetje stijgen, maar om tot aan de Himalaya te komen zal toch wel héél hard moeten regenen hoor!

Mocht je toch je voorzorgen willen nemen voor het geval dat, klik dan gerust op de eerste link hieronder:

www.instituteforhumancontinuity.org
www.whowillsurvive2012.com

O ja, nog bijna vergeten vermelden: John Billingsley zit in deze film!

Boekenbeurs 2009

Net als de voorbije jaren ben ik ook dit jaar weer naar de Boekenbeurs getrokken. Ik ben al van kinds af aan een boekenwurm en mag dit jaarlijks terugkerende boekenfeest dus niet aan mij laten voorbijgaan.

Bij mijn boekenbeursbezoek vorig jaar was het ontzettend druk geweest, en daar houd ik eigenlijk niet zo van. Dus in plaats van een dag uit te kiezen waarop iedereen vrij heeft, dacht ik er beter aan te doen een half dagje vrij te nemen en op een werkdag naar Antwerpen te sporen. Een prima keuze, zo bleek, want het was heerlijk rustig op de beurs. Ik kon makkelijk overal door, overal bij en overal langs. Bijkomend voordeel: de meeste BV’s waren er niet vandaag. Zij komen liever morgen signeren, wanneer er héél veel volk is.

Ik heb weer erg veel nieuwe boeken gezien (uiteraard) en mezelf een beetje moeten intomen om er niet te veel te kopen, want er staan nog massa’s boeken op mijn leeslijst en ik raak wat achterop. Te veel te doen, te weinig tijd…

Ik heb ook een demonstratie gezien van de nieuwe e-book reader BeBook. Leuk, maar ik denk dat het nog wat te vroeg is om zo’n ding te kopen. De technologie zal in de komende jaren ongetwijfeld nog een heel stuk verbeteren. Maar handig is het wel, zo’n e-book reader: je kunt een massa boeken in een compact toestelletje stockeren én je kunt, net als een boek van papier, in volle daglicht lezen. Beslist in de gaten te houden!

www.boek.be
www.boekenbeurs.be
www.e-boek.org

De muur

Vandaag wordt in Berlijn de twintigste verjaardag van de val van de Muur gevierd. Achtentwintig jaar lang, van 1961 tot 1989, verdeelde de Berlijnse muur niet alleen beide stadsdelen van Berlijn, maar stond de muur ook symbool voor de scheiding, wat zeg ik – de kloof, tussen het communistische Oostblok en het kapitalistische Westen.

Ik herinner me nog goed de dag dat de muur viel. We waren voor dag en dauw opgestaan, zaten op de bus naar Parijs voor een dagtrip, en hoorden het nieuws op de radio. In de dagen, weken en maanden die eraan voorafgingen, was het steeds duidelijker geworden dat het einde van de Muur, het Ijzeren Gordijn en de Koude Oorlog nabij was.

Amper drie maanden eerder stonden Miche en ik met enkele vrienden aan de Muur, aan de Oost-Berlijnse kant nog wel, bij de Brandenburger Tor. We waren in Dresden voor een internationaal congres en hadden een daguitstap naar Berlijn gepland. Vanaf het metrostation op de Alexanderplatz waren via de beroemde laan Unter den Linden naar de Brandenburger Tor gewandeld. Verder konden we niet. Daar doemde een stuk Berlijnse muur voor ons op. Aan de overkant was het vrije Westen.

Ons verblijf in Oost-Duitsland was een heel andere ervaring dan de andere reisjes die we tot dan toe gemaakt hadden. Heel wat zaken die in het Westen vanzelfsprekend waren, waren in Oost-Duitsland bijzonder schaars. Luxe was er niet, alles was erg basic. En bij de meeste winkels en restaurants waren er lange wachtrijen.

Na ons weekje Oost-Duitsland besloten we nog een dag of twee in Keulen te vertoeven. Wat een verschil! We hadden de hele dag op een snikhete trein gezeten die ons van Dresden naar Keulen bracht, en toen we uiteindelijk terug in de beschaafde wereld kwamen, voelden we ons de koning te rijk. Ineens hadden we weer alles in overvloed. In het moderne station van Keulen zijn er massa’s winkeltjes waar je allerlei lekkers kunt kopen. Allemaal zaken die we in Oost-Duitsland een hele week lang hadden moeten missen. Knapperige broodjes, échte ijsgekoelde cola, kraampjes met vers fruit en snoepgoed à volonté! Wat een luxe!

Dus als de Muur dezer dagen weer in het nieuws komt, dan glijden onze gedachten terug naar onze tijd in Oost-Duitsland, twintig jaar geleden, en naar het stukje Berlijnse muur dat we in 1989 doorheen de Brandenburger Tor nog met onze eigen ogen hebben kunnen aanschouwen…

Razor Reel

Dit jaar ben ik voor het eerst naar het Razor Reel Fantastic Film Festival (RRFFF) geweest. Het festival vond plaats in Brugge, dus ik hoefde mij niet ver te verplaatsen. Ik had Razor Reel leren kennen via FACTS. Het is een filmfestival waarop vooral ‘genre’-films aan bod komen: veel horror, psychologische thrillers en fantasy. Niet voor het grote publiek, maar het genre kan wel op een schare toegewijde fans rekenen.

Er stonden films uit allerlei landen op het programma, en er waren een aantal bijzondere gasten, met wie dan na de film een Q&A werd georganiseerd.

De openingsfilm op 2 november in Kinepolis heb ik gemist, maar de volgende vijf dagen ben ik telkens een voorstelling gaan bekijken in de Biekorf of in zaal Liberty. De beste film die ik in de loop van de week gezien heb, was ongetwijfeld Evil Angel van Richard Dutcher, die persoonlijk aanwezig was om zijn nieuwe film voor te stellen. Evil Angel is een geslaagde mix van een horrorfilm en een detective story. Echt een aanrader voor wie van het genre houdt, maar uiteraard niet bestemd voor gevoelige zielen…

Andere films die me zeker zullen bijblijven, zijn de Scandinavische psychologische thriller Naboer en de zwarte komedie Stuck. Volgend jaar ga ik beslist terug, voor zover mijn drukke agenda het toelaat.

www.razorreel.be

Aida redux

Eerder dit jaar had ik in de Brugse binnenstad al een openluchtvoorstelling van Aida bijgewoond. Gisteren heb ik Aida tot mijn groot genoegen nog eens kunnen zien, deze keer de integrale versie, die op dat moment live opgevoerd werd in de ‘Met’ (de Metropolitan Opera) in New York.

Via de HD Live-technologie werd het spektakel rechtstreeks en in high definition doorgestraald naar tal van bioscoopzalen overal ter wereld.

Al voor het derde jaar organiseert Kinepolis ‘Opera in de cinema’ in samenwerking met de Met. En het lijkt wel of het ieder jaar meer en meer succes heeft. Voor de voorstelling van Aida gisteravond had Kinepolis in Brugge alvast een tweede zaal moeten openen, aangezien de eerste op voorhand al bijna helemaal volgeboekt was.

Met de receptie vooraf en de mogelijkheid tot het consumeren van een glaasje cava tijdens de pauzes krijgt de bezoeker een beetje het gevoel toch echt naar de opera te zijn geweest, en niet zomaar een avondje naar de bios.

Een avondje opera in de cinema biedt overigens enkele niet te onderschatten voordelen: we krijgen een inleiding door een operakenner, zitten als het ware op de eerste rij en kunnen tussen de bedrijven door ook nog eens een kijkje achter de schermen nemen. De voorstelling werd voor de HD Live-kijkers aan elkaar gepraat door Renée Fleming, die later in het seizoen de titelrol in Rossini’s Armida voor haar rekening zal nemen. Tijdens de pauzes kregen we interviews te zien met de hoofdrolspelers en konden we getuige zijn van de decorwisselingen.

Aida is in wezen een intiem verhaal met drie protagonisten, maar wordt doorgaans opgevoerd als een groot spektakelstuk met schitterende kostuums, indrukwekkende decors en tot de verbeelding sprekende massascènes (met name tijdens de alom gekende Triomfmars). Ook in de uitvoering van gisteravond was dat het geval, en dat was een groot contrast met de openluchtvoorstelling die ik vorige maand gezien had voor het Brugse stadhuis.

Later dit seizoen pik ik wellicht nog een paar opera’s in de cinema mee. Ik wil in ieder geval Carmen nog zien, en wellicht ook Hamlet.

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

FACTS 2009

Het is herfst, dus weer tijd voor FACTS. Op zondag 18 oktober trok ik voor de vijfde keer naar Gent. Niet naar het ICC in het Citadelpark deze keer (waar FACTS de voorbije jaren plaatsvond), maar naar Flanders Expo, waar de negentiende editie van deze beurs/conventie gehouden werd. FACTS wordt ieder jaar groter, en het ICC was te klein geworden. In Flanders Expo waren hallen 3 en 5 voor het evenement gereserveerd. Ruim voldoende plaats voor de dealers, de signeertafels van tekenaars en acteurs, de fan village en het podium. Een minpuntje aan de nieuwe locatie was de ongezellige ruimte waar de filmvoorstellingen en de Q&A’s plaatsvonden: eigenlijk gewoon een verbindingsgang tussen twee hallen, waar men enkele stoelen en een vrij klein projectiescherm had neergepoot. Ik heb er geen film gezien – daar kwam ik niet voor –, maar ik heb wel gemerkt dat de ruimte niet helemaal verduisterd kon worden, dus van comfortabel film kijken zal wel geen sprake geweest zijn. Wat dat betreft was het ICC toch beter.

Maar de nieuwe locatie had natuurlijk ook voordelen. In het ICC stond alles erg dicht opeengepakt, en dat was nu niet het geval. De ruimte tussen de standen was groter, en het was dus minder drummen.

Het was zowat elf uur toen ik bij Flanders Expo arriveerde, en ik ging meteen op verkenning. De eerste Q&A-sessie met Christopher Judge (Teal’c, Stargate SG-1) stond gepland voor 12.00 uur, dus ik had nog even tijd. Na een snelle en onvolledige verkenning van hal 3, waar de artiesten en de acteurs zaten te signeren, trok ik eerst naar hal 5, waar onder andere de fan village zich bevond. De fan village is een verzameling standen van fanclubs, en ook ‘mijn’ club, de BVC (Belgian Voyage Club), had er een plaatsje gekregen. Groter dan vorige jaren, dankzij de nieuwe locatie, en van wanddecoratie voorzien door ‘onze’ huisartiest Andy.

Toen het middaguur begon te naderen, begaf ik mij naar de Q&A-ruimte, waar ik nog een plaatsje vond op de tweede rij. Gelukkig was ik mooi op tijd, want het zaaltje liep al gauw helemaal vol. We wachtten en wachtten, maar Christopher Judge kwam niet opdagen. Rond twintig over twaalf werd aangekondigd dat hij om half een zou komen, maar uiteindelijk werd het tien voor een! Judge had langer dan voorzien moeten signeren, was de officiële uitleg, maar hier heeft de organisatie m.i. toch een behoorlijke steek laten vallen. Het getuigt van weinig respect om zoveel mensen bijna een uur te laten wachten. De tijd op FACTS is sowieso al beperkt, en dat betekende voor ons dus een uur minder tijd om rond te lopen en alles te zien. Christopher Judge valt niets te verwijten. De organisatoren hadden ervoor moeten zorgen dat hij op tijd aan de Q&A kon beginnen en had de signeersessie maar na de Q&A moeten laten verdergaan. Komt daar nog bij dat Judge voortijdig weer weg moest omdat er een interview gepland stond. Slechte organisatie. Een Q&A-sessie van vijfentwintig minuten na een uur wachten is gewoon te kort.

Ik had Christopher Judge eerder dit jaar al op FedCon ontmoet in Bonn, en ik wist dus dat de man ‘in het echt’ een heel andere persoonlijkheid heeft dan zijn Stargate-personage Teal’c. Hij vertelde ronduit over de grappen die uitgehaald werden op de set, gaf wat commentaar op de nieuwe spin-off Stargate Universe, vertelde hoe hij de rol van Teal’c had gekregen, en bij een vraag uit het publiek welk ander personage uit Stargate hij graag had willen vertolken, kwam hij bijzonder grappig uit de hoek: ‘Vala!’.

Na Judge was het de beurt aan Jimmy Jean-Louis, ‘the Haitian’ uit Heroes. Van hem vernamen we dat hij dolgraag nog eens de rol van James Bond zou spelen, maar hij acht de kans niet erg groot dat dat ooit gebeurt. Hij is naar eigen zeggen niet Brits genoeg.

Na de twee Q&A’s was het tijd om een kleinigheidje te eten en de rest van FACTS eens te gaan bekijken. Maar eerst bleef ik nog even staan kijken naar de cosplay-competitie die op dat moment aan de gang was. Ik heb het eerste deel gemist, maar kon wel getuige zijn van een deel van de groepen en de manga-personages. Er zaten heel wat mooie kostuums bij. Alles passeerde de revue: sci-fi-, fantasy-, comics-, manga- en zelfs Disney-characters. Alles vlotjes aan elkaar gepraat door de vaste master of ceremonies, een notoir lid van de BVC.

Na afloop was er een zwaardgevechtdemonstratie. Een groep van een zestal mannen, uitgedost als personages uit de Lord of the Rings-trilogie, nam het om beurten tegen elkaar op. De master of ceremonies had ondertussen wijselijk het podium verlaten.

Daarna nog even rondgelopen, foto’s gemaakt en nog een bezoekje gebracht aan mijn clugbenoten in de BVC-stand. Tegen half vijf was ik terug in de Q&A-ruimte voor Leah Cairns (Racetrack in Battlestar Galactica). Cairns was mooi op tijd, maar deze keer was de man van de techniek nergens te bespeuren, zodat Leah haar Q&A noodgedwongen zonder microfoon moest doen. Alweer een foutje van de organisatie. Er was echter niet zo veel volk komen opdagen en we zaten allemaal vooraan, zodat de actrice zich ook zonder microfoon verstaanbaar kon maken, al werd dat toch af en toe bemoeilijkt door storende geluiden uit hal 5, waar op dat moment de resultaten van de cosplay-competitie bekendgemaakt werden. Cairns vond het blijkbaar niet erg, maar ik vind het toch jammer dat deze sympathieke dame op zo weinig belangstelling kon rekenen. Aan de autogramtafel zat ze er ook al een beetje verloren bij, terwijl alle aandacht vooral naar Christopher Judge en in mindere mate naar Jimmy Jean-Louis ging. Hoewel ik haar ook al op een eerdere conventie aan het woord had gehoord, vind ik het toch leuk om naar alle Q&A’s te komen. Ik hoor de acteurs en actrices van mijn favoriete series graag bezig. Ze hebben altijd wel iets interessants te vertellen.

Voor de rest heel wat bekende zaken gezien, zoals de stormtroopers van het 501st Legion, de life size Jabba the Hut (in het gezelschap van twee slavinnen), de radiogestuurde R2-droids, en natuurlijk massa’s merchandising en een hoop gekostumeerde bezoekers. Kevin Sorbo heb ik niet gezien, want die was er enkel op zaterdag (en zelfs al op vrijdagavond, met een extra evenement voor de fans). Geen nood echter, ook met Sorbo heb ik al op eerdere conventies kennis kunnen maken.

FACTS was ook een prima gelegenheid om de video-capaciteiten van mijn DSLR eens te gebruiken. Met mijn Nikon D90 kan ik immers niet alleen prima foto’s maken, ik kan er ook HD-video’s mee schieten. Zo heb ik onder andere een stukje gefilmd tijdens de Q&A’s van Christopher Judge en Jimmy Jean-Louis, de cosplay-competitie en de zwaardgevechtdemo. Ze staan ondertussen op mijn YouTube-kanaal. Mijn foto’s vind je op Picasaweb.

www.facts.be
www.flandersexpo.be
www.picasaweb.com/gebopics/FACTS2009
www.youtube.com/gebo007