Gebotopia

En wat hebben we vandaag geleerd?

2012-02-03T16:16:00.001+01:00

Dat is de vraag die Piet Huysentruyt gewoontegetrouw stelt aan het einde van een SOS Piet-interventie. Wij waren daar vorige dinsdag zelf getuige van, want Vlaanderens beroemdste tv-kok stond gewoon bij ons thuis in de keuken! Jawel, je leest het goed. Het was een drukte van jewelste in ons huis. Piet had immers ook nog een cameraman, een geluidsman, een regisseur, een redactrice en een assistente meegebracht.

Voordat Piet bij ons aanbelde, had de ploeg onze benedenverdieping omgebouwd tot een tv-studio. Er werden lampen en een monitor geplaatst, de keukentafel werd verschoven en op houten blokjes gezet, de camera moest even ‘droog’ draaien om te zien vanuit welke hoek alles best in beeld gebracht kon worden. Ik begon me een beetje te voelen als Haddock in De juwelen van Bianca Castafiore, toen een tv-ploeg in Molensloot kwam binnenvallen.

Annelies kreeg een discreet microfoontje om, en de regisseur maakte nog snel enkele afspraken met haar. Ja, Miche en ik zaten er voor niets tussen. Het was Annelies die de hulp van SOS Piet had ingeroepen om een prangend culinair probleem op te lossen. De cameraploeg verdween terug naar buiten, en dan ging ineens de bel. Wanneer Annelies de voordeur open deed, stond Piet Huysentruyt voor haar, obligatoire wonderkoffertje in de hand. ‘Dag Annelies. Jij hebt mij een mailtje gestuurd. Zeg eens, wat is het probleem?’

Wat het probleem precies was, en hoe Piet het heeft opgelost, kun je binnenkort op tv zien. Vermoedelijk komt het ergens in maart of april op het scherm. Wanneer precies weten we zelf ook nog niet.

Na de opnames nam Piet nog ruim de tijd om een praatje met ons te maken, enkele items te signeren en te poseren voor enkele foto’s. Annelies was natuurlijk superblij. En wij zijn weer een ervaring rijker. Het gebeurt immers niet iedere dag we bezoek krijgen van een tv-ploeg. Een leuke en leerrijke ervaring overigens, want iedereen was heel vriendelijk en de ploeg was goed op elkaar ingespeeld. Nu wachten we vol spanning op de dag van de uitzending…

Lichtfestival

2012-02-02T22:27:00.001+01:00

Net als zowat een half miljoen anderen zijn we vorig weekend naar Gent afgezakt voor het Lichtfestival, dat dit jaar aan zijn tweede editie toe was en een dag langer duurde dan vorig jaar. Van donderdag tot zondag veranderde de Gentse binnenstad tussen 18.00 uur en middernacht in een sprookjesachtig oord.

Omdat we wisten dat het druk zou zijn, besloten we het openbaar vervoer te nemen. De NMBS trakteerde ons uiteraard zowel bij de heen- als bij de terugreis op de gebruikelijke vertraging, waarvoor ze zich uitgebreid excuseerden, maar daar hadden we natuurlijk niets aan. In de tram voelden we ons als sardientjes in een blik, maar eenmaal tussen de lichtjes bleek dat tijdelijke ongemak uiteindelijk toch wel de moeite waard. Het was behoorlijk druk vrijdagavond (zo’n 100.000 bezoekers, hoorden we achteraf), maar al bij al viel het in de straten nog behoorlijk mee. Alleen op een beperkt aantal plaatsen was er soms (bijna) geen doorkomen aan. De dag erna bleken er maar liefst twee keer zo veel bezoekers te zijn!

Ongeveer halfweg het parcours kwamen we voorbij de Soup Lounge, die voor de gelegenheid extra laat open was en waar we bij een heerlijke kom verse soep en een paar broodjes wat konden opwarmen.

Een selectie van mijn foto’s vind je hieronder, maar ze geven jammer genoeg niet weer hoe prachtig het was. In het echt was het allemaal nog véél mooier!

www.lichtfestivalgent.be
www.souplounge.be

Ballonnen voor Flo

2012-01-23T19:15:00.002+01:00

In de nacht van 5 op 6 januari overleed Flo, een van de zeven dolfijnen van het Brugse Boudewijn Seapark. Voor de meeste mensen gewoon een fait divers tussen alle andere nieuwsberichten, maar in ons gezinnetje was het toch wel meer dan dat.

Zoals je in een vorig bericht kon lezen, was Flo immers de lievelingsdolfijn van Annelies. Heel wat kinderen hebben een hond of een kat als lievelingsdier, of een hamster, maar voor Annelies was het dus een dolfijn. Het verdriet was dan ook erg groot toen ze het droevige nieuws vernam.

Zo’n verlies moet natuurlijk verwerkt worden, en Annelies heeft dat op haar manier gedaan. Vorige week heeft ze symbolisch afscheid genomen van Flo door enkele blauwe en witte ballonnen op te laten. Bij de ingang van het dolfinarium natuurlijk.

In de voormiddag zijn we naar de ballonnenwinkel gereden om ballonnen te kopen. We hebben er ons hele verhaal nog eens gedaan. Deel van het verwerkingsproces. Eenmaal thuis wou Annelies een fotosessie met de ballonnen in haar kamer, tussen de dolfijnenposters. En in de namiddag zijn we samen naar de dolfijnenshow gaan kijken. Daarna heeft Annelies de ballonnen een voor een opgelaten, samen met dolfijnentrainers Thomas en Sabrina.

Ik denk dat ze er ondertussen al een beetje overheen is, maar Flo zal natuurlijk altijd een speciaal plaatsje in haar hart innemen. Als blijvende herinnering heb de foto’s in een kort filmpje gemonteerd, op muziek van Believe, de orka-show van SeaWorld. Wie wil, mag eventjes meekijken:

Flo (1998–2012)

2012-01-10T17:30:00.001+01:00

Toen ik vrijdagavond thuis kwam, merkte ik meteen dat er iets mis was. Miche en Annelies zaten samen voor de televisie. Op hun anders zo vrolijke gezichten stond nu een verslagen uitdrukking. Annelies’ ogen waren roodomrand, in haar hand hield ze een zakdoek.

Flo, Annelies’ hartedolfijn, was onverwachts gestorven. Annelies was ontroostbaar. Flo was immers niet zomaar een van de dolfijnen van het Boudewijn Seapark, Flo was háár dolfijn. Haar hartedolfijn, een dier waarmee ze een speciale band voelde.

Al haar Facebookvrienden en -vriendinnen weten natuurlijk dat Annelies niet weg te slaan is uit het dolfinarium. Een bezoekje aan de dolfijnen is haar favoriete tijdverdrijf op woensdagnamiddag, in het weekend en tijdens de vakanties. Ook in de voorbije kerstvakantie is ze er vaak naartoe geweest.

Omdat Annelies zo van dolfijnen houdt, hebben we haar enkele jaren geleden een speciaal verjaardagscadeau gegeven. Onder het voorwendsel dat we naar een speelgoedwinkel reden, brachten we haar op haar veertiende verjaardag naar het dolfinarium. We hadden een fotosessie geregeld met twee dolfijnen, Ocean en Flo, en met de zeeleeuw Alley. Wel een half uur lang mocht Annelies poseren met de dieren, terwijl Sander, een van de trainers, hen allerlei kunstjes liet doen.

Die fotosessie maakte deel uit van het programma ‘Hart voor dolfijnen’. Daar hoorde ook een jaarpas bij en een rondleiding achter de schermen, maar dat was voor een andere keer. Annelies was in de zevende hemel. Ze mocht een van de dolfijnen uitkiezen als haar lievelingsdolfijn, en ze mocht een heel jaar lang zo vaak naar de dolfijnenshow komen als ze maar wou, om te zien hoe het met ‘haar’ dolfijn ging.

Annelies koos Flo uit als haar hartedolfijn, een vrouwtje van (toen) 10 jaar, die in het dolfinarium in Brugge geboren was. Het is uiteraard niet bij die ene jaarpas gebleven. Ieder jaar verlengen we trouw onze pas. Ja: we hebben er inmiddels alle drie een. Niet alleen Annelies, maar ook Miche en ik, want eigenlijk zijn we alle drie een beetje dol op dolfijnen. Het zijn mooie, intelligente dieren waar we nooit op uitgekeken raken, en we boffen dat we zo dicht in de buurt van Belgiës enige dolfinarium wonen.

Zondag zijn we naar de dolfijnenshow gaan kijken. Na afloop kwam Sander naar ons toe, want hij had tijdens de voorstelling Annelies in het publiek gespot. Tijdens het gesprek dat toen volgde, kon Annelies haar traantjes niet in bedwang houden. Sander legde uit hoe alle verzorgers en trainers bijzonder verslagen en verrast waren door Flo’s onverwachte overlijden. Maar het leven gaat verder, ook in het dolfinarium. Al gauw kwamen de andere dolfijnen nieuwsgierig langs het raam zwemmen, en kon ik dankbaar van de gelegenheid gebruik maken om Annelies nog eens met de dolfijnen op de foto te zetten.

Annelies verwerkt het hele gebeuren op haar manier. Op haar slaapkamer heeft ze ondertussen zowat iedere overgebleven vrije vierkante meter muur behangen met dolfijnenposters en -foto’s, want daar heeft ze geen gebrek aan. We zullen de komende tijd ongetwijfeld nog erg vaak in het Brugse dolfinarium komen. We plannen dit jaar ook weer een bezoekje aan het dolfinarium in Harderwijk, om te kijken hoe het met de Nederlandse zeezoogdieren gesteld is.

www.boudewijnseapark.be/dolfijn-flo-overleden
www.boudewijnseapark.be/shows/hart-voor-dolfijnen

Sherlock Holmes in de bres

2012-01-01T23:45:00.001+01:00

De eerste Sherlock Holmes met Robert Downey Jr. in de titelrol had ik twee jaar geleden wel kunnen smaken, dus ik wou graag het vervolg zien. In de sequel Sherlock Holmes: A Game of Shadows neemt Holmes het op tegen zijn meest beruchte tegenstander, professor Moriarti.

Ik had op voorhand niet op IMDb gekeken naar de rolverdeling, dus ik was aangenaam verrast om naast Robert Downey Jr. en Jude Law nog enkele bekende gezichten te zien, zoals Stephen Fry als Holmes’ broer Mycroft, Noomi Rapace als de zigeunerin Madam Simza en Jared Harris in de rol van Moriarty.

Het duurde even voordat ik door had waar ik Madam Simza eerder had gezien. Ongeveer halfweg de film wist ik het ineens: ik kende haar als Lisbeth Salander uit de Zweedse miniserie Millennium, naar de gelijknamige en immens populaire trilogie van Stieg Larsson. Een paar weken geleden had ik haar tegenspeler uit die reeks, Michael Nyqvist, trouwens nog gezien in Mission Impossible 4: Ghost Protocol, ook een film waar ik bijzonder van genoten heb, maar wegens geen tijd geen blogje aan heb gewijd. Maar ik wil en passant toch even kwijt dat ik MI4 de beste uit de reeks vind. Sedert J.J. Abrams (Alias, Lost, Fringe, Star Trek) de productie in handen heeft, wordt het alsmaar beter. Abrams is nog steeds een van mijn grote filmhelden.

Stephen Fry ken ik in de eerste plaats als scepticus en documentairemaker, minder als acteur. Maar Jared Harris had ik al snel herkend als David Robert Jones uit de eerder genoemde tv-reeks Fringe van J.J. Abrams.

Tot slot nog dit: vertrouw nooit de ondertitels. Zoals gewoonlijk heb ik geprobeerd de ondertitels te negeren en heb ik geluisterd naar de Engelstalige dialogen, zodat ik méér van de film zie dan enkel de onderste 10% van het scherm. Maar helaas dwalen mijn blikken af en toe onwillekeurig toch af naar die storende, aandachtstrekkende witte letters onderaan in beeld. En heel toevallig was ik weer maar eens getuige van een foute vertaling. Op een bepaald moment zegt Holmes: ‘Once more unto the breach!’, wat in de ondertitels compleet verkeerd vertaald werd als ‘Eens te meer onder de brug’. ‘Once more unto the breach’, wat zoveel betekent als ‘eens te meer in de bres’, is een quote uit de derde akte van Henry V van Shakespeare. Helaas blijkt de vertaler van dienst niet vertrouwd met het werk van Shakespeare, heeft hij of zij niet goed geluisterd en gemeend dat er gezegd werd ‘Once more under the bridge’ (wat natuurlijk nergens op slaat), met de foutieve vertaling tot gevolg. Dergelijke foutieve vertalingen zijn schering en inslag bij films en tv-series. Als je er eenmaal op begint te letten, kom je ze erg vaak tegen.

Maar goed, deze tweede Sherlock Holmes mag er dus best zijn. Ik heb het filmjaar 2012 alvast prima ingezet.

sherlockholmes2.warnerbros.com

Satyagraha

2011-11-20T22:24:00.001+01:00

Ik laat me graag verrassen, dus ik heb me niet laten tegenhouden door het feit dat ik nog nooit van deze opera gehoord had. Maar de naam van de componist klonk mij alleszins bekend in de oren: Philip Glass. Ik heb voor het eerst met zijn werk kennis gemaakt via de soundtracks van Koyaanisqatsi en Powaqqatsi in de jaren tachtig.

Sedert kort weet ik dat de man dus ook nog een behoorlijk aantal moderne opera’s geschreven heeft, waaronder enkele gewijd aan beroemde wetenschappers (Einstein, Galilei, Kepler). Er valt dus nog heel wat interessants te ontdekken.

De opera van gisteravond, Satyagraha, was geïnspireerd door het leven van Mohandas Gandhi (beter gekend als Mahatma).

De muziek van Glass is ritmisch, repititief en minimalistisch. Eveneens minimalistisch waren bij deze opera het decor, het verhaal, en de boventiteling. Die boventiteling was nodig, want het hele stuk wordt gezongen in het Sanskriet, een taal die ik, net als wellicht de meeste operaliefhebbers gisteravond, niet machtig ben. De teksten komen uit de Bhagavad Gita, een van de heilige geschriften van het hindoeïsme. Maar naar het schijnt zijn die teksten bedoeld om gehoord, niet gelezen, te worden. Vandaar dat niet alles werd vertaald, enkel het hoogstnodige.

Het verhaal zelf, voor zover daar al sprake van is, is niet lineair. Historische personages uit Gandhi’s verleden, heden en toekomst worden ten tonele gevoerd. In akte 1, getiteld ‘Tolstoy’, zien we Arjuna en Krishna in een mythische confrontatie. In akte 2 staat Tagore centraal, en in akte 3 Martin Luther King.

Behalve de solisten speelt het koor een behoorlijk grote rol in deze opera, en er wordt ook gewerkt met professionele poppenspelers en eenvoudige middelen zoals manden, kratten, golfplaat, kleefband en krantenpapier. Het veelvuldig gebruik van krantenpapier is een verwijzing naar de Indian Opinion, een krant die Gandhi uitgaf in Zuid-Afrika.

Een niet alledaagse opera, maar zeker de moeite waard. Deze opvoering is voor mij in ieder geval een stimulans om het werk van Philip Glass verder te gaan ontdekken. Er zitten beslist nog pareltjes tussen.

Het gebeurt niet zo vaak dat opera’s opgevoerd worden in het bijzijn van de componist. Gisteren zat Glass gewoon tussen het publiek in de Met, en aan het einde van de voorstelling werd hij uiteraard onder een staande ovatie op het podium uitgenodigd. Een schitterend begin voor het nieuwe Opera in de Cinema-seizoen!

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive
www.philipglass.com

Boekenbeurs 2011

2011-11-03T17:32:00.001+01:00

Traditiegetrouw zijn we dit jaar weer naar Antwerpen gespoord voor de boekenbeurs, die in 2011 aan zijn 75e editie toe is. Op deze eerste beursdag viel het nog tamelijk mee met de drukte. 1 en 11 november en het weekend daartussenin wou ik beslist vermijden, want is het soms echt niet te doen, weet ik uit ervaring.

Meteen bij het binnenkomen splitsten we ons op. Miche ging met Annelies mee aanschuiven voor handtekeningen en foto’s. Ze gingen op zoek naar Patrick Lagrou (auteur van de Dolfijnenkind-jeugdreeks), Gert Verhulst en Walter De Donder (beter gekend als Gertje en de burgemeester) en Samson-tekenaar Jean-Pol, en Piet Huysentruyt, wereldberoemd in heel Vlaanderen van zijn SOS Piet-boeken en natuurlijk van de tv.

Gisteren ging het er trouwens nog over in Volt op één: een kwart van alle boeken die op de boekenbeurs verkocht worden, zijn kookboeken, naar het schijnt. Dat kan kloppen, want wij hebben vier boeken gekocht en een ervan was een boek van SOS Piet. Annelies gaat er enkele dingen uit proberen. Ik heb me kandidaat gesteld als proever.

Er is een tijd geweest dat ik van Antwerpen thuis kwam met meer boeken dan ik kon lezen, dus ik probeer me tegenwoordig wat in te tomen. Ik lees nog steeds bijzonder graag en ongetwijfeld veel meer dan de gemiddelde Vlaming, maar ik moet mijn vrije tijd verdelen over een heleboel hobby’s en bezigheden. Lezen is daar maar één van. Bovendien vind ik op de boekenbeurs meestal niet de boeken die ik wil.

Ik ben duidelijk een atypische lezer. Waar de gemiddelde Vlaming blijkbaar voornamelijk geïnteresseerd is in kookboeken, Vlaamse thrillers – daar is overigens niets mis mee hoor – en boeken over om het even wat als er maar een BV op de cover staat, besteed ik mijn leestijd voornamelijk aan wetenschapsboeken (fysica, astronomie, kosmologie), boeken over nieuwe technologieën (informatica, futurologie, ruimtevaart), af en toe een biografie van een wetenschapper of een acteur, en als ik wat tijd over heb een occasionele thriller, een sci-fi- of een fantasy-verhaal.

De meeste van die boeken lees ik dus in het Engels, want ze zijn vaak niet of nog niet in het Nederlands vertaald. Vroeger bestelde ik ze via Amazon, maar sedert een jaar lees ik volop e-books op mijn Sony Reader. De vele voordelen van e-books zijn duidelijk: (iets) goedkoper dan het papieren boek, geen verzendingskosten, en niet vruchteloos zitten wachten tot de postbode langs komt. Op gelijk welk moment van dag of nacht kan ik een e-book aankopen en meteen beginnen lezen. Bijkomend voordeel: ik heb geen plaatstekort meer op mijn boekenplank, want al die e-books nemen natuurlijk geen fysieke ruimte in, alleen maar enkele luttele megabytes op mijn harde schijf. En ik hef me geen breuk meer aan stapels papieren boeken, want op mijn e-reader passen er met gemak enkele honderden, misschien wel duizend.

E-books zijn bij de doorsnee Vlaming nog steeds een onbekend fenomeen, maar op de boekenbeurs verscheen dit jaar zowaar een e-paviljoen, waar toch enige bescheiden aandacht besteed werd aan e-books, e-readers en tablets. Daar was ook de eerste e-readingkrant in Vlaanderen te krijgen. Een poging om de pdf-versie van de e-readingkrant te downloaden van de Boekenbeurs-website resulteerde helaas een een ‘pagina niet gevonden’-foutboodschap. Misschien moeten de organisatoren toch eerst nog maar wat oefenen met dat e-uitgeven. Wellicht zul je niet verbaasd zijn als ik zeg dat ze in de States maar ook in Nederland al véél verder staan met het hele e-readinggebeuren. Zoals gewoonlijk hinkt België ook op dit terrein weer een beetje achterop, al zullen ze dat bij Boek.be wellicht niet meteen willen toegeven.

Op de boekenbeurs heb ik voor mezelf enkel het nieuwe filmboek van Jan Verheyen gekocht. Dat boek bevat heel wat foto’s en andere grafische elementen en is daardoor niet zo geschikt om als e-book op mijn Sony Reader te lezen. Ik heb er geen enkel probleem mee om dat toe te geven. Je ziet: ondanks mijn uitgesproken voorliefde voor digitaal blijf ik ook de analoge boekindustrie steunen.

Ik had dat ene boek natuurlijk net zo goed in de plaatselijke Standaard Boekhandel kunnen kopen, daarvoor hoefde ik niet naar Antwerpen. Maar ik kan wel ontzettend genieten van de sfeer op de boekenbeurs (wanneer het niet te druk is, tenminste), en of ik ze nu koop of niet, ik neus bijzonder graag rond in al die boeken. Ik heb ook een paar titels onthouden van boeken die ik later misschien nog wil lezen, en ik heb ook erg goed gelet op de grote verscheidenheid aan covers en vormgevingen. Kwestie van wat inspiratie op te doen voor als ik zelf nog eens een boek maak...

We moeten binnenkort beslist nog eens een dagje terug naar Antwerpen, want we hebben geen tijd meer gehad om te shoppen, om naar het MAS te gaan, om een kijkje te nemen in de nieuwe Disney Store op de Meir, om eens binnen te wippen in Aquatopia en zelfs niet om de tentoonstelling over 75 jaar Boekenbeurs te bezoeken in het Letterhuis. Ik vrees dat een dag zelfs te kort zal zijn om dat allemaal te doen, dus we zullen keuzes moeten maken. Je ziet: we willen allerlei dingen doen maar hebben altijd tijd te kort. En dan te bedenken dat er mensen zijn die zich de ganse dag zitten vervelen! (Tip: lees eens een boek.)

De link naar de pdf-versie van de e-readingkrant heb ik uiteindelijk toch gevonden. Je vindt ’m hieronder:

www.boek.be
www.boek.be/sites/default/files/E-readingkrant_2011.pdf
www.boekenbeurs.be

FACTS 2011

2011-11-03T06:24:00.001+01:00

Tien dagen na mijn jaarlijkse bezoek aan FACTS heb ik eindelijk wat tijd kunnen vrijmaken om enkele foto’s en een videoclipje online te plaatsen. Ik heb blijkbaar weer te veel tijd doorgebracht op de Q&A’s, want ik heb net als vorig jaar weer niets gezien van de cosplay op het podium.

Ik was nochtans mooi op tijd zondagmorgen. Er stonden twee rijen mensen aan te schuiven bij de ingang: een rij voor de mensen die nog een ticket moesten kopen, en een rij voor de mensen die al een ticket hadden. De ene rij was lang en langzaam, de andere ook lang, doch iets minder, maar vooral sneller. Ik had mijn ticket online besteld, dus binnen de kortste keren was ik binnen.

Eerst wat rondgelopen tussen de dealers om alle verleidelijke koopwaar eens te bekijken, en natuurlijk ook in de fan village waar alle clubs en verenigingen stonden. In het begin was het nog rustig, maar al gauw werd het behoorlijk druk. De eerste Q&A, om half twaalf, mocht ik beslist niet missen: Torri Higginson, beter gekend als Elizabeth Weir uit Stargate: Atlantis (en een paar afleveringen van Stargate SG-1). Daarna een Q&A met Edward Furlong (John Connor uit Terminator 2).

Ook Dirk Benedict was er weer (Starbuck uit de originele Battlestar Galactica en Face uit The A-Team). Een grappige anekdote: toen Benedict aan het in groten getale aanwezige publiek vroeg wie er het voetbal een beetje volgde, staken er welgeteld twee mensen hun hand op, wat bij hem de commentaar ‘Oh, a room full of geeks!’ uitlokte. Wel, inderdaad. Ik volg het voetbal natuurlijk ook niet. Tijdverlies, en vooral: saai. Sci-fi- en andere genre-series zijn immers zó veel boeiender! I’m proud to be a geek.

Na Benedict was het de beurt aan Charisma Carpenter, die ik kende als Kendall Casablancas uit Veronica Mars maar die vooral bekendheid verwierf als Cordelia Chase in Buffy the Vampire Slayer en Angel.

De Q&A met Dina Meyer heb ik overgeslagen, want rond een uur of drie begon ik toch wel wat honger te krijgen en moest ik dus op zoek naar iets eetbaars. Gelukkig is dat op FACTS geen probleem.

De laatste twee Q&A’s van de dag, en meteen ook van FACTS 2011, waren Julian Glover (General Veers in Star Wars: The Empire Strikes Back en meer recent Grand Maester Pycelle in Game of Thrones) en – last but certainly not least – een erg joviale Tom Felton (Draco Malfoy uit de Harry Potter-reeks).

O ja, Lou Ferrigno (The Hulk) zou oorspronkelijk ook nog komen, maar hij had jammer genoeg afgezegd.

Een selectie van mijn foto’s vind je op Picasaweb, mijn videoclipje op YouTube.

www.facts.be
picasaweb.google.com/gebotopia/FACTS2011
youtu.be/s8bu-fhq2vA

1 + 1 + 1 + 1 + 1 + 1 × 0 = 5

2011-10-10T19:54:00.001+02:00

Mensen kunnen niet meer rekenen. Op Facebook vind ik daar zowat dagelijks het bewijs van. Op de populaire site circuleren al een poosje eenvoudige rekenvragen, waarop je het juiste antwoord moet selecteren uit een aantal keuzemogelijkheden. Hieronder een voorbeeldje van zo’n eenvoudige rekensom:

1 + 1 + 1 + 1 + 1 + 1 × 0 =

En dan heb je de keuze uit volgende mogelijke antwoorden:

a. 0
b. 5
c. 6

De meerderheid van de respondenten geeft op zo’n vraag steevast het verkeerde antwoord, in dit geval 0. Het juiste antwoord is hier namelijk 5. Maar voor ik uitleg hoe je dit precies uitrekent, laat ik even zien hoe het niet moet.

Geloof het of niet, maar heel wat mensen nemen voor zo’n eenvoudige rekensom hun rekenmachine ter hand. Kwestie van zeker te zijn. (Ik zei het al: mensen kunnen niet meer rekenen.) Dus ze toetsen het volgende in op hun rekenmachine:

1 + 1 + 1 + 1 + 1 + 1 × 0 =

En wat zegt de rekenmachine dan? Inderdaad: 0. Toch is dat niet het correcte antwoord. Mensen kunnen namelijk niet alleen niet rekenen, ze weten ook niet hoe ze een rekenmachine moeten gebruiken.

Telkens je op een bewerkingstoets drukt (in het voorbeeld: +, × of =) toont de rekenmachine een tussenresultaat. Wanneer je in het voorbeeld hierboven op de ×-toets drukt, heb je inmiddels al zes enen bij elkaar opgeteld en toont de rekenmachine dus 6. Wanneer je dat tussenresultaat vervolgens vermenigvuldigt met 0, krijg je als eindresultaat 0.

Heeft de rekenmachine een fout gemaakt? Neen, de rekenmachine heeft het bij het rechte eind: zes keer nul is nul.

Waarom blijf ik dan toch beweren dat het juiste antwoord 5 is, en niet 0? Welnu, om de simpele reden dat, wanneer er geen haakjes in een formule staan, vermenigvuldiging en deling altijd voorrang hebben op optelling en aftrekking. Dat is zowat de meest elementaire regel van de algebra. Wat betekent dat nu? Dat betekent concreet dat je eerst de vermenigvuldiging moet maken (1 × 0 = 0) en dat je dan pas de rest erbij moet optellen. Je moet de som dus lezen alsof er staat:

1 + 1 + 1 + 1 + 1 + (1 × 0) =

Wanneer je dat doet, dan krijg je:

1 + 1 + 1 + 1 + 1 + 0 = 5.

Eenvoudig, niet? Toch blijkt zo’n simpele rekensom voor de meeste Facebook-gebruikers al te hoog gegrepen. Jammer. Mensen kunnen echt niet meer rekenen…

nl.wikipedia.org/wiki/Bewerkingsvolgorde

Parijs 2011 – Het boek en de film

2011-10-10T18:41:00.001+02:00

Zoals je eerder al op deze blog kon lezen, zijn we in juli dit jaar naar Parijs getrokken voor het wereldkampioenschap sneltypen. Het WK kadert in een internationaal congres, georganiseerd door Intersteno, de Internationale Federatie voor Informatie- en Communicatieverwerking.

Naar goede gewoonte heb ik onze belevenissen tijdens de congresweek te boek gesteld. Geen saai verslag, maar een leuk reisverhaal. Althans, dat mag ik toch hopen. Mijn pennenvruchten werden op 2 oktober, datum van een Intersteno-reünie voor de Belgische deelnemers, in boekvorm gepresenteerd. Het 86 pagina’s tellende boekje is vanaf nu ook verkrijgbaar via Lulu.com, in druk of als e-book.

Lezers van deze blog kunnen het e-book gratis krijgen, maar dat moet je me wel even een mailtje sturen op parijs2011@gebotopia.be met vermelding van je naam en je e-mailadres. In het onderwerp vermeld je E-book Parijs 2011, en vermeld er ook bij in welk bestandsformaat je het e-book wilt lezen: je hebt de keuze uit epub, pdf of xps (voor het Blio-platform).

Hier vind je alvast een preview:

Op de genoemde reünie heb ik ook een spetterende, flitsende video vertoond: een muzikale fotomontage met welgeteld 800 foto’s. De HD-videobestanden kun je momenteel downloaden van mijn minus-account, maar ik kan niet garanderen dat ze daar zullen blijven staan. Wil je ze bekijken, ga daar dan snel even heen. Het gaat om mp4-bestanden, dus om ze te bekijken heb je wel de juiste codec nodig. Gebruik je net als ik VLC Media Player, dan vormt dat alvast geen probleem. Dat programma speelt zowat alle denkbare audio- en videobestanden af en draait onder Windows, MacOS én Linux.

Ik wens je alvast veel lees- en kijkplezier!

Blio
Parijs 2011 (epub)
Parijs 2011 (paperback)
Parijs 2011 (video)
VLC Media Player

Captains Table

2011-09-22T19:55:00.001+02:00

Onlangs trok ik voor de tweede keer dit jaar een weekendje naar Düsseldorf, waar op 10 en 11 september in het Maritim-hotel bij de luchthaven een speciaal FedCon-evenement plaatsvond.

De organisatoren van FedCon probeerden al jaren tevergeefs om Patrick Stewart naar Duitsland te halen. Stewart is vooral gekend als kapitein Jean-Luc Picard uit Star Trek: The Next Generation, maar ook als professor Charles Xavier uit X-Men. De man wou wel, en een paar jaar geleden was het bijna zover, maar er kwam steeds weer iets tussen, tot grote ontgoocheling van velen. Het voorjaar, wanneer Europa’s grootste Star Trek- en sci-fi-conventie traditioneel gehouden wordt, bleek bijzonder moeilijk te liggen.

Dus gooide men het over een andere boeg: de FedCon-organisatie vroeg aan Stewart dat hij zelf een datum zou voorstellen waarop hij zeker kon komen, en daar zou men dan een speciaal evenement omheen bouwen. En zo ontstond FedCon: Captain’s Table. Behalve Patrick Stewart – of liever: sir Patrick Stewart, want hij werd ondertussen door de Queen geridderd – waren er nóg twee Star Trek-kapiteins naar Duitsland gekomen: Avery Brooks (Benjamin Sisko uit Star Trek: Deep Space Nine) en Kate Mulgrew (Kathryn Janeway uit Star Trek: Voyager). Ook Daniel Stewart, zoon van, was van de partij. Hij vertolkte ooit een gastrol in een van Star Treks meest gewaardeerde episodes: ‘The Inner Light’, uit het vijfde seizoen van TNG. Net als eerder dit jaar vervulde Garrett Wang (ensign Kim, ST:VOY) weer op een schitterende manier de rol van Master of Ceremonies.

Ik heb het op deze speciale editie van FedCon erg naar mijn zin gehad. De sfeer was enigszins vergelijkbaar met een gewone FedCon, maar het was toch net iets kleinschaliger. Dat er minder acteurs te gast zijn en het programma iets bescheidener is, betekent onvermijdelijk dat er minder volk op af komt. Toch was MC Garrett Wang aangenaam verrast dat er op Captains Table blijkbaar heel wat bezoekers waren die nog nooit eerder naar FedCon waren gekomen.

Een minder gevuld programma dus, maar de kans om drie Star Trek-kapiteins samen op het podium te zien, met als hoofdgast Patrick Stewart, wou ik toch niet laten liggen. Zowel op zaterdag als op zondag gaven de drie kapiteins telkens een panel. Op zaterdag was er ook een panel met Daniel Stewart en Garrett Wang, en op zondag heb ik nog een deel van het panel van Hubert Zitt meegepikt. Deze Duitse Star Trek-expert is een vaste gast op FedCon. Samen met de Opening en Closing Ceremonies, de autogramsessies en de fotosessies toch weer heel wat gelegenheden om in de nabijheid van enkele van je favoriete acteurs te vertoeven, omringd door honderden gelijkgestemde zielen. Tussen de vele FedCon-bezoekers waren er deze keer voor zover ik weet slechts drie Vlamingen (mezelf inbegrepen), maar dat kon de pret natuurlijk niet drukken.

Niet enkel de fans, maar ook de acteurs hebben het op deze FedCon Special duidelijk bijzonder naar hun zin gehad. Patrick Stewart sprak de hoop uit om in de nabije toekomst naar Duitsland terug te keren. Hij doet het nu professioneel wat kalmer aan, dus wie weet kan hij zich vrijmaken voor een van de volgende FedCons...

Nu is het aftellen naar FedCon XXI in mei. Welke namen er allemaal op de affiche zullen prijken is nog grotendeels onbekend, maar Brent Spiner (Data, ST:TNG) en Jonathan Frakes (Riker, ST:TNG) hebben alvast toegezegd. Ik zie deze keer ook bijzonder uit naar de komst van Felicia Day, gekend van Buffy the Vampire Slayer, The Guild, Dr. Horrible’s Sing-Along Blog, Dollhouse en Eureka.

Maar voor het zo ver is, kunnen we in oktober alvast iets dichter bij huis terecht voor F.A.C.T.S., waar we ook de gelegenheid zullen hebben om een aantal genre-acteurs te ontmoeten, onder anderen Tom Felton (Draco Malfoy uit Harry Potter), Lou Ferrigno (The Hulk), Torri Higginson (Elizabeth Weir uit Stargate Atlantis), Jeremy Bulloch (Boba Fett uit Star Wars), Kenny Baker (R2D2, ook uit Star Wars) en Dirk Benedict (Face uit The A-Team, Starbuck uit Battlestar Galactica). Dat weekend houd ik alvast vrij!

Zoals gewoonlijk heb ik weer een selectie van mijn foto’s op Picasaweb gezet:

www.captainstable.de
www.facts.be
www.fedcon.de
picasaweb.google.com/gebotopia/FedConCaptainsTable

Cowboys & Aliens

2011-08-30T02:20:00.001+02:00

Het kan een vreemde combinatie lijken: cowboys en aliens. Maar het geeft een trend aan die de laatste jaren duidelijk naar voren is gekomen: het sciencefiction-genre raakt meer en meer verweven met andere genres.

Onlangs nog zag ik Melancholia, een ronduit schitterend drama van Lars von Trier. Het gebeurt niet vaak dat een film die overduidelijk tot het drama-genre behoort, een topcast heeft, genomineerd werd voor de Gouden Palm en bekroond werd met een Oscar (Kirsten Dunst, beste actrice), doorspekt is van sci-fi-elementen. Door deze film zijn ongetwijfeld vele bioscoopbezoekers die normaal gezien niets van sci-fi moeten hebben, daar toch voor het eerst mee in aanraking gekomen. Ik heb dit zelfs letterlijk uit de mond van een bioscoopbezoekster gehoord: ‘Normaal gezien sta ik erg huiverig tegenover sciencefiction, maar Melancholia is een bijzonder goede film!’

Ook een immens populaire tv-serie als Lost is een mengeling van drama, avontuur, mysterie en sci-fi. En de bij de sf-fans (terecht) enorm de hoogte in geprezen serie Battlestar Galactica is eigenlijk in de eerste plaats drama en pas in de tweede plaats sci-fi.

Neen, de tijd dat sciencefiction alleen maar synoniem was met Buck Rogers of Star Trek, is lang voorbij!

De combinatie van western en sci-fi lijkt misschien vergezocht, maar de fans van Joss Whedons tv-reeks Firefly, die een veel te kort leven beschoren was, weten wel beter. De openingsscènes van Cowboys & Aliens deden me dan ook meteen aan Firefly terugdenken. Normaal hou ik niet zo van westerns (over het algemeen te ruig en te macho naar mijn smaak), maar Firefly en ook deze Cowboys & Aliens heb ik toch enorm weten te appreciëren.

De regie van Cowboys & Aliens – ik blijf de titel voluit schrijven, want het lijkt me toch een beetje raar om dit tot C&A te moeten afkorten – is in handen van Jon Favreau, bekend van de Iron Man-films. Ook bij de scenaristen vinden we vertrouwd klinkende namen: het succesvolle en getalenteerde schrijversduo Roberto Orci en Alex Kurtzman (o.a. Alias, Fringe, Transformers, Star Trek) en Damon Lindelof (Lost). De hoofdrollen zijn voor rekening van Daniel Craig (vooral gekend als James Bond) en Harrison Ford (vooral gekend als Indiana Jones).

De aliens in C&A – oeps, nu heb ik het toch afgekort – zijn geen doetjes. Ze zijn niet zo eng als de monsters uit de Alien-films, maar ze zijn zeker niet vriendelijk. Ze lijken met hun technologisch overwicht duidelijk in het voordeel tegenover de 19e-eeuwse cowboys (én indianen – ja, die doen ook mee!), maar uiteindelijk is het menselijk vernuft hen toch te slim af. Ik zal het verhaal niet in detail uit de doeken doen, want anders is de lol eraf. In ieder geval: wil je de combinatie western/sci-fi eens uitproberen, ben je in de mood voor twee uurtjes spannend no-nonsense vertier, of ben je gewoon een groot bewonderaar van Craig of Ford, dan zit je beslist goed. Ik heb mij in ieder geval aangenaam laten verrassen. Daniel Craig is bijzonder overtuigend als cowboy!

www.cowboysandaliensmovie.com

Isacco

2011-08-10T19:27:00.001+02:00

Zeg nu zelf, wat is er heerlijker dan genieten van een klassiek concertje op een doordeweekse zomeravond? In Brugge is daartoe dezer dagen alvast gelegenheid te over, want we zitten weer midden in het MAfestival, waarover ik eerder al berichtte.

Gisteravond ben ik zo’n concert gaan bijwonen: een opvoering van Isacco, het onbekende, ‘vergeten’ oratorium uit 1741 van de al even onbekende Napolitaanse componist Nicola Conti, op een libretto van Pietro Metastasio. Dat libretto is gebaseerd op het Bijbelse verhaal van Abraham, die door God op de proef wordt gesteld en gevraagd wordt zijn zoon Isaac te offeren. Metastasio relateert dit verhaal aan het thema van Christus’ kruisdood, waardoor een brug geslagen wordt tussen het Oude en het Nieuwe Testament. Van Conti weten we alleen dat hij opera’s heeft geschreven – maar die zijn allemaal verloren gegaan – en dat er nog een aantal religieuze stukken van hem bewaard zijn, zoals dit oratorium.

Deze opvoering was zondermeer een pareltje, en mag gerust dé revelatie van het MAfestival 2011 genoemd worden, een ware ontdekking! De minutenlange staande ovatie aan het einde van de opvoering en de vele felicitaties die dirigent en cast na afloop mochten ontvangen, logen er niet om. En dat alles dankzij het bijzonder grondige voorbereidingswerk van Peter Van Heyghen (een oud-klasgenoot van mij, voeg ik er niet zonder enige trots aan toe), die een moderne versie van het manuscript maakte – 260 pagina’s muziek – en die vanuit zijn gedegen kennis van de partituur de muzikanten weet te enthousiasmeren. Met zijn barokensemble Les Muffatti bracht hij in de Brugse Sint-Jacobskerk de moderne wereldpremière van dit twee uur durende oratorium, bijgestaan door vijf bijzonder getalenteerde jonge internationale solisten: de Portugees Fernando Guimarães (tenor), de Tsjechische Hana Blažíková (sopraan), de Chileense Luciana Mancini (alt), de Duitser David Erler (altus) en de Franse Lucile Richardot (mezzo-sopraan).

www.cobra.be/cm/cobra/muziek/110808-sa-contimafestival2011
www.lesmuffatti.be
www.mafestival.be

Het nieuwe normaal

2011-08-10T18:08:00.001+02:00

Digitaal is het nieuwe normaal, dat is de stelling van Peter Hinssen, en meteen ook de titel van zijn nieuwste boek, dat ik eerder dit jaar met veel belangstelling in een mum van tijd uitgelezen heb. Toen ik ontdekte dat de auteur op 9 augustus in Knokke-Heist een voordracht zou komen geven, besloot ik meteen om eens te gaan luisteren, al moest ik daarvoor wel een paar uur van mijn bijzonder schaarse verlof opofferen. Maar het was de moeite waard! Peter Hinssen is immers niet zomaar de eerste de beste auteur, hij is vooral een visionair en begenadigd spreker, en omschrijft zichzelf zonder blozen als een tweedegeneratienerd. Een man naar mijn hart dus.

Met een bijzonder geslaagde mix van humor en feiten loodst hij het publiek in onvervalste TED-stijl doorheen zijn visie over digitale technologie. Hij gaat ervan uit dat we momenteel zowat halfweg zitten in de digitale revolutie, bij het omslagpunt waarop digitaal het nieuwe normaal wordt. Laat iemand van 40 een digitale camera zien, vraag: ‘wat is dat?’, en je krijgt als antwoord: ‘een digitale camera’. Stel dezelfde vraag aan een vijftienjarige en zij antwoordt kortweg: ‘een camera’. Dat er ooit nog iets anders bestaan heeft dan digitale camera’s, daar heeft die jongere geen flauw benul van. De jongere is wat Hinssen een ‘digital native’ noemt: iemand die is opgegroeid met digitale technologie; de oudere generaties zijn digitale migranten: mensen die nog uit het analoge tijdperk komen.

Maar halfweg betekent ook aan de rand van het onbekende. Hij vergelijkt het met een zwembad, waarin we voorzichtig begonnen zijn in het ondiepe stuk en nu tot in het midden zijn gewaad, waar er ook een omslagpunt is, naar het diepere gedeelte toe. Om het diepe stuk over te zwemmen is er heel wat meer zwemkunst nodig! Peter Hinssen probeert ons daarvoor klaar te stomen. Hij gaat daarbij zowel in op de digitale revolutie in het bedrijf als bij de consument thuis. Een beetje merkwaardig is overigens dat die consument thuis vaak over nieuwere en krachtiger technologie beschikt dan op het werk. Het werk, dat is dat deel van de dag waarin je nog gebruik moet maken van oudere technologie, want de kans is groot dat je thuis een krachtiger computer hebt staan en een snellere internetverbinding hebt.

Ik ben blij dat ik naar zijn voordracht ben gaan luisteren. Peter Hinssen heeft niet zomaar een samenvatting van zijn boek gegeven. De manier waarop hij de dingen aanbrengt en de passie en de kennis van zaken waarmee hij spreekt, maakten het beslist de moeite om hem live aan het werk te zien.

Hinssens boek heb ik uiteraard volledig digitaal gelezen (als e-book), want ik mag dan wel ouder dan 40 en dus een digitale immigrant zijn, ik ben volledig geïntegreerd en spreek accentloos de digi-taal. :)

Tot slot nog een kort videoclipje dat Peter Hinssen tijdens zijn voordracht liet zien. Als je 15 bent, dan snap je waarschijnlijk ook niet waarom het grappig is.

www.peterhinssen.com

Tripreport DLRP 2011

2011-08-06T14:39:00.001+02:00

Ja, we zijn alweer naar Disnelyand Resort Paris (DLRP) getrokken. Vorige maand waren we een dag of acht in Parijs voor Intersteno, en terwijl we daar toch in de buurt waren, konden we deze gelegenheid natuurlijk niet zomaar laten voorbijgaan.

Het uitgebreide verslag van onze belevenissen kun je online lezen (of als pdf-bestand downloaden) op issuu.com.

Een selectie van onze foto’s staat op Picasaweb: DLRP 2011

issuu.com/gebo007/docs/dlrp2011
picasaweb.google.com/gebotopia/DLRP2011

Wereldkampioen sneltypen!

2011-07-23T22:01:00.001+02:00

Neen, niet ik, maar wel de 14-jarige Axel Moerman uit Waregem. Bij mijn weten is het de eerste keer dat er een Belg met een gouden medaille gaat lopen op een WK van Intersteno, de internationale organisatie die de wereldkampioenschappen organiseert in het kader van een tweejaarlijks congres. En daar zijn we natuurlijk wel een beetje trots op. Proficiat, Axel!

De 48e editie van dat congres werd onlangs in Parijs gehouden, en wij waren er, na een afwezigheid van twee decennia, weer bij. Mijn echtgenote en ik hebben er samen met enkele andere Belgen en honderden mensen uit de hele wereld aan deelgenomen. Voor ons waren geen ereplaatsen weggelegd, maar voor Axel dus wel. Hij mag zich voortaan wereldkampioen klaviervaardigheid noemen bij de ‘pupils’ (jongeren onder de 17 jaar). Hij typte een half uur lang aan een gemiddelde snelheid van 500 aanslagen per minuut en maakte daarbij amper 4 foutjes, een verbluffende prestatie.

Nog een pittig detail: Axel gebruikte slechts zes vingers om te typen. Hij gaat de komende twee jaar benutten om het met alle tien vingers te leren, wat hem ongetwijfeld nog een behoorlijke snelheidswinst kan opleveren. In 2013 mag hij het dan nog eens proberen op het volgende WK, dat op 14 juli 2013 in Gent zal plaatsvinden.

Zo’n congres is ook ideaal om te netwerken. Op de welkomstreceptie, bij de wedstrijden, op de proclamatie, de cocktail, het galadiner, tussen de vergaderingen door en tijdens de excursies is er gelegenheid te over om nieuwe contacten te smeden en bij te praten met oude bekenden. Je treft er een bont internationaal gezelschap. In Parijs waren voor het eerst alle continenten vertegenwoordigd.

We hebben een erg fijne tijd beleefd in Parijs, en we hebben de smaak weer helemaal te pakken. Tussen nu en het volgende WK hopen we nog aan enkele nationale, regionale en online wedstrijden te kunnen deelnemen, kwestie van ons optimaal voor te bereiden…

O ja, het WK sneltypen krijgt jammer genoeg niet zoveel aandacht in de pers als pakweg het WK wielrennen, voetbal of kunstschaatsen, toch is Axel op tv geweest, in het regionale WTV-journaal.

Een selectie van mijn foto’s van het 48e Intersteno-congres staat ondertussen online op Picasaweb.

picasaweb.google.com/gebotopia/InterstenoCongressParis2011
www.intersteno.org
www.intersteno2013.org
www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=FI3D0RRK

MAfestival

2011-07-09T12:12:00.001+02:00

In de zomer vindt in Brugge jaarlijks het MAfestival plaats, in het kader van het Festival van Vlaanderen. ‘MA’ staat voor ‘Musica Antiqua’: oude muziek. Bij het MAfestival draait alles om oude muziek en oude instrumenten. Er zijn zowel middagconcerten als avondconcerten, en er is ook een wedstrijd aan verbonden.

Eén van de concerten die ik dit jaar wil bijwonen, is de opvoering van Isacco, een oratorium van Nicola Conti. Het stuk wordt opgevoerd door vijf solisten en het instrumentaal barokensemble Les Muffatti. Nu is de dirigent van Les Muffatti toevallig een oude bekende van mij. Peter Van Heyghen en ik zaten ooit samen op de schoolbanken van het Brugse Sint-Lodewijkscollege en konden het prima met elkaar vinden. We strompelden in de turnles ook altijd samen helemaal achteraan bij de beruchte coopertest, wat onze band nog enigszins versterkte.

Na onze middelbare schooltijd zijn we elkaar uit het oog verloren. Toen ik hem een tijd geleden googelde, ontdekte ik dat hij ondertussen een succesvolle muzikale carrière heeft en zich heeft ontpopt tot een internationaal erkend specialist op het gebied van de uitvoering van barokke en renaissancemuziek. Behalve vaste dirigent van Les Muffatti concerteert hij wereldwijd als solist (blokfluit en zang), en hij maakt ook deel uit van het blokfluitensemble Mezza Luna. Daarnaast doet hij nog tal van andere zaken die met oude muziek te maken hebben (onderzoeker, publicist, referent, docent). Een uitvoerig overzicht is te lezen op de website van het MAfestival.

Hoog tijd dus dat ik hem eens aan het werk zie. Op vorige edities van het MAfestival was hij ook al te gast, maar ik was er nog niet toe gekomen een van zijn concerten bij te wonen. Je kent mij hé: ben altijd met van alles bezig, wil veel te veel doen en heb veel te weinig vrije tijd. Maar dit jaar ben ik vastberaden en heb mijn ticket ondertussen al besteld. Ik ben benieuwd, en ik weet zeker dat ik niet teleurgesteld zal worden.

www.ensemblemezzaluna.com
www.lesmuffatti.be
www.mafestival.be

Tau is twee keer pi

2011-06-29T19:53:00.001+02:00

Gisteren was het tau-dag. Tau is een Griekse letter (τ), en staat voor een wiskundige constante die gelijk is aan 2 × π. Dat laatste symbool is ook een Griekse letter: pi, en daar heeft zowat iedereen ooit wel van gehoord. Pi is namelijk de wiskundige constante die de verhouding weergeeft tussen de omtrek en de diameter van een cirkel.

Wellicht heb je op school geleerd dat pi gelijk is aan 3,14. Dat klopt slechts bij benadering, want in feite volgen er nog veel meer cijfers na de komma. (Zo veel zelfs dat je ze nooit allemaal kunt opschrijven.) Een andere benadering is 22/7. Misschien heb je dat ook op school geleerd.

Pi heb je erg vaak nodig in de wiskunde (en in de fysica), voor het berekenen van allerlei zaken. De meeste mensen zullen pi voornamelijk gebruiken als ze de omtrek of de oppervlakte van een cirkel moeten berekenen, of de inhoud van een bol, een cilinder of een kegel. De omtrek van een cirkel kun je berekenen met de eenvoudige formule O = 2πr, waarbij O de omtrek is en r de straal.

Pi-dag wordt jaarlijks door wiskunde-enthousiasten gevierd op 14 maart, omdat die datum in de Angelsaksische notatie geschreven kan worden als 3.14.

En zo komen we bij tau-dag, die gisteren, op 28 juni, gevierd werd. Een goede benadering van τ is namelijk 6,28 (of op z’n Angelsaksisch: 6.28).

Waarom we behalve π-dag ook τ-dag vieren? Omdat een aantal mensen – en ik kan me volledig in hun redenering vinden – van oordeel zijn dat we in onze formules beter overal 2π zouden vervangen door τ. Dat zou heel wat formules eenvoudiger maken, en tau is een meer voor de hand liggende keuze omdat dat getal de verhouding weergeeft tussen de omtrek en de straal, niet de diameter, van een cirkel. Het hele verhaal kun je nalezen in The Tau Manifesto op tauday.com.

Intersteno

2011-06-23T13:32:00.001+02:00

Zoals eerder aangekondigd, trekken we deze zomer naar Parijs voor het 48e Intersteno-congres. Intersteno is een internationale organisatie die iedere twee of drie jaar een congres organiseert in een van haar lidstaten. Dit jaar is Parijs dus aan de beurt. In 2013 wordt het dan Gent, en in 2015 vliegen we waarschijnlijk de Grote Plas over voor de 50e editie, die mogelijks in New York zal plaatsvinden. New York stond sowieso al op ons lijstje met steden om nog eens (opnieuw) te bezoeken, dus Intersteno 2015 is een prima excuus om weer eens die kant op te gaan.

Wat gaan wij daar op zo’n congres doen, vraag je je wellicht af. Houden wij ons misschien bezig met steno? Neen. Maar Intersteno – in 1887 opgericht als vereniging ter bevordering van de stenografie – is ondertussen uitgegroeid tot een moderne organisatie voor alles wat met informatietechnologie en rapportering te maken heeft. We zijn in de tachtiger jaren al met de organisatie in contact gekomen via het wonder dat schrijfmachine heet.

Als je na pakweg 1990 geboren bent, vraag je je misschien af wat een schrijfmachine is. Welnu, eenvoudig uitgelegd: een schrijfmachine is een soort computerklavier met ingebouwde printer: je stopt er een blad in, en de tekst die je op het toetsenbord typt, wordt meteen afgedrukt op het papier. Helemaal automatisch, regel per regel en teken per teken. Je moet niet eens een printerdriver installeren, en het toestel start razendsnel op, in minder dan twee seconden. Handig! Maar als het blad vol is, moet je er wel telkens een nieuw in stoppen. Een schrijfmachine heeft doorgaans geen papierlade.

Miche en ik hebben tijdens onze middelbare schooltijd (en ook daarna) allebei veelvuldig deelgenomen aan wedstrijden machineschrijven. In die tijd was er nog jaarlijks een West-Vlaams kampioenschap, een Belgisch nationaal kampioenschap, en de scholenwedstrijd van de West-Vlaamse Jury voor Kantoorpraktijk. Aan al die wedstrijden hebben we met succes deelgenomen, en toen we eenmaal de smaak te pakken hadden, zijn we ook beginnen meedoen aan wedstrijden in het buitenland: Nederland, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk en zelfs Wallonië (dat is toch ook een beetje buitenland, niet?). En de volgende logische stap is dan... juist: een wereldkampioenschap.

De wereldkampioenschappen machineschrijven (tegenwoordig uiteraard computertypen) worden samen met de wereldkampioenschappen stenografie georganiseerd door Intersteno, tijdens de tweejaarlijkse congresweek. Van 1981 tot 1993 heb ik geen enkel Intersteno-congres gemist. Zo heb ik ook iedere keer een ander stukje van Europa gezien: West- en Oost-Duitsland (nog vóór de val van de Muur), Zwitserland, Italië, Bulgarije en Turkije. In 1994 is dan onze dochter geboren, en van dan af aan is het hele typegebeuren een beetje op de achtergrond geraakt. Op reis gaan met een baby of een peuter is immers niet zo vanzelfsprekend, en een kind gaat natuurlijk liever op reis naar Disney World dan naar zo’n stoffig congres.

Maar dit jaar, met Parijs bij wijze van spreken in onze achtertuin, hebben we besloten de draad terug op te pikken. Het vorige congres was in 2009 in Beijing, en dat zagen we, ook al omwille van ons beperkte aantal vakantiedagen, niet echt zitten. In Parijs gaan we echter vol goede moed onze comeback maken. Nu moet je niet denken dat we daar ook maar enige kans maken om wereldkampioen te worden. Neen, daar zij we helaas niet snel genoeg voor. De wereldtop wordt tegenwoordig ingenomen door Tsjechen, Turken en Russen. Die mensen maken er een erezaak van en oefenen bij wijze van spreken van ’s ochtends tot ’s avonds, het hele jaar door, om toch maar zo goed mogelijk te presteren. Voor ons blijft het een hobby, iets wat we naast onze andere bezigheden doen omdat we het leuk vinden. En we moeten het natuurlijk wel leuk blijven vinden, het mag geen last worden. Geen eremetaal voor ons dus, maar als we geslaagd zijn krijgen we een diploma van een wereldkampioenschap, en dat maakt natuurlijk ook een goede indruk. We doen het trouwens lang niet alleen voor het diploma of de prestatie. In de loop der jaren hebben we, dankzij de internationale wedstrijden en dankzij Intersteno, een ruime kennissenkring in het buitenland opgebouwd, en het is ontzettend leuk om al die mensen om de zoveel tijd weer eens terug te zien, met hen van gedachten te wisselen en samen gezellig te genieten van een terrasje of een leuke uitstap.

Dat willen we in Parijs dan ook vooral gaan doen: lekker bijpraten, leuke dingen doen, een paar nieuwe Italiaanse, Hongaarse of Japanse woordjes leren, en o ja, ook nog Versailles bezoeken, en natuurlijk nog een dagje naar Disneyland Resort Paris, want dat mogen we in geen geval overslaan wanneer we die kant uit gaan!

Wordt vervolgd.

www.intersteno.org

rocsa singers

2011-06-11T17:18:00.001+02:00

Gisteravond zijn we naar een optreden van de rocsa singers geweest, in het NTGent Arca. De rocsa singers zijn een zanggroep bestaande uit een 35-tal Gentenaars met verschillende achtergronden, levensstijlen en stemmen, met een al even veelzijdig repertoire.

Wanneer we de zaal binnenkomen, zitten de singers al op het podium, in groepjes bijeen aan kleine tafeltjes. Het lijkt wel of zij naar ons zijn komen kijken, in plaats van andersom. Links staat een uitgebreide verzameling muziekinstrumenten, waaronder een vleugelpiano.

En dan begint de voorstelling. Eén van de artiesten staat op, komt naar voor en brengt een solonummer. Daarna is het de beurt aan iemand anders. En zo gaat het maar door. Een avondvullende opvoering met een bijzonder gevarieerd programma. Solo’s of duo’s afgewisseld met koornummers, begeleid door muzikanten die een verbluffend aantal verschillende instrumenten beheersen. Het repertoire is bijzonder divers. Van Tom Dooley over Op een mooie pinksterdag tot Non, je ne regrette rien en Marcia Baila. Af en toe is er ook ruimte voor een vleugje humor, wat bij het publiek erg in de smaak blijkt te vallen.

Aan het begin van de avond waren de rocsa singers allemaal onbekende, anonieme gezichten (behalve Eveline, voor wie we eigenlijk gekomen waren), maar nadat ze (bijna) allemaal hun solonummers gebracht hadden en op die manier een beetje van hun persoonlijkheid hadden blootgegeven, hadden we het gevoel dat we al die mensen een beetje beter hadden leren kennen.

Kortom, we hebben ons bijzonder aangenaam laten verrassen, en we zien al uit naar een volgend optreden. De rocsa singers geven vanavond en morgenavond nog een voorstelling, maar ik denk dat alle tickets ondertussen al uitverkocht zijn. Terecht!

www.rocsa.be

FedCon 2011

2011-06-03T21:38:00.001+02:00

Zoals je eerder al kon lezen, ben ik dit jaar weer naar FedCon geweest. Mijn verslagje is inmiddels af. Het is een beetje te lang om als blogbericht te plaatsen, dus ik heb er zoals gewoonlijk een pdf’je van gemaakt – met foto’s! – en geüpload naar issuu.com. Veel leesplezier!

issuu.com/gebo007/docs/fedcon_2011

De rest van de foto’s vind je hier:

picasaweb.google.com/gebopics/FedConXX

Dag des oordeels

2011-05-23T19:39:00.001+02:00

Sommige mensen denken dat ze het einde van de wereld tot op de minuut nauwkeurig kunnen voorspellen. Denken het niet alleen, zijn er zelfs heilig van overtuigd. De rest van de mensheid kan er alleen maar eens goed om lachen. Onlangs was het weer zover. Op 21 mei 2011, om 18.00 uur precies, zou het Laatste Oordeel plaatsvinden, zo wou Harold Camping de wereld laten geloven. Het was overigens niet de eerste keer dat Camping een dergelijke voorspelling deed. Vorige keer voorspelde hij het einde van de wereld voor 6 september 1994, maar ook toen zat hij er dus flink naast, zo bleek.

Om de zoveel tijd duiken dergelijke profetieën op, en tot nu toe zijn ze – uiteraard – telkens volkomen ongegrond gebleken. Dat pleit natuurlijk niet erg voor de geloofwaardigheid van de onheilsprofeten. Toch zijn er bij iedere nieuwe voorspelling weer tal van mensen die er geloof aan hechten en zich bang laten maken, of zich juist verheugen in het feit dat ze weldra in het Paradijs zullen zijn. De jongste voorspelling van Harold Camping was gebaseerd op een dubieuze numerologische interpretatie van bepaalde passages uit de Bijbel. Alleen vergeet Camping daarbij dat diezelfde Bijbel ook vermeldt dat niemand het exacte tijdstip van het Laatste Oordeel kent (Mt. 24, 36). Bovendien zal ieder weldenkend mens Campings interpretaties en berekeningen meteen als compleet onzinnig van de hand doen. Toch leken Camping en zijn volgelingen 100% zeker van hun stuk. Ze moeten nu wel erg ontgoocheld zijn, nu blijkt dat de voorspelde Rapture niet heeft plaatsgevonden.

Volgens Camping zou het einde ingezet worden door een enorme aardbeving van ongekende kracht, en zouden daarna de uitverkorenen (onder wie hij ongetwijfeld zichzelf rekent) ten hemel opgenomen worden. Wie op Aarde achterbleef, zou allerlei rampen en ander onheil ondergaan, tot uiteindelijk vijf maand later, op 21 oktober, het definitieve einde van de wereld én het universum volgt. Maar bij mijn weten is er op 21 mei geen aardbeving van betekenis geweest, en zijn alle vermeende uitverkorenen nog steeds onder ons. Geen dag des oordeels dus. Of had je wat anders verwacht?

Harold Camping, ondertussen 89 jaar oud, is de man achter Family Radio, een christelijk geïnspireerd netwerk van radiostations. Family Radio had een heuse campagne opgezet om zoveel mogelijk mensen te waarschuwen voor het naderende einde. En hoe denk je dat zo’n man reageert als hij daags nadien met de neus op de feiten gedrukt wordt? Zijn ongelijk toegeven? Mooi niet hoor. Hij gaat zijn berekeningen nog eens overdoen. Wellicht was er toch een klein foutje in geslopen. Voor je het weet, komt hij met een nieuwe datum op de proppen.

Op naar 21 december 2012 dan maar. Dan vergaat de wereld écht. Althans, die datum is het einde van de grote cyclus van de Mayakalender. En dat kan toch alleen maar het einde van de wereld betekenen, niet?

Tutankhamun, His Tomb And His Treasures

2011-05-18T18:05:00.002+02:00

Tutankhamun – His Tomb And His Treasures, zo heet de reizende tentoonstelling die nog tot 6 november te bezoeken is in Paleis 2 op de Heizel. De tentoonstelling was eerder al te zien in Zürich, Boedapest, Hamburg, Barcelona, Madrid, Keulen en Manchester, en kende overal enorm veel bijval.

We zijn de tentoonstelling vorig weekend in Brussel gaan bekijken, en we waren bijzonder onder de indruk. Hoewel het hier gaat om replica’s – de originele stukken staan bijna allemaal in het Egyptisch museum in Caïro – is het een zeer indrukwekkende collectie.

Bij het binnenkomen kregen we een audiogids. Het gebruik van het apparaat is in de toegangsprijs inbegrepen, en het is eigenlijk onmisbaar. Doorheen de tentoonstelling worden nummers vermeld, en die moet je dan op het apparaatje intoetsen om de bijbehorende uitleg te horen. Maar via het toestel ontvang je ook het geluid van de twee films aan het begin van de tentoonstelling. Een goed systeem, want zo hoort iedere bezoeker de commentaarstem in zijn eigen taal.

In de eerste zaal krijg je een inleidende overzicht van de geschiedenis van het oude Egypte. Er staat ook een kopie van de Steen van Rosetta, die de sleutel vormde tot het ontcijferen van de Egyptische hiëroglyfen. De zaal fungeert tevens als wachtruimte voor de video die in de volgende zaal vertoond wordt. Daar worden de bezoekers om de zoveel minuten binnengelaten. In de video maken we kennis met Toetanchamon en zijn ouders: Achnaton en Nefertiti. Achnaton staat er vooral om bekend dat hij komaf maakte met het veelgodendom, en de eerste monotheïstische cultus invoerde, rond de zonnegod Aton. Maar na zijn dood keerde Egypte onder Toetanchamon terug naar de oude religie.

In een tweede film wordt de ontdekkingsgeschiedenis van Toetanchamons graf door Howard Carter getoond. De film eindigt met het openbreken van de toegang tot het ongeschonden koningsgraf, en wat Carter toen te zien kreeg ...

... kunnen wij als bezoekers van de tentoonstelling in de volgende zaal aanschouwen. Daar zijn de ondergrondse kamers nauwkeurig nagemaakt, met alle voorwerpen precies zoals ze stonden bij de ontdekking in 1922. We kunnen nu als het ware door Carters ogen de schatten van Toetanchamon mee ontdekken. Via onze audiogids krijgen we de nodige uitleg, en in de half verduisterde ruimte worden de spots om beurten op de kunstvoorwerpen gericht.

Een voor een komen de verschillende kamers aan bod: eerst de voorkamer met ongeveer 600 objecten, waaronder de vergulde troon van Toetanchamon. Daarna de grafkamer, met de verschillende schrijnen en kisten, die als Russische poppetjes in elkaar pasten, met in de binnenste kist de mummie met het bekende dodenmasker. En dan de schatkamer, met onder andere het gouden schrijn met de canopen.

Na deze ontdekkingstocht gaan we het tweede deel van de tentoonstelling binnen. Hier staan alle belangrijke voorwerpen nog eens apart tentoongesteld, zodat we ze op eigen tempo van alle kanten kunnen bekijken, met extra informatie op pancartes en uitleg via de audiogids.

Alle schrijnen en kisten staan hier op ware grootte. Ze zijn indrukwekkend. We kunnen de muurschilderingen uit de grafkamer eens goed bekijken en het prachtige dodenmasker van dichtbij bewonderen. Alle voorwerpen die in de voorkamer en de schatkamer achteloos op elkaar stonden gestapeld, staan hier netjes opgesteld, inclusief de geassembleerde gouden strijdwagen, de troon, het schrijn met de canopen, de vele boten en de massa sjabti’s, sierraden, beeldjes en andere artefacten.

Ook al gaat het om replica’s, de tentoongestelde voorwerpen zijn van een ongekende schoonheid, en de tentoonstelling is erg leerrijk. Eigenlijk zou iedereen dit gezien moeten hebben. Uiteraard hebben we de catalogus gekocht: een prachtig vormgegeven boek met vele foto’s van de tentoongestelde objecten en historische foto’s van de ontdekking.

Je merkt het: we zijn bijzonder enthousiast over deze expositie. Het is naar onze bescheiden mening dan ook beslist een absolute aanrader!

kingtutbrussels.be
www.sherpa.be

Keukenhof

2011-05-06T14:25:00.001+02:00

Miche had al lang eens een bezoekje willen brengen aan Keukenhof. Nu we toch in Nederland waren met het paasweekend, was dit het ideale moment. Het was prachtig weer, en de bloemen zijn nu op hun mooist. In het VVV-kantoor in Den Haag hadden ze ons de Connexxion-bus aangeraden, maar die reed helaas niet vanaf Den Haag op tweede paasdag. Geen probleem, met de auto dan maar. Bij de VVV hadden ze ons nog gewaarschuwd voor files en drukte, maar daar hadden we via de A44 in ieder geval geen last van. Na een kleine 40 minuten rijden lieten we onze auto achter in de blakende zon van het parkeerterrein. De paaseitjes die we van het hotel meegenomen hadden, hebben we eruit gehaald en opgegeten, anders hadden we bij onze terugkeer chocoladesaus. Ook geen lange files aan de kassa. Enkele minuten later hadden we onze entreekaartjes, een parkeerticket en een parkgids.

Keukenhof is een erg groot, gevarieerd en vooral mooi park. Eigenlijk heel anders dan ik me had voorgesteld. Er zijn zowel stukken met strakke, rechte paden als met kronkelige weggetjes, zonovergoten stukken en delen met veel bomen en schaduw, rustige plekjes en plaatsen waar het gonst van de activiteit, zacht kabbelende beekjes en bruisende fonteinen. De steeds wisselende kleurenpracht is een ware lust voor het oog. Tussen al het groen en de andere kleuren door staan er ook tal van kunstwerken in het park opgesteld.

Met de drukte viel het al bij al nog mee, vonden we. Al was het lang niet altijd makkelijk om foto’s te maken zonder mensen op de achtergrond.

Op het Molenplein was tijdelijk een zelfportret van Vincent van Gogh te zien, gemaakt uit bloemblaadjes. Dat is eigenlijk het enige dat een beetje tegenviel. Het bloemenmozaïek was maar heel tijdelijk gedurende vijf dagen te zien, en wij waren er op dag vijf. Wellicht was het dus wegens de beperkte houdbaarheid al niet meer op zijn mooist, en wij hadden er natuurlijk meer van verwacht na ons beoekje aan het Van Gogh Museum, waar we daags voordien het originele schilderij hadden kunnen bewonderen.

In ieder geval is een bezoekje aan Keukenhof zeker de moeite waard en beslist een aanrader voor wie van bloemen, kleuren, natuur, parken en rustige plekjes houdt. Keukenhof is maar een korte periode in het jaar open: dit jaar van 24 maart tot 20 mei. Een selectie van onze foto’s vind je op Picasaweb.

picasaweb.google.com/gebopics/Keukenhof2011
www.keukenhof.nl

Dagje Amsterdam

2011-05-02T13:45:00.001+02:00

Een bezoekje aan het Van Gogh Museum stond al langer op ons programma. Bij een eerder tripje naar Amsterdam in de zomer van vorig jaar waren we er al voorbijgereden, maar de lange rij wachtenden bij de ingang deed ons de moed in de schoenen zinken. We wilden toen immers ook nog shoppen in de Kalverstraat en naar het Anne Frank Huis, dus we hadden absoluut geen zin om hier een uur of langer in de rij te staan voor kaartjes. Uiteindelijk hebben we toen maar besloten ons bezoek aan Van Gogh uit te stellen en in plaats daarvan naar Madame Tussauds te gaan, het beroemde wassenbeeldenmuseum. Misschien maar goed ook, want achteraf gezien denk ik niet dat we alles hadden kunnen combineren. Voor een bezoek aan het Van Gogh Museum bleek immers meer tijd nodig dan we oorspronkelijk hadden gedacht.

Deze keer hadden we het dus slimmer aangepakt en onze tickets op voorhand via het internet besteld – altijd een goed idee, je wint er massa’s tijd mee –, en mochten dus in de korte rij gaan staan. Toch nog een beetje aanschuiven dus, maar gelukkig niet erg lang. De gewone wachtrij, voor de arme stakkerds die nog geen kaartjes hadden, leek op deze drukke eerste paasdag overigens nog langer dan vorig jaar.

De permanente Van Gogh-tentoonstelling strekt zich uit over meerdere verdiepingen van het gebouw. Foto’s heb ik er niet gemaakt, want dat mocht niet. (De foto hierboven heb ik gewoon van het internet geplukt.) De tentoonstelling begint met de donkere werken uit zijn vroege periode in Nederland, met veel plattelandstaferelen en aardekleuren. Het beroemdste werk in dit gedeelte is ongetwijfeld De Aardappeleters.

In schril contrast daarmee staan de schilderijen die Vincent maakte tijdens zijn verblijf in Parijs, waar hij in contact kwam met het Franse impressionisme. Deze werken zijn veel lichter en hebben veel meer kleur. Tot de bekendste werken van Van Gogh behoren ongetwijfeld zijn stillevens van vazen met zonnebloemen, die hij maakte in Arles. Hij heeft meerdere zonnebloem-doeken geschilderd, en één ervan bevindt zich in het Van Gogh Museum in Amsterdam. De andere hangen verspreid in musea overal ter wereld. Andere beroemde werken zijn enkele van zijn zelfportretten en natuurlijk zijn slaapkamer in het gele huis, met het vreemde perspectief (zie hierboven).

We zijn blij dat we voor de audiotour hadden gekozen, want dit biedt heel wat toegevoegde waarde. Bij ieder schilderij hangt weliswaar een bijschrift met wat uitleg, maar via de hoofdtelefoon krijg je bij een aantal werken interessante achtergrondinformatie, waardoor je het schilderij veel beter begrijpt. Je kunt ook fragmenten beluisteren uit Vincents brieven aan zijn broer Theo. Via het scherm van het apparaatje krijg je af en toe nog extra beeldmateriaal. Er is zelfs een aparte audiotour voor kinderen.

Voor een bezoek met audiotour moet je wat meer tijd uittrekken, want je blijft onvermijdelijk hier en daar wat langer staan. Maar ook zonder moet je toch wel een paar uurtjes voorzien. Het verwonderde ons daarom toch wel dat er nog steeds mensen binnenkwamen toen wij, minder dan een uur voor sluitingstijd, het museum verlieten. Wij hadden er maar liefst vier uur doorgebracht, en dan hadden we bepaalde stukken naar ons gevoel toch wel erg snel gedaan. Maar behalve de permanente Van Gogh-tentoonstelling zijn we ook de tijdelijke expositie Picasso in Parijs gaan bekijken.

Vincent van Gogh, een boeiend man en een van de grootste schilders van de Lage Landen. We zijn blij dat we eindelijk eens wat nader kennis met hem hebben gemaakt. Als souvenir hebben we twee boekjes gekocht in de museumshop: een boekje met een overzicht van zijn werken die in Amsterdam te zien zijn, en het stripverhaal dat eind vorig jaar over Van Gogh is verschenen in samenwerking met het museum.

Maar we hebben in Amsterdam natuurlijk nog meer gedaan. We waren de dag begonnen met een rondvaart op de grachten. Het was er het ideale weer voor. We hebben niet op de Prinsengracht gevaren, maar vanaf de Keizersgracht konden we de lange rij wachtenden voor het Anne Frank Huis zien staan, tot voorbij de Westerkerk. Onze gedachten gingen meteen terug naar ons bezoekje van vorig jaar, toen de rij gelukkig toch iets korter was.

We waren van Den Haag CS zorgeloos met de trein naar Amsterdam gespoord. Geen files, geen parkeerproblemen (en geen peperdure parkeergarages). Met tram 2 waren we in een kwartiertje bij het Van Gogh Museum. Op de terugweg zijn we in het centrum uitgestapt om nog wat te shoppen. De winkels bleken met Pasen gelukkig gewoon open. We hebben ons nog even staan vergapen aan het reuzenrad en de andere attracties bij de kermis op de Dam, en bij de ingang van Madame Tussauds kon Annelies met de paashaas op de foto. Sommige winkeltjes in de Kalverstraat kleurden al helemaal oranje, want Nederland maakte zich op voor Koninginnedag.

Als afsluiter van ons geslaagd dagje Amsterdam hebben we onszelf nog verwend met een lekker etentje. De gambas del chef en het flesje Zuid-Afrikaanse droë wyn hebben uitstekend gesmaakt. (Nog een voordeel van per trein te gaan: ik mag gerust een paar glaasjes wijn drinken.)

picasaweb.google.com/gebopics/Amsterdam2011
www.vangoghmuseum.nl

Live von der FedCon

2011-04-30T13:34:00.010+02:00

Ik hou niet van tijd verspillen, dus ik maak van dit dode moment dankbaar gebruik om eventjes een kort live verslagje te schrijven van FedCon. Wie mij volgt op Twitter of mijn vorige blogpost over Düsseldorf heeft gelezen, weet dat ik momenteel voor enkele dagen in Düsseldorf zit voor de jaarlijkse bijeenkomst van Star Trek- en sci-fi-fans, de grootste in Europa.

Als ik goed reken, is dit mijn tiende FedCon. Dit jaar is er een nieuwe locatie: het uitstekend gelegen Maritim bij de luchthaven van Düsseldorf, en een nieuwe MC (Master of Ceremonies, presentator zeg maar): de onwaarschijnlijk grappige Garrett Wang (gekend als ensign Harry Kim uit Star Trek: Voyager). Zowel de nieuwe locatie als de nieuwe MC vallen ontzettend goed mee. Van mijn hotel is het amper een kwartiertje stappen langs een mooi aangelegd wandelpaadje tussen het groen, dus geen parkeerproblemen zoals in Bonn. Het is ook prachtig weer hier. Alleen gisteren hebben we eventjes een onweer gehad, maar gelukkig zaten we toen binnen.

Ondertussen zijn al heel wat van mijn favoriete acteurs en actrices de revue gepasseerd, en er staan er nog een hoop op het programma. Vanmorgen heb ik mijn favoriete acteur/schrijver ontmoet tijdens de handtekeningensessie: Wil Wheaton. Ik heb enkele woorden met hem gewisseld en hem laten weten dat ik erg genoten heb van zijn boeken. Hij is erg vriendelijk, en mocht tijdens zijn eerste panel donderdagavond tot zijn eigen verbazing op heel wat bijval rekenen. Gisteravond heb ik nog zijn blog zitten lezen. Ook hij blogt live over zijn ervaringen op FedCon.

De acteurs en actrices zijn hier trouwens allemaal erg toegankelijk. Ze doen helemaal niet uit de hoogte en hebben geen sterallures. De meesten genieten duidelijk evenveel van dit hele gebeuren als de fans zelf.

Op mijn volledige verslag zullen jullie nog eventjes moeten wachten. Bij mijn thuiskomst moet ik eerst nog een hoop andere zaken doen die ik al veel te lang uitgesteld heb. Mijn plan om nog een stukje sight-seeing te doen in Düsseldorf heb ik moeten laten varen. Vanmorgen wat uitslapen en een praatje maken met en een foto laten signeren door Wil Wheaton vond ik belangrijker, want als ik het drukke programma bekijk, zal dat morgen niet meer lukken.

P.S.: deze blogpost werd volledig ingetypt op een Duits klavier (eventjes een knopje omdraaien in mijn hoofd), dus hopelijk staan er niet te veel foutjes in...

twitter.com/gebo007
twitter.com/search/%23fedcon
wilwheaton.typepad.com
www.fedcon.de

Den Haag en Hubble

2011-04-26T22:00:00.001+02:00

Den Haag en Scheveningen blijven onze favoriete bestemmingen voor een korte dichtbijvakantie, dus zijn we tijdens het paasweekend nog maar eens die kant op gereden. Er is zo veel te doen en te beleven, en er heerst altijd een gezellige drukte. Het is maar tweeënhalf uur rijden. Je bent in het buitenland en je kunt toch gewoon je eigen taal blijven praten. Het is de ideale combinatie van stad en strand. Dat strand gebruiken we natuurlijk niet om te liggen zonnen, ben je gek! Neen, uitsluitend voor een wandeling en een gezellig terrasje. We keren telkens weer graag naar deze bruisende stad terug omdat Den Haag en Scheveningen ook heel wat fijne jeugdherinneringen oproepen.

Wanneer we in de buurt zijn, brengen we als het even kan ook graag een bezoekje aan Nel, een gastvrije, gezellige en welbespraakte dame uit Suriname die vol levenswijsheid zit en die ons jaren geleden voor het eerst naar ‘Het Haagje’ heeft uitgenodigd. We gaan er graag shoppen, kunnen er urenlang genieten van een wandeling langs de boulevard of op de pier, van een heerlijk bord Scheveningse vissoep en van de lekkerste Oudhollandse poffertjes die Nederland te bieden heeft. Den Haag is ook een prima uitvalsbasis voor uitstapjes naar andere plaatsen in de buurt. Delft, Wassenaar en Leiden liggen op een steenworp, Amsterdam is niet veraf.

Maar ook in Den Haag en Scheveningen zelf zijn er alvast bezienswaardigheden genoeg. De pier noemde ik al, en er zijn ook nog het Vredespaleis, Sea Life, Madurodam, tal van musea, het Circustheater, het beroemde Kurhaus en het Omniversum. Een bezoek aan dit imposante Imax Dome-theater staat steevast op ons programma.

Sedert eind vorig jaar is daar onder andere de Imax-film Hubble te zien, een prachtige documentaire over de Hubble Space Telescope (HST). Als amateurastronoom ben ik natuurlijk erg vertrouwd met het soort beelden dat Hubble maakt. Die foto’s zijn sowieso adembenemend, maar wanneer je ze in hun volle glorie op het reusachtige koepelscherm van het Omniversum ziet, tarten ze werkelijk de verbeelding. Een absolute must see voor iedereen die met ruimtevaart of sterrenkunde begaan is. De film laat niet alleen de betoverend mooie plaatjes van ’s werelds beroemdste ruimtetelescoop zien, maar brengt ook een boeiend stukje geschiedenis van dit hoogtechnologische wonder en toont de astronauten aan het werk tijdens de jongste onderhoudsbeurt met de Atlantis. Hoogstwaarschijnlijk meteen ook de laatste onderhoudsbeurt, want binnenkort wordt de Space Shuttle definitief uit roulatie genomen, en dan is er jammer genoeg geen mogelijkheid meer om astronauten naar de HST te sturen. We zagen deze Imax-film één dag voor Hubbles eenentwintigste verjaardag.

Er was ook kermis in het centrum van Den Haag. We bezochten de kermis ’s avonds, wat met al die lichtjes natuurlijk veel sfeervoller is dan overdag en erg mooie, kleurrijke foto’s oplevert. Annelies heeft ontzettend veel plezier gehad in een attractie die naar de naam Walking Waterballs luistert. Je moet er in een grote, doorzichtige, opblaasbare bal kruipen, waarmee je vervolgens op het water drijft. De kunst is om erin recht te blijven staan of te lopen. Bij de minste beweging die je maakt, rolt de bal natuurlijk de andere kant op. We hebben er enkele foto’s en een filmpje van gemaakt. Dat filmpje zet ik binnenkort nog online, zodat iedereen ervan kan mee genieten.

Tijdens onze korte vakantie in Den Haag zijn we ook nog een dagje naar Amsterdam geweest voor een boottochtje op de grachten en een uitgesteld bezoek aan het Van Gogh Museum, en een namiddagje naar Lisse om er de weelderige bloemenpracht van de Keukenhof te bewonderen.

We hadden reuze mazzel met het weer. Onze jassen hebben we drie dagen lang niet nodig gehad, de zonnecrème wel. Het leek wel hartje zomer. Kortom, we hebben dus weer ontzettend genoten van deze drie dagen Nederland, ons eerste welverdiende weekendje weg van dit jaar.

picasaweb.google.com/gebopics/Amsterdam2011
picasaweb.google.com/gebopics/HaagseKermis2011
picasaweb.google.com/gebopics/Keukenhof2011
www.imax.com
www.kermisdenhaag.nl
www.omniversum.nl

Düsseldorf

2011-04-22T23:22:00.001+02:00

Binnenkort trek ik naar Düsseldorf. Neen, niet voor het Eurosongfestival, maar voor de twintigste editie van FedCon, Europa’s grootste Star Trek- en sci-fi-conventie. Nou ja, eigenlijk de negentiende editie, want FedCon XIII hebben ze overgeslagen om redenen van bijgeloof. Vandaar dat de negentiende editie dus FedCon XX heet. Ja, stom, ik weet het. Maar daardoor zijn we wel een jaartje eerder aan een feesteditie toe, en dat is natuurlijk mooi meegenomen.

In tegenstelling tot eerdere FedCon’s duurt het feest deze keer maar liefst vier dagen. Het begint al op donderdagmiddag en gaat door tot zondagavond. Een hele reeks acteurs en actrices uit mijn favoriete films en tv-series zullen in Düsseldorf te gast zijn, samen met duizenden fans uit heel Europa. Star Trek, Stargate, Star Wars, Battlestar Galactica, Firefly en Millennium komen aan bod (die laatste is de sci-fi-reeks van eind de jaren negentig, niet te verwarren met de recente miniserie naar de boeken van Stieg Larsson). Acteurs en actrices van wie ik de panels zeker niet wil missen, zijn Arlene Martel, Carel Struycken, Daniel Logan, Dirk Benedict, Garrett Wang, Jeremy Bulloch, Kate Hewlett, Kate Vernon, Lance Henriksen, Marina Sirtis, Nicole de Boer, Paul McGillion, Richard Dean Anderson, Robert Duncan McNeill, Scott Bakula, Sean Maher, Tony Amendola en last but not least Wil Wheaton.

Wheaton raakte als kindsterretje bekend door zijn hoofdrol in de film Stand By Me maar is bij de sci-fi-fans vooral gekend als ensign Wesley Crusher uit Star Trek: The Next Generation. Dat personage was niet bij iedereen even geliefd – getuige de toenmalige haatgroepen op Usenet – maar dat lag niet aan de acteur, dat lag aan de scenarioschrijvers. Toch is Wheaton daarna als acteur nooit echt doorgebroken. Onlangs had hij nog wel enkele keren een gastrol in de populaire sitcom The Big Bang Theory en in de webserie The Guild, maar inmiddels heeft hij zijn ware roeping gevonden als schrijver. Hij is begonnen als blogger en heeft ondertussen al een aantal (voornamelijk autobiografische) boeken op zijn naam staan, die ik met veel plezier gelezen heb, zoals Sunken Treasure, Just A Geek en Memories Of The Future. Hij is ook een podcaster, met zijn programma Radio Free Burrito.

Ja, je hebt het al begrepen: ik ben een fan van Wil, en ik zie er dan ook erg naar uit om hem in Düsseldorf te ontmoeten en aan het werk te zien. Wellicht omdat ik toch wel een aantal dingen met hem gemeen heb. Een acteur of podcaster ben ik niet, maar blogger, schrijver, geek... dat komt me allemaal toch erg vertrouwd voor. En sci-fi-fan natuurlijk, want dat is Wil ook.

Tussen de bedrijven door hoop ik ook nog een klein stukje van Düsseldorf te kunnen bezichtigen. Op zaterdagmiddag bijvoorbeeld, want dan is er op FedCon de grote autogramsessie, waar iedereen die dat wil om beurten bij alle acteurs langs kan voor een gesigneerde foto. Ik heb daar vroeger ook nog urenlang voor in de rij gestaan, maar nu wil ik mijn tijd liever wat nuttiger besteden. Eigenlijk wil ik alleen maar een autogram van Wil Wheaton, en die hoop ik op zondag voor een handtekening te kunnen strikken. Als ik het enigszins in mijn programma kan inpassen, wil ik in Düsseldorf graag het filmmuseum bezoeken, terwijl ik daar toch in de buurt ben. En als het weer een beetje mee zit wil ik ook nog even een frisse neus halen op de Rheinuferpromenade. Kwestie van toch niet het hele weekend binnen te zitten.

Ja, ik zie er erg naar uit, naar dit weekendje Düsseldorf. FedCon is voor mij toch telkens weer een van de hoogtepunten van het jaar. Naar gewoonte schrijf ik na afloop zeker weer een verslagje – een con report heet dat in vakjargon. In afwachting daarvan kunnen de liefhebbers alvast mijn verslag van FedCon XIX in Bonn lezen (dat had ik hier nog niet eerder gepubliceerd, maar het is wel verschenen in Warp 9, het ledenblad van de Belgian Voyage Club). Hieronder vind je ook een linkje naar mijn FedCon-foto’s van vorig jaar.

issuu.com/gebo007/docs/fedcon_2010
picasaweb.google.com/gebopics/FedConXIX
wilwheaton.typepad.com
www.fedcon.de

Toetanchamon

2011-04-20T20:47:00.004+02:00

Al van kinds af aan ben ik gefascineerd door het Oude Egypte. Deze oude beschaving was wellicht een van de boeiendste die de wereld ooit heeft gekend. Na de piramiden is hét symbool bij uitstek van Egypte ongetwijfeld het overbekende gouden dodenmasker van Toetanchamon.

Nu de reizende tentoonstellling Tutankhamun – His Tomb And His Treasures naar België komt, mag ik dit dus in geen geval missen. Sedert 20 april en nog tot en met 6 november is dit topevenement te zien in Brussels Expo, in paleis 2 op de Heizel. De tentoonstelling laat een reconstructie zien van Toetanchamons graftombe en de schatten van deze jong gestorven farao, zoon van de illustere Achnaton. Voor de goede orde: er zijn geen originele Egyptische artefacten te zien, maar wel zorgvuldig geconstrueerde replica’s. Dat neemt echter niet weg dat het hier om een bijzonder interessante collectie gaat.

Ook mijn huisgenoten vertonen veel belangstelling voor het Oude Egypte, dus binnenkort zit er vast weer een gezellig gezinsuitstapje naar Brussel in (dat vermoedelijk zal eindigen in een knus restaurantje in de overbekende Rue de Bouchers).

www.sherpa.be

Typen voor de sport

2011-04-09T22:30:00.003+02:00

Na zowat 20 jaar afwezigheid maak ik dit jaar mijn comeback in de typesport. Ja, je leest het goed: typen is een sport. ‘Vingersport’, zo noemden we dat vroeger. De meest mensen kijken er wellicht een beetje vreemd van op, maar naast regionale en nationale wedstrijden bestaat er zelfs een wereldkampioenschap typen. Als je er nog nooit van gehoord hebt, dan is dat niet verwonderlijk. Het is immers altijd voetbal, wielrennen of tennis op tv, onze ‘sport’ komt nooit aan bod.

Ik heb vroeger vaak aan nationale en internationale typewedstrijden deelgenomen, en dit jaar wil ik opnieuw meedoen aan het WK. Vroeger met de schrijfmachine, tegenwoordig met de laptop. Op een eremedaille hoef ik echter niet te rekenen, want ik weet al op voorhand dat ik geen enkele kans maak tegenover de wereldtop. Ik wil dus gewoon meedoen voor de sport, omdat ik het leuk vind.

Normaal gezien vindt er om de twee jaar zo’n wereldkampioenschap plaats. Het WK kadert in een congresweek, georganiseerd door Intersteno, een wereldorganisatie die al sedert 1887 bestaat en in het begin alleen op de stenografie gefocust was (vandaar de naam natuurlijk). Later kwam daar ook de dactylografie bij en tegenwoordig gaat Intersteno over alles wat met informatieverwerking te maken heeft.

Het eerstvolgende congres vindt aanstaande zomer plaats in Parijs. Honderden deelnemers uit alle delen van de wereld zullen er elkaar treffen, lezingen bijwonen en/of met de wedstrijden meedoen. De normen zijn behoorlijk streng. De proef bestaat uit het overtypen van een doorlopende tekst gedurende 30 minuten. Je mag daarbij maximaal 0,25% fouten maken – d.w.z. één fout op 400 aanslagen, en dat is echt niet zo veel. Als volwassene moet je dat bovendien zien te klaren tegen een minimale snelheid van 360 aanslagen per minuut – dat is 6 aanslagen per seconde. Voor jongeren ligt de snelheid iets lager (240 of 300 apm, afhankelijk van de leeftijd), maar de foutennorm is even streng. Behalve het WK typen zijn er ook wedstrijden tekstverwerking, auteurscorrectie, meertalige stenografie en stenotypie.

Wie niet naar Parijs kan en toch even van het wedstrijdtypen wil proeven, kan ook meedoen met de internetwedstrijd. Die staat volledig los van het WK, en de normen zijn ook niet zo streng. Die proef bestaat uit slechts 10 minuten typen. Volwassenen moeten een snelheid van 240 apm halen met maximaal 0,50% fouten; voor jongeren zijn de snelheids- en de foutennorm nog minder streng. Die internetwedstrijd leg je af wanneer het jou past, gewoon van thuis uit (of voor scholieren: op school). Je kunt daarbij kiezen om niet alleen in je moedertaal, maar ook in vreemde talen te typen. Aan hoe meer talen je meedoet, hoe meer punten je kunt verzamelen. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan: in een aantal van die talen komen immers speciale tekens en accentletters voor, die niet op een Belgisch toetsenbord staan. Je moet dus een creatieve manier gebruiken om die tekens te kunnen intypen, zoals bijvoorbeeld een andere toetsenbordlay-out gebruiken, wat helemaal niet evident is, of de speciale tekens (in Windows) intoetsen via hun Alt-code. Dat veroorzaakt natuurlijk telkens concentratie- en tijdverlies, waardoor je aan snelheid inboet en extra risico loopt op fouten.

Toch wil ik een poging wagen om de meertalenwedstrijd computertypen tot een goed einde te brengen. Ik ben van plan om in minstens acht talen te typen (Nederlands, Engels, Frans, Duits, Italiaans, Spaans, Portugees en Fins), en misschien neem ik er ook nog Pools en Turks bij. We zien wel. Ik heb nog tot 6 mei de tijd om alle proeven af te leggen. Ik ga dus eerst nog een beetje oefenen op de vreemde talen, en wanneer ik er klaar voor ben, ga ik ervoor. Wish me luck, I’ll need it.

www.intersteno.org

Lieve Blancquaert, fotografe

2011-04-04T18:22:00.003+02:00

Onlangs een dagje naar Gent geweest. Was al weer een hele poos geleden. We moesten in de Arteveldestad zijn voor een infovergadering in verband met het komende Intersteno-congres, (meer daarover in een latere blogpost) en hadden besloten er meteen een daguitstapje van te maken. Het weer zat alvast reuze mee.

Omdat we milieubewust zijn, lieten we de auto in Brugge staan en zijn we met de trein naar Gent gespoord. Aan het Sint-Pietersstation tram 22 naar het centrum genomen, alwaar ik met mijn gratis ticket van De Standaard naar de fototentoonstelling van Lieve Blancquaert trok, terwijl Miche en Annelies alvast de winkelstraten gingen verkennen.

De foto’s zijn ronduit schitterend. Er zijn zowel zwart-wit- als kleurenfoto’s te zien, en het viel me meteen op dat zowat alle kleurenfoto’s – op enkele oude polaroids na – erg verzadigde kleuren hadden. Erg mooi. Heel wat beelden zijn gemaakt tijdens Lieves reizen in derdewereldlanden, en de meerderheid van de foto’s zijn portretten. Portretten van gewone mensen in gewone situaties, maar ook van bekende Vlamingen in ongewone situaties (zoals Jean-Luc Dehaene in een wijnton, Elio Di Rupo – mét strikje – in een bad met rozenblaadjes, of Guy Verhofstadt bedolven onder de blauwe druiven).

Nog tot 6 mei in de Bank van de Arbeid in Gent. Beslist een bezoekje waard!

www.lannoo-events.be/expo-lieve-blancquaert
www.lieve-blancquaert.be

Yuri’s Night

2011-03-31T13:40:00.001+02:00

Binnenkort is het weer zover: Yuri’s Night. Yuri’s Night wordt sedert een aantal jaar op of rond 12 april wereldwijd gevierd. Het is de verjaardag van de eerste bemande ruimtevlucht. Op 12 april 1961, een halve eeuw geleden, was Joeri Gagarin de eerste mens die onze planeet verliet, een paar rondjes om de wereld draaide, even later veilig en wel terug op Russische bodem landde, en nog mooi op tijd thuis was voor het avondeten. Om dat heuglijke feit te vieren – de ruimtevlucht, niet het avondeten – organiseren ruimtevaartenthousiastelingen over de hele wereld bijeenkomsten, feestjes en fuiven. De bedoeling van het hele gebeuren is om de interesse voor ruimtevaart bij het grote publiek wat aan te wakkeren. Ieder die naar aanleiding van Yuri’s Night iets wil organiseren, kan dat melden op www.yurisnight.net. Daar vind je, per land, een overzicht van alle activiteiten.

Na 50 jaar staat de bemande ruimtevaart helaas veel minder ver dan velen in de jaren zestig en zeventig wellicht gehoopt hadden. Na de succesvolle maanvluchten van 1968 tot 1972, met als hoogtepunt de eerste mensen op de maan in 1969, droomden velen al van een reis naar Mars. Maar zoals de zaken er nu voor staan, zal een bemande vlucht naar Mars ongetwijfeld nog een hele tijd op zich laten wachten. Onbemande ruimtesondes hebben inmiddels zowat het hele zonnestelsel verkend – op dit eigenste ogenblik is het snelste ruimtevaartuig ooit door mensen gemaakt onderweg naar het verre Pluto – maar de bemande ruimtevaart stelt al bij al nog niet zoveel voor. Na de laatste bemande maanvlucht in 1972 is geen mens nog verder geweest dan LEO (Low Earth Orbit): een lage baan om de Aarde, amper een paar honderd kilometer boven onze hoofden. Het is alsof Columbus, nadat hij terugkwam van zijn eerste oversteek naar Amerika, gedurende de rest van zijn leven op enkele kilometers van de Spaanse kust zou zijn blijven varen, met het land veilig in zicht.

Maar hoe dan ook, een halve eeuw bemande ruimtevaart is toch wel iets om even bij stil te staan. In België is er nog niet zo veel respons, maar Yuri’s Night groeit ieder jaar gestaag. Op 12 april vieren we overigens nog een belangrijke verjaardag uit de ruimtevaartgeschiedenis: op die dag in 1981 vertrok de eerste Space Shuttle met John Young en Bob Crippen.

twitter.com/YurisNight
www.yurisnight.net

The King’s Speech

2011-03-23T12:48:00.001+01:00

Op filmgebied ben ik vooral een fan van sciencefiction, thrillers, actie, mysterie, fantasy en avontuur, maar op tijd en stond een goed drama mag er natuurlijk ook best zijn. De trailer van The King’s Speech sprak me erg aan en de film werd overladen met Oscarnominaties, dus dat leek me wel wat. En inderdaad: de film voldeed in alle opzichten aan mijn verwachtingen en heeft zijn 12 Oscarnominaties terecht verdiend. Uiteindelijk won The King’s Speech de gegeerde Academy Awards voor beste film, beste acteur, beste regie en beste originele scenario.

Het verhaal gaat over de stotterende King George VI, vader van de huidige Queen Elizabeth II. Wanneer zijn vader sterft en zijn oudere broer afstand doet van de troon, komt het koningschap toe aan prins Albert – hij zal pas de naam ‘George’ aannemen op het moment dat hij koning wordt –, die jammer genoeg een groot probleem heeft: hij stottert. Wanneer je toespraken moet houden terwijl de hele natie naar je kijkt en luistert, is dat toch echt wel een grote handicap.

Albert (of Bertie voor de vrienden) heeft blijkbaar al een aantal therapieën achter de rug, maar erg veel heeft het allemaal niet geholpen. Tot zijn vrouw op een dag een afspraak voor hem maakt met Lionel Logue, een logopedist met een erg goede reputatie maar soms wat onorthodoxe methodes.

In de film volgen we de strijd die Albert voert om zijn gestotter te overwinnen, en zien we hoe er gaandeweg een vriendschap ontstaat tussen een gewone burger (Logue) en de latere vorst. Tegelijk maken we de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog mee, en steken we nog wat op over de relatie tussen het koningshuis en de Anglicaanse Kerk. En een goed drama zou geen goed drama zijn als er niet de nodige humor in verwerkt zat, dus af en toe krijgen we ook enkele grappige scènes te zien.

Colin Firth zet de rol van King George VI bijzonder geloofwaardig neer, en Geoffrey Rush doet het zeker niet minder goed als Lionel Logue. The King’s Speech: als je ’m nog niet gezien hebt... niet langer twijfelen!

www.kingsspeech.com

Gili

2011-03-22T23:17:00.001+01:00

Zondagmiddag heb ik in de Brugse Stadsschouwburg de dvd-opname bijgewoond van Gili’s zaalshow Iedereen paranormaal. Gili, die er met zijn lange grijze haren een beetje uitziet als een magiër, trekt al een tijdje met zijn show doorheen het Vlaamse land en sedert kort ook doorheen Nederland. Ik was al lang van plan om een voorstelling bij te wonen, maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Toen ik echter de aankondiging zag voor Brugge, heb ik niet langer getwijfeld en meteen geboekt.

Ik kende Gili natuurlijk al van op tv, én van het boek dat hij eind vorig jaar heeft uitgebracht. In dat boek, dat ik met belangstelling gelezen heb en waarvan een gesigneerd exemplaar in mijn boekenkast prijkt, trekt hij van leer tegen zelfverklaarde paragnosten, mediums, helderzienden en andere toekomstvoorspellers.

De show is daarentegen puur entertainment, een perfecte mix van humor en straffe toeren waarbij je je telkens weer afvraagt: hoe doet hij het toch? Gili maakt daarbij gebruik van mentalisme (waarbij hij de illusie wekt over buitengewone mentale vaardigheden te beschikken, die sterk doen denken aan een zesde zintuig) en handig in de show verwerkte goocheltrucs. (Het papier dat hij aan het einde van de show uit een kistje haalt dat al van bij het begin van de voorstelling aan het plafond hing te bengelen en waarop allerlei details blijken te staan die hij op voorhand onmogelijk kon weten, kan niets anders dan een verwisseltruc zijn.) Door de inbreng van door het toeval gekozen mensen uit het publiek is iedere voorstelling imers weer anders.

Gili beweert overigens – zoals de naam van zijn show het zegt – dat iedereen (even) paranormaal is. Hij voert daarom niet alle stunts zelf uit, maar laat ook zien dat mensen uit het publiek tot dezelfde straffe toeren in staat zijn, wellicht tot hun eigen grote verbazing! Hoe hij het doet is mij een raadsel, maar wat hij doet is behoorlijk kras. Wanneer de dvd uit is, zal ik hem beslist meermaals bekijken om te zien of ik erin slaag enkele van Gili’s geheimen te achterhalen.

Helemaal aan het einde komt een disclaimer, waarin Gili uitlegt dat alles wat we te zien en te horen hebben gekregen, het resultaat is van illusies, gecreëerd door Gili’s vijf zintuigen en die van het publiek. Voor alle duidelijkheid: een zesde zintuig komt er dus niet aan te pas, ook al lijkt het daar vaak bijzonder sterk op.

De show was in ieder geval zijn geld meer dan waard – ik betaalde amper 12 euro voor een ticket op de tweede rij. Ik vond het overigens ook leuk dat Gili bij het begin van zijn optreden verwees naar Extrano, die in de jaren zeventig in heel Vlaanderen furore maakte met zijn hypnoseshows. Net als Gili heb ook ik indertijd samen met mijn vader een voorstelling van de grote Extrano bijgewoond, en net als Gili was ik toen zeer onder de indruk. Zo’n straffe hadden we in die tijd nog niet gezien. Maar hoe dan ook, Gili is ongetwijfeld nóg straffer, al maakt hij geen gebruik van hypnose. Als je de kans krijgt hem aan het werk te zien, dan moet je dat beslist doen!

www.comedyshows.be/gili
www.gili.be

Frankenstein

2011-03-21T18:35:00.001+01:00

Vorige week heb ik een schitterende theatervoorstelling bijgewoond: Frankenstein, gebaseerd op de beroemde roman van Mary Shelley. De voorstelling vond plaats in het Royal National Theatre in Londen, maar ik kon het stuk volgen vanuit Kinepolis, die na het succesvolle Opera in de cinema nu ook Theater in de cinema op het programma heeft staan. Het concept is hetzelfde: een voorstelling van wereldniveau wordt met high definition-camera’s gefilmd en live via satelliet doorgestraald naar bioscopen overal ter wereld.

In het voorprogramma kregen we de nodige achtergrondinformatie over Frankenstein (de roman, de films, het theaterstuk), beelden van de repetities en een interview met de hoofdrolspelers, Jonny Lee Miller en Benedict Cumberbatch. Het opmerkelijke is dat beide acteurs om beurten beide hoofdrollen voor hun rekening nemen: de ene keer speelt Miller de rol van doctor Frankenstein en Cumberbatch de rol van het creatuur, bij de volgende voorstelling doen ze het net andersom.

De regie was in handen van Danny Boyle, die bij het grote publiek wellicht beter gekend is als filmmaker (o.a. Trainspotting, 28 Days Later, Sunshine, 127 Hours en natuurlijk Slumdog Millionaire, die in 2008 maar liefst acht Oscars won).

De voorstelling was, in één woord: subliem! Het was lang geleden dat ik nog zo’n hoogstaand theater gezien had (al moet ik meteen toegeven dat ik ook weer niet zo vaak naar het theater ga). De recensies zijn bijzonder lovend. De acteurs vertolken hun rol op een schitterende manier, en de decors, de belichting, de make-up, de special effects en de muzikale ondersteuning maken de voorstelling helemaal af. Als toeschouwer word je compleet in het verhaal meegesleurd en je voelt al van bij het allereerste begin sympathie voor het creatuur – een monster wil ik het zeker niet noemen.

In Londen is de voorstelling avond na avond uitverkocht. Een beetje onbegrijpelijk dus dat in Kinepolis Brugge amper zes mensen in de zaal zaten. Maar ik herinner me dat het bij de eerste aflevering van Opera in de cinema niet veel beter was. In een paar jaar tijd zijn de operavoorstellingen in Kinepolis echter een enorm succes geworden. Hopelijk loopt het Belgische publiek binnenkort ook warm voor deze schitterende reeks theatervoorstellingen vanuit Londen.

www.kinepolis.com/theater
www.nationaltheatre.org.uk/ntlive

Nixon in China

2011-02-13T00:26:00.001+01:00

Het was alweer een hele poos geleden dat ik nog eens naar Opera in de cinema was geweest. Voor wie het concept nog niet mocht kennen: Opera in de cinema is de bijzonder succesvolle formule van Kinepolis (en andere bioscopen zowat overal ter wereld) waarbij een aantal opera’s live in high definition in de bioscoop vertoond worden op hetzelfde ogenblik dat ze in de Metropolitan Opera in New York opgevoerd worden. Voor een fractie van de prijs die je in de ‘Met’ zou betalen, krijg je in Kinepolis de voorstelling van op de eerste rij te zien, aangevuld met interviews met cast en crew, een blik achter de schermen tijdens de decorwisselingen, een kijkje in de regiekamer, en zelfs een glaasje bubbels vooraf en/of in de pauze. In navolging van het operasucces is er tegenwoordig overigens ook al Theater in de cinema en Ballet in de cinema.

Nixon in China had ik al lang van tevoren in mijn agenda aangestipt. De voorstelling van zaterdag was mijn eerste kennismaking met deze opera van John Adams, van wie ik eerder al Doctor Atomic had gezien (over Robert Oppenheimer en het Manhattan Project). Net als Doctor Atomic is het verhaal gebaseerd op een stukje twintigste-eeuwse Amerikaanse geschiedenis, in dit geval het bezoek van Richard Nixon aan China, en zijn ontmoeting met Mao Zedong in 1972.

Het voordeel van een hedendaagse opera is dat hij soms gedirigeerd wordt door de componist zelf, en dat was bij deze Met-productie inderdaad het geval. De rol van Nixon werd vertolkt door de bariton James Maddalena, die ook al op de première in 1987 het personage voor zijn rekening had genomen.

Nixon in China werd bij de première wat kritisch onthaald, maar tegenwoordig wordt het stuk gezien als de meest invloedrijke opera van de voorbije vijfentwintig jaar. Het is Adams’ eerste opera, en ik heb er ontzettend van genoten. De bij momenten minimalistische muziek, erg ritmisch en met veel herhalingen, deed me meteen aan Philip Glass denken.

In Kinepolis Brugge zat de zaal deze keer niet vol, in tegenstelling tot de opera’s die ik het voorbije seizoen heb bijgewoond. Maar dat heeft twee redenen. Ten eerste is deze opera pas later aan het programma toegevoegd en zat daarom niet inbegrepen in de abonnementsformules. Bovendien trekt zo’n moderne opera sowieso minder volk dan gekende klassiekers zoals Aïda of Carmen, waar de zalen telkens zo goed als uitverkocht waren. Maar de afwezigen hadden ongelijk. Dit is beslist geen opera waarbij je kans loopt in slaap te vallen. De muziek houdt je gegarandeerd wakker. Bovendien zit er erg veel humor in, en de vertolkingen waren van een bijzonder hoog niveau. John Adams is vanaf nu mijn favoriete operacomponist!

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

Oliver!

2011-02-07T23:13:00.002+01:00

Een tijdje geleden zijn we weer eens naar Antwerpen gespoord om een musical te gaan bekijken. Oliver! voldeed in alle opzichten aan de verwachtingen. Het verhaal zal iedereen wel kennen: het gaat om een musicalbewerking van de klassieker Oliver Twist van Charles Dickens. Het speelt zich af in het Victoriaanse Londen en is een aanklacht tegen de wantoestanden uit die tijd. De musical begint wat somber, met de soepbedeling voor de kinderen in het werkhuis, maar de sombere sfeer wordt al gauw helemaal verdrongen door de opgewekte muziek en de humor. Het openingsnummer Soep is meteen een meezinger, en er zullen nog vele prachtige melodieën volgen.

Peter Van Den Begin schittert in de rol van Fagin. Een groot zanger is hij natuurlijk niet, maar dat vereist het personage ook niet. Musical is wat dat betreft heel wat minder veeleisend dan opera en operette, en we hebben de voorbije jaren al vaker Vlaamse theater- en tv-acteurs in musicals zien optreden. Verder herkenden we ook nog Peter Van De Velde als Bill Sikes, en Door Van Boeckel en Wanda Joosten als de Sowerberrys. In de voorstelling die wij te zien kregen, werd Hilde Norga vervangen door Liv Van Aelst voor de rol van Nancy. Voor de kinderhoofdrollen (Oliver en Dodger) zijn er telkens drie acteurs die om beurten het personage vertolken tijdens de verschillende voorstellingen. Wij kregen Sepp Hendrix te zien als Oliver en Olivier Scheers als Dodger.

Annelies was prima voorbereid op wat ze te zien zou krijgen. Er loopt immers al geruime tijd een reeks Oliver: Achter de schermen op Ketnet, waar ze met belangstelling naar kijkt. De reeks volgt de jeugdige acteurs tijdens de audities en repetities en brengt achtergrondinformatie bij het verhaal. Sedert we vorig jaar naar Cats zijn geweest, heeft Annelies’ liefde voor de musical overigens een flinke boost gekregen. Onze cd van Cats is ondertussen zo goed als grijsgedraaid, maar in Antwerpen hebben we uiteraard meteen het cast album van Oliver! aangeschaft. Bij thuiskomst heb ik ’m meteen geript en op mijn mp3-speler geplaatst, en een kopietje gemaakt voor in de auto.

Annelies wou ook dolgraag een Oliver!-T-shirt, maar die bleken helaas niet te koop. Per voorstelling was er wel één exemplaar te winnen, maar we hadden geen geluk. Niet getreurd echter: na de voorstelling was er in de foyer nog een meet-’n-greet met drie leden van de cast. Annelies liet ons souvenirfotoboek signeren door Sepp Hendrix (Oliver), Liv Van Aelst (Nancy) en Olivier Scheers (Dodger), en het drietal was ook bereid om samen en apart met haar op de foto te gaan. Leuke herinneringen voor later, en uitstekend materiaal om de schoolvriendinnetjes een beetje jaloers te maken...

We hebben ons dagje Antwerpen afgesloten met een gezellig etentje in het Boston Steak House, en ja hoor, het was er even lekker als vorige keer!

Ondertussen hebben we ontdekt dat er ook via het internet T-shirts te winnen zijn, door je in te schrijven op de nieuwsbrief van Music Hall. We hebben natuurlijk meteen onze kans gewaagd, en guess what... Deze keer hadden we prijs! Annelies is inmiddels de trotse bezitster van een collectorsitem: een authentiek Oliver!-T-shirt!

www.musichall.be
www.stadsschouwburgantwerpen.be

Reis om de wereld

2010-12-27T18:46:00.002+01:00

In 2010 hebben we twee keer een reis om de wereld gemaakt. Niet in het echt natuurlijk. ‘Reis om de wereld’ was het thema van twee evenementen die we tijdens het afgelopen jaar hebben bezocht: in de zomer het zandsculpturenfestival in Blankenberge, en onlangs nog het ijssculpturenfestival in Brugge.

Op beide festivals waren bekende bouwwerken en personages van over de hele wereld meticuleus gesculpteerd door bijzonder getalenteerde internationale artiesten, in Blankenberge met rivierzand, in Brugge met sneeuw en ijs.

Omdat beelden meer zeggen dan woorden, geef ik hieronder meteen de links naar de fotoreeksen die ik van beide evenementen online heb gezet:

Het ijssculpturenfestival is nog tot 16 januari te bekijken op het Brugse stationsplein.

www.icesculpture.be
www.zandsculptuur.be

Typografie in e-books

2010-12-18T01:08:00.001+01:00

Ik heb de laatste weken een hoop e-books onder ogen gekregen. Sommige zijn gratis public domain-boeken die ik van Project Gutenberg heb gedownload, andere zijn boeken die ik in een e-bookstore heb aangekocht (o.a. Kobo, ebook.nl), nog andere zijn boeken die auteurs op hun eigen website aanbieden. Voor de goede orde: het gaat hier telkens om epub-bestanden, dus geen pdf.

Van al die boeken zijn er slechts bitter weinig die voldoen aan de gangbare typografische standaarden. In de meeste gevallen laten verscheidene typografische aspecten heel wat te wensen over, in tegenstelling tot de klassieke papieren boeken, waar doorgaans weinig op aan te merken valt. Hieronder geef ik een lijstje van de dingen die mij het meeste storen, telkens met twee voorbeelden (schermafdrukken gemaakt via Adobe Digital Editions): eenmaal zoals het niet moet en eenmaal volgens de regels van de kunst.

Aanhalingstekens en gedachtestreepjes

Vaak worden de rechte aanhalingstekens gebruikt ('...' en "...") in plaats van gekrulde aanhalingstekens (‘...’ en “...”). Rechte aanhalingstekens doen denken aan een antieke schrijfmachine. In professioneel drukwerk horen gekrulde aanhalingstekens (en weglatingstekens) te staan.

Vaak worden koppeltekens (-) gebruikt in plaats van gedachtestreepjes (–). Ook een oude schrijfmachinegewoonte.

Uitvullen zonder afbreken

Vaak wordt de tekst uitgevuld zonder dat lange woorden afgebroken worden aan het einde van de regel, wat resulteert in heel wat regels met veel te grote spaties tussen de woorden. Dat is allerminst bevorderlijk voor de leesbaarheid. Omdat vrijwel geen enkele e-reader die vandaag op de markt is over ingebouwde afbreekalgoritmen beschikt, is uitvullen in epub-bestanden dus ten sterkste af te raden. Niet uitgevulde, links uitgelijnde tekst leest overigens veel prettiger, vind ik.

Cursieve lettertypen

De meeste e-books bevatten geen ingesloten lettertypen. De reader geeft de tekst dan weer met een ingebouwd standaardlettertype. Cursieve tekst wordt elektronisch schuin gezet, wat in een geschreefd lettertype meestal een bijzonder lelijk resultaat geeft. In professionele typografie wordt gebruik gemaakt van aparte fonts voor cursief. Hetzelfde geldt overigens voor vet, maar daar valt het niet zo op; het verschil is bij cursief het duidelijkst te zien.

Blanco regels tussen de alinea’s

Vaak staan er onnodige blanco regels tussen de alinea’s. In een doorlopende tekst, zoals een roman, is dat storend, zeker wanneer er veel met korte alinea’s van een of twee regels gewerkt wordt, zoals bij dialogen:

In papieren romans vind je dat nooit. Daar is het gebruikelijk om de alinea’s zonder blanco regels op elkaar te laten aansluiten, met een kleine insprong aan het begin van iedere nieuwe alinea:

Conclusie

Bij e-books die niet via een professionele uitgeverij tot stand zijn gekomen, zijn deze fouten nog enigszins verschoonbaar. Auteurs die hun eigen e-books aanbieden of vrijwilligers die public domain-boeken naar het epub-formaat omzetten, hebben meestal niet de nodige typografische en/of technische kennis. Al vind ik wel dat ze toch wat meer moeite zouden moeten doen om hun werk op een keurige manier te presenteren.

Van e-books die door uitgeverijen aangeboden worden, zou je toch zeker dezelfde typografische kwaliteit als in een papieren boek mogen verwachten, en ik moet helaas vaststellen dat dat lang niet altijd het geval is. Ik kan hieruit alleen maar concluderen dat de uitgeverijen het elektronisch uitgeven nog wat stiefmoederlijk behandelen. Gauw even converteren en de kous is af. Kwaliteitscontrole achten ze niet nodig. Als het maar leesbaar is.

Lezers van e-books worden blijkbaar nog niet altijd serieus genomen. Hebben zij dan geen recht op dezelfde kwaliteit die voor papieren uitgaven als vanzelfsprekend beschouwd wordt?

Ik moet een en ander toch ook een beetje relativeren: de kans is groot dat heel wat modale lezers zich daar allemaal niet aan storen en al die mankementen niet eens opmerken – wellicht vinden ze mij een muggenzifter. Maar typo-nerds als ik kunnen zich hier mateloos aan ergeren.

Mijn oplossing

Omdat ik dus nogal een pietje-precies ben en een beetje kan programmeren, heb ik snel even een Perl-scriptje gemaakt om mijn epub-bestanden te fatsoeneren alvorens ik ze op mijn reader zet en begin te lezen. Mijn scriptje zorgt ervoor dat een aantal lettertypen ingesloten worden (zodat ik straks echte cursieven te zien krijg), converteert rechte naar gekrulde aanhalingstekens (en weglatingstekens), vervangt uitgevulde tekst door links uitgelijnde tekst en vervangt koppeltekens door gedachtestreepjes waar van toepassing. Als er storende elementen in de lay-out zitten, pas ik daarna handmatig de CSS-stijlen aan. Daarvoor maak ik gebruik van Sigil, een gratis epub-editor.

Eén probleempje nog: de via een e-bookstore aangekochte e-books zijn doorgaans beveiligd met Adobe DRM (digtal rights management), waardoor je de bestanden niet zomaar kunt aanpassen. Die DRM moet er dus eerst afgehaald worden. Een echt probleem is dat niet, want de nodige Python-scripts zijn makkelijk op het internet te vinden (met dank aan i♥cabbages). DRM is bedoeld als een beveiliging tegen piraterij, maar in de praktijk is het alleen maar hinderlijk voor de reguliere gebruikers. De DRM verhindert hen immers om het bestand op meerdere readers te gebruiken, te converteren naar andere bestandsformaten of om het in een webbrowser te lezen als ze dat zouden willen (bijvoorbeeld met de Firefox-addon EPUBReader of via een cloud service als Ibis Reader). Voor de piraten is het omzeilen van DRM kinderspel, dus die hou je er niet mee tegen. Er gaan dan ook vele stemmen op om DRM gewoon af te schaffen.

Ik gooi de DRM dus meteen van al mijn aangekochte ebooks. Niet omdat ik het bestand illegaal wil verspreiden (doe ik niet, ik ben een eerlijke gebruiker), maar omdat ik er de typografische schoonheidsfoutjes wil kunnen uithalen om het boek in optimale omstandigheden te kunnen lezen.

Slechts héél af en toe kom ik een e-book tegen waar niets op aan te merken valt. In dat geval blijf ik er natuurlijk netjes af.

Koppelingen

code.google.com/p/epubcheck
code.google.com/p/sigil
www.adobe.com/products/digitaleditions
www.ebook.nl
www.epubread.com
www.gutenberg.org
www.ibisreader.com
www.kobobooks.com
www.threepress.org/document/epub-validate

Astro-uitstap

2010-12-14T19:19:00.001+01:00

Een paar weken geleden zijn we met een bus vol amateurastronomen van Volkssterrenwacht Beisbroek op astro-uitstap naar Brussel geweest. In de voormiddag stond een bezoek aan de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis (in het Jubelpark) op het programma, waar we de onlangs heropende galerij van de precisie-instrumenten zijn gaan bekijken. Het gaat om een interessante collectie van astronomische instrumenten. Gelukkig weet onze voorzitter Jan Vandenbruaene hier ontzettend veel over, en hij geeft ons een bijzonder uitgebreide uitleg. Over ieder toestel of instrument weet hij wel iets interessants te vertellen. Uiteraard gaan we niet naar het museum voor één galerij, dat zou een beetje zonde zijn, dus terwijl we daar toch vertoeven, maken we van de gelegenheid gebruik om ook nog een ander deel van de vaste collectie kunstschatten te bekijken.

Na de lunch in het museumrestaurant, waar de lasagne maison en vooral de knapperige broodjes bijzonder lekker zijn, brengt de bus ons naar de Heizel voor een bezoekje aan het Atomium en het planetarium. Onderweg houden we nog even kort halt bij een gebouw dat ooit de eerste sterrenwacht van België was (maar nu voor andere doeleinden gebruikt wordt). Straatnamen in de buurt getuigen nog van dit stukje geschiedenis (Sterrenkundelaan, Galileïlaan, Queteletplein, Meridiaanstraat).

In een van de bollen van het Atomium loopt sedert kort een tentoonstelling over de kosmos, dus terwijl we toch in de buurt zijn, gaan we daar even kijken. Een onverwacht bezoekje aan het Atomium is altijd meegenomen. Even vrezen we voor lange wachttijden wanneer we de rij wachtenden in de onderste bol ontwaren, maar het blijkt loos alarm. De lange file bestaat uit toeristen die staan aan te schuiven voor de lift naar de bovenste bol. Met de roltrap, waar geen wachtrij staat, zij wij veel vlugger op onze bestemming. De tentoonstelling blijkt echter niet veel soeps, maar goed, we zijn toch weer eens in het Atomium geweest.

Na ons bezoek aan het Atomium brengt de bus ons driehonderd meter verder naar het planetarium. Hier willen we de voorstelling van Violent Universe bekijken met het nieuwe full dome projectiesysteem. Nadat Beisbroek een paar jaar geleden als eerste planetarium in België met een dergelijk digitaal projectiesysteem uitpakte, kon Brussel natuurlijk niet achterblijven, dus nu hebben zij er ook een. Maar dan wel een paar maatjes groter, want het planetarium van Brussel is een stuk groter dan dat van Brugge. Helaas hadden onze Brusselse collega’s te kampen met enkele technische moeilijkheden, die ook na vier keer herstarten niet van de baan waren: enkele projectoren weigerden pertinent dienst. Men besloot dan maar om een ander programma te proberen, Touching the Edge of the Universe, en gelukkig liep het nu wel goed.

Als afsluiter van onze uitstap zijn we nog eens langs geweest bij de collega’s van Volkssterrenwacht Mira in Grimbergen, waar we een uitgebreide rondleiding kregen. Een goed uur later waren we weer veilig en wel terug in Brugge.

www.atomium.be
www.beisbroek.be
www.kmkg-mrah.be
www.mira.be
www.planetarium.be

Gratis e-books

2010-11-22T22:35:00.001+01:00

Sedert ik mijn e-reader heb, ben ik eens op zoek gegaan naar gratis e-books. Ik heb er inmiddels al een heleboel gevonden. Gewoon legaal, welteverstaan, want gratis hoeft natuurlijk geen synoniem te zijn met illegaal (ja, illegale e-books zijn er natuurlijk ook, en wie weet wat torrents zijn heeft ze zo gevonden).

Af en toe is er dus een schrijver of uitgever die een nieuw boek onder de aandacht wil brengen door, al of niet tijdelijk, de e-bookversie gratis op het net te gooien (zoals onlangs nog 15 minuten van Maaike Schutten, of What matters now van Seth Godin). En tot eind dit jaar kun je nog iedere week een gratis boek krijgen op www.eBookstick.nl. Soms vragen de milde schenkers een kleine tegenprestatie: wil je het bestand downloaden, moet je daar dan eerst melding van maken via Twitter of Facebook; pay with a tweet heet dat. Op die manier maak je wat promotie voor het boek dat je hebt gedownload. Een kleine tegenprestatie, en het kost je niets. Ook bij Copia (www.thecopia.com), een nieuw social e-readingplatform, kun je gratis enkele boeken krijgen die elders gewoon worden verkocht. Maar dan moet je wel eerst een account aanmaken.

Je vindt ook makkelijk een hoop klassiekers waarvan het copyright al lang verlopen is en die dus vrij verspreid mogen worden. Zo heb ik op www.epubbooks.com en op Project Gutenberg (www.gutenberg.org) een heleboel boeken gedownload van schrijvers als Charles Dickens, H.G. Wells, Jules Verne, Lewis Carroll, R.L. Stevenson, Mark Twain en Arthur Connan Doyle, om er maar enkelen te noemen. Heel wat van die klassiekers heb ik weliswaar in mijn jeugd al gelezen, maar een hoop andere nog niet, en die achterstand wil ik nu inhalen. Het grootste aanbod van gratis boeken is uiteraard Engelstalig, maar Project Gutenberg heeft ook een redelijk aanbod in andere talen.

Eén ding is me in ieder geval duidelijk geworden: ik ga de komende tijd wat meer lezen en wat minder tv kijken (of wat minder slapen)…

www.ebookstick.nl
www.epubbooks.com
www.gutenberg.org
www.paywithatweet.com
www.thecopia.com

Een leven zonder jou

2010-11-19T00:42:00.002+01:00

Alle lof voor deze ontroerende en knap gemaakte musical van Rory Six en Kai Hüsgen, gebaseerd op het boek Als rozenblaadjes vallen van Brigitte Minne. Deze productie krijgt jammer genoeg niet evenveel aandacht als Dans der vampieren of Oliver, maar Een leven zonder jou heeft alleszins niveau, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen. De musical is dan ook terecht al in de prijzen gevallen: op 31 mei werd de productie in Nederland bekroond met de MusicalMakersBeurs.

Een leven zonder jou is een eenvoudige, intieme musical met een kleine maar bijzonder talentvolle cast en een simpel maar doeltreffend decor en een aangrijpend verhaal. Ook de orkestrale bezetting is minimaal: een keyboard en een cello, dat is alles. Maar meer is er ook niet nodig. Alles klopt gewoon. Deze eerste musical waarvoor Rory Six de muziek schreef, en samen met Kai Hüsgen ook het libretto, bewijst dat hij talent heeft.

En ook op het podium heb ik heel wat talent gezien. De cast, bestaande uit Marleen van der Loo, Pieter Van Nieuwenhuyze en Lotte Geertsma, is uitstekend op elkaar ingespeeld en ze vertolken hun personage alledrie uitstekend.

Een leven zonder jou tourt nog deze en volgende maand door Vlaanderen en Nederland. Kijk voor plaatsen en data op de website. Echt een aanrader!

www.eenlevenzonderjou.com

E-reader

2010-11-14T13:38:00.001+01:00

Ik heb m’n nieuwe e-reader nu zowat een week, dus tijd voor een eerste evaluatie. Ik ben alvast erg enthousiast over mijn bordeauxrode Sony PRS-650. Het toestel is compact, licht, oogt mooi en de bediening via het touch screen is erg gebruiksvriendelijk. In het interne geheugen kan ik een massa boeken opslaan. Het is mooi meegenomen dat ik er ook foto’s en mp3’tjes op kwijt kan, maar daar heb ik het toestel niet in eerste instantie voor gekocht.

Ik heb hier natuurlijk wel nog een stapeltje ouderwetse papieren boeken (‘p-books’) liggen die ik ook nog wil lezen, maar nieuwe boeken koop ik voortaan bij voorkeur als e-book. Voor iemand die veel leest en dat graag overal doet (op het werk tijdens de lunchpauze, in de wachtkamer bij de tandarts, op de trein of de bus, bij een kopje koffie in een tea room, en natuurlijk ook gewoon thuis) is zo’n e-reader een reuze handig apparaat. Je kunt het makkelijk overal mee naartoe nemen en hebt altijd meerdere boeken bij de hand (ja, ik lees soms meerdere boeken tegelijk). Het apparaat onthoudt van ieder boek precies waar je gebleven was, je kunt de lettergrootte naar eigen smaak aanpassen, en als je de betekenis van een woord niet kent, dan zoek je het gewoon op in een van de ingebouwde woordenboeken.

Laat het duidelijk zijn dat zo’n e-reader absoluut geen vervanger is voor een iPad of andere tabletcomputer. Een iPad is een volwaardige computer waar je een massa verschillende dingen mee kunt doen (onder andere e-books lezen); een e-reader daarentegen heeft eigenlijk maar één toepassing: je kunt er boeken (en andere teksten) op lezen. Door de mp3-functie kun je dat uitbreiden naar luisterboeken (audio books). Door de geringe afmetingen is het ook echt een toestel dat je makkelijk mee kunt nemen. Met een iPad, die een stuk groter is, lukt dat iets minder goed. Nog een voordeel van de e-reader is dat hij niet over een glanzend lcd-scherm beschikt, maar een compleet andere schermtechnologie gebruikt, die ‘elektronisch papier’ (e-paper) of ‘elektronische inkt’ (e-ink) genoemd wordt. Daardoor verbruikt het toestel veel minder energie – met een volle batterij kun je makkelijk twee weken lezen –, en kun je ook zonder problemen buiten op een terrasje in volle zonlicht gaan zitten lezen. Een iPad verandert in die omstandigheden in een spiegel, maar mijn e-reader leest dan nog net zo lekker als een papieren boek. Bij Amazon hebben ze daar overigens een leuk filmpje van gemaakt om hun e-reader, de Kindle, te promoten:

Wordt vervolgd.

Boekenbeurs 2010

2010-11-08T16:59:00.001+01:00

Vrijdag met Miche en Annelies naar de boekenbeurs geweest. Net als vorig jaar bewust niet gekozen voor een dag waarop iedereen vrij heeft, want ik weet uit ervaring – en de tv-beelden hebben dat ondertussen bevestigd – dat er dan soms geen doorkomen aan is. Vrijdagmiddag was het best doenbaar. Er was hier en daar wel een lokale congestie, maar de circulatie ging al bij al vrij vlot.

Annelies had op voorhand via de website gecheckt wanneer Patrick Lagrou kwam signeren. Lagrou is de auteur van de populaire Dolfijnenkind-reeks en hij had ook dit jaar weer een nieuw boek uit, dus Annelies wou op de boekenbeurs het nieuwste dolfijnenboek, Dans van de roze dolfijn, aankopen en meteen laten signeren. Patrick Lagrou nam ruimschoots de tijd voor zijn jonge fans en maakte met iedereen een uitgebreide babbel. Naast hem zat de illustrator, die Annelies’ exemplaar voorzag van een mooie tekening. Annelies hartstikke blij natuurlijk.

Maar er viel nog meer te beleven. Annelies ging op de stand van Cobra op consultatie bij de boekendokter, die toevallig ook iets met dolfijnen bleek te hebben. Het interview werd gefilmd en staat inmiddels op de website van Cobra (de cultuursite van de VRT).

Zelf heb ik op de stands van Bebook en Sony hun nieuwste e-readers uitgeprobeerd. Ondertussen heb ik een toestel aangeschaft (niet op de boekenbeurs, maar gewoon in de winkel), en de keuze is, na lang en rijp beraad, uiteindelijk gevallen op de PRS-650 van Sony. Het is een toestel zonder wifi, maar dat zie ik absoluut niet als een nadeel. Als je rustig wilt zitten lezen, is het beter om niet te veel afleidingen in de buurt te hebben.

Hoewel e-readers al een tijdje in de handel zijn, beschouw ik mezelf toch nog als een early adopter. In België is het hele e-readingfenomeen nog lang niet doorgebroken bij het grote publiek. De meeste mensen hebben er nog steeds geen flauw idee van wat e-books zijn of dat ze überhaupt bestaan. Toch beweegt er tegenwoordig heel wat in e-bookland. Ik volg alle e-booknieuwtjes dan ook op de voet.

Annelies had ook nog graag Piet Huysentruyt ontmoet, maar die was er vrijdag niet (dat wisten we op voorhand, via de website). We hebben wel nog Gert Verhulst en Walter Baele (vermomd als Van Leemhuyzen) gezien, Pieter Aspe, Piet Baete en Paul D’Hoore. Annelies had haar fototoesel meegebracht en de auteurs waren graag bereid met haar te poseren. Annelies heeft foto’s met Patrick Lagrou, Pieter Aspe, Gert Verhulst, Walter Baele en Geronimo Stilton. Die laatste is natuurlijk geen auteur, maar een personage uit de gelijknamige jeugdboekenreeks.

Na ons bezoekje aan de boekenbeurs hebben we tram 6 naar ’t stad genomen en hebben we bijzonder lekker gegeten in het Boston Steak House vlakbij het Centraal Station, waar de gegrilde zalm met frietjes en bearnaisesaus ons uitstekend bevallen is. Daar komen we zeker nog terug.

De terugrit verliep iets minder vlot als de heenrit. Om een of andere duistere reden ging de trein niet verder dan Sint-Niklaas en moesten we daar overstappen op een andere trein. Daardoor waren we in Gent natuurlijk onze aansluiting kwijt – die was sowieso al krap – en moesten we uiteindelijk wachten op de volgende trein die uit Antwerpen kwam. ’t Is toch ook altijd wat met de spoorwegen... Hoewel, we mogen niet altijd klagen. Annelies reed namelijk gratis, want voor haar 16e verjaardag had de NMBS haar een Go Pass cadeau gedaan. Toch een mooi gebaar, en een prima stimulans om de jeugd meer gebruik van het openbaar vervoer te laten maken.

www.boek.be
www.boekenbeurs.be
www.bostonsteakhouse.be
www.cobra.be
www.e-boek.org
www.patricklagrou.be
www.sony.nl/product/rd-reader-ebook/prs650r.cew

FACTS 2010

2010-10-25T17:10:00.001+02:00

Toen ik zondagmorgen rond half twaalf bij Flanders Expo aankwam, kon ik al van ver zien dat er een lange rij wachtenden bij de kassa stond aan te schuiven. Maar voor mij geen probleem, want je kent mij ondertussen hé: ik had mijn ticket natuurlijk al op zak en kon dus met een glimlach de wachtrij gewoon voorbij. Wat is het toch handig dat je tegenwoordig kaartjes van tevoren via het internet kunt kopen.

Dit jaar vierde FACTS zijn twintigste editie, en dit jaarlijkse feest voor liefhebbers van fantasy, anime, manga, comics, games en sci-fi (en alles wat daar van ver of nabij mee te maken heeft), was weer een stukje gegroeid in vergelijking met vorige keer. Het gebeuren nam nu drie volledige hallen van Flanders Expo in beslag, en als die trend zich door zet, dan zal ik toch moeten overwegen om volgende keer misschien twee dagen te gaan in plaats van één. Ik heb immers een aantal zaken uit mijn planning moeten schrappen; er was gewoon te veel te doen, te zien en te beleven.

Zo heb ik dit jaar minder Q&A’s van acteurs en actrices bijgewoond (normaal volg ik die bijna allemaal) en heb ik zelfs helemaal niets van de cosplay-wedstrijd gezien (maar natuurlijk wel veel verklede figuren zien rondlopen én op de foto gezet). Enkele van mijn favoriete sci-fi-acteurs en -actrices waren immers op FACTS, en die kregen voorrang. Normaal betaal ik niet om me te laten fotograferen in het bijzijn van beroemdheden en de tijd dat ik bij zowat alle acteurs in de rij ging staan voor een autogram ligt ook alweer een poosje achter mij, maar voor de Canadese Jewel Staite wou ik graag nog eens een uitzondering maken. Om 14.00 uur (net op het moment dat de cosplay begon) stond ik dus aan te schuiven voor de fotoshoot met mijn favoriete Firefly-actrice. Kort daarna gaf Jewel een Q&A samen met haar Stargate Atlantis-collega Robert Picardo, wat ik natuurlijk ook niet mocht missen, en na afloop daarvan wou ik uiteraard mijn foto, die ondertussen klaar was, ook nog door haar laten signeren.

Behalve Staite en Picardo waren er nog meer acteurs en actrices op FACTS 2010. De meeste persbelangstelling genoten wellicht Dirk Benedict en Dwight Schultz, die donderdagavond al te zien waren in De Laatste Show op tv en die aangekondigd werden als Face en Murdock uit The A-Team (de tv-reeks, niet de film). Maar sci-fi-fans kennen Dirk Benedict natuurlijk ook als Starbuck uit de originele Battlestar Galactica, en Dwight Schultz als de licht neurotische Reginald Barclay uit zowel Star Trek: The Next Generation als Star Trek: Voyager. Daarnaast waren er ook nog Kristanna Loken (de vrouwelijke terminator in Terminator 3), Billy Dee Williams (Lando Calrissian in Star Wars episodes V en VI), Doug Bradley (Pinhead in de Hellraiser-films) en Noah Hathaway (Boxey in de originele Battlestar Galactica en Atreyu in The NeverEnding Story). Mark Singer was er niet wegens griep.

En verder nog, naar jaarlijkse gewoonte, een deel van de cast van ’Allo ’Allo!, waarbij ik me altijd afvraag wat die daar eigenlijk komen doen, want bij mijn weten lijkt die reeks in de verste verte niet op sci-fi of fantasy. Maar goed, blijkbaar hebben ze in België toch heel wat fans, want ze worden ieder jaar terug gevraagd.

Maar ik heb op FACTS nog meer gezien dan alleen maar acteurs. Er waren ook comics-tekenaars, in de dealers rooms (bijna twee hallen vol!) waren allerlei verleidelijke spullen te koop, en in de Fan Village hadden verscheidene fanclubs een stand. Zo ook de Star Trek-club waar ik lid van ben: de Belgian Voyage Club. Doorgaans zijn het de Star Wars-fans die de meeste aandacht naar zich toe trekken, met nagebouwde sets, radiogestuurde R2-droids, tal van gekostumeerde characters en light sabers. Ook dit jaar was dat niet anders, maar de Trekkies hadden toch voor een bescheiden tegenzet gezorgd met een zelfgemaakte, met helium gevulde, van propellers voorziene ballon in de vorm van de Enterprise. Al had ik toch wel het idee dat Deanna Troi weer aan de stuurknoppen zat, want het ding week bij momenten gevaarlijk van zijn koers af en even vreesde ik er zelfs voor dat het zou neerstorten (wat gelukkig niet gebeurde).

Maar beelden zeggen meer dan woorden, dus voor de rest moet je maar even gaan kijken in mijn FACTS 2010-fotoalbum op Picasaweb. Daar heb ik een bescheiden selectie van mijn foto’s geplaatst. En ja, ik geef het toe: wellicht heb ik weer véél te veel foto’s van Jewel Staite gemaakt... Maar je bent fan of je bent het niet hé?

www.facts.be
www.picasaweb.com/gebotopia/FACTS2010

John Barry in Concert

2010-10-24T23:19:00.001+02:00

Samen met John Williams en Jerry Goldsmith is de legendarische John Barry een van mijn drie favoriete filmcomponisten – ik noem ze de drie J’s. Heel wat van zijn scores behoren tot mijn favoriete soundtracks, met name de muziek die hij schreef voor niet minder dan elf James Bond-films, Born Free, Out of Africa, The Black Hole en vele andere. Toen ik vernam dat het Filmfestival van Gent dit jaar John Barry in Concert op de affiche zou zetten, heb ik dan ook geen moment getwijfeld en meteen een ticket besteld.

Net als John Williams in Concert twee jaar geleden vond ook dit concert plaats in het eerder ongezellige Kuipke, in het Citadelpark. Gelukkig waren er deze keer wel kussens voorzien op de houten klapstoeltjes, zodat ik het meer dan twee uur durende concert toch vrij comfortabel kon uitzitten.

De World Soundtrack Academy en het Filmfestival van Gent wilden Barry, omwille van zijn indrukwekkende oeuvre, in de bloemetjes zetten met de WSA Lifetime Achievement Award. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat John Barry bij het concert aanwezig zou zijn om zijn trofee eigenhandig in ontvangst te nemen, maar helaas kreeg hij om gezondheidsredenen vliegverbod van zijn dokter, zodat hij niet naar Gent kon komen. Hij had echter een videoboodschap opgenomen, die op het grote scherm boven het orkest werd afgespeeld. De award werd namens John Barry in ontvangst genomen door niemand minder dan David Arnold, Barry’s opvolger voor de 007-scores.

De Brussels Philharmonic – het Vlaams Radio Orkest (twee namen, één orkest!) bracht onder leiding van Barry’s persoonlijke dirigent Nicholas Dodd een gevarieerde selectie van Barry’s onsterfelijke filmmelodieën ten gehore: muziek uit Goldfinger, On Her Majesty’s Secret Service, Zulu, Somewhere in Time, Moviola, The Persuaders, Mary Queen of Scots, Midnight Cowboy, Born Free, Octopussy, Out of Africa, Body Heat, Chaplin, You Only Live Twice, The Knack, en twee lange suites: The James Bond Suite en de Dances With Wolves Suite. De muziek werd telkens begeleid door filmbeelden. Leuk om nog eens Kevin Costner en Mary McDonnell samen op het scherm te zien.

Ik heb erg van dit concert genoten. Benieuwd welke componist het Filmfestival volgend jaar op het programma zet…

www.filmfestival.be

Disney-halloweenfoto’s online

2010-10-16T18:49:00.001+02:00

De foto’s van ons halloweentripje naar Disneyland Resort Paris van vorige week staan online. Van de om en bij de 1200 foto’s die we gemaakt hebben, heb ik er 393 geselecteerd. Om het een beetje overzichtelijk te houden, heb ik ze ingedeeld in acht fotoalbums:

Veel kijkplezier!

Gebo’s not-so-scary trip report

2010-10-16T00:32:00.001+02:00

Vorige week zijn we enkele dagen naar Disneyland Resort Paris geweest om er de halloweensfeer op te snuiven. Het uitgebreide verslag van onze belevenissen in Parijs kun je online lezen (of als pdf-bestand downloaden) op issuu.com.

En dan nu een primeur: dit verslag is ook beschikbaar als e-book! Download gratis een DRM-vrij ePub-bestand (voor zowat elke e-reader) of een xps-bestand (voor het Blio-platform). Om de bestanden te downloaden: rechts klikken en opslaan als. Veel leesplezier!

Meer foto’s volgen binnenkort op Picasaweb.

Iedereen paranormaal

2010-09-03T14:35:00.003+02:00

Net voor hij begint aan de voorstelling van zijn eerste boek Iedereen paranormaal leegt Gili (pseudoniem voor Lieven Gheysen) de volledige inhoud van een buisje Coffea Cruda, een homeopathisch slaapmiddel, in een glas. Met behulp van een slokje water werkt hij de tabletjes naar binnen en slikt ze door. Het lijkt hem niet te deren dat hij daarmee een gevaarlijke overdosis inneemt. Hij herhaalt hiermee een ‘stunt’ die James ‘The Amazing’ Randi talloze keren publiekelijk opvoerde.

Vervolgens begint hij met de voorstelling, en ik kan je meteen geruststellen: anderhalf uur later is hij nog steeds klaar wakker en vertoont hij geen enkel teken van slaperigheid. Daarmee toont hij aan wat ieder weldenkend mens eigenlijk zou moeten weten: dat homeopathische middelen niets anders bevatten dan water en suiker. Als ze al enig resultaat teweegbrengen, dan is dat dus volledig te wijten aan het placebo-effect. Dat kan ook niet anders, want het actieve bestanddeel – voor zover daar al sprake van is – wordt in homeopathische producten zodanig verdund, dat er meestal geen enkel molecuul meer van overblijft.

In zijn praatje heeft Gili het vooral over paranormale fenomenen als helderziendheid, telepathie, mediums, spiritisten, waarzeggers en toekomstvoorspellers, over pseudowetenschappen als astrologie, homeopathie en alternatieve geneeskunsten, en over de ‘cold reading’-techniek. Hoewel er ongetwijfeld heel wat mensen zijn die ervan overtuigd zijn dat ze over een of andere paranormale gave beschikken, en die vermeende gave alleen maar willen aanwenden om anderen te helpen, zitten er ook een aantal regelrechte bedriegers tussen, die er alleen maar op uit zijn om goedgelovige zielen zo veel mogelijk geld afhandig te maken.

En dat lukt hen aardig. Getuige daarvan het succes van de vele boeken over parapsychologie, astrologie, homeopathie, en de populariteit van krantenhoroscopen en meer van dat soort onzin. En van tv-programma’s als Het Zesde Zintuig enige tijd geleden op VTM en Astro TV op VT4 (België) en NET 5 (Nederland). Geld, daar draait het om. Een persoonlijke sessie bij een paragnost – waar je overigens niets wijzer van wordt – kost heel wat euro’s, en hoge kijkcijfers vertalen zich in hoge reclame-inkomsten.

Overigens blijft die hele para-handel echt niet beperkt tot onschuldig vermaak. Wanneer mensen een noodzakelijke medische behandeling laten vallen omdat een of andere kwakzalver hen ervan overtuigd heeft dat ze een (dure) alternatieve therapie moeten volgen, dan vallen er slachtoffers. En diezelfde charlatans deinzen er niet voor terug om er vooral de zwakkere slachtoffers uit te kiezen, zoals mensen die een rouwproces of een andere persoonlijke crisis doormaken.

Gili had het ook over Randi’s befaamde ‘one million dollar paranormal challenge’, een prijs van een miljoen dollar die is uitgeloofd voor de eerste persoon die een paranormaal fenomeen onder gecontroleerde omstandigheden kan aantonen. De prijs is na heel wat jaren nog steeds niet toegekend, omdat nog niemand in die opdracht is geslaagd. Kandidaten zijn er genoeg, maar ze hebben altijd wel een excuus waarom het niet lukt: hun ‘gidsen’ werkten vandaag niet mee, of er was te veel ‘negatieve energie’, of het wil niet lukken ‘op commando’, of de test was te moeilijk (hoewel zo’n test steeds op voorhand tot in de details samen met de betrokkene afgesproken en opgesteld wordt). Inderdaad: paranormale gaven of fenomenen zijn tot nu toe nooit wetenschappelijk bewezen. Let wel: dat betekent niet noodzakelijk dat ze niet bestaan. De initiatiefnemers van de million dollar challenge zouden eigenlijk niets liever willen dan dat een paranormaal fenomeen onder wetenschappelijk gecontroleerde omstandigheden zwart op wit aangetoond kan worden. Alleen is dat tot nu toe dus nog nooit gebeurd.

Gili is vooral het laatste jaar erg populair geworden met zijn vele optredens in tv-programma’s en zijn zaalshow waarmee hij door het ganse land trekt. Hij is een uitstekend entertainer en profileert zichzelf als mentalist: iemand die de illusie wekt over een zesde zintuig te beschikken, maar die er – in tegenstelling tot de ‘paranormalen’ – heel duidelijk over is dat hij niet over buitengewone gaven beschikt en enkel zijn vijf gewone zintuigen gebruikt. Net zoals je bij een goochelaar ook weet dat hij alleen maar illusies creëert, en niet echt kan ‘toveren’.

Het boek Iedereen paranormaal is bedoeld voor een zeer ruim lezerspubliek. Dus zeker niet alleen voor de sceptici die hun overtuigingen bevestigd willen zien, niet alleen voor jan modaal die nu wel eens wil weten hoe het eigenlijk met al die paranormale toestanden zit, maar even goed voor wie zelf denkt over een paranormale gave te beschikken of voor wie er geen heeft maar er wel rotsvast in gelooft.

Op de voorstelling van het boek in Brugge gisteravond waren er jammer genoeg nog maar twee exemplaren van het boek ter beschikking – het eerste exemplaar voor Gili zelf en het tweede voor zijn zus –, maar mijn exemplaar is alvast besteld. Ik wil het zeker door Gili laten signeren, want het zal je ondertussen al duidelijk zijn dat Gili mij tot zijn groeiende schare toegewijde fans mag rekenen.

www.facebook.com/pages/Gili/17954567940
www.gili.be
www.randi.org/site/index.php/1m-challenge.html
www.youtube.com/GiliComedy

De boom

2010-08-27T21:14:00.001+02:00

Hij was op tv van de week, de boom. Een paar dagen eerder hadden we hem nog van dichtbij gezien, door het zolderraam van het Achterhuis. Ja, die boom dus. De oude, zieke kastanjeboom bij het Anne Frank Huis, aan de Prinsengracht in Amsterdam. De hevige wind van maandag was hem fataal geworden. De ondersteunende constructie had de val niet kunnen tegenhouden.

Ons bezoek aan het Anne Frank Huis heeft een diepe indruk op ons nagelaten. Op de muren staan dagboekfragmenten gedrukt, en aan de hand van foto’s, videobeelden, documenten en ander historisch materiaal wordt beetje bij beetje het verhaal van Anne verteld. En samen met haar persoonlijke verhaal ook het drama van de jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gevolg van haat, onverdraagzaamheid en racisme. Zoiets mag nooit meer gebeuren, dat is de boodschap.

www.annefrank.org
www.annefranktree.nl
www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.849636

Varekai

2010-08-08T22:29:00.001+02:00

Cirque du Soleil is weer in het land. Nog tot eind augustus staan hun tenten opgesteld in Oostende.

Enkele jaren geleden hadden we Saltimbanco gezien, een van hun vorige shows. Dit jaar brengen ze Varekai, spektakel van de bovenste plank.

Cirque du Soleil heeft weinig gemeen met de andere circussen die ons land aandoen. Ja, de voorstelling vindt plaats in een circustent en ja, er doen heel wat acrobaten, jongleurs, trapezisten en clowns aan mee, maar daar houdt de vergelijking eigenlijk op.

Anders dan een gewoon circus brengt Cirque du Soleil eigenlijk een theatershow, een bijzonder kleurrijk en gevarieerd familiespektakel waarin niet alleen halsbrekende stunts, maar ook muziek, zang en dans een minstens even belangrijke rol spelen. En dan hebben we het nog niet gehad over de prachtige kleurrijke kostuums, het sfeerscheppende decor en de betoverende belichting.

De artiesten brengen allemaal bijzonder professioneel ogende acts. Ze beheersen hun respectieve disciplines als geen ander, zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld, en maken er een prachtig, spectaculair en betoverend mooi geheel van. Ik kan dit alleen maar aan iedereen van harte aanbevelen!

www.cirquedusoleil.com
www.cirquedusoleil.com/en/shows/varekai

Prince of Persia: The Sands of Time

2010-05-24T12:39:00.001+02:00

Gisteren naar de laatavondvoorstelling van Prince of Persia geweest. Ik had gewoon zin in even heerlijk wegdromen bij een ouderwetse avonturenfilm, en ik werd op mijn wenken bediend. Prince of Persia: The Sands of Time biedt bijna twee uur avontuur, actie en fantasy. Niet te veel nadenken, gewoon genieten. Genieten van het avontuur, van de exotische setting – de koninklijke kringen in het Perzië van de zesde eeuw – en de onwaarschijnlijke plot. Dit is niet alleen maar action/adventure/fantasy, het is tevens een romantisch sprookje dat gerust zou kunnen beginnen met ‘Er was eens …’ en eindigen met ‘… en ze leefden nog lang en gelukkig’.

De film is gebaseerd op de gelijknamige videogame uit 2003 en vertelt het verhaal van prins Dastan, die als straatjongen geadopteerd werd door de koning van het Perzische rijk. Alle noodzakelijke elementen voor een exotisch sprookje zijn aanwezig: een straatjongen die het tot prins schopt, een bloedmooie prinses, een mystiek voorwerp met bovennatuurlijke krachten, en een klassieke strijd tussen goed en kwaad.

Het warme kleurenpalet en de soundtrack van Harry Gregson-Williams brengten ons meteen in oosterse sferen. De actie bestaat gelukkig niet enkel uit zwaardgevechten, maar komt voor een groot deel voort uit het zogenaamde parkour of free running, waarmee we een jaar of vier geleden ook al vol verwondering kennis maakten in een van de eerste scènes van de James Bond-reboot Casino Royale. Zowel de jonge (William Foster) als de volwassen Dastan (Jake Gyllenhaal) zijn hier bijzonder bedreven in, en slagen er op die manier keer op keer in hun achtervolgers te verschalken.

Zoals het in een goede actie/avonturenfilm hoort, beschikt de film ook over de nodige humor, voornamelijk voor rekening van Sheik Amar, een rol van Alfred ‘Doc Ock’ Molina. Verder herkennen we ook nog Oscarwinnaar Ben Kingsley in de rol van Nizam (de broer van de koning). De rol van prinses Tamina wordt vertolkt door de Britse actrice Gemma Arterton.

Prince of Persia werd eerst gereleaset in Europa. De Amerikanen moeten nog een weekje wachten, tot het Memorial Day-weekend. Het feit dat deze film een ondertitel heeft – The Sands of Time – laat de mogelijkheid open voor een of meerdere sequels. Die mogen er van mij gerust komen.

Een bezoekje aan de officiële website is ook beslist de moeite waard!

adisney.go.com/disneypictures/princeofpersia

Dagje Brussel

2010-05-23T15:57:00.002+02:00

Vorig weekend zijn we een dagje naar Brussel geweest. Met de trein, dagtrip 510 met een bezoek aan de tentoonstelling ‘Walvissen en dolfijnen’ in het Museum voor Natuurwetenschappen. Eigenlijk helemaal gratis, dankzij onze ecocheques.

We hebben de trein genomen naar Brussel-Noord en zijn daar overgestapt op de trein richting Liers, en zijn uitgestapt in het station Brussel-Luxemburg. Daar waren we nog nooit eerder geweest. Het is een modern station dat vlakbij het Europees Parlement ligt. Het museum bevindt zich op slechts enkele minuten stappen, maar onze aandacht werd getrokken door de grote letters ‘info’ bij het informatiebureau van het Europees Parlement, dus zijn we daar eerst nog even gaan kijken. Je vindt er gratis brochures en posters in alle talen van de Europese Unie. We hebben een en ander bij elkaar gescharreld, want Annelies kan beslist wat documentatie over Europa en de euro gebruiken voor school.

Goed. Daarna naar het museum, het hoofddoel van ons bezoek aan Brussel. Door Annelies’ obsessie voor dolfijnen is heel ons gezin eigenlijk bijzonder geïnteresseerd geraakt in dolfijnen en walvissen, dus mochten we deze tijdelijke tentoonstelling zeker niet aan ons voorbij laten gaan. De tentoonstelling, die nog tot eind augustus loopt, biedt erg veel informatie over deze zeezoogdieren, door middel van skeletten, vitrines, panelen met tekst, foto’s, video, namaakdieren en allerlei interactieve elementen. De tentoonstelling is bedoeld voor een ruim publiek, maar is erg kindvriendelijk.

Ik had mijn fototoestel bij om enkele overzichtsfoto’s te kunnen maken, maar vond dat de tentoonstellingsruimte nogal donker was. Gelukkig is dat voor mijn lichtgevoelige camera geen probleem en kon ik toch aardige sfeerfoto’s maken zonder te moeten flitsen. De foto’s kun je bekijken op Picasaweb.

In de tentoonstelling hebben we zo’n uur en drie kwartier rondgelopen. Daarna hebben we nog een kijkje genomen in een deel van de permanente tentoonstelling van het museum. Ik was bijzonder geïnteresseerd in een maansteen, die België in 1973 van president Nixon cadeau heeft gekregen. Het stukje rots was tijdens de laatste maanmissie teruggebracht door Harrison Schmitt, de enige geoloog die ooit op de maan heeft rondgelopen. Zijn naam staat in het museum overigens verkeerd gespeld als ‘Smith’. Maar in het museum is nog zo veel meer te zien, zoals bijvoorbeeld de Galerij van de Dinosauriërs. Dat zou echter wat te veel zijn voor een dag, dus hier moeten we binnenkort beslist nog eens terugkomen. We hebben toch nog ecocheques over.

Na ons bezoek aan het museum hebben we de trein terug naar Brussel-Noord genomen voor het tweede luik van ons dagje Brussel. Van het Noordstation zijn we naar het shopping center City 2 gestapt, waar we ons hebben laten onderdompelen in de gezellige winkeldrukte. Hoewel het misschien iets té druk was. Blijkbaar hadden erg veel mensen op deze snipperdag het idee om een dagje naar Brussel te komen. Via de Nieuwstraat zijn we verder gelopen naar het centrum. Eind vorig jaar waren we nog een dagje in Antwerpen om te shoppen, en daar is het toch heel wat aangenamer. De smalle drukke Brusselse Nieuwstraat staat in schril contrast met de brede Antwerpse Meir. Als we enkel willen shoppen, dan geniet Antwerpen duidelijk de voorkeur.

Al snel stonden we op de Grote Markt. We hadden Annelies beloofd om een bezoekje te brengen aan Manneke Pis, want een bezoek aan Brussel is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan ’s werelds beroemdste ketje. Ook daar was het erg druk, vooral omwille van de vele buitenlandse toeristen.

Daarna begonnen onze maagjes te rammelen en besloten we de Beenhouwersstraat op te zoeken, beter gekend als de Rue des Bouchers, waar zich een concentratie aan restaurantjes bevindt. Voor we echter een restaurantje uitzochten – de restauranthouders probeerden ons allemaal voor hún zaak te winnen, dus dat viel niet mee – liepen we echter eerst een zijstraatje in. We hadden Annelies immers beloofd om niet alleen Manneke, maar ook Jeanneke Pis met een bezoekje te vereren. Bij dit goed verstopte beeldje was het veel minder druk, want blijkbaar weten de toeristen dit niet zo makkelijk te vinden...

www.europarl.be
www.natuurwetenschappen.be
www.picasaweb.google.com/gebopics/WalvissenEnDolfijnen
www.picasaweb.google.com/gebopics/DagjeBrussel

Iron Man 2

2010-05-13T11:20:00.001+02:00

Aan het lange wachten is een einde gekomen. Iron Man 2 is eindelijk in de zalen, en ons geduld wordt beloond. De eerste Iron Man kreeg bijzonder goede kritieken, en deze sequel voldoet in alle opzichten aan de hooggespannen verwachtingen (wat nooit een makkelijke opdracht is).

De film stelt op geen enkel punt teleur. Ik heb er heel erg van genoten. Deze film heeft het gewoon allemaal: actie, spanning, humor, glamour, gadgets, snelle wagens, een goed verhaal, Gwyneth Paltrow, Scarlett Johansson, Robert Downey Jr. én Samuel L. Jackson! Ze zijn goed bezig bij Marvel.

Er zit zelfs een ode in aan Walt Disney. In het begin van Iron Man 2 krijgen we een filmpje uit de jaren ’70 te zien, waarin Tony Starks vader, Howard Stark, zijn nieuwe project voorstelt: Stark Expo. Dat filmpje lijkt als twee druppels water op Walt Disney’s voorstelling van Epcot (Experimental Prototype Community Of Tomorrow)! Dit kan echt geen toeval zijn. Als Disney-fan viel het me meteen op. Wellicht een hint naar de deal die Marvel en Disney vorig jaar sloten.

Een ware verademing ook dat deze blockbuster voor een keertje niet in 3D was, want dat lijkt de algemene trend tegenwoordig. Geen twee euro extra aan de kassa dus, maar wel twee uur ontspanning van de bovenste plank. Vanaf nu is het uitkijken naar de verfilming van Captain America, die volgend jaar in de zalen komt.

ironmanmovie.marvel.com

Dagje Harderwijk

2010-04-28T21:15:00.001+02:00

Wanneer we die zaterdagmorgen vertrekken, weet Annelies nog nergens van. We hebben haar wijsgemaakt dat we de Gentse Floraliën gaan bezoeken. Pas ergens tussen Lokeren en Sint-Niklaas heeft ze ineens door dat we Gent voorbij gereden zijn. Dan beseft ze het: we rijden naar Harderwijk! Annelies heeft hier al heel lang naar uitgekeken.

Na een vlotte rit komt onze auto rond tien uur tot stilstand op het parkeerterrein voor het Dolfinarium. Annelies trekt meteen haar dolfijnen-T-shirt aan, dat Miche stiekem heeft meegenomen. Op de voorkant van het T-shirt prijkt een foto uit de fotosessie bij de dolfijnen van het Boudewijn Seapark, die Annelies in 2008 voor haar verjaardag cadeau had gekregen.

We gaan aanschuiven voor kaartjes, en de jongeman aan de kassa wenst ons nog een hele fijne dag in het Dolfinarium. Het weer zit alvast mee, en het belooft een schitterende dag te worden.

Het eerste showtje van de dag, met de stellerzeeleeuwen van de Stoere Stellerstek, maakt alvast veel indruk op ons. Niet in het minst omwille van een exemplaar van bijna duizend kilo, dat heel wat water verplaatst wanneer het zich van zijn rotsblok in het bassin laat vallen. De stellerzeeleeuwen zijn de grootste zeeleeuwensoort.

Daarna lopen we door naar het Zeehondenzand, waar we de gewone zeehonden te zien krijgen. Best grappig hoe ze op hun buiken over het zand komen aanhobbelen. In het water kunnen ze zich heel wat sneller verplaatsen. Na afloop wenst de trainer ons nog een hele fijne dag in het Dolfinarium.

Dan is het tijd voor de Zotte Zeeleeuwen, een leuke zeeleeuwenshow met Californische zeeleeuwen en Nederlandse piraten in een openluchttheater. Grappig en entertainend. Geert vraagt zich af waarom zeeleeuwenshows altijd piraten in de rol van slechterik hebben. Dat is zo in het Boudewijn Seapark, in SeaWorld, en nu ook hier...

In het Roggenrif zitten drie soorten kleine haaien en vijf soorten roggen, die het publiek mag aanraken. (Wees gerust, ze bijten niet.) Aan het einde van de presentatie krijgt Annelies een eikapsel van een roggenei mee als aandenken.

Om 12.00 uur komt het hoogtepunt van de dag: de nieuwe dolfijnenshow De Droomwens in het DolfijnDoMijn. Deze voorstelling is erg verschillend van de dolfijnenshow die we kennen uit het ons zo vertrouwde Boudewijn Seapark. Hier komen heel wat meer showelementen aan te pas. Het gebouw wordt voor de show helemaal verduisterd, en via gekleurde spots worden het decor en het bassin omgetoverd tot een sprookjesachtig tafereel. We zijn erg onder de indruk van dit prachtige spektakel. Het is het verhaal van een meisje dat haar droom werkelijkheid ziet worden: ze mag de nacht doorbrengen op Dolfijneneiland, en zwemmen met haar lievelingsdieren.

Na de show krijgen we trek in poffertjes. We delen een medium portie (16 stuks), en wanneer die op zijn trekken we naar de Walrussenwal voor wat aangekondigd staat als een komische walrussenshow. Het jongetje dat voor ons in de wachtrij staat, kijkt naar de foto op het T-shirt van Annelies, en roept dan enthousiast uit: ‘Hé, moet je kijken! Dat ben jij!’ De show is erg grappig, en de dieren zijn enorm dik.

Nu is het tijd voor de presentatie over de dolfijnen in de Dolfijnendelta. Hier leeft een van de grootste groepen dolfijnen die je in een park kunt tegenkomen, wordt ons verteld. Meer dan 20 tuimelaars. Eén van hen is Spetter, de dolfijn die meedoet in de gelijknamige tv-reeks.

Aansluitend op deze dolfijnenshow is er de voorstelling met de zeeleeuwen in de Zeeleeuwenzee.

Vervolgens gaan we een kijkje nemen bij de Bruinvisbaai, waar we uitleg krijgen over de bruinvis, die ook wel de ‘Nederlandse dolfijn’ genoemd wordt omdat hij in de Noordzee voorkomt en op een dolfijn lijkt. Maar de bruinvis is niet bruin en hij is geen vis. Net als de tuimelaar is hij een tandwalvis.

Om 16.00 uur is er een tweede voorstelling van De Droomwens, en daar willen we graag heen. In afwachting gaan we even op verkenning in de rest van het park. We trekken naar Onder Odiezee, waar we in een grote lift naar beneden afdalen en we via een enorme glaswand onder water kunnen kijken. In het linkergedeelte is het water vrij troebel en zijn er in eerste instantie geen dieren te zien. In het rechtergedeelte is het water helder en zien we de walrussen zwemmen. Ze zwemmen liefst ondersteboven onder water, zo blijkt. Na een poosje verschijnen links de dolfijnen. We maken enkele foto’s en Annelies geniet van de nabijheid van de dieren. Eén van hen is vast Spetter!

We hebben nog heel even tijd alvorens we weer naar het DolfijnDoMijn moeten, en we gaan een kijkje nemen bij het opvangcentrum van SOS Dolfijn en aan het strand. Maar lang kunnen we daar niet blijven, want we willen De Droomwens niet missen.

Bij de ingang van DolfijnDoMijn kopen Annelies en Geert een broodje Unox om de honger te stillen. De tweede voorstelling van De Droomwens is zo mogelijk nog mooier dan de eerste. Nu zit er een scène in de show waarin de trainster die de hoofdrol speelt, aan kabels door de lucht zweeft. Dat hadden we in de eerste show niet gezien. Wellicht was er eerder op de dag een technisch probleem met het kabelsysteem? Gelukkig blijkt dat nu verholpen. We genieten met volle teugen van de voorstelling.

Het einde van ons dagje in het Dolfinarium komt nu angstwekkend dichterbij. We hebben er alle drie heel erg van genoten. Maar voor we het park verlaten, kijken we nog even rond in het souvenirwinkeltje bij de ingang. We kopen enkele spulletjes, en het is sluitingstijd wanneer we het winkeltje verlaten. Bij de uitgang staat er nog een automaat waar je een muntstuk van vijf cent kunt omvormen tot een souvenirpenning. Annelies draait twee penningen als aandenken.

Ons eerste bezoek aan het Dolfinarium in Harderwijk is ons erg bevallen. We hebben een heerlijke dag beleefd, en Annelies had heel wat bekijks in haar dolfijnen-T-shirt. Uiteraard zijn we geneigd de vergelijking te maken met het Boudewijn Seapark in Brugge, maar die vergelijking gaat nauwelijks op. Brugge is eigenlijk meer een pretparkje bestaande uit een verzameling kermismolens, waar toevallig ook een dolfinarium aan vast zit. Verder zijn er alleen nog een zeehonden-, een zeeleeuwen- en een roofvogelshow. Harderwijk daarentegen is een volwaardig dierenpark met tien verschillende shows van hoogwaardig niveau, met een grote verscheidenheid aan zeezoogdieren en vissen. Wil je alle shows zien, dan moet je zoals wij ’s morgens rond openingstijd aankomen en dan staat je een dagvullend programma te wachten. De indeling van het park is netjes en aantrekkelijk, je kunt op gelijk welk moment van de dag een groot aantal dieren zien, ook buiten de shows, en de presentaties en shows zijn stuk voor stuk van een kwalitatief hoogstaand niveau. Het Dolfinarium in Harderwijk doet ons een beetje aan SeaWorld denken, maar dan in ’t klein en zonder orka’s en roetsjbanen.

Meer foto’s op Picasa Web Albums.

www.dolfinarium.nl
www.kraamkamer.nl
www.sosdolfijn.nl
www.spetter.nl

taH pagh taHbe’!

2010-03-29T22:02:00.001+02:00

‘You have never experienced Shakespeare until you have read him in the original Klingon.’ – Iedere rechtschapen Star Trek-fan kent natuurlijk dit stukje dialoog uit de zesde Star Trek-bioscoopfilm, The Undiscovered Country. De titel van de film komt uit Shakespeares Hamlet. Net als de titel van dit stukje trouwens: het overbekende ‘to be or not to be’, maar dan in het Klingon.

Star Trek zit vol verwijzingen naar Shakespeare, dat heb ik jaren geleden al ontdekt. Een niet onaanzienlijk aantal titels van afleveringen – zelfs van de geanimeerde serie – komen uit stukken van Shakespeare, en heel wat Star Trek-acteurs staan bekend om hun sublieme Shakespeare-vertolkingen (denk maar aan Patrick Stewart, Marc Alaimo, Andrew Robinson en tal van anderen). Het weze dus niet verwonderlijk dat ik als Trekkie in hart en nieren Shakespeare via Star Trek heb leren kennen.

Maar dat was lang geleden. Vorig weekend heb ik een opvoering van Hamlet gezien in Kinepolis, live vanuit New York. Niet het theaterstuk, maar de gelijknamige opera van Ambroise Thomas. Niet in het Engels of Klingon, maar in het Frans. Être ou ne pas être. Toch even wennen.

Een behoorlijk verschil met Aida en Carmen, de twee opera’s die ik eerder dit seizoen al heb gezien en waarvan ik de muziek al vaak gehoord had. Ik kende het verhaal van Hamlet natuurlijk wel, maar de opera was mij volkomen onbekend. Het oorspronkelijke verhaal van Shakespeare is door Thomas trouwens aanzienlijk bewerkt. Zo werd Hamlets monoloog aan het begin van de derde akte sterk ingekort en is er een grote waanzinsscène toegevoegd voor Ophelia (Ophélie).

De rollen van Hamlet en Ophelia werden voortreffelijk vertolkt door Simon Keenlyside en Marlis Petersen. Petersen moest overigens invallen voor Natalie Dessay en had amper een paar dagen de tijd gekregen om zich op de rol voor te bereiden, maar zette een zondermeer uitmuntende vertolking neer. Haar waanzinsscène was waanzinnig goed!

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

Cats

2010-02-28T01:13:00.002+01:00

In april 1987, bijna 23 jaar geleden dus, maakten Miche en ik voor het eerst kennis met Cats, de bekende musical van Andrew Lloyd Webber. In de Duitstalige versie van het Weense Theater an der Wien, weliswaar. We waren er meteen helemaal weg van, net als onze internationale reisgenoten van toen.

Gisteren hebben we de musical opnieuw gezien. Deze keer heel wat dichter bij huis: in het nieuwe Cultuurhuis De Leest in Izegem. Geen schouwburg, geen wereldvermaarde solisten of professionele muzikanten, maar een amateurvoorstelling door het jeugdkoor en -ensemble Bosmolens uit Izegem, versterkt door de Koninklijke Harmonie Leo XIII. We hadden dan ook geen al te hoge verwachtingen, maar dat bleek grotendeels onterecht. Hier en daar hebben ze wel een paar kleine steekjes laten vallen, maar over het algemeen heeft het talent van de jeugdige musici ons bijzonder aangenaam verrast.

Bosmolens is dan ook niet de eerste de beste muziekvereniging. In het verleden bewezen ze al meermaals hun kunnen, en bovendien mag niet iedereen zomaar een musical als Cats opvoeren. Jeugdkoor en -ensemble Bosmolens is de eerste amateurvereniging in de Benelux die de rechten verwierf en de toelating kreeg van Andrew Lloyd Webbers The Really Useful Group om Cats te brengen. En dat hebben ze op voortreffelijke wijze gedaan.

Al van bij het openingsnummer dwaalden onze gedachten onvermijdelijk weer naar Wenen, zoveel jaar terug, toen we voor het eerst een voorstelling van Cats mochten bijwonen. Annelies beleefde gisteren haar allereerste Cats-ervaring, en ze was dolenthousiast. We hadden haar in de voorbije dagen alvast ter voorbereiding een aantal keer naar onze (Duitstalige) cd laten luisteren.

Er zijn nog voorstellingen op 28 februari (vanavond dus), 6 en 7 maart, maar aan tickets geraken zal niet meevallen, want de zaal is telkens uitverkocht.

www.deleest.be
www.jeugdkoorbosmolens.be

Nieuwe pc

2010-02-10T18:29:00.001+01:00

Mijn nieuwe pc is eindelijk gearriveerd. Ik heb er wel even op moeten wachten. Sedert mijn vorige toestel er zo’n half jaar geleden de brui aan gaf, heb ik me beholpen met de oude computer van mijn vader. Die deed het nog prima, maar was alleen een beetje traag. In ieder geval totaal ongeschikt om er video’s mee te monteren of om er een virtuele machine op te draaien, en dat zijn enkele van de dingen die ik met m’n nieuwe pc wel van plan ben.

Sedert vorige week heb ik ’m in huis: een spiksplinternieuwe gitzwarte Fujitsu Esprimo P7935, met een Intel Core 2 Quad Q8300-processor en maar liefst 6 GB intern geheugen. Dat moet voorlopig wel even volstaan.

Uitgerust met een Pinacle Studio Movieboard om analoge videobronnen te kunnen aansluiten (want ik heb hier nog een hoop Hi8- en VHS-tapes liggen die ik wil digitaliseren) en een blu-ray-lezer zodat ik ook op de computer van mijn beginnende collectie blu-ray-films kan genieten. Het dvd-station heb ik alvast ingesteld op regio 1 en het blu-ray-station op regio 2, zodat ik probleemloos en zonder geknoei naar hartenlust zowel mijn Europese als mijn Amerikaanse dvd’s kan bekijken.

De interne harde schijf van 500 GB moet ruimschoots volstaan, zeker als je weet dat ik voor het bewaren van mijn data voornamelijk gebruik maak van externe harde schijven.

De 64-bits-versie van Windows 7 Pro is voorgeïnstalleerd, maar ik ben van plan om naast Windows ook erg veel gebruik te maken van Linux. Ik heb Kubuntu 9.10 ondertussen al geïnstalleerd in een virtuele machine (met VirtualBox). Dat heeft het voordeel dat ik dan naar hartenlust tussen Windows en Linux kan schakelen zonder de computer te moeten heropstarten.

Ik moet nog een hoop nieuwe dingen uitproberen en nog heel wat software installeren, dus ik ben er nog wel eventjes mee zoet…

Gedichtendag 2010

2010-01-28T00:13:00.001+01:00

Gedichtendag tweeduizendtien: een jaarlijkse traditie,
Een dag voor poëzie, en voor poëten met ambitie.
Ik dacht: vooruit, laat ik dit jaar toch ook maar eens wat schrijven,
Want ’t zijn toch wel, tenslotte, zij die schrijven, die ook blijven.

Alweer eind januari, hier zijn we dus terug.
Weerom een jaar voorbij, wat vliegt de tijd toch vlug!
Het blijft al langer licht, dat wel, maar ’t is nog steeds erg koud.
’t Is de hoogdag van het jaar voor wie van dichten houdt.

Maar eigenlijk is poëzie – ja, laat ik eerlijk wezen –
Toch niet echt aan mij besteed, al hou ik wel van lezen.
Doch wat betreft het schrijven, hoe zeer ’k me ook in bochten wring,
Moet ik je toch bekennen, is proza echt wel meer mijn ding…

www.gedichtendag.com

Carmen

2010-01-17T00:09:00.002+01:00

Ik stond voor een min of meer hartverscheurende keuze: het jaarlijkse nieuwjaarsetentje van de plaatselijke volkssterrenwacht waar ik lid van ben, of de HD Live-voorstelling van Bizets Carmen, live vanuit de ‘Met’ (de Metropolitan Opera) in New York.

Ik wou dolgraag Carmen zien en had hier al van lang tevoren naar uitgekeken, dus heb ik het etentje noodgedwongen laten varen. Ik had al een poosje geleden mijn zitje geboekt en was – enigszins tot mijn verbazing – maar net op tijd, want in de twee zalen die Kinepolis Brugge voor het evenement had voorbehouden, waren nog maar een handjevol plaatsen vrij. Volgende keer dus toch maar wat eerder boeken. Opera in de cinema is duidelijk een succesformule, iets wat ik eerder dit seizoen ook al had gemerkt bij de voorstelling van Verdi’s Aida.

Omdat ik graag goed voorbereid naar de opera ga, had ik alvast de cast sheet en synopsis gedownload van de Met-website en heb ik eerst nog eens mijn Deutsche Grammophon-cd met hoogtepunten uit Carmen voor de zoveelste keer herbeluisterd. Het is een opname uit 1983 van de Berliner Philharmoniker onder de leiding van de legendarische Herbert von Karajan, met Agnes Baltsa in de rol van Carmen, José Carreras als Don José, Katia Ricciarelli als Micaëla en de Belg José van Dam als Escamillo.

In de live voorstelling van de Met werden de hoofdrollen vertolkt door Elīna Garanča (Carmen), Roberto Alagna (Don José), Barbara Frittoli (Micaëla) en Teddy Tahu Rhodes (Escamillo), die insprong voor de ziek gemelde Mariusz Kwiecien. Het orkest stond onder de leiding van Yannick Nézet-Séguin.

Carmen is een opéra comique van Georges Bizet. De muziek behoort al jaren tot mijn favoriete operamelodieën, maar ik was nog nooit eerder in de gelegenheid geweest om een voorstelling van Carmen bij te wonen. Ik was dan ook bijzonder verheugd dit gebeuren vandaag van op de eerste rij te kunnen meemaken. Ik heb ontzettend van de voorstelling genoten en moest me inhouden om niet te beginnen meezingen met klassiekers als L’amour est un oiseau rebelle, A dos cuartos! en natuurlijk Votre toast... je peux vous le rendre (beter bekend als het Toreador-lied). Ook de instrumentale entr’actes en vooral de pas de deux aan het begin van de eerste en derde akte waren hoogtepunten.

Elīna Garanča is zonder meer geknipt voor de rol van Carmen, en vormt een perfect op elkaar ingespeeld duo met haar tegenspeler Roberto Alagna, die ik een goeie twee jaar geleden al had gezien in Roméo et Juliette, eveneens een Met-productie. Ook de Nieuw-Zeelandse bariton Rhodes zette een onberispelijke vertolking neer, zeker als je bedenkt dat hij amper drie uur voor de aanvang van de voorstelling pas vernomen had dat hij Kwiecien moest vervangen. Meteen zijn debuut als Escamillo.

Net als vorige keer werd het geheel voor het HD Live-publiek vlotjes aan elkaar gepraat door Renée Fleming, die ook instond voor de interessante interviews met cast en crew tussen de bedrijven door.

www.elinagaranca.com
www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

Sherlock Holmes

2010-01-09T19:51:00.001+01:00

Bij het horen van de naam Sherlock Holmes stel je je wellicht een pijprokende, ietwat stoffige doch geniale Britse speurder voor, die om de haverklap ‘Elementary, dear ~~Data~~ Watson’ zegt en vervolgens haarfijn uit de doeken doet hoe de misdaad is gepleegd.

Holmes is nog steeds een geniale speurneus, maar stoffig is deze film allerminst. Deze Sherlock Holmes-verfilming is erg vernieuwend en zit vol actie, spanning en humor. Door de veelvuldige actie komt het hoofdpersonage amper nog aan pijproken toe. Robert Downey Jr. als Holmes en Jude Law als Watson vormen een erg dynamisch duo. Het decor voor het verhaal is het mooi in beeld gebrachte Victoriaanse Londen, op het ogenblik dat de Tower Bridge volop in aanbouw is.

Misschien komt het doordat ik onlangs de Science of the Movies-aflevering over motion control heb gezien, maar ik heb bij deze film ook goed gelet op de camerabewegingen, met name wanneer de camera na een lang traject uiteindelijk feilloos uitkomt bij het huisnummer 221B in Baker Street.

Ook de bijzonder knappe soundtrack van Hans Zimmer, met veel banjo en cimbalom, draagt in hoge mate bij tot een geslaagde sfeerschepping.

Ik heb erg van de film genoten, dus wat mij betreft mogen er gerust een paar vervolgen komen. Op het einde van de film zit overigens een hint naar een sequel, waarin een van Holmes’ meest geduchte tegenstanders, professor Moriarty, wel eens een rol zou kunnen spelen. Maar eerst krijgen we Downey Jr. nog te zien in Iron Man 2, die eind april in de zalen komt.

sherlock-holmes-movie.com

Avatar

2009-12-29T18:04:00.001+01:00

De nieuwe James Cameron is gearriveerd! En we zullen het geweten hebben. De man die in 1997 alle records brak met Titanic, zorgt ook nu weer voor volle zalen met Avatar. Letterlijk, want gisteravond was zaal 4 van Kinepolis in Brugge alvast compleet volgeboekt voor de 3D-versie. Gelukkig had ik, zoals gewoonlijk, mijn zitje op voorhand online gereserveerd.

Avatar is sci-fi, actie, avontuur, sprookje en fantasy in één. En het moet gezegd: de visual effects zijn verbluffend. Er zijn kosten noch moeite gespaard en er is baanbrekend werk verricht. De combinatie van echte acteurs en actrices met erg realistisch ogende digitale animatie is over het algemeen bijzonder geslaagd, hoewel ik toch vond dat de fauna van Pandora, de planeet waar het verhaal zich afspeelt, er niet altijd even geloofwaardig uitzag.

Over de plot zijn de kritieken minder lovend. Het verhaal is ietwat voorspelbaar, en vertoont onmiskenbare gelijkenissen met andere gekende scenario’s. ‘Pocahontas with blue people’, zoals ik ergens las. En er zijn ook duidelijke parallellen met Battle for Terra, een animatiefilm die eerder dit jaar uitkwam maar bij mijn weten niet tot in de Belgische bioscoopzalen geraakt is.

Maar hoe dan ook, dit heeft mij niet belet om intens van het meer dan twee en een half uur durende spektakel te genieten, 3D-brilletje op de neus. De beelden zijn vaak betoverend mooi, de soundtrack – van James Horner – is een pareltje, en enkele van mijn favoriete acteurs en actrices zitten in deze film: Sam Worthington, die we nog kennen uit Terminator: Salvation, Zoë Saldana (in Avatar quasi onherkenbaar), die dit jaar te zien was als Uhura in de nieuwe Star Trek, Michelle Rodriguez (Ana Lucia uit Lost), en natuurlijk Sigorney Weaver, voornamelijk gekend uit de Alien-quadrilogie.

Ook de website heeft erg veel moois in petto, vergeet dus niet om daar eens een kijkje te nemen.

www.avatarmovie.com

Horizon 8300

2009-12-26T21:22:00.001+01:00

Ik heb van tweede kerstdag gebruikgemaakt om de tentoonstelling ‘Horizon 8300’ te bezoeken. De riante badstad aan de Belgische oostkust, waar ik mijn jeugd heb doorgebracht en waar ik nog steeds graag terugkom, heeft grootse bouwplannen. In deze tentoonstelling worden ze aan de hand van maquettes, plannen en digitale simulaties aan het grote publiek voorgesteld.

Sommige projecten zijn erg gedurfd en controversieel, zoals de nieuwe plannen voor het casino, resultaat van een internationale architectuurwedstrijd in 2005, met aanpassing van de plannen in 2009. De meningen hierover zijn ongetwijfeld erg verdeeld.

Naast de nieuwe La Réserve, nu al in aanbouw, zijn er nog plannen voor nieuwe woonkernen, een nieuw ‘zwevend’ ziekenhuis, een futuristisch ogende nieuwe stationsomgeving voor Heist, een tweede golfinfrastructuur, vernieuwde pleinen, eilanden voor de kust, kunstwerken (o.a. van Panamarenko), en nog meer tot de verbeelding sprekende projecten.

Nog tot 10 januari in het Cultuurcentrum in Knokke-Heist.

horizon8300.knokkeheist.be
issuu.com/knokkeheist

2012

2009-11-21T22:37:00.001+01:00

Aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami’s… Alle natuurrampen die je je maar kunt inbeelden gebeuren allemaal tegelijk, overal ter wereld, en met een nooit eerder geziene vernietigende kracht. Is het einde van de wereld nabij? Betekent dit het einde van de mensheid, net zoals de dinosauriërs 65 miljoen jaar eerder het onderspit moesten delven na de inslag van een gigantische meteoriet?

Geen paniek, it’s just a movie. Maar wat voor een! De visual effects in deze rampenfilm zijn van een verbluffende kwaliteit. De rampenscènes zien er onwaarschijnlijk realistisch uit. Regisseur Roland Emmerich is erin geslaagd om meer dan twee en een half uur entertainment van niveau af te leveren, iets wat niet van iedere rampenfilm gezegd kan worden.

Maar meer dan dat is het niet: entertainment. Deze keer geen waarschuwing voor de klimaatverandering, en absoluut niet gebaseerd op bestaande wetenschappelijke inzichten. Velen laten zich tegenwoordig bang maken door het nakende einde van de Mayakalender in 2012 en laten zich wijsmaken dat de Maya’s het einde van de wereld zouden voorspeld hebben, dat enorme krachten onze planeet uiteen zullen rukken wanneer de Aarde en de zon in 2012 op één lijn staan met het centrum van het melkwegstelsel of dat de vermeende planeet Nibiru over drie jaar met de Aarde in botsing zal komen.

Geen nood: het einde van de kalender betekent niet het einde van de wereld, de Aarde en de zon staan jaarlijks op één lijn met het centrum van het melkwegstelsel, dus dat is niets bijzonders, en als Nibiru überhaupt zou bestaan en tegen 2012 hier moet zijn, dan hadden we hem al lang moeten zien aankomen. Bovendien is het fysisch onmogelijk dat neutrino’s de aardkern zouden kunnen opwarmen, zoals aan het begin van de film getoond wordt, en ja, het zeeniveau kan de komende decennia wellicht een beetje stijgen, maar om tot aan de Himalaya te komen zal toch wel héél hard moeten regenen hoor!

Mocht je toch je voorzorgen willen nemen voor het geval dat, klik dan gerust op de eerste link hieronder:

www.instituteforhumancontinuity.org
www.whowillsurvive2012.com

O ja, nog bijna vergeten vermelden: John Billingsley zit in deze film!

Boekenbeurs 2009

2009-11-10T22:49:00.000+01:00

Net als de voorbije jaren ben ik ook dit jaar weer naar de Boekenbeurs getrokken. Ik ben al van kinds af aan een boekenwurm en mag dit jaarlijks terugkerende boekenfeest dus niet aan mij laten voorbijgaan.

Bij mijn boekenbeursbezoek vorig jaar was het ontzettend druk geweest, en daar houd ik eigenlijk niet zo van. Dus in plaats van een dag uit te kiezen waarop iedereen vrij heeft, dacht ik er beter aan te doen een half dagje vrij te nemen en op een werkdag naar Antwerpen te sporen. Een prima keuze, zo bleek, want het was heerlijk rustig op de beurs. Ik kon makkelijk overal door, overal bij en overal langs. Bijkomend voordeel: de meeste BV’s waren er niet vandaag. Zij komen liever morgen signeren, wanneer er héél veel volk is.

Ik heb weer erg veel nieuwe boeken gezien (uiteraard) en mezelf een beetje moeten intomen om er niet te veel te kopen, want er staan nog massa’s boeken op mijn leeslijst en ik raak wat achterop. Te veel te doen, te weinig tijd…

Ik heb ook een demonstratie gezien van de nieuwe e-book reader BeBook. Leuk, maar ik denk dat het nog wat te vroeg is om zo’n ding te kopen. De technologie zal in de komende jaren ongetwijfeld nog een heel stuk verbeteren. Maar handig is het wel, zo’n e-book reader: je kunt een massa boeken in een compact toestelletje stockeren én je kunt, net als een boek van papier, in volle daglicht lezen. Beslist in de gaten te houden!

www.boek.be
www.boekenbeurs.be
www.e-boek.org

De muur

2009-11-09T06:51:00.001+01:00

Vandaag wordt in Berlijn de twintigste verjaardag van de val van de Muur gevierd. Achtentwintig jaar lang, van 1961 tot 1989, verdeelde de Berlijnse muur niet alleen beide stadsdelen van Berlijn, maar stond de muur ook symbool voor de scheiding, wat zeg ik – de kloof, tussen het communistische Oostblok en het kapitalistische Westen.

Ik herinner me nog goed de dag dat de muur viel. We waren voor dag en dauw opgestaan, zaten op de bus naar Parijs voor een dagtrip, en hoorden het nieuws op de radio. In de dagen, weken en maanden die eraan voorafgingen, was het steeds duidelijker geworden dat het einde van de Muur, het Ijzeren Gordijn en de Koude Oorlog nabij was.

Amper drie maanden eerder stonden Miche en ik met enkele vrienden aan de Muur, aan de Oost-Berlijnse kant nog wel, bij de Brandenburger Tor. We waren in Dresden voor een internationaal congres en hadden een daguitstap naar Berlijn gepland. Vanaf het metrostation op de Alexanderplatz waren via de beroemde laan Unter den Linden naar de Brandenburger Tor gewandeld. Verder konden we niet. Daar doemde een stuk Berlijnse muur voor ons op. Aan de overkant was het vrije Westen.

Ons verblijf in Oost-Duitsland was een heel andere ervaring dan de andere reisjes die we tot dan toe gemaakt hadden. Heel wat zaken die in het Westen vanzelfsprekend waren, waren in Oost-Duitsland bijzonder schaars. Luxe was er niet, alles was erg basic. En bij de meeste winkels en restaurants waren er lange wachtrijen.

Na ons weekje Oost-Duitsland besloten we nog een dag of twee in Keulen te vertoeven. Wat een verschil! We hadden de hele dag op een snikhete trein gezeten die ons van Dresden naar Keulen bracht, en toen we uiteindelijk terug in de beschaafde wereld kwamen, voelden we ons de koning te rijk. Ineens hadden we weer alles in overvloed. In het moderne station van Keulen zijn er massa’s winkeltjes waar je allerlei lekkers kunt kopen. Allemaal zaken die we in Oost-Duitsland een hele week lang hadden moeten missen. Knapperige broodjes, échte ijsgekoelde cola, kraampjes met vers fruit en snoepgoed à volonté! Wat een luxe!

Dus als de Muur dezer dagen weer in het nieuws komt, dan glijden onze gedachten terug naar onze tijd in Oost-Duitsland, twintig jaar geleden, en naar het stukje Berlijnse muur dat we in 1989 doorheen de Brandenburger Tor nog met onze eigen ogen hebben kunnen aanschouwen…

Razor Reel

2009-11-08T18:25:00.001+01:00

Dit jaar ben ik voor het eerst naar het Razor Reel Fantastic Film Festival (RRFFF) geweest. Het festival vond plaats in Brugge, dus ik hoefde mij niet ver te verplaatsen. Ik had Razor Reel leren kennen via FACTS. Het is een filmfestival waarop vooral ‘genre’-films aan bod komen: veel horror, psychologische thrillers en fantasy. Niet voor het grote publiek, maar het genre kan wel op een schare toegewijde fans rekenen.

Er stonden films uit allerlei landen op het programma, en er waren een aantal bijzondere gasten, met wie dan na de film een Q&A werd georganiseerd.

De openingsfilm op 2 november in Kinepolis heb ik gemist, maar de volgende vijf dagen ben ik telkens een voorstelling gaan bekijken in de Biekorf of in zaal Liberty. De beste film die ik in de loop van de week gezien heb, was ongetwijfeld Evil Angel van Richard Dutcher, die persoonlijk aanwezig was om zijn nieuwe film voor te stellen. Evil Angel is een geslaagde mix van een horrorfilm en een detective story. Echt een aanrader voor wie van het genre houdt, maar uiteraard niet bestemd voor gevoelige zielen…

Andere films die me zeker zullen bijblijven, zijn de Scandinavische psychologische thriller Naboer en de zwarte komedie Stuck. Volgend jaar ga ik beslist terug, voor zover mijn drukke agenda het toelaat.

www.razorreel.be

Aida redux

2009-10-25T14:53:00.002+01:00

Eerder dit jaar had ik in de Brugse binnenstad al een openluchtvoorstelling van Aida bijgewoond. Gisteren heb ik Aida tot mijn groot genoegen nog eens kunnen zien, deze keer de integrale versie, die op dat moment live opgevoerd werd in de ‘Met’ (de Metropolitan Opera) in New York.

Via de HD Live-technologie werd het spektakel rechtstreeks en in high definition doorgestraald naar tal van bioscoopzalen overal ter wereld.

Al voor het derde jaar organiseert Kinepolis ‘Opera in de cinema’ in samenwerking met de Met. En het lijkt wel of het ieder jaar meer en meer succes heeft. Voor de voorstelling van Aida gisteravond had Kinepolis in Brugge alvast een tweede zaal moeten openen, aangezien de eerste op voorhand al bijna helemaal volgeboekt was.

Met de receptie vooraf en de mogelijkheid tot het consumeren van een glaasje cava tijdens de pauzes krijgt de bezoeker een beetje het gevoel toch echt naar de opera te zijn geweest, en niet zomaar een avondje naar de bios.

Een avondje opera in de cinema biedt overigens enkele niet te onderschatten voordelen: we krijgen een inleiding door een operakenner, zitten als het ware op de eerste rij en kunnen tussen de bedrijven door ook nog eens een kijkje achter de schermen nemen. De voorstelling werd voor de HD Live-kijkers aan elkaar gepraat door Renée Fleming, die later in het seizoen de titelrol in Rossini’s Armida voor haar rekening zal nemen. Tijdens de pauzes kregen we interviews te zien met de hoofdrolspelers en konden we getuige zijn van de decorwisselingen.

Aida is in wezen een intiem verhaal met drie protagonisten, maar wordt doorgaans opgevoerd als een groot spektakelstuk met schitterende kostuums, indrukwekkende decors en tot de verbeelding sprekende massascènes (met name tijdens de alom gekende Triomfmars). Ook in de uitvoering van gisteravond was dat het geval, en dat was een groot contrast met de openluchtvoorstelling die ik vorige maand gezien had voor het Brugse stadhuis.

Later dit seizoen pik ik wellicht nog een paar opera’s in de cinema mee. Ik wil in ieder geval Carmen nog zien, en wellicht ook Hamlet.

www.kinepolis.com/opera
www.metopera.org/hdlive

FACTS 2009

2009-10-19T21:33:00.001+02:00

Het is herfst, dus weer tijd voor FACTS. Op zondag 18 oktober trok ik voor de vijfde keer naar Gent. Niet naar het ICC in het Citadelpark deze keer (waar FACTS de voorbije jaren plaatsvond), maar naar Flanders Expo, waar de negentiende editie van deze beurs/conventie gehouden werd. FACTS wordt ieder jaar groter, en het ICC was te klein geworden. In Flanders Expo waren hallen 3 en 5 voor het evenement gereserveerd. Ruim voldoende plaats voor de dealers, de signeertafels van tekenaars en acteurs, de fan village en het podium. Een minpuntje aan de nieuwe locatie was de ongezellige ruimte waar de filmvoorstellingen en de Q&A’s plaatsvonden: eigenlijk gewoon een verbindingsgang tussen twee hallen, waar men enkele stoelen en een vrij klein projectiescherm had neergepoot. Ik heb er geen film gezien – daar kwam ik niet voor –, maar ik heb wel gemerkt dat de ruimte niet helemaal verduisterd kon worden, dus van comfortabel film kijken zal wel geen sprake geweest zijn. Wat dat betreft was het ICC toch beter.

Maar de nieuwe locatie had natuurlijk ook voordelen. In het ICC stond alles erg dicht opeengepakt, en dat was nu niet het geval. De ruimte tussen de standen was groter, en het was dus minder drummen.

Het was zowat elf uur toen ik bij Flanders Expo arriveerde, en ik ging meteen op verkenning. De eerste Q&A-sessie met Christopher Judge (Teal’c, Stargate SG-1) stond gepland voor 12.00 uur, dus ik had nog even tijd. Na een snelle en onvolledige verkenning van hal 3, waar de artiesten en de acteurs zaten te signeren, trok ik eerst naar hal 5, waar onder andere de fan village zich bevond. De fan village is een verzameling standen van fanclubs, en ook ‘mijn’ club, de BVC (Belgian Voyage Club), had er een plaatsje gekregen. Groter dan vorige jaren, dankzij de nieuwe locatie, en van wanddecoratie voorzien door ‘onze’ huisartiest Andy.

Toen het middaguur begon te naderen, begaf ik mij naar de Q&A-ruimte, waar ik nog een plaatsje vond op de tweede rij. Gelukkig was ik mooi op tijd, want het zaaltje liep al gauw helemaal vol. We wachtten en wachtten, maar Christopher Judge kwam niet opdagen. Rond twintig over twaalf werd aangekondigd dat hij om half een zou komen, maar uiteindelijk werd het tien voor een! Judge had langer dan voorzien moeten signeren, was de officiële uitleg, maar hier heeft de organisatie m.i. toch een behoorlijke steek laten vallen. Het getuigt van weinig respect om zoveel mensen bijna een uur te laten wachten. De tijd op FACTS is sowieso al beperkt, en dat betekende voor ons dus een uur minder tijd om rond te lopen en alles te zien. Christopher Judge valt niets te verwijten. De organisatoren hadden ervoor moeten zorgen dat hij op tijd aan de Q&A kon beginnen en had de signeersessie maar na de Q&A moeten laten verdergaan. Komt daar nog bij dat Judge voortijdig weer weg moest omdat er een interview gepland stond. Slechte organisatie. Een Q&A-sessie van vijfentwintig minuten na een uur wachten is gewoon te kort.

Ik had Christopher Judge eerder dit jaar al op FedCon ontmoet in Bonn, en ik wist dus dat de man ‘in het echt’ een heel andere persoonlijkheid heeft dan zijn Stargate-personage Teal’c. Hij vertelde ronduit over de grappen die uitgehaald werden op de set, gaf wat commentaar op de nieuwe spin-off Stargate Universe, vertelde hoe hij de rol van Teal’c had gekregen, en bij een vraag uit het publiek welk ander personage uit Stargate hij graag had willen vertolken, kwam hij bijzonder grappig uit de hoek: ‘Vala!’.

Na Judge was het de beurt aan Jimmy Jean-Louis, ‘the Haitian’ uit Heroes. Van hem vernamen we dat hij dolgraag nog eens de rol van James Bond zou spelen, maar hij acht de kans niet erg groot dat dat ooit gebeurt. Hij is naar eigen zeggen niet Brits genoeg.

Na de twee Q&A’s was het tijd om een kleinigheidje te eten en de rest van FACTS eens te gaan bekijken. Maar eerst bleef ik nog even staan kijken naar de cosplay-competitie die op dat moment aan de gang was. Ik heb het eerste deel gemist, maar kon wel getuige zijn van een deel van de groepen en de manga-personages. Er zaten heel wat mooie kostuums bij. Alles passeerde de revue: sci-fi-, fantasy-, comics-, manga- en zelfs Disney-characters. Alles vlotjes aan elkaar gepraat door de vaste master of ceremonies, een notoir lid van de BVC.

Na afloop was er een zwaardgevechtdemonstratie. Een groep van een zestal mannen, uitgedost als personages uit de Lord of the Rings-trilogie, nam het om beurten tegen elkaar op. De master of ceremonies had ondertussen wijselijk het podium verlaten.

Daarna nog even rondgelopen, foto’s gemaakt en nog een bezoekje gebracht aan mijn clugbenoten in de BVC-stand. Tegen half vijf was ik terug in de Q&A-ruimte voor Leah Cairns (Racetrack in Battlestar Galactica). Cairns was mooi op tijd, maar deze keer was de man van de techniek nergens te bespeuren, zodat Leah haar Q&A noodgedwongen zonder microfoon moest doen. Alweer een foutje van de organisatie. Er was echter niet zo veel volk komen opdagen en we zaten allemaal vooraan, zodat de actrice zich ook zonder microfoon verstaanbaar kon maken, al werd dat toch af en toe bemoeilijkt door storende geluiden uit hal 5, waar op dat moment de resultaten van de cosplay-competitie bekendgemaakt werden. Cairns vond het blijkbaar niet erg, maar ik vind het toch jammer dat deze sympathieke dame op zo weinig belangstelling kon rekenen. Aan de autogramtafel zat ze er ook al een beetje verloren bij, terwijl alle aandacht vooral naar Christopher Judge en in mindere mate naar Jimmy Jean-Louis ging. Hoewel ik haar ook al op een eerdere conventie aan het woord had gehoord, vind ik het toch leuk om naar alle Q&A’s te komen. Ik hoor de acteurs en actrices van mijn favoriete series graag bezig. Ze hebben altijd wel iets interessants te vertellen.

Voor de rest heel wat bekende zaken gezien, zoals de stormtroopers van het 501st Legion, de life size Jabba the Hut (in het gezelschap van twee slavinnen), de radiogestuurde R2-droids, en natuurlijk massa’s merchandising en een hoop gekostumeerde bezoekers. Kevin Sorbo heb ik niet gezien, want die was er enkel op zaterdag (en zelfs al op vrijdagavond, met een extra evenement voor de fans). Geen nood echter, ook met Sorbo heb ik al op eerdere conventies kennis kunnen maken.

FACTS was ook een prima gelegenheid om de video-capaciteiten van mijn DSLR eens te gebruiken. Met mijn Nikon D90 kan ik immers niet alleen prima foto’s maken, ik kan er ook HD-video’s mee schieten. Zo heb ik onder andere een stukje gefilmd tijdens de Q&A’s van Christopher Judge en Jimmy Jean-Louis, de cosplay-competitie en de zwaardgevechtdemo. Ze staan ondertussen op mijn YouTube-kanaal. Mijn foto’s vind je op Picasaweb.

www.facts.be
www.flandersexpo.be
www.picasaweb.com/gebopics/FACTS2009
www.youtube.com/gebo007

Aida

2009-09-11T23:26:00.002+02:00

Gisteravond ben ik naar een voorstelling van Aida geweest. Het was de eerste keer dat ik een live uitvoering meemaakte van dit beroemde meesterwerk van Giuseppe Verdi. Maar het was allerminst een traditionele uitvoering. De regisseur had ervoor gekozen om het verhaal, dat zich normaal gezien afspeelt in het Egypte ten tijde van de farao’s, te verplaatsen naar het Egypte van eind negentiende eeuw. En het was ook niet in de schouwburg of in het concertgebouw. De voorstelling van gisteravond vond plaats in open lucht, met als decor het prachtig verlichte laatgotische stadhuis van Brugge, dat voor een heel aparte sfeer zorgde. De cast was een internationale mix van getalenteerde solisten.

Ik had pas op het laatste moment mijn ticket gekocht, omdat ik uiteraard eerst het weer wou afwachten. Het was een mooie nazomeravond, dus dat viel mee. Op enkele zeldzame lege stoelen na zat de tribune helemaal vol. Ik had een mooie plaats in het centrale blok. Bijkomend voordeel was dat ik – als ik me goed herinner moet het aan het einde van de eerste akte geweest zijn – ook nog het ISS kon zien overvliegen. Ik wist eigenlijk niet op voorhand dat het ISS gisteravond rond die tijd te zien was, maar het ruimtestation (dat nu toch eindelijk bijna af is) was zo helder, dat mijn aandacht erdoor werd getrokken.

Binnenkort hoop ik Aida nog eens te zien, in een integrale versie (want het openluchtspektakel van gisteravond was wat ingekort). Volgende maand wordt de opera immers opgevoerd in de beroemde ‘Met’ (de Metropolitan Opera in New York) en via HD Live rechtstreeks doorgestraald naar een groot aantal bioscoopzalen over de hele wereld. Al voor het derde jaar op een rij zijn de voorstellingen te bekijken via ‘Opera in de cinema’ bij Kinepolis. Dus ja, het operaseizoen is weer begonnen!

Tripreport DLRP 2009b

2009-08-28T22:25:00.001+02:00

Mijn tripreport van ons tweede bezoekje aan Disneyland Resort Paris van dit jaar kun je lezen op issuu.com. We hebben deze Disney-trip gecombineerd met een bezoek aan Parijs.

De foto’s staan op Picasaweb:

Disneyland Resort Paris
Met de tourbus doorheen Parijs

issuu.com/gebo007/docs/dlrp_2009b

Bandwidth limit exceeded!

2009-08-26T15:32:00.001+02:00

Wie mijn blog volgt of mijn berichten leest op de forums waarop ik actief ben, heeft wellicht gemerkt dat de afbeeldingen waarmee ik mijn posts pleeg op te fleuren, sedert 25 augustus vervangen zijn door dit onaantrekkelijke dingetje:

Ja, voor het hosten van de foto’s en andere afbeeldingen die ik in mijn blog- en forumposts gebruik, heb ik een Photobucket-account, en dat is wat er gebeurt wanneer je maandelijkse bandbreedte overschreden wordt.

Nochtans is de bandbreedte die je bij een gratis account krijgt, normaal gezien ruim voldoende: 10 gigabyte per maand. Kom ik wel mee toe, dacht ik. Nou, mooi niet dus.

Maar toch is het niet normaal. Zo veel afbeeldingen heb ik eigenlijk niet op Photobucket staan, en zo veel lezers heeft mijn blog nu ook weer niet. Er moest dus iets meer aan de hand zijn. En inderdaad: dankzij Photobuckets prima statistieken kon ik achterhalen dat een aantal van mijn afbeeldingen ingepikt waren door andere websites. Die sites gebruiken mijn fotootjes zonder ze eerst naar hun eigen webserver te kopiëren. Ze linken gewoon rechtstreeks naar mijn foto’s op Photobucket. Hotlinking heet dat, en het zorgt voor heel wat extra dataverkeer naar mijn Photobucket-account, zo blijkt. Met als gevolg dat de limiet van 10 GB nu dus bereikt is.

Photobucket stelt mij voor de keuze: ofwel upgraden naar een betalende ‘Pro’-account, ofwel geduldig afwachten tot het einde van de maand, dan wordt de teller terug op nul gezet. Ik kies uiteraard voor het laatste. Het einde van de maand is tenslotte niet meer zo ver weg, en ik ben niet van plan te betalen voor het dataverkeer van iemand anders.

Dankzij de Photobucket-statistieken kon ik het probleem lokaliseren tot één enkele afbeelding, die maar liefst 1.351.316 keer werd bekeken. Om problemen in de toekomst te vermijden, heb ik de betreffende afbeelding verplaatst. Zo krijgen die hotlinkers straks lekker een ‘file not found’-error en heb ik mijn Photobucket-account weer helemaal voor mezelf. Uiteraard zal ik van nu af aan de statistieken wat beter in het oog houden, zodat ik kan ingrijpen wanneer zich weer een gelijkaardig probleem dreigt voor te doen.

Dus nog even geduld mensen, vanaf 1 september zijn mijn fotootjes er weer.

www.photobucket.com

Kolonisten van Catan

2009-08-18T22:26:00.001+02:00

Onlangs zijn we weer bij Frank op bezoek geweest, een oude schoolmakker die een verwoed spelletjesfanaat is. Neen, geen flitsende ‘games’ voor de spelconsole of de pc, maar ouderwetse gezelschapsspellen uit een kartonnen doos, waarvoor je nog met z’n allen rond de tafel moet gaan zitten. Iedere keer als we bij hem op bezoek gaan of hij bij ons langs komt, verrast hij ons met een nieuw spel. Hij moet ons natuurlijk eerst de nodige uitleg geven, want wij kennen al die spellen niet. Maar Frank kan het erg goed uitleggen, en we amuseren ons altijd kostelijk. Zo hebben we al kennis gemaakt met Halli Galli, Uno, Machiavelli, Jakkiebak! Kippenkak!, Regenwormen, Phase 10 en nog tal van andere spellen waarvan de naam me niet meteen te binnen schiet.

Deze keer stelde hij ons De kolonisten van Catan voor, een spel dat we wel van naam kenden omdat het erg populair is, maar dat we nog nooit hadden gespeeld. We vonden het een erg leuk spel. Het heeft terecht meerdere prijzen gewonnen. Er is een basisversie en er zijn uitbreidingen, waardoor er heel wat variaties mogelijk zijn. Als we wat meer vrije tijd hadden, dan zouden we dit spel beslist vaker spelen. Benieuwd waar Frank volgende keer weer mee af komt…

www.catan.de

Oude pc heeft het begeven

2009-08-08T15:12:00.001+02:00

Net voor mijn vakantie heeft mijn oude desktop-pc er de brui aan gegeven. Het ding valt niet meer te redden. Toch niet zonder kosten te maken, en dat is de moeite niet meer voor een computer van net geen zeven jaar oud. Ik denk dat ik nog nooit zo lang met een computer gedaan heb. Vroeger kocht ik om de vier jaar een nieuwe, omdat de oude niet langer voldeed. Niet omdat hij zo snel versleten was, maar door de snel veranderende systeemeisen voor nieuwe software.

Gelukkig hadden we ook nog een laptop in huis, waarmee ik voorlopig verder kon, maar die ik wel met mijn huisgenoten moest delen. Gelukkig bewaar ik al mijn kritieke data op externe harde schijven. Dat heeft meerdere voordelen: zo kan ik snel weer op een andere computer aan de slag, en de computerhersteller kan niet in mijn vertrouwelijke bestanden neuzen. Uiteraard maak ik ook regelmatig back-ups, zodat ik geen belangrijke zaken kwijt raak. Het sneuvelen van mijn oude pc kwam wat ongelegen, maar was geen ramp.

Maar het is dus wel weer tijd voor een nieuwe computer. Ik denk dat ik daar toch nog eventjes mee wacht, op zijn minst tot Windows 7 uit is. Ondertussen gebruik ik de oude pc van mijn vader. Harde schijf helemaal leeg gemaakt, Windows XP (jawel!) opnieuw geïnstalleerd en vervolgens alle software die ik nodig heb, inclusief Kubuntu (via Wubi installer), zodat ik zowel met Windows als met Linux kan werken.

Eigenlijk zou ik liever alleen maar Linux gebruiken, maar voorlopig zit ik helaas toch nog eventjes vast aan Windows. Ik heb namelijk jaren geleden enkele applicaties geschreven in Visual Basic, en die software moet ik kunnen blijven onderhouden, vandaar de nood om met Windows te blijven werken. Ik zou er natuurlijk liefst van af zijn, maar dan zit er niets anders op dan die applicaties eerst volledig te herschrijven in Java, wat een behoorlijk grote klus is waar ik momenteel absoluut geen tijd voor heb.

Behalve Windows en Visual Basic heb ik de installatie van Microsoft-software overigens tot een absoluut minimum beperkt. Voor zowat alles gebruik ik nu openbonsoftware en andere freeware: Mozilla Firefox om te surfen, Mozilla Thunderbird om te mailen, FileZilla om te ftp’en, VLC media player om filmpjes te kijken en muziek te beluisteren, OpenOffice.org voor kantoortoepassingen, Picasa om mijn afbeeldingen te organiseren, te bekijken en te bewerken, enz. Al die programma’s zijn zowel voor Windows als voor Linux beschikbaar, zijn stuk voor stuk van prima kwaliteit en zijn bovendien ook nog helemaal gratis. Mijn pc is ook volledig vrij van illegale software. Commerciële programma’s als Microsoft Office, Nero of Photoshop heb ik helemaal niet nodig.

nl.openoffice.org
www.wubi-installer.org
www.kubuntu.org

Bye bye Soapbox

2009-08-02T20:14:00.001+02:00

MSN Soapbox houdt ermee op. Dat liet Microsoft me onlangs per e-mail weten. Sinds enkele dagen kun je al geen filmpjes meer uploaden, en eind augustus valt het doek definitief over Microsofts videoservice.

Een paar jaar geleden heb ik Soapbox ontdekt en meteen een account aangemaakt, zodat ik mijn videofilmpjes online kon zetten. Ik verkoos toen Soapbox boven YouTube, omdat de videokwaliteit beduidend beter was.

Maar ondertussen heeft YouTube ook niet stilgezeten en is het nu mogelijk om hogekwaliteitsvideo’s online te zetten. En hoe je het ook draait of keert, YouTube is ontzettend populair, wat van MSN Soapbox niet gezegd kan worden.

Wie nieuwsgierig is naar mijn Soapbox-filmpjes, kan nog tot eind deze maand terecht op onderstaande URL. Daarna is ’t gedaan.

video.msn.com/?user=-8212976781885289387

Caudalia in concert

2009-07-24T14:29:00.002+02:00

’t Is zomer, we zijn met vakantie, en daar hoort natuurlijk niet alleen rust en ontspanning maar ook een streepje cultuur bij. We maakten dus dankbaar van de gelegenheid gebruik om op onze vakantiebestemming een optreden van Caudalia mee te maken. Caudalia is een Frans kwartet bestaande uit een cello en drie koperblazers: twee hoorns en een dwarsfluit.

Het gezelschap, twee dames en twee heren, bracht een gevarieerd programma met werken van Punto, Mozart, Telemann, Bach, Schubert en Gerschwin, aangevuld met drie Argentijnse tango’s en het populaire Italiaanse lied Bella Ciao.

De transcripties van de muziekstukken die oorspronkelijk natuurlijk allemaal voor een groter orkest of voor zangstem met begeleiding geschreven waren, klonken stuk voor stuk erg geslaagd. Vooral het Ave Maria van Schubert, waarbij de blokfluit en een van de hoorns elkaar afwisselden voor de hoofdmelodie, was bijzonder genietbaar.

Dat bewijst nog maar eens dat de beste dingen in het leven gratis zijn, want – jawel – dit zomerse avondconcert was gratis toegankelijk, met aan het eind een vrijblijvende collecte waarbij iedereen naar eigen vermogen en appreciatie een duit in het mandje kon doen.

De staande ovatie aan het slot wist de muzikanten te overhalen tot een extra nummertje, dat met de nodige humor werd gebracht.

Als ik goed ingelicht ben, is er vanavond op dezelfde locatie een pianoconcert. Yes, life can be good.

40 jaar maanlanding

2009-07-15T23:35:00.001+02:00

Op 21 juli iets na middernacht (in Amerika is het dan nog steeds 20 juli) zal het 40 jaar geleden zijn dat de eerste mensen op de maan liepen. En die verjaardag laat de NASA natuurlijk niet onopgemerkt voorbijgaan. Een digitaal bijgewerkte versie van enkele videoclips met sleutelmomenten van die eerste landing wordt morgen uitgebracht.

En op 21 juli worden ook de audio-opnames van de maanmissie integraal gestreamd op hetzelfde uur als 40 jaar geleden, zodat je het hele gebeuren als het ware in real time zult kunnen herbeleven. Ook op www.wechoosethemoon.org kun je de vlucht van Apollo XI opnieuw meemaken. Momenteel zie je er de aftelklok. Je kunt er ook de beroemde toespraak van Kennedy herbekijken.

Op Twitter zul je de communicatie kunnen volgen tussen Houston Control en de maanlander.

Tja, dát waren nog eens spannende tijden…

twitter.com/ap11_eagle
twitter.com/ap11_spacecraft
twitter.com/ap11_capcom
www.nasa.gov/externalflash/apollo11_radio
www.wechoosethemoon.org

Torchwood: Children Of Earth

2009-07-11T13:54:00.001+02:00

De voorbije week hebben we iedere dag naar een aflevering van Torchwood kunnen kijken op BBC 1. Torchwood is een spin-off van Doctor Who, de langst lopende sciencefictionserie ooit. Na twee gewone seizoenen koos de BBC deze keer voor een miniserie van vijf afleveringen, die allemaal in dezelfde week werden uitgezonden. De serie kon op heel wat bijval van de fans rekenen, en ik prijs me uiteraard gelukkig dat we hier in België naar de BBC kunnen kijken.

Onze vrienden aan de andere kant van de grote plas moeten nog even geduld oefenen. De vele Doctor Who/Torchwood-fans in de Verenigde Staten kunnen vanaf 20 juli terecht op BBC America, waar de miniserie eveneens op vijf achtereenvolgende avonden uitgezonden wordt.

Ik zat iedere avond aan de buis gekluisterd. Het werd iedere dag spannender, met gisteravond dan uiteindelijk de ontknoping. Ik heb de miniserie erg geapprecieerd, maar vind het natuurlijk wel jammer dat we het dit jaar met slechts vijf afleveringen van Torchwood moeten stellen.

Dankzij de goede kijkcijfers is het nu zo goed als zeker dat de BBC groen licht geeft voor een vierde seizoen. In afwachting kunnen we dit jaar nog kijken naar een Doctor Who-special met David Tennant en volgend jaar naar een nieuwe reeks Doctor Who-afleveringen, met Matt Smith als de nieuwe Doctor. Benieuwd of dat wat wordt...

www.bbc.co.uk/torchwood
www.bbcamerica.com/content/262

Museumdag

2009-06-27T20:53:00.001+02:00

Vandaag twee musea bezocht: het Bruggemuseum-Archeologie en het Arentshuis. Vandaag vond in Brugge de eerste museumdag plaats, na de vijf succesvolle museumnachten van de voorbije jaren.

Het Bruggemuseum-Archeologie is een interactieve tentoonstelling over archeologie. In tegenstelling tot wat je van een museum misschien zou verwachten, mag je hier gewoon overal aankomen. Alles is aantrekkelijk voorgesteld en ook bijzonder toegankelijk voor jongere bezoekertjes.

In het Arentshuis maakte ik kennis met het oeuvre van de mij tot nu toe onbekende Brits-Brugse kunstenaar Frank Brangwyn. Hier heel wat houtsneden met realistische taferelen uit het industriële leven in dokken en fabrieken, en een groot aantal reisimpressies.

Ik had nog meer musea willen bezoeken, maar ik was een beetje laat van huis vertrokken en ik zag het eerlijk gezegd niet meer zitten. Het was erg warm vandaag, en in de stad was het ontzettend druk. Maar Bruggelingen kunnen de meeste Brugse musea het hele jaar door gratis bezoeken, dus ik ga binnenkort beslist nog eens op museumtocht. Geen reden om te wachten tot de volgende museumdag. Het is een voorrecht om een een historische stad als Brugge te mogen wonen. Hier valt nog een boel te ontdekken!

www.museabrugge.be

Ik twitter, jij twittert ...

2009-06-23T20:51:00.001+02:00

Het moest er vroeg of laat van komen: ik heb ook maar eens een Twitter-account aangemaakt. Ik weet niet precies wat mij ertoe aangezet heeft, maar het zal vermoedelijk een combinatie van factoren geweest zijn. Ik merk dat steeds meer mensen in mijn (virtuele) omgeving beginnen te twitteren, en op een aantal podcasts die ik beluister en blogs die ik volg verneem ik dat er tegenwoordig flink wat getwitterd wordt. Ik kan er dus niet meer omheen. Voortaan twitter ik ook.

Het eerste wat mij opviel waren de groene avatars. Ik ontdekte al snel wat de betekenis daarvan is: er loopt momenteel een campagne op Twitter om te laten zien dat je je steun betuigt aan de democratische protesten in Iran door je avatar een groene overlay of een groen lintje mee te geven. Groen is de officiële kleur van de protestbeweging. Ik heb me daar dus maar meteen bij aangesloten en zie er nu dus een beetje uit als de Hulk.

Ik heb natuurlijk nog geen goed idee wat ik allemaal ga twitteren of hoe vaak ik dat zal doen. Ik zal eerst maar eens de andere twitteraars wat in het oog houden om te zien hoe en wat er zo allemaal getwitterd wordt.

Jammer genoeg was ‘gebo’ al bezet, dus heb ik als gebruikersnaam maar weer ‘gebo007’ gekozen. (Goed geraden: ik ben ook een beetje een James Bond-fan.) Wie twittert er mee?

www.twitter.com/gebo007

Op weg naar de maan!

2009-06-20T14:52:00.003+02:00

Miche, Annelies en ik zijn op weg naar de maan. Dinsdagmorgen arriveren we op onze bestemming. We zijn stiekem aan boord geslopen van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), die eergisteren vanaf Kennedy Space Center werd gelanceerd.

Nou ja, bij wijze van spreken dan. We staan natuurlijk nog veilig met onze voetjes op de grond, maar de LRO heeft wel een chip aan boord met onze namen erop, dus in die zin zijn we nu wel degelijk onderweg naar de maan, samen met 1,6 miljoen andere ruimte-enthousiastelingen. Vorig jaar kon al wie dat wou immers op de LRO-website zijn of haar naam opgeven. Nuttig voor de wetenschap is het natuurlijk niet, maar leuk is het beslist wel. In ieder geval zijn we NASA dankbaar dat we gratis kunnen meeliften.

De LRO zal de maan nauwgezet en in 3D in beeld brengen vanuit een polaire baan op amper 50 km boven het maanoppervlak, op zoek naar interessante landingsplaatsen voor latere bemande vluchten.

In 1999 vloog Annelies al op een cd met namen van schoolkinderen mee met de Mars Polar Lander naar de rode planeet, maar jammer genoeg is dat tuig ergens op de zuidpool van Mars te pletter geslagen. Hopelijk brengt de LRO het er beter van af...

www.nasa.gov/lro

Con report FedCon 2009

2009-06-08T00:15:00.001+02:00

I finally found the time to write and upload my FedCon XVIII con report, a little later than intended. You can read it at issuu.com and download it as a pdf if you wish.

Enjoy!

issuu.com/gebo007/docs/fedcon_2009

Terminator Salvation

2009-06-05T23:20:00.001+02:00

Net nu we te horen hebben gekregen dat de spin-off tv-reeks Terminator: The Sarah Connor Chronicles (met de talentvolle Summer Glau in een van de hoofdrollen) na twee seizoenen wordt opgedoekt, komt de vierde bioscoopfilm in de Terminator-serie uit: Terminator Salvation, de eerste Terminator-film zonder Arnold Schwarzenegger. Hoewel... voor Schwarzenegger – schertsend de Governator genoemd sedert hij gouverneur van Californië werd – is toch nog een klein rolletje weggelegd in deze film. Nou ja, eigenlijk niet echt, want voor zijn cameo werd gebruik gemaakt van filmmateriaal dat al voor de eerdere Terminator-films werd opgenomen. Arnie moest bijgevolg niet opnieuw voor de camera’s gaan staan – wat hij trouwens ook niet wou – en ziet er bovendien terug een stuk jonger uit.

Gisteravond ben ik de film gaan bekijken. Bekende gezichten zijn o.a. Christian Bale (vorig jaar te zien als Batman in The Dark Knight) in de rol van de legendarische John Connor, Anton Yelchin (momenteel nog steeds te zien als Checkov in de nieuwe Star Trek) in de rol van een jonge Kyle Reese, Moon Bloodgood (Livia uit de sf-tv-reeks Journeyman) en Michael Ironside (bekend van zijn vele rollen in o.a. Starship Troopers, Total Recall, Top Gun etc.).

In tegenstelling tot de drie eerdere films speelt Salvation zich af in de toekomst, na ‘Judgment Day’. Het is een dystopisch verhaal, veel somberder dan T1, T2 en T3. Het verschil met de eerdere films is groot, waardoor een aantal fans misschien ontgoocheld zullen zijn. Maar dit is zeker geen slechte film, integendeel. Het verhaal is complexer, en naast de strijd tussen de Resistance en de Machines (een strijd die overigens wat aan The Matrix doet denken) is er nu ook de verhaallijn van Marcus Wright, die een interessant element toevoegt aan de plot. Details geef ik niet, daarvoor moet je de film zelf maar gaan bekijken.

De dialoog bevat verder nog enkele quotes die de fans van de franchise beslist niet onbekend in de oren zullen klinken, zoals ‘Come with me if you want to live’ en het onvermijdelijke ‘I’ll be back’. Tot slot nog even meegeven dat je deze film ook zonder problemen kunt gaan bekijken als je de vorige drie niet gezien hebt.

www.skynetresearch.com
www.terminatorsalvation-movie.net

Angels & Demons

2009-05-28T23:58:00.001+02:00

Zopas naar de bios geweest: Angels & Demons, de verfilming van Dan Browns gelijknamige bestseller.

Van het boek had ik heel erg genoten. Daar heb ik eerder al over geblogd. Mijn verwachtingen waren dus erg hooggespannen voor de film. De eerste Brown-verfilming, The Da Vinci Code, was een beetje een tegenvaller, maar gelukkig blijkt de verfilming van Angels & Demons stukken beter geslaagd. Regisseur Ron Howard, die doorgaans goede films aflevert (denk maar aan A Beautiful Mind, Apollo 13, Cocoon ...), heeft blijkbaar toch wat opgestoken van de kritieken op de vorige film.

Hoewel ik het boek gelezen had en dus op voorhand de plot kende, zat ik toch meermaals op het puntje van mijn bioscoopzetel. Howard is er deze keer uitstekend in geslaagd de spanning van het boek op het witte doek over te brengen.

Zeker een aanrader dus. Ook leuk om de LHC eens in een film te zien, al wordt de antimaterie absoluut niet realistisch in beeld gebracht...

www.angelsanddemons.com

DLRP-foto’s online

2009-05-25T01:53:00.001+02:00

Ik heb eindelijk de tijd gevonden om wat orde te scheppen in mijn foto’s van ons tripje naar Disneyland Resort Paris met Pasen. Van de meer dan 1000 foto’s die ik heb gemaakt, heb ik een selectie van zo’n 600 online geplaatst, netjes opgedeeld per thema:

Stars ’n’ Cars
Once Upon A Dream Parade
Party Time With Mickey And Friends
Dance Time In Discoveryland
Disney Characters (incl. Minnie’s Party Train)
DLRP 2009 (overige foto’s)

Enjoy!

Astrotoerisme

2009-05-18T18:36:00.001+02:00

Vrijdagavond heb ik een exemplaar gekocht van de Astronomische gids voor België, en ik heb het boek meteen door de auteur laten signeren. Jan Vandenbruaene, voorzitter van de Brugse Volkssterrenwacht Beisbroek, brengt in dit werkje een overzicht van alle bezienswaardigheden die iets met sterrenkunde te maken hebben: straatnamen, standbeelden, sterrenwachten, planetaria, onderzoeksinstrumenten, zonnewijzers etc., met uitgebreide achtergrondinformatie en heel wat illustraties. Overal worden de geografische coördinaten vermeld, zodat alles moeiteloos via de gps te vinden is. Hier zullen we tijdens onze rondzwervingen doorheen het land vast heel wat plezier aan beleven!

www.vvs.be/content/view/740

Genie

2009-05-18T18:31:00.001+02:00

Ik heb Star Trek inmiddels drie keer in de bioscoop gezien, en ik weet het nu absoluut zeker: J.J. Abrams is een genie!

Hij heeft de meer dan 40 jaar oude franchise met deze bijzonder geslaagde reboot een nieuw leven gegeven. Zowat iedereen is laaiend enthousiast over het resultaat, en dit zet de deur wijd open voor een nieuwe generatie toegewijde Trekkies...

www.startrekmovie.com

FedCon XVIII-foto’s online

2009-05-07T23:03:00.001+02:00

Ik heb mijn foto’s van het voorbije FedCon-weekend online gezet. Ik heb ze van bijschriften voorzien en geüpload naar Picasaweb. Veel kijkplezier!

picasaweb.google.com/gebopics/FedConXVIII

Thanks, J.J.!

2009-05-06T23:18:00.001+02:00

I just saw the new Star Trek movie, and I was completely blown away by it. This is undoubtably the best Star Trek in over 40 years. The best Star Trek ever. Thanks, J.J., you’ve done it. This film is everything I expected from it, and more. I’m proud to be a Trekkie. Can’t wait to see it again...

www.startrekmovie.com

Back home again

2009-05-04T12:18:00.005+02:00

Just returned from three fantastic days in Bonn. FedCon rocks! It’s been my favorite event of the year for the past eight years now. And best of all... they showed us 28 minutes from the new Star Trek movie, five days before it hits theaters, in all exclusivity. No other convention in the world has had this privilege.

I’ll try to post my full con report and my pictures soon...

Aftellen naar 6 mei

2009-04-30T12:12:00.011+02:00

Ik weet het, ik heb er al eerder over geblogd, maar ik doe het nog eens. Het is bijzonder lang geleden dat ik al zo lang van tevoren en met zo hooggespannen verwachtingen naar een nieuwe bioscooprelease uitgekeken heb. Maar ik ben lang niet de enige. Talloze fans over de hele wereld zien al maanden-, zelfs jarenlang halsreikend uit naar de nieuwe Star Trek-film. Nog heel even, en dan is het zover. Volgende week woensdag, op 6 mei, komt Star Trek in de zalen. Je weet dus waar je mij woensdagavond kunt aantreffen: in Kinepolis!

Neen, het is niet de zoveelste Star Trek-film in de reeks. Deze is anders. Verrassend anders, als we mogen afgaan op de trailers en op de vele interviews en geruchten waar het internet al maandenlang mee overspoeld wordt. Het gaat om een complete ‘reboot’ van de franchise. Om te beginnen is er een compleet nieuwe cast. De acteurs uit deze nieuwe film heb je dus nooit eerder in een Star Trek-aflevering op tv gezien (met uitzondering van Leonard Nimoy). Meer nog: de hele ploeg achter deze film heeft niets gemeen met de oude Star Trek. Hoewel de cast voornamelijk uit jonge, onbekende acteurs bestaat, zijn er toch een paar bekende namen betrokken bij de fim.

Zo heeft J.J. Abrams zowel de productie als de regie in handen genomen. Abrams is voornamelijk gekend van de succesvolle tv-reeksen Lost en Alias, en de monsterfilm Cloverfield. Het scenario is dan weer van het duo Robert Orci en Alex Kurtzman, die ook met Abrams samenwerkten aan Alias en zijn nieuwe serie Fringe, en die ook het scenario van kassuccessen als The Island, The Legend of Zorro, Mission: Impossible III en Transformers op hun naam hebben staan. De soundtrack is van Michael Giacchino, die naam maakte met zijn soundtracks voor onder andere The Incredibles, Mission: Impossible III, Ratatouille en de tv-reeksen Alias en Lost.
Wat de cast betreft: hier treffen we Zachary Quinto aan in de rol van de jonge Spock. Quinto werd bij het grote publiek bekend als de slechterik Sylar in de successerie Heroes, en had daarvoor ook al een rolletje in het derde seizoen van 24. Andere gekende namen zijn Winona Ryder als Spocks moeder, en Leonard Nimoy als de oude Spock. Nimoy is de enige van de originele cast die zijn rol in deze film herneemt. Karl Urban kennen sommigen misschien nog van zijn rol als Eomer in de Lord of the Rings-trilogie, en Eric Bana van zijn rol als Bruce Banner in Hulk.

In ieder geval: je hebt ongetwijfeld al begrepen dat ik ongeduldig uitzie naar de nieuwe Star Trek, en dat ik zit te popelen tot de eerste beelden woensdag op het grote scherm zullen verschijnen. De makers mikken zowel op de fans van weleer als op een nieuw, hedendaags publiek dat voor het eerst met de meer dan 40 jaar oude franchise kennis maakt. Ik wens hen alle succes toe, en ik ben ervan overtuigd dat ze mij niet zullen ontgoochelen...

www.startrekmovie.com

Tripreport DLRP 2009

2009-04-25T14:10:00.001+02:00

Mijn tripreport van ons bezoekje aan Disneyland Resort Parijs in de voorbije paasvakantie is af. Ik heb er een pdf-bestand van gemaakt en geüpload naar issuu.com. Daar kun je het bekijken en desgewenst downloaden. Er staan al enkele foto’s in, maar voor de rest van de foto’s moet je nog even wachten. Die zet ik pas later online.

Veel leesplezier!

issuu.com/gebo007/docs/dlrp_2009

Aftellen naar 15 september

2009-04-21T20:25:00.001+02:00

Op 15 september is het eindelijk zover: dan verschijnt The Lost Symbol, de langverwachte nieuwe thriller van Dan Brown, een vervolg op zijn enorm succesvolle The Da Vinci Code. Ik zie er alvast vol ongeduld naar uit, want ik heb alle eerdere thrillers van Brown gretig verslonden, en het smaakt duidelijk naar meer.

Ondertussen kijken de Dan Brown-fans ook uit naar de verfilming van Angels and Demons, die half mei in de bioscoopzalen komt. De bioscoopversie van The Da Vinci Code, met Tom Hanks en Audrey Tatou in de hoofdrollen, was eerder teleurstellend. Afwachten wat Angels and Demons wordt...

www.danbrown.com

Terug van weggeweest

2009-04-15T12:19:00.001+02:00

We zijn een stuk na middernacht terug thuis gekomen van drie fantastische dagen in Disneyland Resort Paris.

In het kort: drie prachtige, zonovergoten dagen gehad, een probleemloze heen- en terugrit, héél veel foto’s gemaakt en ons kostelijk geamuseerd.

In het lang: een uitgebreid en gedetailleerd tripreport, zoals je van mij gewoon bent, volgt later. Vermoedelijk véél later...

Nieuw dolfijnenseizoen

2009-04-05T19:13:00.001+02:00

Het is weer paasvakantie, en traditioneel betekent dat ook het begin van het pretparkseizoen. Annelies zat hier al maanden naar uit te kijken, en vandaag kon ze dan eindelijk weer naar haar geliefkoosde dolfijnenshow in het Boudewijn Seapark. Het eerste van ongetwijfeld vele bezoeken die we dit jaar weer aan de dolfijnen zullen brengen, want met onze burenpas en Annelies haar vriendenpas kunnen we er zo vaak heen als we willen.

www.boudewijnseapark.be

Twee uur minder

2009-03-29T13:22:00.001+02:00

Twee uur minder slaap, dat is waar ik het dit weekend mee moet doen. Eén uur minder omdat we weer overgeschakeld zijn van wintertijd op zomertijd, waardoor zondag 29 maart dus slechts 23 uur telt, en nog een uur minder omdat ik zo lang bezig geweest ben met al mijn klokjes goed te zetten en er dus minder tijd over bleef om te slapen.

Want ik wil al mijn klokjes in één keer goed zetten. De korte pijn. Ik heb een hekel aan klokken die verkeerd staan. Ik wil niet ergens in juli moeten vaststellen dat de klok in mijn camcorder nog op wintertijd staat. Gelukkig weten onze computers en de digicorder uit zichzelf dat het uur veranderd is, maar alle andere klokjes heb ik handmatig goed moeten zetten. Tweeëntwintig in totaal, namelijk:

mijn doordeweekse polshorloge
mijn zondagse polshorloge
het doordeweekse polshorloge van mijn echtgenote
het zondagse polshorloge van mijn echtgenote
het doordeweekse polshorloge van onze dochter
het zondagse polshorloge van onze dochter
het klokje in mijn fietscomputer
het klokje in de auto
het klokje in de gps-ontvanger
het klokje in de thermostaat
het klokje in de microgolfoven
het klokje in het koffiezetapparaat
het klokje in de oven
het klokje in mijn mobieltje
het klokje in het mobieltje van mijn echtgenote
het klokje in het mobieltje van onze dochter
het klokje in de compactcamera
het klokje in de dslr
het klokje in de camcorder
het klokje in ons antwoordapparaat
het klokje in de mini-stereoketen van onze dochter
onze wekker

En dan hoop ik maar dat ik niets vergeten ben. Een videorecorder gebruiken we al een poosje niet meer, dus dat is alvast één klokje minder...

BSG

2009-03-26T12:51:00.001+01:00

Vorige week werd in de States de laatste aflevering van Battlestar Galactica – kortweg BSG – uitgezonden. Hiermee werd een punt gezet achter wat gerust een mijlpaal in de geschiedenis van de sciencefiction genoemd mag worden. Battlestar Galactica is een bijzonder geslaagde re-imagening (een soort remake) van de gelijknamige serie uit 1978, maar de makers van de nieuwe BSG zijn bijzonder creatief geweest en hebben met hun inbreng het bestaande gegeven een compleet nieuwe wending gegeven.

Hoewel de special en visual effects bijzonder geslaagd zijn, is dat niet waar het in deze serie om draait. Het gaat voornamelijk over de interacties tussen de personages, en een aantal elementen uit de verhaallijn zijn vaak verrassend actueel. Het is in de eerste plaats uitstekend drama; het sci-fi-aspect komt pas op het tweede plan.

Ik heb erg van de reeks genoten en keek iedere week ongeduldig uit naar de volgende aflevering. Jammer dat het er op zit, maar niet getreurd... voor later dit jaar is er nog een BSG-tv-film gepland, er staat ook een spin-off tv-serie op het programma, en binnenkort kan ik op FedCon weer een aantal BSG-acteurs ontmoeten: Edward James Olmos (Commander Adama), James Callis (Gaius Baltar), Aaron Douglas (Chief Tyrol) en Richard Hatch (Tom Zarek). Die laatste kreeg ik vorig jaar op F.A.C.T.S. al te zien.

www.scifi.com/battlestar

Oude boeken (2)

2009-03-25T13:00:00.001+01:00

Gisteravond ben ik naar bieb geweest voor de derde en tevens laatste voordracht uit de reeks ‘Oude astronomische boeken’. De eerste sessie was een introductie op oude boeken, in de tweede sessie kregen we een overzicht van de belangrijkste boeken waarin het geocentrische wereldbeeld centraal staat, en de derde keer kwamen boeken over het heliocentrische wereldbeeld aan bod.

Het waren bijzonder boeiende avonden, en ik heb weer veel bijgeleerd en veel van die oude boeken ook met eigen ogen kunnen aanschouwen, want de bibliotheek van Brugge beschikt over een indrukwekkende collectie. Hoewel ze waarschijnlijk niet zo vaak uit de kluis komen, kunnen die oude boeken op aanvraag ter plaatse ingekeken worden.

Gaandeweg wordt de hele collectie ook ingescand, met de bedoeling alles langs digitale weg voor het grote publiek toegankelijk te maken. Een aantal oude boeken kunnen momenteel al geraadpleegd worden via de website Historische Bronnen Brugge, en er zullen er in de toekomst nog heel wat bij komen.

www.historischebronnenbrugge.be

Strandfoto’s

2009-03-22T21:23:00.001+01:00

Vrijdag heb ik een strandwandeling gemaakt, en zaterdag heb ik de wandeling nog eens overgedaan. Het was stralend weer, en in deze tijd van het jaar zijn er nog in de verste verte geen zonnekloppers te bespeuren. Ideaal dus om eens helemaal te ontstressen, de frisse zeelucht op te snuiven en ondertussen ook nog wat foto’s te maken.

Een selectie van die foto’s heb ik ondertussen geüpload naar m’n Picasa Webalbums.

http://picasaweb.google.com/gebopics/Strand?feat=directlink

Lente

2009-03-20T12:42:00.001+01:00

Vandaag begint de lente weer, om 12.44 uur om precies te zijn. En ik was vanmorgen al meteen in lentestemming. Er zat een stralend zonnetje aan een blauwe hemel, en op de radio weerklonk ‘I feel pretty’ uit West Side Story. Het is momenteel nog steeds prachtig weer en ik heb vanmiddag vrij, dus ik denk dat ik straks nog even een strandwandeling ga maken. Nu kan het nog. Het strand is nog veilig tot aan de paasvakantie. Dan komen de toeristen weer.

In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, begint de lente doorgaans inderdaad op 20 maart, niet op 21 maart. Wat de meeste mensen trouwens ook niet weten, is dat niet alle seizoenen even lang duren. Dat komt doordat de Aarde in een elleptische baan om de zon draait, niet in een perfecte cirkel. Volgens de wetten van Kepler beweegt de Aarde dan sneller wanneer ze dichter bij de zon staat, en trager wanneer ze verder van de zon staat. De Aarde staat het dichtst bij de zon wanneer het op het noordelijk halfrond winter is, en het verst wanneer het zomer is. Daardoor duurt de winter korter en de zomer langer. Het scheelt zo’n kleine vijf dagen: de zomer duurt 93,65 dagen, de winter slechts 88,89 dagen.